Open Mind

  Η ποιητική συλλογή Εύθραυστον του Γιώργου Σταυρακάκη αναπτύσσει έναν κόσμο βαθιά εσωτερικό, όπου η μνήμη, η απώλεια και η φθορά του χρόνου διαμορφώνουν την ατμόσφαιρα των ποιημάτων. Η θεματολογία κινείται γύρω από τη νοσταλγία της νιότης, την απομάκρυνση των ανθρώπων και τη σιωπηλή μεταβολή των τόπων και των σχέσεων. Η συλλογή καταγράφει την εμπειρία της ζωής που αλλάζει και αφήνει πίσω της ίχνη συγκίνησης και στοχασμού.

  Ο Γιώργος Περού παρουσιάζει το τρίτο κατά σειρά ολοκληρωμένο album του ως τραγουδοποιός με τίτλο “Η Πρώτη Αχτίδα” στο οποίο υπογράφει εξ' ολοκλήρου την ενορχήστρωση, τη μίξη και την επιμέλεια της παραγωγής. Η “Πρώτη Αχτίδα” πιάνει το νήμα από την προηγούμενη δισκογραφική του δουλειά (Primavera) με τη θεματολογία των τραγουδιών να έχει στο επίκεντρο τον άνθρωπο, την υπαρξιακή του αγωνία και την σχέση του με τον κόσμο. Μια ενδιαφέρουσα ισορροπία ανάμεσα στο αστικό τοπίο και την φύση που μας περιβάλλει διακρίνεται καθαρά τόσο στο στίχο όσο και στη μουσική.

  Το πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημα του εικαστικού καλλιτέχνη, σκηνοθέτη και μεταφραστή  Χρίστου Χαλικιά , με τίτλο  «Το Τελευταίο Φως της Πατησίων» , που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πρώτη Ύλη, εντάσσεται στο επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας.

  Γιάννης Πλούταρχος - Γιώργος Κακοσαίος – Κατερίνα: Παρουσιάζουν το «Άλα… Παλιά»                                               

  Η μεταθανάτια έκδοση « Σιωπηλά τραγούδια » του Φώτου Πασχαλινού δεν αποτελεί απλώς μια λογοτεχνική ανακάλυψη, αλλά μια βαθιά συγκινητική πράξη αποκατάστασης μιας φωνής που σίγησε βίαια. Η συλλογή φέρει μέσα της το βάρος της ιστορίας, όχι ως εξωτερικό πλαίσιο, αλλά ως υπόγεια δύναμη που διαπερνά τη γραφή.

  Το « Κουρέλι » του Dennis Kelly, σε σκηνοθεσία του Συμεών Κωστάκογλου, παρουσιάζεται ως μια συγκροτημένη και ουσιαστική κατάθεση πάνω στο τραύμα και τη μνήμη. Η παράσταση αναπτύσσει με καθαρότητα τη βασική της συνθήκη: δύο αδέλφια ανασυνθέτουν την παιδική τους ηλικία μέσα από αφηγήσεις που κινούνται ανάμεσα στο πραγματικό και το επινοημένο. Η απουσία της μητέρας, η βία της καθημερινότητας και η εύθραυστη οικογενειακή δομή συγκροτούν ένα περιβάλλον πίεσης, μέσα στο οποίο η φαντασία λειτουργεί ως μηχανισμός επιβίωσης. Η σκηνοθεσία διατηρεί μια λιτή γραμμή και εστιάζει στο σώμα και στον λόγο ως βασικά εκφραστικά εργαλεία. Η κίνηση αξιοποιείται για να αποδώσει τη ρευστότητα της μνήμης και την επαναληπτικότητα του τραύματος. Η επιλογή ενός ανοιχτού σκηνικού χώρου ενισχύει τη συμμετοχή του θεατή, ο οποίος καλείται να συμπληρώσει τα κενά της αφήγησης. Το έργο συνδυάζει το χιούμορ με τη σκληρότητα χωρίς να εξισορροπεί τεχνητά τις αντιθέσεις. Η βία παραμένει παρούσα και δεν ωραιοποιείται....