Open Mind

Με αφορμή τη « Γοργόνα – The Musical », ο Πασχάλης Αραμπατζής μιλά για τη σκηνοθετική προσέγγιση του κλασικού παραμυθιού του Άντερσεν και τη διαδρομή της Άριελ προς την αυτογνωσία και την ελευθερία. Αναφέρεται στις προκαταλήψεις που χωρίζουν τους δύο κόσμους, στην ισορροπία ανάμεσα στο θέαμα και την ουσία, αλλά και στη δύναμη του μουσικού θεάτρου να θέτει ερωτήματα χωρίς να προσφέρει έτοιμες απαντήσεις.

Η Ροζαλί Σινοπούλου , μεταφράστρια του νέου βιβλίου της Βερονίκ Οβαλντέ « Θυμωμένο κοριτσάκι σε πέτρινο παγκάκι », που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gema, μιλά για τις ιδιαιτερότητες της γραφής της Γαλλίδας συγγραφέα, τις προκλήσεις της μετάφρασης και την ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ, την ειρωνεία και τη συναισθηματική ένταση. Μια συζήτηση για τη γλώσσα ως μέσο απόδοσης όχι μόνο των λέξεων, αλλά και της ιδιαίτερης φωνής που κάνει κάθε ιστορία να ζωντανεύει. Το Θυμωμένο κοριτσάκι σε πέτρινο παγκάκι εξερευνά μια οικογενειακή ιστορία μέσα από έναν ιδιαίτερα πυκνό και εσωτερικό αφηγηματικό λόγο. Ποια ήταν η μεγαλύτερη μεταφραστική πρόκληση στο να αποδοθεί αυτή η συναισθηματική ένταση στα ελληνικά; Οι μεταφραστικές προκλήσεις, σε ό,τι αφορά την Οβαλντε, είναι πάντα αρκετές και αφορούν τόσο το γράμμα όσο και το πνεύμα των έργων της. Εν προκειμένω, τα δυο αυτά μπλέκονται, κυρίως γιατί οι συναισθηματικές εντάσεις διερευνώνται ταυτόχρονα σε πολλά επίπεδα: ξεκινώντας από τον χαρακτήρα που εξε...

Στο « Agent Down » ο Έκτορας Δέλτα επιστρέφει στη σκηνή για δεύτερη χρονιά, εναλλάσσοντας τους ρόλους του θύματος και του θύτη και μετατρέποντας προσωπικές ιστορίες, οικογενειακές στιγμές, ανασφάλειες και δύσκολες εμπειρίες σε κωμωδία. Με αυτοσαρκασμό και διάθεση να αγγίξει ακόμη και ταμπού, μιλά για την έκθεση στη σκηνή, τη δύναμη του χιούμορ απέναντι στην απώλεια και όσα έχει ανακαλύψει για τον εαυτό του μέσα από το stand up. Έκτορα, επιστρέφεις για δεύτερη χρονιά με το «Agent Down». Τι είναι αυτό που σε κάνει να θέλεις να ξαναμπαίνεις κάθε βράδυ στη θέση του «θύματος»;

Με αφορμή το άλμπουμ « Περιμένοντας τον ήλιο », ο Πάνος Μαλαχιάς μιλά για τη δημιουργική του διαδρομή, τη σχέση μουσικής και στίχου και τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνική πραγματικότητα περνά στις συνθέσεις του. Αναφέρεται στις συνεργασίες με τους ερμηνευτές, στον ρόλο της ενορχήστρωσης και στην ανάγκη η μουσική να μεταφέρει ένα μήνυμα ελπίδας και ειρήνης. Έχετε μια μακρά διαδρομή ως κιθαριστής, συνθέτης, ενορχηστρωτής και δάσκαλος μουσικής. Πώς συνδέονται αυτές οι διαφορετικές ιδιότητες στη δημιουργική σας πορεία και ποια από αυτές καθορίζει περισσότερο τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζετε τη μουσική;

Στο «Μαρτυρίες από το μέτωπο της Μακεδονίας – Σιωπηλές καταγραφές ενός αγώνα» , η Αναστασία Μ.Ε. Τσώνη αναζητά την ανθρώπινη πλευρά του Μακεδονικού Αγώνα και των Βαλκανικών Πολέμων μέσα από προσωπικές μαρτυρίες και ημερολόγια. Για τους ανθρώπους πίσω από τα ιστορικά γεγονότα, τη μνήμη και την ανάγκη να παραμένουν ζωντανές οι φωνές τους, μιλά στη συνέντευξή μας.

Με αφορμή το « Κομπλεξικό » του Αχιλλέα ΙΙΙ, η Όλγα Ποζέλη μιλά για τη μεταφορά του γλωσσικού παιχνιδιού στη σκηνή, τη συνάντηση του χιούμορ με το σωματικό θέατρο και τη δύναμη των λέξεων να αποκαλύπτουν τις αντιφάσεις μας. Εξηγεί πώς η μουσική, η κίνηση και οι παράδοξοι ορισμοί μετατρέπουν την καθημερινή γλώσσα σε αφορμή για αυτοκριτική, αμφισβήτηση των στερεοτύπων και ένα συλλογικό ξεβόλεμα χωρίς διδακτισμό. 

Η Μαίρη Κωστάκη , με αφορμή το βιβλίο της « Ίκαρος και Έλλη στο μεγάλο ταξίδι », μιλά για την ανατροπή ενός γνωστού μυθολογικού πεπρωμένου και την ανάγκη να δώσουμε στους ήρωες τη δυνατότητα να ορίσουν οι ίδιοι τη ζωή τους. Με όχημα την περιπέτεια των δύο ηρώων, αναφέρεται στην απώλεια, την αγάπη, τη φιλία και την ελπίδα, αλλά και στις επιλογές που καθορίζουν τελικά τη διαδρομή μας. Τι σας γοήτευσε στον μύθο του Ίκαρου και της Έλλης και σας έκανε να θελήσετε να δώσετε μια διαφορετική συνέχεια στην ιστορία τους;  

Ο Κώστας Σιμενός , με αφορμή το μυθιστόρημά του « Ένας χειμώνας τριών ετών », μιλά για την κοινωνική υποκρισία, την ασφυκτική δύναμη μιας κλειστής κοινωνίας και το τίμημα της προσωπικής ελευθερίας. Με αφετηρία την πορεία του Άγη, από τον ερχομό του σε έναν ξένο τόπο μέχρι τη σύγκρουσή του με τους κανόνες και τις σιωπές του, αναφέρεται στον έρωτα, στα τραύματα που μας ακολουθούν και στην ανάγκη να αμφισβητούμε όσα θεωρούμε δεδομένα. Ο Άγης φτάνει σε μια κλειστή κοινωνία και από ήρωας μετατρέπεται σταδιακά σε θύμα. Τι ήταν αυτό που θέλατε να αναδείξετε μέσα από αυτή την πορεία;

Με αφορμή το « Δείπνο Ηλιθίων » του Φρανσίς Βεμπέρ, ο Θάνος Πουμάκης μιλά για τις λεπτές ισορροπίες της κωμωδίας, τον ρυθμό και την ειλικρίνεια που απαιτεί η σκηνική ερμηνεία. Αναλύει τον Πολ Λεμπλάν, τον χαρακτήρα που υποδύεται, και τις αντιφάσεις μιας παρέας που θεωρεί τον εαυτό της ανώτερο από τους άλλους. Μια συζήτηση για το γέλιο που αποκαλύπτει την ανθρώπινη υποκρισία και για την ευκολία με την οποία κρίνουμε τους γύρω μας, χωρίς να αναγνωρίζουμε τα δικά μας λάθη.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ELLA FITZGERALD KAREN EDWARDS & GILAD ATZMON Σάββατο  24 & Κυριακή 25 Οκτωβρίου THEATRE OF THE NO Μία από τις ξεχωριστές φωνές της διεθνούς jazz , με συνεργασίες με τον StevieWonder , τον Prince και τον TonyBennett , έρχεται για πρώτη φορά στην Αθήνα. Με μια μουσική πορεία που γεφυρώνει την τζαζ, το γκόσπελ, τον αυτοσχεδιασμό και τη συμφωνική μουσική, και συνεργασίες με καλλιτέχνες όπως ο Stevie Wonder, ο Prince και ο Tony Bennett, η Karen Edwards έρχεται για πρώτη φορά στην Αθήνα. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τις καθοριστικές μουσικές συναντήσεις της, τη δημιουργική ελευθερία, τη συνθετική της προσέγγιση και τη ζωντανή επικοινωνία που κάνει κάθε συναυλία μια ξεχωριστή εμπειρία. 1. Έχετε συνεργαστεί με καλλιτέχνες τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους, όπως ο Stevie Wonder, ο Prince, ο Tony Bennett, ο Lee Konitz και ο Pharoah Sanders. Τι σας δίδαξαν αυτές οι συναντήσεις για τη μουσική, που δεν θα μπορούσατε να έχετε μάθει σε μια σχολική αίθο...

Πώς επηρεάζει η μνήμη τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη ζωή μας; Πόσο μας καθορίζουν οι φόβοι, οι κοινωνικές προσδοκίες και όσα δεν τολμήσαμε να διεκδικήσουμε; Η Αναστασία    Διοτίμα    Γκολέμα , με αφορμή την παράσταση «ΖΩ ή» στο Θέατρο Αλκμήνη, μιλά για τη φιλοσοφία πίσω από το έργο, τη συνάντηση του θεάτρου με το ψυχόδραμα και την ανάγκη να αναρωτηθούμε αν ζούμε πραγματικά ή απλώς επιβιώνουμε.   Από πού γεννήθηκε η ανάγκη να δημιουργήσετε το «ΖΩ ή» και να μιλήσετε για το πώς επιλέγουμε να ζήσουμε τη ζωή μας; Αυτή είναι μια πολύ παλιά ερώτηση, που ουσιαστικά διατρέχει ολόκληρη την ιστορία της φιλοσοφίας: τι σημαίνει να ζεις πραγματικά; Από τον Σωκράτη και το «πώς πρέπει να ζούμε;», τον Αριστοτέλη και το «εὖ ζῆν», μέχρι τον Επίκουρο, τους Στωικούς και αργότερα τον Κίρκεγκωρ, τον Νίτσε, τον Χάιντεγκερ, τον Σαρτρ και τον Καμύ, ο άνθρωπος αναρωτιέται τι κάνει με τη ζωή που του έχει δοθεί.

Με αφορμή την παράσταση « Εδώ δεν πενθούν », η ομάδα LUMA μιλούν για το πένθος, την ενοχή και τη συγχώρεση, για όσα δυσκολευόμαστε να εκφράσουμε ακόμη και στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους και για την κοινωνική απαίτηση να επιστρέψουμε γρήγορα στην κανονικότητα μετά από μια απώλεια. Μια συζήτηση για όσα αφήνει πίσω της η απουσία, αλλά και για τη δυνατότητα να ξαναβρούμε το νόημα της ζωής μέσα από την ανθρώπινη επαφή.

Στο « Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο » ο Νίκος Μπουρσινός γράφει για την απουσία, τη φθορά, τη μοναξιά και την ανάγκη να συνεχίζουμε, ακόμη και όταν η απώλεια γίνεται κομμάτι της ζωής μας. Με καθημερινές εικόνες, μικρούς στίχους, σιωπές και μια λεπτή ειρωνεία που συχνά αγγίζει τον αυτοσαρκασμό, αναζητά έναν τρόπο να μιλήσει απλά και ειλικρινά για όσα μας μένουν.    Στα ποιήματά σας συναντάμε πολύ συχνά απλές, καθημερινές εικόνες. Πότε μια καθημερινή στιγμή γίνεται για εσάς ποίημα; Κάθε στιγμή, η όποια εικόεινα, είναι δυνατόν να αποτελέσει την αφορμή για ένα ποίημα. Μια λέξη στον δρόμο, ένα βλέμμα. Θαρρώ ότι δεν λέω κάτι καινοφανές. Αυτό δεν συμβαίνει, άραγε, με τους περισσότερους/ ποιητές/ ποιήτριες;;

Ο  Αλκίνοος Δωρής ,   της ομάδας Loxodox , μιλά για τη δεύτερη χρονιά του « Κουκλόσπιτου » του Χένρικ Ίψεν στη Σκηνή Μπέκετ, τη διαρκή εξέλιξη της παράστασης μέσα από τις πρόβες και τη σκηνική πράξη, αλλά και για τη Νόρα ως έναν άνθρωπο που διεκδικεί την ελευθερία και την ανακάλυψη του εαυτού της. Μια συζήτηση για τη σκηνοθετική ματιά, τη ζωντανή θεατρική εμπειρία και τα πρόσωπα του έργου που εξακολουθούν να αποκαλύπτουν νέες πλευρές.  

Ο Άρης Γραικούσης , με αφορμή το ρεσιτάλ « Διάλογοι Ονείρων » στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, μιλά για τη μουσική συνάντηση του Σοπέν με τον Αγουστίν Μπάριος Μανγκορέ, δύο συνθετών που δεν συναντήθηκαν ποτέ στη ζωή. Μιλά για τη συνύπαρξη πιάνου και κιθάρας, τη διαφορετική ματιά πάνω σε γνώριμα έργα, αλλά και τη θέση του Μίκη Θεοδωράκη σε ένα πρόγραμμα που επιχειρεί να γεφυρώσει διαφορετικές εποχές και μουσικούς κόσμους. Ο «Διάλογος Ονείρων» βασίζεται σε μια συνάντηση δύο συνθετών που δεν συναντήθηκαν ποτέ: του Σοπέν και του Αγουστίν Μπάριος Μανγκορέ. Τι ήταν αυτό που σας έκανε να φανταστείτε έναν μουσικό διάλογο ανάμεσά τους; Ακριβώς αυτό, ότι δεν συναντήθηκαν ποτέ. Η μουσική μπορεί να πραγματοποιήσει συναντήσεις σε διαφορετικές εποχές.  Άραγε τι θα συνέβαινε αν ο Σοπέν και ο Μπάριος μπορούσαν, έστω μέσα από τη μουσική τους, να ακούσουν ο ένας τον άλλον. Αυτή είναι η αρχική μας ιδέα με τον εξαίρετο φίλο και συνεργάτη κιθαριστή Νίκο Μπαλογιάννη.

Νέοι βιρτουόζοι και το κουαρτέτο Αέναον συναντώνται στη σκηνή της Παλαιάς Βουλής, την Κυριακή 18 Οκτωβρίου, σε μια συναυλία με έργα Μπαχ, Μότσαρτ, Βιενιάφσκι και Σοστακόβιτς, υπό την καλλιτεχνική επιμέλεια της βιολονίστριας και παιδαγωγού Λιάνας Τρετιακόβα . Με αφορμή την ολοκλήρωση του πρώτου διεθνούς masterclass βιολιού της Σχολής Μουσικής Ζαχάρ Μπρον στην Ελλάδα, μιλά για τους νέους μουσικούς και το μέλλον της κλασικής μουσικής.

Στο « Νούμερο 21 » η Χριστίνα Λαμπούση δεν γράφει μόνο για τη βία απέναντι στη γυναίκα, αλλά για όσα προηγούνται και μπορούν να οδηγήσουν έναν άνθρωπο πέρα από τα όριά του. Με αφετηρία ένα πραγματικό περιστατικό, το έργο εξετάζει τη σχέση θύματος και θύτη, την επανάληψη της βίας, το τραύμα που αφήνει στα παιδιά και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην κατανόηση και τη δικαιολόγηση, αφήνοντας στο τέλος ένα δύσκολο ερώτημα για τις δικές μας αντοχές και επιλογές.

Στα « Άτα Άτα Χρώματα », η Μαρία Καραμάνη συστήνει το θέατρο στα βρέφη από έξι μηνών, μέσα από μουσική, χρώματα, κίνηση και παιχνίδι. Μιλά για τις ιδιαιτερότητες του Baby Theater, τη δημιουργία μιας παράστασης που σέβεται τον ρυθμό των μικρών παιδιών και τη σημασία μιας πρώτης θεατρικής εμπειρίας που μοιράζονται με τους γονείς τους.

Στο «As If – Αφιέρωμα στον Tennessee Williams» ο Λάμπρος Γιώτης συνθέτει τέσσερα μονόπρακτα και ποιήματα του Αμερικανού συγγραφέα, αναζητώντας μέσα από τις ιστορίες του την ποίηση, την ευαισθησία αλλά και την κοινωνική κριτική του. Με ήρωες που παλεύουν για ορατότητα, αποδοχή και αγάπη, η παράσταση φέρνει στο προσκήνιο τη βία, το τραύμα, την περιθωριοποίηση και την ανάγκη του ανθρώπου να βρει έναν τρόπο να συνδεθεί με τους άλλους. Τι σας έκανε να επιστρέψετε στον Tennessee Williams και να δημιουργήσετε μια παράσταση που δεν παρουσιάζει ένα μόνο έργο του, αλλά συνθέτει τέσσερα μονόπρακτα και ποιήματά του; Ξαναδιαβάζω τον Tennessee William s σε μια εποχή παγκόσμιας κοινωνικής αναλγησίας, με τρεις τουλάχιστον πολέμους να μαίνονται γύρω μας, ενώ παράλληλα συνεχίζουμε τις φιλήσυχες ζωές μας, αδρανείς τελικά, παρά την καταιγιστική ενημέρωση. Αναζητώ την ποίηση μέσα από τα έργα του, την ευαισθησία των συναισθημάτων και την έντονη κοινωνική του κριτική για τη θέση του αδύναμου ατόμου μ...

Στον « Κυανόπωγωνα »   το παραμύθι γίνεται μια σκοτεινή ιστορία για τη βία, την κακοποίηση και τους κύκλους που επαναλαμβάνονται όταν αρνούμαστε να τους δούμε. Μεταφέροντας τις τρεις ηρωίδες σε ένα τηλεοπτικό σόου, η παράσταση σχολιάζει τη μετατροπή της βίας σε θέαμα και ψυχαγωγία, αναζητώντας έναν τρόπο να μιλήσει για όσα συχνά επιλέγουμε να προσπερνάμε. Πώς γεννήθηκε η ιδέα για τον «Κυανόπωγωνα» και τι ήταν αυτό που σας έκανε να θέλετε να ξαναπείτε ένα παραμύθι με τόσο διαφορετικό τρόπο;