Το « Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο » του Νίκου Μπουρσινού από τις εκδόσεις Μετρονόμος, είναι μια ποιητική συλλογή που μιλά με απλά λόγια για δύσκολα και πολύ ανθρώπινα πράγματα: τη μοναξιά, τον χρόνο, τη φθορά, τον θάνατο, την απουσία, αλλά και την ανάγκη του ανθρώπου να συνεχίζει. Αυτό που μου άρεσε είναι πως ο Νίκος Μπουρσινός δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει. Παρατηρεί την καθημερινότητα και μέσα από μικρές εικόνες, έναν δρόμο, ένα περίπτερο, ένα τσιγάρο, ένα σπίτι, βρίσκει κάτι μεγαλύτερο. Η γλώσσα του είναι λιτή και άμεση, με μικρούς στίχους και αρκετό χώρο για σιωπή. Πολλά ποιήματα δεν εξηγούν αλλά αφήνουν τον αναγνώστη να συμπληρώσει το συναίσθημα.