Αντωνία Οικονόμου: "Όπως και το μοναχικό κενό μετά από μια απώλεια, έτσι και αυτό το υπερ-κένο, δεν είναι άδειο αλλά χαρακτηρίζεται από αχανείς αποστάσεις και σκοτάδι".
Το The Great Nothing αντιμετωπίζει το κενό όχι ως απουσία, αλλά ως έναν πυκνό, κατοικήσιμο χώρο που γεννιέται μετά την απώλεια. Μέσα από ένα σπασμένο τρίπτυχο σωμάτων, τη διαστρέβλωση χώρου και χρόνου και μια ονειρική, κινηματογραφική ατμόσφαιρα, το έργο ακροβατεί ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η Αντωνία Οικονόμου μιλά για το σώμα ως φορέα μνήμης, για το ανοίκειο που γίνεται οικείο και για την εμπειρία που αφήνει χώρο στον θεατή να προβάλει, να αισθανθεί και να κατοικήσει το δικό του «μεγάλο τίποτα». Αντωνία Οικονόμου Το “Μεγάλο Τίποτα” δεν παρουσιάζεται ως απουσία αλλά ως χώρος πυκνός και φορτισμένος. Πώς μεταφράζεται χορογραφικά αυτή η ιδέα ενός κενού που δεν είναι ποτέ πραγματικά άδειο; Το έργο είναι ένα σπασμένο τρίπτυχο στον χώρο και τον χρόνο και μέσα σε αυτόν έγκλειστες μορφές αναμένουν απομονωμένες, σε αδράνεια . Ο χώρος- και ο χρόνος - υπάρχει αλλά οι αποστάσεις, τα κενά, ανάμεσα στις φιγούρες είναι τόσο μεγάλες και οι χώροι τόσο μ...
