Open Mind

Με αφορμή το νέο του μυθιστόρημα « Ανάσα από πηλό » , ο Γιώργος Δουατζής μάς μιλά για τη δύναμη της τέχνης, τις αντιθέσεις που διαμορφώνουν την ανθρώπινη ύπαρξη, τις πληγές που κουβαλούν οι άνθρωποι και οι κοινωνίες, αλλά και για τη λογοτεχνία ως πράξη ευαισθησίας και αναζήτησης νοήματος. Σε μια συζήτηση που κινείται ανάμεσα στη δημιουργία, την υπαρξιακή αγωνία και την αισιοδοξία, ο συγγραφέας εξηγεί γιατί η απλή γλώσσα μπορεί να αποδώσει τις πιο σύνθετες αλήθειες και τι θα ήθελε να κρατήσει ο αναγνώστης όταν κλείσει την τελευταία σελίδα του βιβλίου. «Ανάσα από πηλό» ο τίτλος του βιβλίου σας. Ξαφνιάζει. Πώς μπορεί να σχετίζεται η ανάσα με τον πηλό;

Με αφορμή το νέο της τραγούδι «Κάθε Δικό Σου Μονοπάτι» , η Andia μιλά για τη δύναμη της μουσικής ως μέσου προσωπικής έκφρασης και για τη διαδρομή από την απώλεια στην ελπίδα. Σε ηλικία μόλις 18 ετών, καταθέτει σκέψεις για την αυθεντικότητα, τη δημιουργία, τις απρόβλεπτες αλλαγές της ζωής και τα πρώτα βήματα μιας καλλιτεχνικής πορείας που στηρίζεται στην ειλικρίνεια και τη συναισθηματική αλήθεια. Το «Κάθε Δικό Σου Μονοπάτι» γεννήθηκε από μια πολύ προσωπική εμπειρία απουσίας. Πόσο δύσκολο είναι για σένα να μετατρέπεις τόσο έντονα συναισθήματα σε μουσική χωρίς να χάνεις την αυθεντικότητά τους; Είναι δύσκολο να μπεις στη διαδικασία να τα γράψεις όλα κάτω, να ξανανιώσεις και να ξαναζήσεις κάποια πράγματα. Όμως, όταν γίνει η αρχή, μετά γίνεται πιο εύκολο. Χρειάζεται να είσαι πολύ ειλικρινής με τον εαυτό σου και να γράφεις αυτό που πραγματικά νιώθεις και θέλεις να εκφράσεις, με τον δικό σου τρόπο. Δεν υπάρχει σωστός ή λάθος τρόπος, αρκεί να είσαι ο εαυτός σου και να μην προσπαθείς να ακο...

Η Μεταπολίτευση υπήρξε η μακροβιότερη περίοδος πολιτικής σταθερότητας στη σύγχρονη Ελλάδα. Στο βιβλίο « Το Σύνταγμα της Νέας Μεταπολίτευσης », ο Δημήτρης Τζιώτης υποστηρίζει ότι αυτός ο ιστορικός κύκλος έχει πλέον ολοκληρωθεί και θέτει στο επίκεντρο τη συζήτηση για τους θεσμούς, τη Δημοκρατία και την ανάγκη ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου. Μιλήσαμε μαζί του για την κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών, τις προκλήσεις της εποχής και το όραμα που προτείνει για την επόμενη ημέρα της χώρας. Στο βιβλίο μιλάτε για το «τέλος» της παλιάς Μεταπολίτευσης. Ποια στιγμή θεωρείτε ότι έκανε πραγματικά τους πολίτες να χάσουν την εμπιστοσύνη τους στο πολιτικό σύστημα; Η κρίση εμπιστοσύνης δεν γεννήθηκε σε μία στιγμή. Χτίστηκε σταδιακά μέσα από δεκαετίες ατιμωρησίας, πελατειακού κράτους και διάψευσης προσδοκιών. Όμως υπήρξαν ορισμένες ιστορικές καμπές που λειτούργησαν καταλυτικά. Η οικονομική κατάρρευση του 2009 ήταν η πρώτη μεγάλη ρωγμή. Εκεί κατέρρευσε ο μύθος ότι το πολιτικό σύστημα ελέγχει την πορεία...

Στο μυθιστόρημά του « Θα με βρεις στις ανηφόρες », ο Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου αφηγείται μια διαδρομή γεμάτη δοκιμασίες, επιμονή και πίστη στη δύναμη του ανθρώπου να υπερβαίνει τα εμπόδια. Μέσα από την πορεία του ήρωά του, αναδεικνύει τις δυσκολίες ως μαθήματα ζωής και τις ανηφόρες ως εκείνες τις διαδρομές που διαμορφώνουν τον χαρακτήρα. Ο συγγραφέας μιλά για την αξία της υπέρβασης, της ελπίδας και των επιλογών που καθορίζουν τελικά την πορεία κάθε ανθρώπου. Ο τίτλος “Θα με βρεις στις ανηφόρες” είναι πολύ δυνατός. Τι σημαίνει για εσάς η “ανηφόρα” στη ζωή ενός ανθρώπου; Οι ανηφόρες είναι οι δυσκολίες και τα προβλήματα που παρουσιάζονται στη ζωή κάθε ανθρώπου και τον αναγκάζουν να βρει λύσεις.  Να αγωνιστεί, να ξεπεράσει τις πίκρες και τα θέλω του,  τις περισσότερες φορές τα όριά του και με οδηγό την ελπίδα και τη θέληση να βαδίσει προς το μέλλον.  Κάθε ανηφόρα είναι κι ένα μάθημα ζωής, γιατί σ’ αυτό τον κόσμο ο άνθρωπος έρχεται για να πάθει και να μάθει. Χωρίς δυσκολί...

Με αφορμή το νέο του ιστορικό μυθιστόρημα " Ιωάννης Καποδίστριας  Δούκισσα της Πλακεντίας  Από τον φλογερό έρωτα στη στυγερή δολοφονία " , ο Θάνος Κονδύλης φωτίζει μια άγνωστη και ανθρώπινη πλευρά του Ιωάννη Καποδίστρια και της Δούκισσας της Πλακεντίας. Ανάμεσα στην Ιστορία και τη μυθοπλασία, ο συγγραφέας αναζητά τα πρόσωπα πίσω από τα γεγονότα, εξετάζοντας τον έρωτα, το πάθος, την εξουσία και το τίμημα του καθήκοντος. Το βιβλίο σας παρουσιάζει μια ιδιαίτερα τολμηρή εκδοχή της σχέσης του Ιωάννη Καποδίστρια με τη Δούκισσα της Πλακεντίας. Ποια ιστορικά τεκμήρια σας οδήγησαν σε αυτή την ανάγνωση και πού αρχίζει η μυθοπλασία;

Με αφορμή το βιβλίο του « Πώς να κερδίσεις την καρδιά ενός άντρα », ο Λίνος Καπώνης καταθέτει τη δική του οπτική για τις σύγχρονες σχέσεις, την επικοινωνία ανάμεσα στα δύο φύλα και τις προκλήσεις της συντροφικότητας. Μέσα από τη συζήτησή μας μιλά για τον ρόλο της ειλικρίνειας, της υπομονής και της αμοιβαίας κατανόησης, εξηγώντας γιατί, παρά τις αλλαγές της εποχής, πιστεύει ότι οι ουσιαστικές ανθρώπινες ανάγκες παραμένουν αναλλοίωτες. Ο τίτλος «Πώς να κερδίσεις την καρδιά ενός άντρα» είναι ιδιαίτερα δυνατός. Πιστεύετε ότι η αγάπη "κερδίζεται" ή τελικά χτίζεται μέσα από την αμοιβαία κατανόηση και τον σεβασμό;  Στην αρχή οι άνθρωποι κερδίζουν το πρόσωπο το οποίο τους ενδιαφέρει πλανώντας ένα μυστήριο και χρησιμοποιώντας σαγήνη.

Με αφετηρία ένα ποίημα του Παντελή Μπουκάλα, η Δόξα Καγιούλη δημιουργεί το τραγούδι Τώρα μαθαίνω πως η λύπη, μια μουσική κατάθεση πάνω στην απώλεια, τη μνήμη και την ανάγκη του ανθρώπου να μετατρέψει τον πόνο σε έκφραση. Με ευαισθησία και σεβασμό στον ποιητικό λόγο, η δημιουργός συνομιλεί με τις λέξεις μέσα από τη μουσική, αναδεικνύοντας τη θεραπευτική δύναμη της τέχνης. Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά για τη διαδικασία της μελοποίησης, τη συνεργασία με τον Παντελή Θαλασσινό και για τον τρόπο με τον οποίο η λύπη μπορεί τελικά να γίνει δρόμος αυτογνωσίας και παρηγοριάς. Το "Τώρα μαθαίνω πως η λύπη" γεννήθηκε από ένα ποίημα του Παντελή Μπουκάλα. Τι ήταν αυτό που σας συγκίνησε τόσο βαθιά, ώστε να νιώσετε την ανάγκη να το μετατρέψετε σε τραγούδι; Στην ποίηση πάντα με συγκινεί ο πόνος της απουσίας, άλλωστε είναι και ένα από τα πιο συνηθισμένα θέματα και όχι αδικαιολόγητα. Στο συγκεκριμένο ποίημα όμως πέρα από το νόημα με συγκίνησε πολύ το πώς ο Παντελής Μπουκάλας το μεταφέ...

Τι βρίσκεται ανάμεσα στη λογική και τη φαντασία, στη γνώση και τη διαίσθηση, στην παιδική περιπέτεια και την αυτογνωσία; Στο νέο της βιβλίο «Ανάμεσα», η Μαντώ Ζέρβα δημιουργεί έναν συμβολικό κόσμο όπου η φαντασία γίνεται αφορμή για βαθύτερα υπαρξιακά ερωτήματα. Με πρωταγωνίστρια την Άρυα, το βιβλίο προσκαλεί μικρούς και μεγάλους σε ένα ταξίδι αναζήτησης της ταυτότητας, της εσωτερικής εξέλιξης και της προσωπικής αλήθειας. Με αφορμή την κυκλοφορία του, η συγγραφέας μιλά για τη διαίσθηση, τη δύναμη της φαντασίας και τα μηνύματα που θέλει να αφήσει στους αναγνώστες της. Το «Ανάμεσα» ορίζει έναν χώρο που δεν είναι ούτε πραγματικότητα ούτε φαντασία αλλά κάτι ενδιάμεσο. Πώς γεννήθηκε αυτή η ιδέα του «μεταβατικού τόπου»;

Στην ποιητική της συλλογή Φωνήεν σε μπλάβο σύννεφο, η Δήμητρα Παπαλάνη εξερευνά τη δύναμη της γλώσσας, τη μνήμη, τον χρόνο και τη συλλογική εμπειρία, συνδέοντας το προσωπικό βίωμα με τα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα της εποχής. Με έναν λόγο βαθιά συμβολικό και στοχαστικό, αναδεικνύει την ποίηση ως χώρο αντίστασης, αυτογνωσίας και ελευθερίας. Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά για τον αινιγματικό τίτλο της συλλογής, τη σχέση της με τις λέξεις και την πίστη της ότι ο ποιητικός λόγος εξακολουθεί να φωτίζει ακόμη και τα πιο σκοτεινά τοπία. Ο τίτλος «Φωνήεν σε μπλάβο σύννεφο» είναι ιδιαίτερα ποιητικός και αινιγματικός. Πώς γεννήθηκε και τι συμβολίζει για εσάς;   Ο τίτλος "Φωνήεν σε μπλάβο σύννεφο" είναι μέρος στίχου του  ποιήματος "Θέαση" της παρούσας συλλογής μου.

Ένα ερωτικό τρίγωνο που δεν υπακούει στους κανόνες της γεωμετρίας, αλλά στις αντιφάσεις των ανθρώπινων σχέσεων, βρίσκεται στον πυρήνα του νέου μυθιστορήματος του Βαγγέλη Μανουβέλου «Οι 6 πλευρές του τριγώνου» . Με φόντο το Αργοστόλι της Κεφαλονιάς, έξι ήρωες αναμετρώνται με τον έρωτα, την ταυτότητα, τη σεξουαλικότητα και την ανάγκη να αγαπηθούν χωρίς συμβιβασμούς. Ο συγγραφέας μιλά για τον συμβολισμό του τίτλου, τις εύθραυστες ισορροπίες των σχέσεων και τη δύναμη της λογοτεχνίας να καλλιεργεί την ενσυναίσθηση. Ο τίτλος Οι 6 πλευρές του τριγώνου είναι ένας δυνατός συμβολισμός. Τι αντιπροσωπεύει για εσάς αυτό το «τρίγωνο» και γιατί επιλέξατε να το συνδέσετε με έξι διαφορετικές ζωές; Όταν κάποιος διαβάζει ή ακούει τον τίτλο, η πρώτη αντίδραση είναι σχεδόν πάντα η ίδια: «Μα δεν υπάρχει τρίγωνο με έξι πλευρές». Από αυτό ακριβώς το σημείο ήθελα να ξεκινήσει η συζήτηση. Η γεωμετρία μπορεί να είναι ακριβής, όμως οι ανθρώπινες σχέσεις όχι. Στη ζωή, τα σχήματα δεν υπακούουν στους κανόνες των...

Με το νέο της μυθιστόρημα «Τα Διαμάντια της Αιωνιότητας», η Τούλα Βαρώτσου συνθέτει μια πολυεπίπεδη αφήγηση που διατρέχει διαφορετικές εποχές και τόπους, συνδέοντας την ιστορική μνήμη με τη μυθοπλασία. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η συγγραφέας μιλά για την έμπνευση, τις προκλήσεις της γραφής και τα βαθύτερα νοήματα ενός φιλόδοξου μυθιστορήματος που φιλοδοξεί να προβληματίσει και να συγκινήσει τον αναγνώστη. Τα Διαμάντια της Αιωνιότητας εκτείνονται σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους και γεωγραφικά τοπία. Ποια ήταν η αφετηρία για αυτή τη σύνθετη, πολυεπίπεδη χρονική αφήγηση;

Με αφορμή το νέο της μυθιστόρημα «Μαύρα Κρίνα», η συγγραφέας Χρυσούλα Στρίκου  μιλά για μια ιστορία όπου η απώλεια, τα οικογενειακά μυστικά και η αναζήτηση της αλήθειας δοκιμάζουν τις βεβαιότητες των ηρώων. Μέσα από ένα ψυχολογικό ταξίδι γεμάτο ανατροπές, εξηγεί πώς γεννήθηκε το βιβλίο, τι συμβολίζουν τα «Μαύρα Κρίνα» και γιατί η ανθρώπινη φύση βρίσκεται συχνά στη γκρίζα ζώνη, πέρα από εύκολες απαντήσεις. 1. Τι ήταν αυτό που σας έκανε να ξεκινήσετε αυτή την ιστορία από μια τόσο δυνατή και σοκαριστική σκηνή, την αυτοκτονία του θείου της Μελίνας;

Στο παιδικό βιβλίο Υπάρχουν μέρες… , η Αλεξία Καλογεροπούλου αξιοποιεί τη γλώσσα του καιρού για να μιλήσει στα παιδιά για τα συναισθήματα, τη σημασία της αποδοχής τους και τη συναισθηματική ανθεκτικότητα. Με ευαισθησία, λιτότητα και ουσιαστικό παιδαγωγικό υπόβαθρο, δημιουργεί μια ιστορία που λειτουργεί ως αφορμή για διάλογο ανάμεσα σε παιδιά και ενήλικες. Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά για τη δύναμη της λογοτεχνίας να καλλιεργεί τη συναισθηματική νοημοσύνη, τη συνεργασία της με την εικονογράφο και το μήνυμα που ελπίζει να κρατήσουν οι μικροί αναγνώστες.   Στο βιβλίο ο καιρός λειτουργεί ως μεταφορά των συναισθημάτων. Τι σας οδήγησε να επιλέξετε αυτή τη γλώσσα επικοινωνίας με τα παιδιά και τι πιστεύετε ότι τους προσφέρει; Ο καιρός είναι κάτι που τα παιδιά ήδη γνωρίζουν και έχουν βιώσει με το σώμα τους. Έχουν νιώσει τη ζέστη του ήλιου, το νερό της βροχής, τον άνεμο στο πρόσωπό τους, την αίσθηση που αφήνει η συννεφιά. Ήθελα μια γλώσσα που να μην χρειάζεται να την εξηγήσω, αλλά ...

Στην ποιητική συλλογή Υπάρχει πάντα ένας δρόμος , η Ευαγγελία Κούρτη μετατρέπει την ποίηση σε χώρο στοχασμού, ευθύνης και ελπίδας. Με αφετηρία τη φύση, τον άνθρωπο και τα μεγάλα ζητήματα της εποχής, τον πόλεμο, την προσφυγιά, την κοινωνική αδιαφορία και τη δύναμη της συλλογικότητας, αναζητά το φως ακόμη και στις πιο δύσκολες διαδρομές. Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά για τον συμβολισμό του «δρόμου», τον κοινωνικό ρόλο της ποίησης και την πίστη της ότι η ελπίδα μπορεί να αποτελέσει μια συνειδητή στάση ζωής. Ο τίτλος «Υπάρχει πάντα ένας δρόμος» μεταφέρει ένα μήνυμα ελπίδας. Ποιος  είναι αυτός ο δρόμος για εσάς;

Στο « Εγχειρίδιο Ταξινόμησης Ρωγμών » η Ελένη Παυλίδου συνδυάζει την επιστημονική ματιά της κλινικής ψυχολόγου με την ποιητική δύναμη της δημιουργικής γραφής, δημιουργώντας ένα ιδιότυπο εγχειρίδιο για τις ανθρώπινες ευαλωτότητες. Με όχημα τη γλώσσα της διάγνωσης, η ποιήτρια εξερευνά το τραύμα, τη μνήμη, την απώλεια αλλά και τις δυνατότητες μεταμόρφωσης που γεννιούνται μέσα από τις ρωγμές μας. Η ίδια μιλά για τη σχέση επιστήμης και ποίησης, για την ανάγκη ταξινόμησης του άναρχου εσωτερικού μας κόσμου και για εκείνο που τελικά μας κρατά όρθιους: το μοίρασμα. Το «Εγχειρίδιο Ταξινόμησης Ρωγμών» δομείται ως ένα ιδιότυπο διαγνωστικό εγχειρίδιο. Τι σας ώθησε να επιλέξετε αυτή τη φόρμα και πώς επηρέασε τον τρόπο που γράψατε τα ποιήματα;

Η Καρυάτιδα ως σύμβολο μνήμης, απώλειας και επιστροφής γίνεται η αφηγήτρια στο νέο μυθιστόρημα της Ειρήνης Χιώτη « Η επιστροφή του κενού ». Με αφετηρία ένα από τα πιο φορτισμένα σύμβολα της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς, η συγγραφέας δημιουργεί μια ιστορία όπου η Ιστορία συναντά τη μυθοπλασία και η συλλογική μνήμη συνομιλεί με την ανθρώπινη εμπειρία της ξενότητας και της νοσταλγίας. Η Ειρήνη Χιώτη μιλά για τη δύναμη της απουσίας, τη σημασία της επιστροφής και για το πώς ένα μαρμάρινο πρόσωπο μπορεί να μετατραπεί σε μια βαθιά ανθρώπινη φωνή. -Στο βιβλίο σας Η επιστροφή του κενού επιλέγετε να δώσετε φωνή σε μία Καρυάτιδα. Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε σε αυτή την επιλογή και τι σας επέτρεψε να εκφράσετε λογοτεχνικά μέσα από αυτή τη ματιά που ίσως δεν θα μπορούσε να ειπωθεί από έναν ανθρώπινο αφηγητή;

Στη συλλογή διηγημάτων Η αλεπού της ερήμου , ο Νέστορας Φανάρας αφηγείται ιστορίες που κινούνται ανάμεσα στην απώλεια, τον έρωτα, τη μοναξιά και τη διαρκή αναζήτηση της ελευθερίας. Με έντονα αυτοβιογραφικά στοιχεία και έναν λόγο άμεσο, ο συγγραφέας μετατρέπει τη σύγχρονη πόλη σε μια συμβολική «έρημο», όπου ο άνθρωπος καλείται να συμφιλιωθεί με το παρελθόν του και να επαναπροσδιορίσει τη θέση του στον κόσμο. Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά για τον ήρωά του, τις προσωπικές του διαδρομές και τη δύναμη της αλήθειας, της τρυφερότητας και της ελευθερίας. 1)        Ο τίτλος: Η αλεπού της ερήμου είναι πολύ συμβολικός. Τι σημαίνει για εσάς η αλεπού και ποια είναι η έρημος του βιβλίου;

Ο Στέλιος Βραχνής επιστρέφει με μια παράσταση που αρνείται τις εύκολες κατηγοριοποιήσεις. Στον « Άη Λαό » η μουσική του Δημήτρη Λάγιου συνομιλεί με τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη, συνθέτοντας ένα σκηνικό ρέκβιεμ για την ήττα, τη μνήμη και την ανθρώπινη αντοχή. Με αφετηρία δύο εμβληματικά έργα και οδηγό το ένστικτο, ο σκηνοθέτης δημιουργεί μια προσωπική σκηνική κατάδυση, όπου ο λόγος, η μουσική, το σώμα και η εικόνα συνυπάρχουν σε μια ενιαία θεατρική εμπειρία. Λίγο πριν από την παρουσίαση της παράστασης, μιλά για τη γέννηση αυτής της τολμηρής σύνθεσης, τη διαχρονική δύναμη των «Τρωάδων» και την ανάγκη η τέχνη να συνομιλεί με το τραγικό παρόν. Στην παράσταση ο «Άη Λαός» δεν παρουσιάζεται ως μια συναυλία ούτε οι «Τρωάδες» ως μια κλασική ανάγνωση του Ευριπίδη. Πώς γεννήθηκε η ιδέα να ενώσετε αυτά τα δύο εμβληματικά έργα σε μία ενιαία σκηνική αφήγηση;

Η Σόφη Θεοδωρίδου επιστρέφει με τις «Παστρικές» , ένα μυθιστόρημα που αντλεί τη δύναμή του από μία από τις πιο οδυνηρές σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Με αφετηρία τη Μικρασιατική Καταστροφή, φωτίζει τη μοίρα των προσφυγισσών που, εκτός από την απώλεια της πατρίδας τους, βρέθηκαν αντιμέτωπες με την καχυποψία, τα στερεότυπα και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η συγγραφέας μιλά για την ιστορική μνήμη, τις προκαταλήψεις που επιμένουν μέχρι σήμερα και το διαχρονικό μήνυμα του νέου της βιβλίου. · Τι σας έκανε να επιλέξετε να αφηγηθείτε την ιστορία των Μικρασιατισσών μέσα από τον χαρακτηρισμό «Παστρικές»; Τι θέλατε να φωτίσετε; Στα περισσότερα βιβλία μου είχα μια ακατανίκητη ανάγκη να ερμηνεύσω τα στερεότυπα της κάθε εποχής με την οποία καταπιανόμουν, ως απότοκο άλλοτε των συντηρητικών δομών της κοινωνίας κι άλλοτε του πολιτιστικού χάσματος που χώριζε πληθυσμούς διαφορετικά μεγαλωμένους.Το 1922, η άφιξη σχεδόν 1,5 εκατομμυρίου Μικρασιατών προσφύγων προκά...