Open Mind

Ο θεατρικός λόγος του έργου « Οι Ευεργετικές Ιδιότητες του Αθλητισμού » προσεγγίζει με σατιρική αλλά και υπαρξιακή ματιά την έννοια της ομάδας, της ευεξίας και της ανάγκης του «ανήκειν». Μέσα από έναν κλειστό μικρόκοσμο, το «Θεραπευτήριο», ξεδιπλώνονται σχέσεις εξάρτησης, φόβου και εμπιστοσύνης, ενώ το χιούμορ λειτουργεί ως εργαλείο αποκάλυψης βαθύτερων κοινωνικών και προσωπικών εντάσεων. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, οι συντελεστές μιλούν για την ευαλωτότητα των ανθρώπινων δεσμών, τη δυναμική της συλλογικότητας και τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην ανάγκη για φροντίδα και στην εμμονή με την εικόνα. Το έργο ξεκινά από την ιδέα της «ευεξίας» και της θεραπείας του σώματος. Πού θεωρείτε ότι τελειώνει η υγιής φροντίδα του εαυτού και πού αρχίζει η εμμονή με την εικόνα, την αποδοχή ή την ανάγκη του «ανήκειν»;

Ο Γιώργης Μανωλάκης με το Couleur Locale Trio προσεγγίζει την κρητική μουσική μέσα από ένα σύγχρονο πρίσμα, όπου η παράδοση δεν αντιμετωπίζεται ως στατικό αποτύπωμα αλλά ως ζωντανός οργανισμός που εξελίσσεται. Με αφετηρία τη βαθιά του σχέση με το λαούτο, τις επιρροές από τη μουσική οικογένεια στην οποία μεγάλωσε και τις καθοριστικές συνεργασίες του με καλλιτέχνες όπως οι Χαΐνηδες και ο Ross Daly, αναζητά διαρκώς την ισορροπία ανάμεσα στον σεβασμό της ρίζας και στο καλλιτεχνικό ρίσκο. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τη μουσική ως γλώσσα χωρίς σύνορα, για τον αυτοσχεδιασμό ως θεμέλιο δημιουργίας και για τη «σύγχρονη ανάγνωση» της παράδοσης ως προσωπική, βιωματική πράξη έκφρασης. Γιώργης Μανωλάκης

Μέσα από μια αιχμηρή πολιτική σάτιρα Ο τραπεζίτης χτυπάει πάντα δύο φορές , που ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και το δράμα, ο Θάνος Περιστέρης μεταφέρει στη σκηνή ένα έργο βαθιά συνδεδεμένο με την οικονομική κρίση, αλλά ταυτόχρονα τρομακτικά επίκαιρο. Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά για την κοινωνική απόγνωση, την ηθική φθορά, τη δύναμη της εξαπάτησης και τους ανθρώπους που προσπαθούν μάταια να πάρουν ξανά τον έλεγχο της ζωής τους μέσα σε ένα σύστημα που μοιάζει να κερδίζει πάντα. Το έργο γράφτηκε μέσα στη σκιά της οικονομικής κρίσης, όμως μοιάζει ακόμη εξαιρετικά επίκαιρο. Ποια στοιχεία θεωρείτε ότι κρατούν το κείμενο τόσο ζωντανό και αναγνωρίσιμο σήμερα στην ελληνική πραγματικότητα;

Το μυθιστόρημα Τα μυστικά της βεντάλιας της Βέρας Πρατικάκη συνδυάζει μυστήριο, οικογενειακές σχέσεις και πολιτισμικά στοιχεία σε μια ιστορία γεμάτη κρυμμένα νοήματα και ανατροπές. Μέσα από την εξαφάνιση της θείας Σαρλότ και τα αινιγματικά μηνύματα που καλείται να αποκρυπτογραφήσει η μικρή Μυρτώ, το βιβλίο φωτίζει τη δύναμη της παρατήρησης, της μνήμης και της επικοινωνίας πέρα από τα λόγια. Με φόντο έναν κόσμο όπου ακόμη και τα πιο απλά αντικείμενα κουβαλούν ιστορίες και μυστικά, η συγγραφέας δημιουργεί μια ατμοσφαιρική αφήγηση για την ταυτότητα, τη γυναικεία σύνδεση και τη μαγεία που κρύβεται στις λεπτομέρειες. Η ιστορία ξεκινά με τη διπλή ταυτότητα της θείας Σαρλότ/Καλιρρόης. Τι σας ενδιέφερε σε αυτή τη μεταμόρφωση ενός ανθρώπου μέσα από τον τόπο και τον πολιτισμό όπου ζει; Με ενδιέφερε κυρίως για να δείξω καλύτερα τον χαρακτήρα της θείας Σαρλότ. Η θεία Σαρλότ πάντα θέλει να κάνει εντύπωση. Θέλει να νιώθει σημαντική και να την προσέχουν, να την κολακεύουν. Το Παρίσι και οι γαλλ...

Το παιδικό βιβλίο Το αγκαθάκι της φιλίας του Παναγιώτη Τούμπου μιλά με τρυφερότητα για την αποδοχή, τη διαφορετικότητα και τη δύναμη της αληθινής φιλίας. Μέσα από τη σχέση του μικρού Μάκη με ένα σκαντζοχοιράκι γεμάτο «αγκάθια», ο συγγραφέας υπενθυμίζει πως πίσω από κάθε φόβο κρύβεται η ανάγκη για κατανόηση και αγάπη. Με απλό αλλά βαθιά συναισθηματικό λόγο, η ιστορία αγγίζει μικρούς και μεγάλους, φωτίζοντας την αξία της ενσυναίσθησης και της ήρεμης δύναμης της καρδιάς. Ο Μάκης δεν πλησιάζει το σκαντζοχοιράκι με φόβο αλλά με ηρεμία και καλοσύνη. Πόσο σημαντικό πιστεύετε ότι είναι τα παιδιά να μαθαίνουν πρώτα να“νιώθουν” και μετά να κρίνουν; Είναι το πιο σημαντικό μάθημα. Όταν ένα παιδί μαθαίνει πρώτα να «νιώθει» , τότε κατανοεί τον κόσμο με την καρδιά, όχι με προκατάληψη. Η ενσυναίσθηση γίνεται πυξίδα που το οδηγεί να κρίνει με καλοσύνη και όχι με φόβο.

Η θεατρική παράσταση Ο παγωτατζής σε σκηνοθεσία των Πέτρου Παγουλάτου και Οδυσσέα Πανίδη μετατρέπει έναν φαινομενικά αθώο χώρο καθημερινής απόλαυσης σε πεδίο υπαρξιακής σύγκρουσης, επιθυμίας και εξουσίας. Μέσα από μια γκροτέσκα και ποιητική σκηνική γλώσσα, το παγωτατζίδικο λειτουργεί ως μικρόκοσμος όπου οι ανθρώπινες ανάγκες, τα απωθημένα και οι σχέσεις κυριαρχίας απογυμνώνονται με ένταση και ειρωνεία. Ας δούμε τι μας είπαν οι σκηνοθέτες της παράστασης.

Το μυθιστόρημα Ταραξάκο της Ελένης Κιουσέ είναι μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία ενηλικίωσης, γυναικείας φιλίας και εσωτερικής αντοχής, που κινείται ανάμεσα στον σκληρό ρεαλισμό και τον συμβολισμό. Με φόντο την Ελλάδα των δεκαετιών του ’80 και του ’90, η συγγραφέας φωτίζει τις αθέατες πλευρές της οικογένειας, του τραύματος, της ψυχικής υγείας και της ανάγκης για αγάπη και αποδοχή. Μέσα από τρεις γυναικείες διαδρομές γεμάτες απώλειες, φόβους αλλά και τρυφερότητα, το βιβλίο μιλά για τη δύναμη της επιβίωσης και για εκείνες τις σχέσεις που λειτουργούν σαν καταφύγιο όταν όλα γύρω μοιάζουν να καταρρέουν. Το μυθιστόρημα ξεκινά μέσα σε μια Ελλάδα των ’80s και ’90s με έντονη πολιτισμική και κοινωνική αλλαγή. Τι σας ενδιέφερε περισσότερο να αποτυπώσετε από αυτή τη μεταβατική εποχή;

Με το βιβλίο Στο γωνιακό καφενείο , ο Χρήστος Γραμματίκας μετατρέπει έναν φαινομενικά απλό χώρο καθημερινής συνάντησης σε πεδίο πολιτικού και φιλοσοφικού στοχασμού. Μέσα από συζητήσεις ανθρώπων της διπλανής πόρτας, το έργο ανοίγει ζητήματα δημοκρατίας, αυτονομίας, ολοκληρωτισμού και συλλογικής ευθύνης, συνομιλώντας ουσιαστικά με τη σκέψη του Κορνήλιος Καστοριάδης . Σε αυτή τη συνέντευξη, ο συγγραφέας μιλά για τον ρόλο του ενεργού πολίτη, τη σημασία του δημόσιου διαλόγου, αλλά και για το πώς η καθημερινότητα μπορεί να γίνει αφορμή βαθύτερης αναζήτησης γύρω από τον κόσμο που χτίζουμε και τη κοινωνία που επιλέγουμε να ζούμε. Χρήστος Γραμματίκας Το βιβλίο σας ξεκινά από έναν γωνιακό καφενέ στην Ευρώπη και καταλήγει σε φιλοσοφικούς στοχασμούς επηρεασμένους από τον Κορνήλιο Καστοριάδη. Πώς προέκυψε η ιδέα να συνδέσετε την καθημερινή ζωή με τόσο βαθιά θεωρητικά ζητήματα;

Με τη θεατρική διασκευή του έργου Στο κοτέτσι , η Δήμητρα Παπαδήμα επιχειρεί να φέρει στο σήμερα ένα από τα πιο αιχμηρά και αλληγορικά κείμενα της Πηνελόπης Δέλτα . Αντλώντας από τον ιστορικό πυρήνα του έργου και τον απόηχο του Εθνικού Διχασμού, η παράσταση μετατρέπει το «κοτέτσι» σε έναν καθρέφτη της ανθρώπινης βίας, της εξουσίας και της συλλογικής μας υποκρισίας. Σε αυτή τη συνέντευξη, η δημιουργός μιλά για τη σκοτεινή επικαιρότητα του έργου, τη δύναμη της πολιτικής αλληγορίας, τη γλώσσα και το πάθος της Δέλτα, αλλά και για τη διαχρονική ανάγκη ελευθερίας μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο αόρατα συρματοπλέγματα. Δήμητρα Παπαδήμα Το «Στο κοτέτσι» της Πηνελόπη Δέλτα είναι ένα αλληγορικό κείμενο βαθιά συνδεδεμένο με τον ιστορικό του πυρήνα. Πώς ισορροπήσατε ανάμεσα στη διατήρηση αυτού του ιστορικού φορτίου και στην ανάγκη να μιλήσετε σε ένα σύγχρονο, νεανικό κοινό;  Όπως πολύ σωστά επισημάνετε  το κείμενο της Πηνελόπης Δέλτα "Στο κοτέτσι" είναι συνδεδεμένο με τον "ιστορικό του π...

Η Ευαγγελία Παλαιολόγου , μέσα από το μυθιστόρημά της Μελτέμια και ψίθυροι , υφαίνει μια ιστορία επιστροφής, μνήμης και οικογενειακών μυστικών με φόντο την Αντίπαρο. Με ατμοσφαιρική γραφή και έντονο συναισθηματικό υπόβαθρο, εξερευνά τη σχέση ανάμεσα στην αλήθεια, τη σιωπή και τον έρωτα, φωτίζοντας το πώς τα ανείπωτα μπορούν να καθορίσουν ζωές και σχέσεις για ολόκληρες γενιές. Σε αυτή τη συνέντευξη, η συγγραφέας μιλά για τη δύναμη της μνήμης, τον συμβολισμό του τίτλου, τη σχέση αλήθειας και έρωτα, αλλά και για το πώς οι σιωπές μπορούν να επηρεάσουν ζωές ολόκληρων γενεών. Η ιστορία ξεκινά με την επιστροφή της Ρίτας στην Αντίπαρο. Τι σας ενδιέφερε περισσότερο σε αυτή τη “επιστροφή” στον τόπο καταγωγής ως αφορμή για την αποκάλυψη οικογενειακών και συναισθηματικών μυστικών; Η επιστροφή στον τόπο καταγωγής έχει πάντα κάτι βαθιά εσωτερικό. Δεν είναι μόνο μια μετακίνηση στον χώρο, αλλά μια επιστροφή σε μνήμες, σε πρόσωπα και σε κομμάτια του εαυτού που μπορεί να είχαν μείνει πίσω.

  «Άγριο Αίμα» των Nurkan Erpulat και Jens Hillje Ars Moriendi Theatre Group Σκηνοθεσία : Θάνος Νίκας Στο « Άγριο Αίμα » των Nurkan Erpulat και Jens Hillje, η σχολική τάξη μετατρέπεται σε πεδίο σύγκρουσης, όπου η βία, η εξουσία και η ανάγκη για ταυτότητα συγκρούονται ανοιχτά. Ο Μούζα, ο μαθητής που φέρνει ένα όπλο στην τάξη, γίνεται η αφορμή για να αναδειχθούν όσα υποβόσκουν: φόβος, θυμός, αποκλεισμός. Ο Τάσος Ταλιανίδης μιλά για έναν ρόλο που ισορροπεί ανάμεσα στο τραύμα και την επιβολή, αποφεύγοντας τα στερεότυπα και αναζητώντας τον άνθρωπο πίσω από τη βία. Τάσος Ταλιανίδης Ο Μούζα είναι ο μαθητής που φέρνει το όπλο στην τάξη, μια πράξη ακραία, αλλά  όχι ανεξήγητη. Πώς προσέγγισες ψυχολογικά αυτό το σημείο; Τον βλέπεις ως  θύτη, θύμα ή κάτι πιο σύνθετο; Θεωρώ πως η μία έννοια κάπως εμπεριέχει και την άλλη. Ο Μούζα για εμένα σίγουρα  έχει υπάρξει θύμα και αυτός είναι ο λόγος που η βία είναι ο κύριος κώδικας  επικοινωνίας του. Το γεγονός ότι κουβαλ...

Στη συλλογή διηγημάτων Είμαι αυτό που είμαι , η Φανή Κεχαγιά προσεγγίζει τον άνθρωπο μέσα από θραύσματα ζωής, μικρές αφηγήσεις που ισορροπούν ανάμεσα στην εξομολόγηση και τη σιωπή. Με λιτή αλλά διεισδυτική γραφή, φωτίζει «σημαντικά ασήμαντες» στιγμές και ήρωες που κινούνται στο μεταίχμιο του προσωπικού και του καθολικού, της μνήμης και της επινόησης. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για την ταυτότητα ως αποδοχή, για την αφήγηση ως μοίρασμα και για τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αλήθεια και το προσωπικό μας αφήγημα. Φανή Κεχαγιά Ο τίτλος Είμαι αυτό που είμαι μοιάζει με δήλωση ταυτότητας, αλλά και με άρνηση εξήγησης. Είναι τελικά μια πράξη αυτοαποκάλυψης ή μια άρνηση να οριστεί ο άνθρωπος; Η δήλωση «είμαι αυτό που είμαι» είναι μία διευρυμένης σημασίας αποδοχή εαυτού, μία –ας την ονομάσουμε– λυτρωτική «αυταποδοχή» ή συμφιλίωση με τον εαυτό, στην οποία καταλήγουν οι ετερόκλητοι ήρωες των διηγημάτων της συλλογής. Μπορεί να διαβαστεί ως χαμηλόφωνη παραδοχή, ίσως γίνεται κραυγή σε κάποι...

Με στόχο να επανασυστήσει τον κλασικό χορό στο σύγχρονο κοινό, το 2ο Φεστιβάλ Κλασικού, Νεοκλασικού και Character Χορού επιστρέφει δυναμικά στο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας» , έναν χώρο με ισχυρό πολιτιστικό αποτύπωμα. Ο Σπύρος Βάκκας , Πρόεδρος του Σ.Ι.Σ.Χ.Ε., μιλά για τη σημασία της διοργάνωσης, τις προκλήσεις της εποχής και την ανάγκη ο κλασικός χορός να παραμείνει μια ζωντανή, εξελισσόμενη τέχνη. Μέσα από τη συνύπαρξη νέων και έμπειρων χορευτών και ένα πολυδιάστατο πρόγραμμα, το Φεστιβάλ φιλοδοξεί να αναδείξει τη διαχρονικότητα και τη σύγχρονη δυναμική της χορευτικής έκφρασης. Σπύρος Βάκκας Πρόεδρος Σ.Ι.Σ.Χ.Ε.  Το 2ο Φεστιβάλ Κλασικού, Νεοκλασικού και Character Χορού επιστρέφει στο Ολύμπια “Μαρία Κάλλας”. Τι σηματοδοτεί για εσάς η επιλογή αυτού του ιστορικού θεάτρου ως τόπου φιλοξενίας της διοργάνωσης; Η επιλογή του Ολύμπια «Μαρία Κάλλας» δεν είναι απλώς μια πρακτική απόφαση, αλλά μια συμβολική πράξη. Πρόκειται για έναν χώρο με βαθιά πολιτιστική μνήμη, άμεσα συνδεδεμένο με την υψηλή ...

Σε έναν κόσμο όπου η τεχνολογία υπόσχεται πρόοδο αλλά συχνά γεννά αποκλεισμούς, η Βασιλική Χρυσοστομίδου , μέσα από το βιβλίο Σκυλόμορφος , στήνει μια σκοτεινή αλλά ανατριχιαστικά οικεία δυστοπία. Με αιχμηρό λόγο και έντονη κοινωνική ευαισθησία, φωτίζει τις ρωγμές του σύγχρονου ανθρώπου: την αποξένωση, την αποθέωση του ατομικισμού και τη σταδιακή απώλεια της συλλογικότητας. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τα όρια ανάμεσα στην εξέλιξη και την αλλοτρίωση, για τον φόβο που γεννά ο ίδιος ο άνθρωπος, αλλά και για τη δυνατότητα της ελπίδας μέσα σε έναν κόσμο που μοιάζει να τη χάνει. Βασιλική Χρυσοστομίδου ·          Στο βιβλίο σας συγκροτείται ένα μέλλον όπου η τεχνολογία οδηγεί σε κοινωνικόαποκλεισμό. Πιστεύετε ότι αυτή η δυστοπία είναι μια προβολή του μέλλοντος ή μια υπερβολική προέκταση του παρόντος; Η δυστοπία του  Σκυλόμορφουδεν είναι απλά η προβολή του μέλλοντος ή η υπερβολική προέκταση του παρόντος, αλλά συμπαγές στοιχείο της πραγ...

Με το βιβλίο « Ηδονική εμμονή » , η συγγραφέας Κατερίνα Λάμπρου επιχειρεί μια τολμηρή κατάδυση στα σκοτεινά πεδία της επιθυμίας, της εξάρτησης και της εύθραυστης ταυτότητας, στήνοντας ένα εσωτερικό, σχεδόν υπνωτικό σύμπαν όπου η ηδονή συνυπάρχει με την αποδόμηση του εαυτού. Με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου από τις Εκδόσεις Σύγχρονοι Ορίζοντες , η ίδια μάς μιλά για τα κίνητρα πίσω από αυτή την έντονα βιωματική γραφή, τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στον έρωτα και την κυριαρχία, αλλά και τη συνειδητή επιλογή να αφήσει τον αναγνώστη μέσα σε μια ανοιχτή, ανήσυχη ζώνη ερωτημάτων. Κατερίνα Λάμπρου Το βιβλίο σας κινείται ανάμεσα στην ηδονή και την εσωτερική αποδόμηση της ταυτότητας. Πώς γεννήθηκε αυτή η ανάγκη να γράψετε μια τόσο έντονα εσωτερική ιστορία; Θα μου επιτραπεί πριν ξεκινήσει το ταξίδι της συνέντευξης να αντικαταστήσω τη λέξη <<ανάγκη>> με την λέξη <<κίνητρο>> και θα ξεκινήσω λέγοντας πως… Είχα σκόρπιες ιδέες στο μυαλό μου για μια τέτοια γραφή γιατί όπως πά...

Με αφορμή τη βραβευμένη πορεία του μυθιστορήματος « 40 Μέρες » , η συγγραφέας Αλεξάνδρα Αγγελοπούλου  μας παραχώρησε συνέντευξη, μιλώντας για το βιβλίο της, τις πηγές έμπνευσης και τον τρόπο με τον οποίο το ρεαλιστικό διασταυρώνεται με το υπερφυσικό στο έργο της. Να επισημάνουμε ότι παρουσιάζει το έργο της σε μια ξεχωριστή βραδιά αφιερωμένη στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία τρόμου, η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 17 Μαΐου στο Foyer Art Stage στο Περιστέρι, στο πλαίσιο ενός δυναμικού horror event που αναδεικνύει τη δύναμη του μεταφυσικού στοιχείου στη σύγχρονη αφήγηση.  Αλεξάνδρα Αγγελοπούλου Το «40 Μέρες» ξεκινά από έναν απρόσμενο θάνατο που φέρνει τη Μάριαν από το Λονδίνο στον Βόλο. Τι ήταν αυτό που σας ενδιέφερε περισσότερο σε αυτή τη “μετατόπιση” από το αστικό, βόρειο περιβάλλον σε έναν τόπο φορτισμένο με μνήμη, παράδοση και θρύλους;

Μέσα από το μυθιστόρημά του Το σταυροδρόμι , ο Γιάννης Γιαννέλλης-Θεοδοσιάδης προσεγγίζει ένα από τα πιο διαχρονικά και καίρια υπαρξιακά ερωτήματα: πόσο ο άνθρωπος ορίζει τη μοίρα του και πόσο καθορίζεται από το τυχαίο, το αναπάντεχο και τις αόρατες δυνάμεις που διαμορφώνουν τη ζωή του. Με μια διπλή αφηγηματική δομή που φωτίζει τις διαφορετικές εκβάσεις των επιλογών, το έργο ισορροπεί ανάμεσα στον φιλοσοφικό στοχασμό και τη βιωματική εμπειρία, αναδεικνύοντας τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην απόφαση και τη σύμπτωση. Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο συγγραφέας μιλά για τη μοίρα, το τυχαίο, τις καθοριστικές στιγμές και τη δύναμη της ανθρώπινης επιλογής.

Η Χαριτίνη Ξύδη , με την ποιητική της συλλογή Κουταλάκια , καταθέτει μια γραφή άμεση, αστική και βαθιά βιωματική, όπου οι μικρές καθημερινές στιγμές μεταμορφώνονται σε πυκνά αποτυπώματα μνήμης, έρωτα και εσωτερικής παρατήρησης. Με λόγο καθαρό και διεισδυτικό, που συνομιλεί με τη λαϊκή κουλτούρα και τη σύγχρονη εμπειρία της πόλης, η ίδια χαρτογραφεί έναν κόσμο αντιθέσεων και έντονων συναισθημάτων. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τον χρόνο, τη μνήμη, τον έρωτα και τη γραφή ως πράξη ελευθερίας. Χαριτίνη Ξύδη Στην ποιητική σας συλλογή οι μικρές καθημερινές σκηνές μετατρέπονται σε πυκνά στιγμιότυπα ζωής. Πώς γεννήθηκε η ανάγκη να καταγράψετε αυτή την καθημερινότητα με τόσο άμεσο και σχεδόν αστικό τρόπο; Κλέβω κουταλάκια από παιδί, όπως ανέφερα και στο σημείωμά μου, στο τέλος του βιβλίου μου «Κουταλάκια». Δεν μπορώ να πω, εάν πράγματι, αποτέλεσε μια ανάγκη που έπρεπε πάση θυσία να καταγραφεί.  Μάλλον όχι. Επιπροσθέτως, ορισμένα «μυστήρια», οφείλουν να παραμένουν άλυτα και ανερ...

Η πρώτη ποιητική συλλογή της Μαίρης Κλαμπούρα , « Δαφοινόν δέρμα » , συγκροτεί έναν έντονα φορτισμένο κόσμο όπου η ζωή και ο θάνατος, η τρυφερότητα και η βία, το φως και το σκοτάδι συνυπάρχουν χωρίς ξεκάθαρα όρια. Μέσα από μια γραφή σωματική και βαθιά εσωτερική, η ποιήτρια επιστρέφει σε εμπειρίες, τραύματα και συναισθηματικές εντάσεις που έχουν διαμορφώσει τον προσωπικό της ποιητικό πυρήνα. Η γραφή της κινείται ενστικτωδώς, με έμφαση στη γλώσσα, τον ρυθμό και την εσωτερική ανάγκη έκφρασης, αφήνοντας τον αναγνώστη μέσα σε ένα ποιητικό πεδίο έντασης αλλά και οικειότητας, όπου το ζητούμενο δεν είναι η απάντηση αλλά η εμπειρία της αίσθησης. Μαίρη Κλαμπούρα Η πρώτη σας ποιητική συλλογή εισάγει έναν κόσμο έντονων αντιθέσεων όπου συνυπάρχουν η βία και η τρυφερότητα. Πώς διαμορφώθηκε αυτό το ποιητικό σύμπαν;

Στη θεατρική παράσταση « Το Καταφύγιο », ένα δυστοπικό έργο που εξερευνά τα όρια της ταυτότητας, της ηθικής και της ψηφιακής πραγματικότητας, ο ηθοποιός  Στέφανος Μαντζανάς- Δούκας  καλείται να ενσαρκώσει έναν ρόλο που κινείται διαρκώς ανάμεσα στην τρυφερότητα και τη σκληρότητα, μέσα σε έναν κόσμο αποξένωσης και τεχνητών “παραδείσων”. Με φόντο ένα μέλλον όπου το “Nether” έχει αντικαταστήσει τις ανθρώπινες σχέσεις, μιλά για την ευθύνη, τη φαντασία και τα σκοτεινά σημεία της ανθρώπινης φύσης. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, φωτίζει το πώς ένα τέτοιο έργο δεν σχολιάζει απλώς το αύριο, αλλά καθρεφτίζει ήδη το παρόν μας. Το έργο δεν αφήνει τον θεατή να νιώσει άνετα• τον φέρνει αντιμέτωπο με το σκοτεινό κομμάτι της ανθρώπινης φύσης. Υπήρξε στιγμή στις πρόβες που νιώσατε ότι ο ρόλος σάς έφερε αντιμέτωπο και με κάτι δικό σας;