Open Mind

Η παράσταση « Το Ποδήλατο της Ωραίας Ελένης » της Αλμπέρτα Τσοπανάκη παρουσιάζεται ως μια μαύρη κωμωδία που στηρίζεται στη συλλογική δουλειά και στη διάθεση να αποτυπωθεί σκηνικά ένας κόσμος αλλόκοτος αλλά αναγνωρίσιμος. Η παράσταση κινείται σε μια σουρεαλιστική ατμόσφαιρα, όπου εικόνες, σκέψεις και καταστάσεις μπλέκονται, δημιουργώντας ένα σκηνικό σύμπαν με δικό του ρυθμό. Η σκηνοθεσία δίνει χώρο στη ροή των εικόνων και αφήνει το έργο να ξεδιπλωθεί χωρίς βιασύνη. Υπάρχει μια καθαρή πρόθεση να συνδεθούν διαφορετικά στοιχεία, το χιούμορ, η σκοτεινή διάθεση, οι αναφορές στον κινηματογράφο και την καθημερινότητα, σε ένα ενιαίο αποτέλεσμα. Το σύνολο λειτουργεί μέσα από αυτή τη σύνθεση, δίνοντας έμφαση περισσότερο στην αίσθηση παρά σε μια γραμμική αφήγηση. Οι ερμηνείες κινούνται ομαδικά, με τους ηθοποιούς να υπηρετούν το ύφος της παράστασης και να στηρίζουν ο ένας τον άλλον. Η παρουσία της ίδιας της δημιουργού στον κεντρικό ρόλο δίνει έναν επιπλέον άξονα συνοχής, γύρω από τον οποίο αναπτύσσ...

Με αφορμή το βιβλίο Μπλε Σκούρο 05 , συνομιλούμε με τον Πάνο Μυρμιγγίδη  για μια ιστορία που κινείται ανάμεσα στη μνήμη, τη μουσική και τις διαδρομές μιας ολόκληρης εποχής. Μέσα από μια προσωπική αφήγηση που αγγίζει συλλογικές ευαισθησίες, ο συγγραφέας ανακαλεί εικόνες, ήχους και στιγμές από έναν κόσμο που μοιάζει να απομακρύνεται, φωτίζοντας ταυτόχρονα τη μετάβαση σε μια νέα, πιο απαιτητική πραγματικότητα. Η μουσική, οι τόποι και οι εμπειρίες γίνονται οι σταθμοί ενός ταξιδιού γεμάτου νοσταλγία, εσωτερική αναζήτηση και την ανάγκη να ζούμε ουσιαστικά το παρόν. Στο βιβλίο σας η μουσική φαίνεται να λειτουργεί σαν ένας άξονας μνήμης και συναισθημάτων. Ποια είναι η σχέση σας με τη μουσική και πώς επηρέασε τη δημιουργία του βιβλίου; Η μουσική για μένα είναι σαν κινητήρια δύναμη. Ακούω συνέχεια μουσική και, όταν δεν ακούω, σιγοψιθυρίζω κάποιον στίχο ή μια σκέτη μελωδία. Μου προσφέρει γαλήνη. Όσο για το βιβλίο, απλά το έντυσε με μελωδίες. Στις σελίδες του συναντάμε καλλιτέχνες και συγκ...

Η « Φαλακρή τραγουδίστρια » του Ευγένιους Ιονέσκο επιστρέφει στη σκηνή με μια παράσταση που δεν προσπαθεί να εξηγήσει το παράλογο, το αφήνει να μας μαγέψει και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο της πλεονέκτημα. Από τα πρώτα λεπτά γίνεται σαφές πως δεν πρόκειται για μια «ιστορία» με την παραδοσιακή έννοια. Οι διάλογοι μοιάζουν να κινούνται κυκλικά, οι λέξεις χάνουν σταδιακά το βάρος τους, και οι ήρωες παγιδεύονται μέσα σε μια καθημερινότητα που αποδομείται μπροστά στα μάτια μας. Η σκηνοθεσία της Δέσποινας Ρεμεδιάκη κρατά σταθερά αυτή την εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και την υπαρξιακή αμηχανία, χωρίς να γλιστρά ούτε στην υπερβολή ούτε στην επιτήδευση. Οι ερμηνείες λειτουργούν ως κινητήριος δύναμη της παράστασης. Υπάρχει ρυθμός, ακρίβεια και μια διαρκής εγρήγορση που κρατά το κοινό μέσα στη σκηνική συνθήκη. Το κωμικό στοιχείο αναδύεται φυσικά, σχεδόν αθώα, και ακριβώς γι’ αυτό γίνεται πιο αιχμηρό. Το γέλιο έρχεται, αλλά αφήνει πίσω του μια ελαφριά αμηχανία, σαν να σε αφορά περισσότ...

Οι « Στρατηγικές του Έρωτα » του Τζορτζ Φάρκουαρ ανεβαίνουν με μια καθαρή, ζωντανή ματιά που αναδεικνύει τη σπιρτάδα και την τόλμη του έργου χωρίς περιττές φιοριτούρες. Η σκηνοθετική προσέγγιση του Τάσου Πυργιέρη κρατά τον ρυθμό σταθερά σε εγρήγορση και αφήνει το χιούμορ να λειτουργεί άμεσα, με ακρίβεια και νεύρο. Η παράσταση στηρίζεται στην ενέργεια των ηθοποιών και στη χημεία μεταξύ τους. Οι χαρακτήρες κινούνται με ευελιξία μέσα στο παιχνίδι των μεταμφιέσεων και των παρεξηγήσεων, χτίζοντας έναν κόσμο γεμάτο επιθυμίες, μικρά ψέματα και διαρκείς ανατροπές. Το κείμενο αναδεικνύεται μέσα από έναν ρυθμικό, ζωντανό λόγο που φτάνει καθαρά στο κοινό. Ιδιαίτερη θέση έχουν τα κοστούμια, που εντυπωσιάζουν με την προσεγμένη αισθητική τους και ενισχύουν ουσιαστικά την παράσταση. Υπάρχει φροντίδα στη λεπτομέρεια, καθαρή γραμμή και αίσθηση εποχής που δεν βαραίνει τη σκηνή. Τα υφάσματα, τα χρώματα και οι γραμμές υποστηρίζουν τους χαρακτήρες και τη δράση, δίνοντας ζωντάνια και κομψότητα χωρίς υπερβολ...

ΘΕΑΤΡΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ   ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ              .. Ο ΕΡΩΤΑΣ  ΣΤΑ  ΧΙΟΝΙΑ..    Ο Παπαδιαμάντης  στράφηκε προς  τους  ηττημένους της ζωής  ….που ζουν  παράμερα  από τους  ‘πολιτισμένους’  ανθρώπους… συναισθανόμενος τον αγώνα τους κόντρα στην  αρρώστια, το θάνατο, τον κοινωνικό   αποκλεισμό.  Βρήκε το υλικό του:  στις καρδιές των παιδιών, των γυναικών, των ανίσχυρων γερόντων  και το ένωσε με την ομορφιά της θάλασσας και της  Σκιάθου…   Κατάφερε να αναδείξει το ντόπιο ήθος σε  αισθητικό και πνευματικό  γεγονός  μπολιάζοντας τις παιδικές του αναμνήσεις, με τα  δικά του βάσανα, την   ευαισθησία του και τον ποιητικό του οίστρο..!   … ακούγεται μόνο  ο στεναγμός του και το φύσημα του ανέμου …   Το δραματοποιημένο διήγημα της λογοτεχνίας του  Παπαδιαμάντη , επίκαιρο όσο  ποτέ,  καταδεικνύ...

  Τον Μάιο και Ιούνιο 2026, η Αθήνα και το  ARCH   Club  θα βρεθούν στο επίκεντρο της παγκόσμιας  stand - up   comedy   σκηνής με 4 συναρπαστικές παραστάσεις και διεθνείς καλεσμένους.