Open Mind

Στο «As If – Αφιέρωμα στον Tennessee Williams» ο Λάμπρος Γιώτης συνθέτει τέσσερα μονόπρακτα και ποιήματα του Αμερικανού συγγραφέα, αναζητώντας μέσα από τις ιστορίες του την ποίηση, την ευαισθησία αλλά και την κοινωνική κριτική του. Με ήρωες που παλεύουν για ορατότητα, αποδοχή και αγάπη, η παράσταση φέρνει στο προσκήνιο τη βία, το τραύμα, την περιθωριοποίηση και την ανάγκη του ανθρώπου να βρει έναν τρόπο να συνδεθεί με τους άλλους. Τι σας έκανε να επιστρέψετε στον Tennessee Williams και να δημιουργήσετε μια παράσταση που δεν παρουσιάζει ένα μόνο έργο του, αλλά συνθέτει τέσσερα μονόπρακτα και ποιήματά του; Ξαναδιαβάζω τον Tennessee William s σε μια εποχή παγκόσμιας κοινωνικής αναλγησίας, με τρεις τουλάχιστον πολέμους να μαίνονται γύρω μας, ενώ παράλληλα συνεχίζουμε τις φιλήσυχες ζωές μας, αδρανείς τελικά, παρά την καταιγιστική ενημέρωση. Αναζητώ την ποίηση μέσα από τα έργα του, την ευαισθησία των συναισθημάτων και την έντονη κοινωνική του κριτική για τη θέση του αδύναμου ατόμου μ...

Στον « Κυανόπωγωνα »   το παραμύθι γίνεται μια σκοτεινή ιστορία για τη βία, την κακοποίηση και τους κύκλους που επαναλαμβάνονται όταν αρνούμαστε να τους δούμε. Μεταφέροντας τις τρεις ηρωίδες σε ένα τηλεοπτικό σόου, η παράσταση σχολιάζει τη μετατροπή της βίας σε θέαμα και ψυχαγωγία, αναζητώντας έναν τρόπο να μιλήσει για όσα συχνά επιλέγουμε να προσπερνάμε. Πώς γεννήθηκε η ιδέα για τον «Κυανόπωγωνα» και τι ήταν αυτό που σας έκανε να θέλετε να ξαναπείτε ένα παραμύθι με τόσο διαφορετικό τρόπο; 

Στο «Μήπως έχω αλλεργία στη γρουσουζιά;» , η  Βίκυ Σγουρέλλη μιλά με χιούμορ για τις προλήψεις, τους φόβους που κληροδοτούνται στα παιδιά και τη σημασία της αμφιβολίας. Με αφορμή το βιβλίο, συζητά για την έμπνευσή της, τη δύναμη της ερώτησης και την ανάγκη να αφήνουμε στα παιδιά χώρο να σκέφτονται και να επιλέγουν.

Στο « δωμάτιο δίπλα » η Ελένη Νανοπούλου γράφει για την παρουσία που γίνεται απουσία, τη μνήμη, το σώμα και τα ίχνη μιας εμπειρίας που έχει τελειώσει αλλά συνεχίζει να υπάρχει μέσα μας. Με μια ποίηση σωματική και υλική, όπου η ανατομία και η βοτανική συναντούν τον έρωτα και την απώλεια, η ποιήτρια αναζητά εκείνο το «σχεδόν» της ανθρώπινης επαφής, όσα μπορούμε να πλησιάσουμε αλλά ποτέ να αγγίξουμε ολοκληρωτικά. Το «δωμάτιο δίπλα» μοιάζει να βρίσκεται συνεχώς ανάμεσα στην παρουσία και την απουσία. Τι είναι για εσάς αυτό το «δίπλα» και τι υπάρχει εκεί που δεν μπορούμε να δούμε αμέσως;

Στο βιβλίο της On the sponge islands loss and restoration in the Aegean η  Julia Martin ξεκινά από την ιστορία των σφουγγαριών στα Δωδεκάνησα για να μιλήσει τελικά για τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση, την εκμετάλλευση, τον πόλεμο και την προσφυγιά. Με αφετηρία τη Σϋμη και τα νησιά του Αιγαίου, η συγγραφέας συνδέει την ιστορία με το σήμερα και αναζητά, μέσα στις μεγάλες καταστροφές της εποχής μας, τη δυνατότητα αναγέννησης, αλληλεγγύης και ελπίδας.

Στη ποιητική συλλογή « Για να σε συναντήσω » ο Ανδρέας Γιαννόπουλος συνομιλεί με τη μνήμη, την απώλεια, το τραύμα και τους ανθρώπους που αφήνουν το αποτύπωμά τους μέσα μας. Με ποιήματα που γράφτηκαν σε βάθος χρόνου, η συλλογή γίνεται μια προσωπική αναζήτηση του εαυτού, όσων χάθηκαν αλλά και όσων συνεχίζουν να μας οδηγούν, ακόμη κι όταν δεν ξέρουμε αν θα τους συναντήσουμε ξανά. Πόσο σημαντική είναι η μνήμη στην ποίησή σας;

Με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα χρόνων λειτουργίας του Εργαστηρίου Αρχειακών Τεκμηρίων και Τύπου (ΕΑΤΤ) του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών, η Κατερίνα Κωστίου μιλά για τη σημασία των λογοτεχνικών αρχείων και τον τρόπο με τον οποίο αυτά μπορούν να φωτίσουν όχι μόνο το έργο ενός συγγραφέα, αλλά και την εποχή του. Με αφορμή τη δράση «Αρχείο, Λογοτεχνία, Εκπαίδευση και Πολιτιστική Δημοκρατία», αναφέρεται στη σύνδεση αρχείου, έρευνας και εκπαίδευσης, στην ανάγκη εξωστρέφειας του ΕΑΤΤ και στο μεγάλο στοίχημα της ψηφιοποίησης και της πρόσβασης στα αρχεία. Το Εργαστήριο Αρχειακών Τεκμηρίων και Τύπου του Τμήματος Φιλολογίας ΕΑΤΤ συμπληρώνει φέτος δέκα χρόνια ζωής. Αν γυρίσετε πίσω στο 2016, ποια ήταν η βασική ανάγκη που σας οδήγησε στη δημιουργία του;

Στον « Αντικομφορμιστή » η Γκέλυ Γρηγοροπούλου αφηγείται τη ζωή του Pierre Chattillion, ενός ανθρώπου που αναζητά την ελευθερία, την τέχνη και την απόλαυση, ενώ ταυτόχρονα οδηγείται σε μια αυτοκαταστροφική πορεία. Με φόντο το Παρίσι του ’70, η συγγραφέας μιλά για τις αντιθέσεις του ήρωα, τη δύναμη της τέχνης, τη φιλοσοφία και την ανάγκη του ανθρώπου να υπάρξει έξω από τα προκαθορισμένα όρια. Ο Pierre Chattillion αφήνει πίσω του ένα γράμμα αυτοκτονίας και από εκεί ξεκινά η αφήγηση της ζωής του. Γιατί επιλέξατε να γνωρίσουμε πρώτα το τέλος και ύστερα να ανακαλύψουμε τη διαδρομή που οδήγησε σε αυτό; Πιστεύω πως η ανάδρομη αφήγηση είναι μια διαστροφή της λογοτεχνίας. Στην προκειμένη περίπτωση, ενώ γνωρίζεις από την αρχή το μακάβριο τέλος του κεντρικού ήρωα, προσπαθείς νοητικά να αντισταθείς σε ένα ήδη προδιαγεγραμμένο πεπρωμένο, αναζητείς τι θα μπορούσε να είχε αλλάξει την πορεία του. Επίσης, προσωπικά όταν ξεκινώ ένα καινούργιο βιβλίο διαβάζω πάντοτε πρώτα την τελευταία παράγραφο. Είνα...

Στο « Θάλασσες μας χώρισαν » η Ιφιγένεια Τέκου αφηγείται την ιστορία δύο αδελφών που μεγαλώνουν με διαφορετικά τραύματα και ακολουθούν διαφορετικούς δρόμους, με φόντο τη Σύμη, την Κωνσταντινούπολη και τις μεγάλες ανατροπές της Ιστορίας. Μιλά για τον αδελφικό δεσμό, τη ζήλια, την απώλεια, τη συγχώρεση και τη δύναμη του ανθρώπου να ξαναγεννιέται μέσα από τις φουρτούνες της ζωής. Δύο αδελφές, η Παρασκευούλα και η Ελπίδα, μεγαλώνουν με πολύ διαφορετικό τρόπο και κουβαλούν διαφορετικά τραύματα. Τι ήταν αυτό που σας έκανε να θέλετε να αφηγηθείτε τη δική τους ιστορία;

Στη νέα ποιητική της συλλογή « Μ’ ένα μπλουζ κι ένα μαχαίρι », η Βέρα Βασιλείου-Πέτσα συνομιλεί με τον έρωτα, την απώλεια, τη μνήμη και τη μοναξιά, αλλά και με την ιστορία και την κοινωνία. Με όχημα τον ποιητικό λόγο και οδηγό τη μουσικότητα, καταγράφει τις αγωνίες και τους προβληματισμούς της εποχής, αναζητώντας ταυτόχρονα όσα μπορούν να αντισταθούν στη λήθη. Μιλά για την ανάγκη της ποίησης να αφυπνίζει, να συγκινεί και να δημιουργεί έναν χώρο όπου το προσωπικό συναντά το συλλογικό. Πώς γεννήθηκε μέσα σας η ανάγκη να γράψετε αυτή τη συλλογή και τι σημαίνει για εσάς ο τίτλος «Μ’ ένα μπλουζ κι ένα μαχαίρι»;

Στο « Σώμα της νύχτας » ο έρωτας συναντά την προσωρινότητα, τη μυστικότητα και τη μνήμη. Ένα ξενοδοχείο γίνεται ο τόπος μιας αναπόφευκτης συνάντησης, ενώ δύο άνθρωποι, σαν «δύο Ίκαροι με λιωμένα φτερά», βιώνουν έναν έρωτα που ολοκληρώνει τον κύκλο του. Ο Γιώργος Βλάχος μιλά για την ποίηση που γεννιέται από την καθημερινότητα, για την ισορροπία ανάμεσα στο βάρος και την ελαφρότητα, αλλά και για όσα μένουν ως παρακαταθήκη μετά το τέλος μιας πτήσης.

Η Μαριάνα Μασμανίδου επιστρέφει στις « Θάλασσες » των Μάριου Τόκα και Σαράντη Αλιβιζάτου, δίνοντας στο αγαπημένο τραγούδι μια πιο εσωτερική και προσωπική διάσταση, μέσα από τη νέα ενορχήστρωση του Αλέξη Στενάκη. Με αφετηρία την απώλεια και τη δική της ανάγκη να βρει έναν νέο τρόπο να αφηγηθεί το τραγούδι, μιλά για την ερμηνεία, τη σχέση της με το θέατρο και τη δύναμη των παλιών τραγουδιών να περνούν από γενιά σε γενιά και να αποκτούν νέα ζωή. Τι ήταν αυτό που σας έκανε να επιστρέψετε στις «Θάλασσες» και να θελήσετε να τις τραγουδήσετε ξανά; Είχα εντάξει τις «Θάλασσες» σε κάποιες live εμφανίσεις μου. Στην αρχή τις επέλεξα απλώς επειδή είναι ένα τραγούδι που αγαπώ πολύ. Στην πορεία, όμως, θέλησα να βρω τον δικό μου λόγο και τον δικό μου τρόπο να το τραγουδήσω.

Στον « Παρουσιαστή » του Μάνου Κουκουβιού, η ζωή μπροστά και πίσω από τις κάμερες γίνεται αφορμή για μια ιστορία γύρω από την εικόνα, την αλήθεια και όσα επιλέγουμε να κρατάμε κρυφά. Ο Δημήτρης Χαβρές , που υποδύεται τον Ανδρέα, μιλά για έναν ρόλο μέσα σε έναν ρόλο, τη δύναμη της ενσυναίσθησης και το ερώτημα που μένει τελικά στον θεατή: τι είναι αυτό που μας κάνει ανθρώπους; 1. Τι σας κέντρισε περισσότερο στον «Παρουσιαστή» και σας έκανε να θέλετε να γίνετε μέρος  αυτής της παράστασης;

Στη νέα παράσταση « Βροχή μέσα της », οι δύο ήρωες συναντιούνται σε έναν κόσμο όπου η πραγματικότητα μπλέκεται με τη μνήμη, το όνειρο και τη φαντασία. Η  Ελένη Σταυράκη Κοντοσταύλου μιλά για τον δύσκολο χαρακτήρα που υποδύεται, τον φόβο, τα ανεκπλήρωτα όνειρα και την ανάγκη του ανθρώπου να βρει τη δική του έξοδο από όσα τον κρατούν εγκλωβισμένο. Τι ήταν αυτό που σας τράβηξε περισσότερο στους δύο χαρακτήρες που υποδύεστε και σας έκανε να θέλετε να τους συναντήσετε επί σκηνής;

Στο « Οδόντα αντί Οδόντος » ο Δημήτρης Γρυπαίος συνδυάζει το αστυνομικό θρίλερ με τον κοινωνικό και πολιτικό προβληματισμό. Μια ιστορία αυτοδικίας, βίας και διχασμού, όπου η ενημέρωση, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι ανθρώπινες σχέσεις επηρεάζουν την εξέλιξη μιας επικίνδυνης υπόθεσης. Η ιστορία ξεκινά με έναν δολοφόνο που αποφασίζει ποιοι άνθρωποι «αξίζουν» να τιμωρηθούν. Τι σας ενδιέφερε περισσότερο σε αυτή την ιδέα της αυτοδικίας;

Στο « Αναζητώντας οικογένεια », ο Ιωσήφ Αλεξάνδρου αφηγείται την ιστορία ενός παιδιού που μεγαλώνει χωρίς οικογένεια και αναζητά την αγάπη, την αποδοχή και την αίσθηση του ανήκειν. Με φόντο τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ιστορία του Χανς αναδεικνύει την οικογένεια ως επιλογή, ευθύνη, φροντίδα και, πάνω απ’ όλα, ως δεσμό που δεν χρειάζεται απαραίτητα να βασίζεται στο αίμα. Τι σας έκανε να γράψετε μια ιστορία για ένα παιδί που μεγαλώνει χωρίς οικογένεια και τελικά βρίσκει έναν αληθινό πατέρα;

Στο « Μονοπάτι της μοίρας » ο Χρήστος Γκουτζιούλης παρακολουθεί μια οικογένεια που δοκιμάζεται από τον πόλεμο, την απώλεια και τις ανατροπές της ζωής. Μια ιστορία για τις πληγές που αφήνουν πίσω τους οι δύσκολες στιγμές, αλλά και για τη δύναμη της οικογένειας, της αγάπης και της ελπίδας να ξαναρχίζεις από την αρχή. Η ιστορία ξεκινά μέσα στον πόλεμο, με μια οικογένεια που προσπαθεί απλώς να επιβιώσει. Τι σας ενδιέφερε περισσότερο να δείξετε μέσα από αυτή τη δύσκολη περίοδο;

Η « Ευριπίδου Γη » της Ανθής Γουρουντή φέρνει ξανά στο προσκήνιο τα χορικά και τις μονωδίες του αρχαίου δράματος, μέσα από τη ματιά σύγχρονων Ελλήνων συνθετών. Μια μουσική συνάντηση του Ευριπίδη με τον Αισχύλο, τον Σοφοκλή και τον Αριστοφάνη, όπου η αρχαία φωνή συναντά τη σύγχρονη δημιουργία. «Ευριπίδου Γη»: ένας τίτλος που μοιάζει να δηλώνει έναν τόπο αλλά και έναν τρόπο επιστροφής. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η «γη» και γιατί επιλέξατε να συναντηθούν εκεί ο Ευριπίδης με τον Αισχύλο, τον Σοφοκλή και τον Αριστοφάνη;

Η « Θύελλα » της Λυδίας Μποτέλη γεννήθηκε από μια οικογενειακή ιστορία που έμεινε ζωντανή στη μνήμη της και μεταπλάστηκε σε ένα μυθιστόρημα για τον έρωτα, την ελευθερία, την ενοχή και τις δύσκολες επιλογές. Με αφετηρία την ιστορία της Ισμήνης, η συγγραφέας μιλά για τους ήρωες, τις σχέσεις εξουσίας και όσα κρύβονται πίσω από τις κλειστές πόρτες μιας φαινομενικά τέλειας οικογένειας.

Στην « Αν(τ)οχή », η Ελευθερία Αντοχή αφηγείται την ιστορία της Λένης, μιας γυναίκας που έμαθε να αντέχει, μέχρι τη στιγμή που αποφασίζει να αντισταθεί. Μιλά για την κακοποίηση, τη μητρότητα, την αξιοπρέπεια και εκείνο το δύσκολο πέρασμα από την υπομονή στην επιλογή. Μια συζήτηση για τις αόρατες μάχες των γυναικών και για τη στιγμή που το «αντέχω» γίνεται «ως εδώ». Τι ήταν αυτό που σας έκανε να θέλετε να πείτε την ιστορία της Λένης; Η Λένη είναι μια γυναίκα της διπλανής πόρτας, θα μπορούσε να είναι μια γνωστή, μια γειτόνισσα ή μια μακρινή συγγενής, όπως τόσες άλλες αθόρυβες και ουσιαστικές γυναίκες. Παρουσιάζει μια ισχυρότατη δύναμη και μια μεγάλη αντοχή, αλλά όχι χωρίς κόστος. Η δύναμη των καθημερινών γυναικών, η ανάγκη τους να προστατεύσουν τα παιδιά τους, να ζήσουν, να δημιουργήσουν ένα ασφαλές μέρος για αυτούς που αγαπούν, εμφανίζονται στο πρόσωπο της Λένης.