Ο θεατρικός λόγος του έργου « Οι Ευεργετικές Ιδιότητες του Αθλητισμού » προσεγγίζει με σατιρική αλλά και υπαρξιακή ματιά την έννοια της ομάδας, της ευεξίας και της ανάγκης του «ανήκειν». Μέσα από έναν κλειστό μικρόκοσμο, το «Θεραπευτήριο», ξεδιπλώνονται σχέσεις εξάρτησης, φόβου και εμπιστοσύνης, ενώ το χιούμορ λειτουργεί ως εργαλείο αποκάλυψης βαθύτερων κοινωνικών και προσωπικών εντάσεων. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, οι συντελεστές μιλούν για την ευαλωτότητα των ανθρώπινων δεσμών, τη δυναμική της συλλογικότητας και τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην ανάγκη για φροντίδα και στην εμμονή με την εικόνα. Το έργο ξεκινά από την ιδέα της «ευεξίας» και της θεραπείας του σώματος. Πού θεωρείτε ότι τελειώνει η υγιής φροντίδα του εαυτού και πού αρχίζει η εμμονή με την εικόνα, την αποδοχή ή την ανάγκη του «ανήκειν»;