Στους «Ζωντανούς Δεσμούς» , η Ομάδα Χορού Corpus Lingua προσεγγίζει το σώμα ως πεδίο μνήμης, σχέσης και μετασχηματισμού. Αντλώντας από τη Θεωρία Προσκόλλησης του Bowlby και από προσωπικά βιώματα που συνομιλούν με μια ευρύτερη κοινωνική εμπειρία ρευστότητας και ανασφάλειας, το έργο εξερευνά τους δεσμούς που μας θεμελιώνουν, μας καθορίζουν ή μας κρατούν δέσμιους. Η σκηνή μετατρέπεται σε έναν ζωντανό οργανισμό, όπου σώματα και υλικά συνδιαμορφώνουν ένα τοπίο ασφάλειας, απομάκρυνσης και αυτονομίας, φωτίζοντας τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη φροντίδα και την ασφυξία. Σε αυτή τη συνέντευξη, η Corpus Lingua μιλά για τη μητρική φιγούρα πέρα από στερεότυπα, για τη μνήμη ως φορέα κίνησης και για το πώς το προσωπικό τραύμα συναντά το κοινωνικό σώμα μέσα από τον χορό. 1.Τι σημαίνει για εσάς ένας «ζωντανός δεσμός»; Είναι κάτι που διατηρείται, κάτι που μετασχηματίζεται ή κάτι που οφείλουμε κάποια στιγμή να αποδεσμεύσουμε για να ωριμάσουμε;
