Είδαμε και προτείνουμε: «ΞΑΝΑ» Εμπνευσμένο από αφηγήσεις του Μάκη Παπούλια και το βιβλίο του: «Πόσο η φόρα ήταν μεγάλη»

 

Είδαμε το «Ξανά», εμπνευσμένο από τις αφηγήσεις του Μάκη Παπούλια και το βιβλίο «Πόσο η φόρα ήταν μεγάλη», ως μια βαθιά ανθρώπινη θεατρική εμπειρία, που κινείται με ευαισθησία ανάμεσα στη μαρτυρία, την ποίηση και τη ζωντανή μνήμη. Η παράσταση δεν αφηγείται απλώς μια ζωή· τη φέρνει παρούσα, σαν μια ανάσα που επιμένει, που πέφτει και ξανασηκώνεται, που αρνείται να σωπάσει.

Ο Δημήτρης Μωρόγιαννης, συγκλονιστικός παρότι μόνος επί σκηνής, παραδίδει μια ερμηνεία ψυχής. Με λιτότητα, εσωτερικό ρυθμό και βαθιά συναισθηματική ακρίβεια, μας παρασύρει στο ταξίδι ενός ανθρώπου που δεν συμβιβάστηκε ποτέ. Ο λόγος κυλά σαν προσωπική εξομολόγηση, χωρίς ρητορικές εξάρσεις, αφήνοντας χώρο στη σιωπή, στη μνήμη, στη φόρα της ζωής που επιστρέφει ξανά και ξανά. Η στιγμή της αναφοράς στον φίλο του, τον Ανδρέα, φορτίζει την παράσταση με μια αυθεντική συγκίνηση που περνά ατόφια στο κοινό, κάνοντάς μας να κλάψουμε μαζί του.

Η δραματουργική επεξεργασία και η σκηνοθετική ματιά αντιμετωπίζουν το υλικό με σεβασμό και ευθύνη. Το προσωπικό βίωμα μετατρέπεται σε συλλογική μνήμη, ενώ οι αναφορές στους αγώνες, στις απώλειες και στις διαψεύσεις μιας ολόκληρης εποχής λειτουργούν όχι ως ιστορική καταγραφή, αλλά ως ζωντανή παρακαταθήκη. Η αγάπη για τον άνθρωπο αναδεικνύεται ως κεντρικός άξονας, όχι ως σύνθημα, αλλά ως βιωμένη στάση ζωής.

Το γεγονός ότι η παράσταση παρουσιάστηκε στο Ίδρυμα Ανδρέα Λεντάκη προσέδωσε στη βραδιά έναν επιπλέον, βαθιά συγκινητικό συμβολισμό. Ο χώρος λειτούργησε σαν ενεργό κομμάτι της αφήγησης, ενισχύοντας τη συναισθηματική φόρτιση και γεφυρώνοντας το παρελθόν με το παρόν. 

Μια ακόμη σκέψη που συνοδεύει το «Ξανά» είναι η επιθυμία να το απολαύσουμε εκ νέου στο Bar Theatre 41Street Cafe – The Art Concept, αυτή τη φορά με την παρουσία του ίδιου του συγγραφέα. Η απουσία του Μάκη Παπούλια από την παράσταση που παρακολουθήσαμε, λόγω ατυχήματος, έγινε αισθητή ως σιωπηλή παρουσία που διαπερνούσε το έργο και τη συγκίνηση της βραδιάς. Η προοπτική να συναντηθεί επί σκηνής ο λόγος, η μνήμη και ο άνθρωπος από τον οποίο γεννήθηκαν όλες αυτές οι αφηγήσεις, προσδίδει στο «Ξανά» έναν επιπλέον κύκλο επιστροφής. Το «Ξανά» είναι μια παράσταση που επιδιώκει και πετυχαίνει να συναντήσει τον θεατή σε ένα ουσιαστικό επίπεδο. Και το καταφέρνει: ως μια υπενθύμιση ότι, όσο βαριά κι αν είναι η διαδρομή, πάντα υπάρχει η στιγμή που παίρνεις φόρα και λες ..... μία ακόμη φορά. Ξανά.