Open Mind

  ΝΕΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ BARRYMORE:  η άνοδος και η πτώση ενός ειδώλου  (Θέατρο ‘Ανεσις Κεντρική Σκηνή) Πρεμιέρα:  Πέμπτη 30 Απριλίου 2026 (εως 14 Ιουνίου) Ο κορυφαίος Έλληνας ηθοποιός  Δημήτρης Καταλειφός  ενσαρκώνει τον εμβληματικό  John Barrymore  στο έργο του William Luce,  «BARRYMORE: Η άνοδος και η πτώση ενός ειδώλου» , που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε μετάφραση και σκηνοθεσία  Φοίβου Σαμαρτζή Το έργο φωτίζει την πολυτάραχη ζωή και το καλλιτεχνικό μεγαλείο μιας από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες της παγκόσμιας θεατρικής ιστορίας, τον  John Barrymore , μέλους της διάσημης  δυναστείας  που μεσουρανούσε για δεκαετίες στα θέατρα και τον αμερικανικό κινηματογράφο. Πρωταγωνιστούν:  Δημήτρης Καταλειφός, Δημήτρης Τσιγκριμάνης

  «ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ» του  Ρομπέρτο Ατάιντε Από 20 Απριλίου Κάθε Δευτέρα & Τρίτη, στις 21:15 Θέατρο Αλκμήνη

  Η παράσταση του « Ιωάννη Γαβριήλ Μπόρκμαν » στο θέατρο Αλκμήνη σε σκηνοθεσία Μανώλη Ιωνά καταφέρνει να αναδείξει με συνέπεια το βαθιά ψυχολογικό και ηθικό βάρος του έργου του Χένρικ Ίψεν. Οι ηθοποιοί δούλεψαν με προσοχή και πειθαρχία, δίνοντας πειστικές ερμηνείες στους χαρακτήρες που φέρουν τα τραύματα και τις αντιφάσεις τους. Η σκηνοθετική προσέγγιση σέβεται την ένταση και τη σκοτεινή ατμόσφαιρα του έργου, χωρίς να πέφτει σε περιττές υπερβολές, δημιουργώντας έναν χώρο όπου οι σχέσεις, οι συγκρούσεις και οι προσωπικές πτώσεις γίνονται αισθητά στον θεατή. Η παράσταση επικεντρώνεται στα ουσιαστικά θέματα του έργου, τη φιλοδοξία, την ηθική ευθύνη και την ανθρώπινη μοναξιά και τα φωτίζει με σαφήνεια. Δεν υπάρχουν φτηνά δραματικά εφέ· η δύναμη προκύπτει από την εσωτερική ένταση των χαρακτήρων και την αλληλουχία των συγκρούσεων. Το αποτέλεσμα είναι μια σοβαρή και μεστή θεατρική εμπειρία, που καλεί τον θεατή σε στοχασμό χωρίς να επιβάλλει συναισθήματα ή εντυπώσεις. Η παράσταση του Μανώλ...

  Η Τέχνη του να Μην» — εμπνευσμένη από τον Franz Kafka Η «Τέχνη του να Μην» είναι μια ανατρεπτική περφόρμανς που δεν επιχειρεί απλώς να αφηγηθεί μια ιστορία, αλλά να εκθέσει —σχεδόν ωμά— την έννοια της ανθρωποφαγίας που διατρέχει τους αιώνες στο όνομα του κέρδους, της αποδοχής και του θεάματος.  Με αφετηρία το καφκικό σύμπαν του «Καλλιτέχνη της Πείνας», η παράσταση μετατοπίζει το βλέμμα από το ίδιο το πρόσωπο του καλλιτέχνη στο βλέμμα του θεατή, θέτοντας ένα καίριο και άβολο ερώτημα: ποιος τελικά καταναλώνει ποιον;

  Η παράσταση «Dolls» κινείται με τόλμη και ευαισθησία στα όρια του θεάτρου και της performance, καταφέρνοντας μέσα σε μόλις μία ώρα να ανοίξει ένα υπόγειο, βαθύ ρήγμα στη σκέψη του θεατή. Πρόκειται για μια σκηνική πρόταση που δεν επιδιώκει τον άμεσο εντυπωσιασμό, αλλά μια αργή, σχεδόν υπνωτική διείσδυση στα κοινωνικά στερεότυπα που εξακολουθούν να καταδυναστεύουν τη γυναικεία ύπαρξη.

  Στο βιβλίο του «Ένας ιππόκαμπος στο μπουκάλι» , ο Γιώργος Σγουρός πλάθει μια ιστορία που, ενώ ξεκινά ως μια κλασική θαλάσσια περιπέτεια, εξελίσσεται γρήγορα σε ένα ηχηρό κάλεσμα για την προστασία των ωκεανών. Ο ήρωας της ιστορίας, ο Ίππο, είναι ένας μικρός ιππόκαμπος που ενσαρκώνει την αθωότητα και τη μαγεία της θαλάσσιας ζωής. Η ξαφνική παγίδευσή του μέσα σε ένα πλαστικό μπουκάλι λειτουργεί ως μια πανίσχυρη αλληγορία για την εισβολή του ανθρώπινου αποτυπώματος στο φυσικό περιβάλλον. Το κείμενο διακρίνεται για τη ζωντάνια και την κινηματογραφική του ροή, παρασύροντας τον αναγνώστη από τη γαλήνη των κοραλλιών στη βίαιη ανατάραξη που προκαλεί μια άγκυρα ή το αναπάντεχο παιχνίδισμα ενός δελφινιού. Ο συγγραφέας καταφέρνει να μετατρέψει ένα άψυχο αντικείμενο, ένα πλαστικό σκουπίδι, σε μια «φυλακή» που ταξιδεύει, αναδεικνύοντας το μέγεθος της ρύπανσης μέσα από τα μάτια ενός πλάσματος που κινδυνεύει άμεσα.