Open Mind

  Τα Ανεμοδαρμένα Ύψη αποτελούν ένα από τα πιο εμβληματικά και τολμηρά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Η ιστορία της Κάθριν Έρνσω και του Χήθκλιφ δεν είναι μια απλή ερωτική αφήγηση· είναι μια τραγωδία πάθους, εμμονής και εκδίκησης που εκτυλίσσεται με ένταση σχεδόν αρχαϊκή. Η αγάπη εδώ παρουσιάζεται ως δύναμη απόλυτη, αδάμαστη και συχνά καταστροφική, ικανή να υπερβεί κοινωνικούς φραγμούς, λογική και χρόνο.

Η ομάδα Νείρομαι παρουσιάζει την « Παράσταση στον Πατέρα, το ντοκιμαντέρ », ένα έργο που μετατρέπει προσωπικά βιώματα και εμπειρίες απόρριψης σε σκηνικό υλικό, δημιουργώντας ένα υβρίδιο μεταξύ εξομολόγησης και θεατρικής επινόησης. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, τα μέλη της ομάδας μιλούν για τη διαδικασία μετασχηματισμού της αποτυχίας σε δημιουργία, τη σχέση προσωπικής αφήγησης με τον καφκικό λόγο, την οικογενειακή δυναμική επί σκηνής και τον τρόπο που η παράσταση εξερευνά την επιθυμία για αποδοχή, την επούλωση των τραυμάτων και την έννοια της «επιτυχίας» στη σύγχρονη θεατρική πράξη. Στάθης Συμεωνίδης Η παράσταση γεννήθηκε μέσα από δύο διαδοχικές απορρίψεις σε φεστιβάλ. Πώς μετασχηματίστηκε η εμπειρία της θεσμικής απόρριψης σε καλλιτεχνικό υλικό επί σκηνής;

Η θεατρική μεταφορά του μυθιστορήματος Ανάσταση του Λέοντος Τολστόι , που παρουσιάζεται στο Θέατρο Noūs σε σκηνοθεσία του Βασίλη Τριανταφύλλου , αποτελεί μια παράσταση με έντονη δραματουργική συνοχή και βαθιά κοινωνική ματιά. Πρόκειται για ένα έργο που, παρότι γράφτηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, συνομιλεί ανατριχιαστικά με το παρόν, φωτίζοντας τη διαχρονική σχέση ανάμεσα στην αδικία, την εξουσία και την ανθρώπινη συνείδηση. Η σκηνοθετική προσέγγιση του Τριανταφύλλου διακρίνεται για την πειθαρχία και τη δραματική της οικονομία. Χτίζει έναν σκοτεινό, σχεδόν ασφυκτικό σκηνικό κόσμο, μέσα στον οποίο οι ήρωες κινούνται σαν εγκλωβισμένοι σε έναν μηχανισμό που καθορίζει τη μοίρα τους. Η παράσταση αποφεύγει τον μελοδραματισμό και επιλέγει μια πιο εσωτερική ένταση, δίνοντας χώρο στο ηθικό και πνευματικό ταξίδι του Νέχλιουντοφ και της Κατιούσα Μασλόβα να αναπτυχθεί σταδιακά, ως μια πορεία αυτογνωσίας και ευθύνης. Οι ερμηνείες των ηθοποιών, Δαβιλάς Αλέξανδρος, Δούβρης Σωτήρης, Ζουρελίδου Ελένη,...

Παρακολουθήσαμε την παράσταση « Δεσποινίς Μαργαρίτα » στο Noūs – Creative Space από τη Θεατρική Ομάδα Κωφών «Τρελά Χρώματα», σε διασκευή και σκηνοθεσία της Έλλης Μερκούρη, με πρωταγωνίστριες τις Όλγα Δαλέκου, Έλλη Μερκούρη, Μαρία Στεφανή και Γιούλη Τσαγκαράκη. Η « Δεσποινίς Μαργαρίτα » είναι ένα εμβληματικό θεατρικό έργο του Ρομπέρτο Ατάιντε, το οποίο γράφτηκε το 1973, όταν ο συγγραφέας ήταν μόλις 24 ετών, κατά τη διάρκεια της βραζιλιάνικης δικτατορίας. Στην Ελλάδα ανέβηκε για πρώτη φορά το 1975 και έκτοτε έχει παρουσιαστεί δεκάδες φορές. Η ηρωίδα του έργου, δασκάλα της έκτης δημοτικού, είναι μια γυναίκα γεμάτη αντιφάσεις· μια προσωπικότητα με έντονες συναισθηματικές αγκυλώσεις, που επιδιώκει να ασκεί εξουσία χωρίς αντίλογο. Η Έλλη Μερκούρη, στην εκδοχή που παρακολουθήσαμε, κατόρθωσε όχι μόνο να διασκευάσει με επιτυχία ένα τόσο εμβληματικό έργο, αλλά και να αποδώσει με ιδιαίτερη δύναμη την πολυσχιδή προσωπικότητα της δεσποινίδος Μαργαρίτας μέσα από την παρουσία τεσσάρων πρωταγωνι...

Η παράσταση « Ισμήνη » της Καρόλ Φρεσέτ στο Θέατρο Arroyo αποτελεί μια σπάνια σπουδή πάνω στην ηθική της επιβίωσης και την αθόρυβη δύναμη εκείνων που η ιστορία επέλεξε να προσπεράσει. Η Καναδή συγγραφέας απομακρύνεται από το εκτυφλωτικό φως της Αντιγόνης για να φωτίσει την «άβουλη» αδελφή, δίνοντάς της το δικαίωμα όχι μόνο στην απολογία, αλλά στην καθολική υπαρξιακή διεκδίκηση. Το έργο μετατρέπει τον αρχαίο μύθο σε έναν σύγχρονο στοχασμό, όπου η επανάσταση δεν ορίζεται απαραίτητα από τον ηρωικό θάνατο, αλλά από την επίπονη προσπάθεια της διατήρησης της ζωής μέσα στα ερείπια. Η Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη προσφέρει μια ερμηνεία υψηλής ακρίβειας και εσωτερικής έντασης, κατορθώνοντας να δικαιώσει την ηρωίδα της χωρίς ίχνος μελοδραματισμού. Με μια υποκριτική προσέγγιση που διακρίνεται για την καθαρότητα και το μέτρο της, η Φραγκιαδάκη φέρνει στο προσκήνιο μια Ισμήνη που δεν είναι πλέον η σκιά της αδελφής της, αλλά ένα πρόσωπο με συγκροτημένο λόγο και στέρεα επιχειρήματα. Η ερμηνεία της αναδεικνύει...

  Το παραμύθι της Δώρας Ανδρεαδάκη " Το όνειρο της Ελίζας " οικοδομεί μια λιτή αλλά ισχυρή αλληγορία: μια σκάλα που χάνεται στον ουρανό και ένα παιδί που αποφασίζει να την ανέβει. Η εικόνα είναι απλή, σχεδόν αρχέτυπη και ακριβώς γι’ αυτό λειτουργεί τόσο αποτελεσματικά. Η σκάλα γίνεται το σύμβολο της προσωπικής διαδρομής, της επιδίωξης ενός ονείρου, της σταδιακής κατάκτησης της αυτογνωσίας. Η ηρωίδα, η Ελίζα, δεν παρουσιάζεται ως «υπερ-παιδί». Δεν έχει υπερφυσικές ικανότητες ούτε μαγικά εργαλεία. Διαθέτει όμως κάτι βαθύτερο και ουσιαστικότερο: σταθερότητα βήματος, εσωτερική παρόρμηση και προσήλωση στον στόχο. Το γεγονός ότι αποφεύγει να κοιτάξει προς τα κάτω όχι από φόβο αλλά από συγκέντρωση, συνιστά μια λεπτή αλλά σημαντική παιδαγωγική νύξη: η πρόοδος απαιτεί εστίαση, όχι άρνηση της πραγματικότητας. Ιδιαίτερη αξία έχει η παρουσία του γλάρου, της φωνής που αποθαρρύνει. Το εμπόδιο δεν είναι απειλητικό· είναι πειστικό. Εκφράζει τον φόβο της πτώσης, τη λογική της παραίτησης, τη ...