Open Mind

Το The Great Nothing αντιμετωπίζει το κενό όχι ως απουσία, αλλά ως έναν πυκνό, κατοικήσιμο χώρο που γεννιέται μετά την απώλεια. Μέσα από ένα σπασμένο τρίπτυχο σωμάτων, τη διαστρέβλωση χώρου και χρόνου και μια ονειρική, κινηματογραφική ατμόσφαιρα, το έργο ακροβατεί ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η Αντωνία Οικονόμου μιλά για το σώμα ως φορέα μνήμης, για το ανοίκειο που γίνεται οικείο και για την εμπειρία που αφήνει χώρο στον θεατή να προβάλει, να αισθανθεί και να κατοικήσει το δικό του «μεγάλο τίποτα». Αντωνία Οικονόμου Το “Μεγάλο Τίποτα” δεν παρουσιάζεται ως απουσία αλλά ως χώρος πυκνός και φορτισμένος. Πώς μεταφράζεται χορογραφικά αυτή η ιδέα ενός κενού που δεν είναι ποτέ πραγματικά άδειο; Το έργο είναι ένα σπασμένο τρίπτυχο στον χώρο και τον χρόνο και μέσα σε αυτόν έγκλειστες μορφές αναμένουν απομονωμένες, σε αδράνεια . Ο χώρος- και ο χρόνος - υπάρχει αλλά οι αποστάσεις, τα κενά, ανάμεσα στις φιγούρες είναι τόσο μεγάλες και οι χώροι τόσο μ...

Στη νέα της παιδική ιστορία, Ο κακόκεφος Βάγιας Κουκουβάγιας γίνεται ο καθρέφτης των καθημερινών συναισθημάτων των παιδιών: από τη μοναξιά και τη χαρά μέχρι την ανάγκη για προσφορά και ενσυναίσθηση. Η Νατάσα Βραχλιώτη μιλά για τη γέννηση αυτού του χαρακτήρα, τη δύναμη των μικρών πράξεων καλοσύνης και τον ρόλο του σχολείου και των ενηλίκων στην ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης των παιδιών. Μέσα από την ιστορία και τη συνεργασία της με την εικονογράφο Αγγελική Δρακάκη, η συγγραφέας αναδεικνύει πώς η αποδοχή της διαφορετικότητας και η σιωπηλή φροντίδα μπορούν να γίνουν καθημερινά μαθήματα ζωής. Νατάσα Βραχλιώτη Ο Βάγιας Κουκουβάγιας είναι ένας σοφός δάσκαλος με αγέλαστο πρόσωπο. Πώς γεννήθηκε αυτός ο χαρακτήρας και τι θέλατε να συμβολίσει για τα παιδιά;

Στο One Band, One Show , οι iota φέρνουν στη σκηνή μια μοναδική σύμπραξη όπου η Nu Jazz, το Hip Hop και η ηλεκτρονική μουσική ενώνονται σε ένα ενιαίο ζωντανό σύνολο. Η παράσταση καταργεί διαχωρισμούς “acts” και “sets”, δίνοντας έμφαση στη συνεργασία, τον αυτοσχεδιασμό και τον κοινό παλμό των μουσικών. Το κοινό θα ζήσει ένα live γεμάτο ενέργεια, διαφορετικά μουσικά στυλ και ένταση, όπου ήχος και συναίσθημα συνυπάρχουν οργανικά, δημιουργώντας μια μοναδική εμπειρία που ξεπερνά τα στερεότυπα των ειδών. Πώς γεννήθηκε η ιδέα του One Band, One Show και τι σημαίνει πρακτικά για εσάς το να λειτουργείτε ως μία ενιαία μπάντα;

Με αφετηρία αληθινά γεγονότα και σκηνικό τον μυστηριακό Ταΰγετο, ο Θεόδωρος Παπαθεοδώρου υφαίνει ένα μυθιστόρημα όπου ο θάνατος, η αυτοκτονία και τα οικονομικά συμφέροντα λειτουργούν ως ρωγμές στην επιφάνεια της πραγματικότητας. Στη συζήτηση που ακολουθεί, μιλά για τον ανθρώπινο παράγοντα πίσω από το έγκλημα, τον ντετέκτιβ Αλέξανδρο Φωκά ως φορέα ευαλωτότητας και διάκρισης, και για την αλήθεια που σπάνια φωτίζεται ολόκληρη γιατί, τελικά, τίποτα δεν είναι όπως ακριβώς φαίνεται.  Θεόδωρος Παπαθεοδώρου Το βιβλίο σας ξεκινά με θάνατο και αυτοκτονία. Ποιο είναι το προσωπικό ή κοινωνικό ερώτημα που θέλατε να θέσετε μέσα από αυτά τα ακραία γεγονότα;

Στα Ιζηματογενή πετρώματα , η Μαργαρίτα Παπαμίχου οικοδομεί μια ποίηση σε στρώσεις χρόνου, μνήμης και σώματος. Με γλώσσα χαμηλόφωνη αλλά πυκνή, η συλλογή κινείται από το προσωπικό βίωμα στη συλλογική εμπειρία, φωτίζοντας τις αθέατες διεργασίες μέσα από τις οποίες ο πόνος, η απώλεια και η ιστορία συμπυκνώνονται σε λόγο. Σε αυτή τη συνέντευξη, η ποιήτρια μιλά για τη γεωλογία της γραφής της, τη φθορά και την αντοχή των λέξεων, τη σχέση θανάτου και γλώσσας, και για τον χρόνο ως αναγκαία απόσταση που μετατρέπει το βίωμα σε ποίηση. Μαργαρίτα Παπαμίχου  Ο τίτλος «Ιζηματογενή πετρώματα» παραπέμπει σε στρώσεις χρόνου και μνήμης. Πώς συνδέεται αυτή η εικόνα με τη διαδικασία της γραφής σας;

Η Παρασκευή Λεβεντάκου , μέσα από το βιβλίο «Γράμματα στον Μ.» , καταθέτει μια εξομολογητική αφήγηση όπου ο έρωτας, η απώλεια και η μνήμη συνυπάρχουν χωρίς άμυνες. Βασισμένο σε υπαρκτά πρόσωπα και βιωμένες εμπειρίες, το έργο κινείται στο μεταίχμιο προσωπικού πόνου και λογοτεχνικής πράξης, μετατρέποντας την ανάγκη για συναισθηματική αποεπένδυση σε τόλμη έκθεσης. Οι επιστολές της Βασιλικής, γραμμένες σε χρόνο αργό και σιωπηλό, λειτουργούν ως εσωτερικός μονόλογος, ως πράξη πένθους και ταυτόχρονα απελευθέρωσης. Σε αυτή τη συνέντευξη, η συγγραφέας μιλά για τη γραφή ως βαλβίδα αποσυμπίεσης, για τα όρια μνήμης και λήθης, για το θάρρος να πιστεύεις στο αδύνατο και να μην αφήνεις τον φόβο να γίνει ο πρωταγωνιστής της ζωής σου. Τα πρόσωπα του βιβλίου είναι υπαρκτά και η γραφή βασίζεται σε βιωμένες εμπειρίες. Πότε ένα προσωπικό βίωμα νιώσατε ότι μπορεί να μετατραπεί σε λογοτεχνία χωρίς να προδώσει την αλήθεια του;

Στους «Ζωντανούς Δεσμούς» , η Ομάδα Χορού Corpus Lingua προσεγγίζει το σώμα ως πεδίο μνήμης, σχέσης και μετασχηματισμού. Αντλώντας από τη Θεωρία Προσκόλλησης του Bowlby και από προσωπικά βιώματα που συνομιλούν με μια ευρύτερη κοινωνική εμπειρία ρευστότητας και ανασφάλειας, το έργο εξερευνά τους δεσμούς που μας θεμελιώνουν, μας καθορίζουν ή μας κρατούν δέσμιους. Η σκηνή μετατρέπεται σε έναν ζωντανό οργανισμό, όπου σώματα και υλικά συνδιαμορφώνουν ένα τοπίο ασφάλειας, απομάκρυνσης και αυτονομίας, φωτίζοντας τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη φροντίδα και την ασφυξία. Σε αυτή τη συνέντευξη, η Corpus Lingua μιλά για τη μητρική φιγούρα πέρα από στερεότυπα, για τη μνήμη ως φορέα κίνησης και για το πώς το προσωπικό τραύμα συναντά το κοινωνικό σώμα μέσα από τον χορό. 1.Τι σημαίνει για εσάς ένας «ζωντανός δεσμός»; Είναι κάτι που διατηρείται, κάτι που μετασχηματίζεται ή κάτι που οφείλουμε κάποια στιγμή να αποδεσμεύσουμε για να ωριμάσουμε;

Στη «Ζωή Χωρίς Κυριακή» , η ομάδα Συν Πλην αφουγκράζεται τη νεότητα σε έναν κόσμο χωρίς παύση, όπου η ενηλικίωση δεν έρχεται με ηλικιακά όρια αλλά μέσα από ρωγμές, ρίσκα και απώλειες. Το υπόγειο μπαρ «Βάκχος» γίνεται σκηνικός τόπος ελευθερίας και έκθεσης, όπου τέσσερις χαρακτήρες ισορροπούν ανάμεσα στην ανάγκη για σύνδεση και στον φόβο της μοναξιάς. Μέσα από τη μουσική ως δραματουργικό εργαλείο και μια συλλογική, αυτοδιαχειριζόμενη καλλιτεχνική ματιά, η παράσταση μιλά για την αυθεντική έκφραση, την ευθύνη των επιλογών και εκείνη την «Κυριακή» που όλοι αναζητούμε για να πάρουμε ανάσα. Ο τίτλος «Ζωή Χωρίς Κυριακή» παραπέμπει σε έναν κόσμο χωρίς παύση και ανάσα. Ποια «Κυριακή» λείπει περισσότερο από τους ήρωες και από τη δική μας καθημερινότητα;

Στους «Βρικόλακες» του Ίψεν, ο Ένγκστραντ δεν είναι απλώς ένας σκοτεινός χαρακτήρας, αλλά ένας άνθρωπος διαμορφωμένος από την ανάγκη της επιβίωσης και τη μαεστρία της υποκρισίας. Ο Μιχάλης Καλιότσος μιλά για τις πολλαπλές όψεις του ρόλου, το παρελθόν που επιστρέφει αμείλικτα, την ενοχή ως κοινωνικό βάσανο και για τους «βρικόλακες» που συνεχίζουν να περπατούν σιωπηλά ανάμεσά μας. Μιχάλης Καλιότσος «Βρικόλακες»

Το Αναζητώντας την Ελένη της Νατάσας Νταϊλιάνη είναι ένα έργο που μετατρέπει την οικογενειακή μνήμη σε ζωντανή θεατρική αφήγηση, φωτίζοντας τις σιωπές του Εμφυλίου και το διαγενεακό τραύμα της προσφυγιάς. Με άξονα τη γυναίκα-μάνα, το όνειρο και την ενοχή, η παράσταση κινείται ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό, αναδεικνύοντας τον οικουμενικό πόνο του ξεριζωμού και της απώλειας. Στη συζήτηση που ακολουθεί, η δημιουργός μιλά για τη δύναμη της μνήμης, τη σκηνική της μεταγραφή και τα ανοιχτά ερωτήματα που συνεχίζουν να τη συνοδεύουν.   Νατάσα Νταϊλιάνη Το έργο αντλεί από προσωπικές μαρτυρίες των παππούδων σας. Πώς μετασχηματίζεται η οικογενειακή μνήμη σε θεατρική αφήγηση χωρίς να χάνει ούτε την ιστορική της αλήθεια ούτε τη δραματική της ένταση;

Η Βάσσα – Μια μητέρα είναι ένα έργο σκληρό, πολιτικό και βαθιά ανθρώπινο, που φωτίζει τη βία, την εξουσία και τα τραύματα που κληροδοτούνται μέσα στην οικογένεια και την κοινωνία. Η Αγαθή Κυριαζή , μέσα από τον ρόλο της, κινείται ανάμεσα στη θέση του θύματος, του συνένοχου και του καθρέφτη της Βάσσας, αποκαλύπτοντας τις σκοτεινές όψεις της μητρότητας και της επιβίωσης σε έναν κόσμο αδικίας. Στη συζήτηση που ακολουθεί, μιλά για τις ηθικές και συναισθηματικές προκλήσεις του έργου, τη συνεργασία με τη Λίλλυ Μελεμέ και την ανάγκη το θέατρο να λειτουργεί ως πράξη επίγνωσης, μνήμης και αντίστασης.   Α γαθή Κυριαζή

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, οι Ανδριάνα Νίκλη , Θέμις Γκέκου και Αγγελική Κομισοπούλου χαρτογραφούν το Hero’s Path ως μια σύγχρονη διαδρομή ανάμεσα στην επιτυχία, την εξάντληση και την ανάγκη επιστροφής στην αλήθεια της ψυχής. Μέσα από προσωπικές τοποθετήσεις, αναμετρώνται με τα συστήματα αξιολόγησης που καθορίζουν τις επιλογές μας, την κανονικοποίηση του burnout ως αρετής και την πίεση της διαρκούς απόδοσης. Παράλληλα, οι τρεις συνομιλήτριες φωτίζουν τον ρόλο της τεχνολογίας, τα όριά της, και τη σημασία της ουσιαστικής στήριξης του σύγχρονου πολιτισμού ως πράξης ελευθερίας, σκέψης και ανθρωπιάς. Τι σημαίνει για εσάς «επιτυχία» σήμερα και ποιο θεωρείτε ότι είναι το προσωπικό της κόστος; Ανδριάνα Νίκλη:  Η επιτυχία σήμερα θεωρώ ότι ορίζεται ως η ύψιστη απόδοση. Το προσωπικό της κόστος, είναι ότι στην προσπάθεια να φτάσουμε τον στόχο, χάνουμε επαφή με τις ανάγκες και τα όρια της ψυχής μας, όπως ανακαλύπτουμε και μέσα από την παράσταση. Θέμις Γκέκου:  Για μένα επιτυχία σημαί...

Στην έκθεση ScreenShots στην γκαλερί Art Project Space , η Μάτω Ιωαννίδου «παγώνει» τον χορό της Μπέλα Μπάξτερ από το Poor Things όχι ως απλό κινηματογραφικό καρέ, αλλά ως υπαρξιακή δόνηση που διαπερνά τον χρόνο, το σώμα και τη μνήμη. Αντλώντας από την κινηματογραφική εικόνα, τα αρχαία ανάγλυφα χορού και τη φιλοσοφική σκέψη του Πολ Βαλερί, η ζωγραφική της μετατοπίζεται από την αφήγηση στη χειρονομία, από τη γραμμή στην ύλη, από το στιγμιότυπο στο ίχνος. Η Μπέλα γίνεται εδώ μια διαχρονική «κραυγή» ζωής, μια μορφή σε αέναη κίνηση, που αντιστέκεται στον θάνατο, στη βεβαιότητα και στη στασιμότητα. Σε αυτή τη συνέντευξη, η καλλιτέχνις μιλά για τη σχέση της με την ηρωίδα, τη σωματικότητα της ζωγραφικής, τη μνήμη της εικόνας και τον χορό ως πράξη ύπαρξης. Μάτω Ιωαννίδου Ο χορός της Μπέλα Μπάξτερ στο  Poor Things  λειτουργεί για εσάς ως κινηματογραφικό στιγμιότυπο ή ως υπαρξιακό σύμβολο;   Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να «παγώσετε» αυτές τις κινήσεις στον ζωγραφικό χρόνο;

Με αφορμή το ρεσιτάλ αφιερωμένο στον Mozart, ο Άρης Γραικούσης προσεγγίζει το έργο του όχι ως «εύκολη» διαύγεια, αλλά ως πεδίο λεπτών ισορροπιών, εσωτερικής έντασης και σιωπής. Ανάμεσα σε αυθεντικές συνθέσεις και ρομαντικές μεταγραφές των Liszt και Czerny, φωτίζει έναν Mozart βαθιά θεατρικό, σκοτεινό και στοχαστικό, όπου κάθε νότα είναι εκτεθειμένη και κάθε ερμηνευτική επιλογή μια πράξη ευθύνης. Στη συζήτησή μας, μιλά για την πρόκληση της καθαρότητας, τη βαρύτητα του Requiem στο πιάνο και την ακρόαση ως πνευματική εμπειρία,όχι μόνο για τον ακροατή, αλλά και για τον ίδιο τον ερμηνευτή. Άρης Γραικούσης Ο Mozart συχνά παρεξηγείται ως «εύκολος» λόγω της διαύγειας της γραφής του. Ποια είναι, κατά τη γνώμη σας, η μεγαλύτερη παγίδα για έναν πιανίστα που προσεγγίζει το έργο του και πώς επιχειρείτε ερμηνευτικά να την υπερβείτε;

Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα συνεχίζει για έβδομη χρονιά να επιστρέφει στη σκηνή, επιβεβαιώνοντας τη διαχρονική δύναμη του έργου του Λόρκα και τη σύγχρονη αναγκαιότητά του. Η Χριστίνα Μούζη , σε μια μακρόχρονη και ουσιαστική «συγκατοίκηση» με τον ρόλο της Μαγδαλένα, μιλά για τη βαθιά οικειότητα που γεννιέται μέσα στον χρόνο, για το σκοτάδι που μας αφορά όλους και για τη γυναικεία ασφυξία που παραμένει οδυνηρά επίκαιρη. Ανάμεσα στη σκηνική εμπειρία, τη συλλογική γυναικεία ενέργεια και την προσωπική της δοκιμή στη συγγραφή, φωτίζει τον Λόρκα όχι ως κλασικό κείμενο, αλλά ως ζωντανή κραυγή ελευθερίας. Χριστίνα Μουζη Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα διανύει την 7η του χρονιά. Πώς βιώνετε την παρατεταμένη «συγκατοίκηση» με τον ρόλο σας;

Στο παιδικό της βιβλίο " Δεν φοβάμαι το διαφορετικό ", η Ελευθερία Χαλίλι επιλέγει να μιλήσει με ειλικρίνεια για την ασθένεια, τη σωματική αλλαγή και τη διαφορετικότητα, χωρίς ωραιοποιήσεις αλλά με βαθιά τρυφερότητα και σεβασμό προς την παιδική ψυχή. Μέσα από την ιστορία της Λεό, φωτίζει τη δύναμη της αλήθειας, τη σημασία της γνώσης απέναντι στον φόβο και τη διαδρομή προς την αποδοχή, όχι ως κάτι αυτονόητο, αλλά ως σχέση που χτίζεται. Η συγγραφέας συνομιλεί ανοιχτά για τα ταμπού της παιδικής ηλικίας, τον ρόλο των ενηλίκων ως παραδειγμάτων και την ευθύνη της λογοτεχνίας να μη μένει στη σελίδα, αλλά να συνεχίζει να ζει μέσα από πράξεις φροντίδας και συλλογικής ενσυναίσθησης. Ελευθερία Χαλίλι  «Η ασθένεια και η σωματική αλλαγή είναι θέματα που συχνά θεωρούνται ταμπού για την παιδική ηλικία. Πόσο δύσκολη ήταν η ισορροπία μεταξύ του να αποδώσετε την πραγματικότητα της ασθένειας και του να κρατήσετε την ιστορία φωτεινή και ελπιδοφόρα για ένα μικρό παιδί;» Η ισορροπία αυτή ήταν...

Στον «Αμόρε και το κόκκινο λουρί», το παραμύθι της Στεφανίας Γκουρνέλου , η αγάπη δεν εμφανίζεται ως δεδομένο αλλά ως ανάγκη βαθιά και καθολική. Ένα αδέσποτο σκυλάκι γίνεται ο φορέας μιας ιστορίας για το ανήκειν, τη μνήμη, τη σιωπηλή συντροφικότητα και την ελπίδα που επιμένει. Με τρυφερότητα και ειλικρίνεια, το βιβλίο αγγίζει έννοιες όπως η απώλεια, η αποδοχή και η αναμονή, χωρίς να χάνει το φως του. Στη συζήτηση που ακολουθεί, η συγγραφέας μιλά για τον Αμόρε, το κόκκινο λουρί, τους χώρους που θυμούνται και τις σχέσεις που δεν χρειάζονται λόγια για να υπάρξουν.   Στεφανία  Γκουρνέλου Ο Αμόρε είναι ένα αδέσποτο σκυλάκι που αναζητά αγάπη και ανήκειν. Τι σας ώθησε να επιλέξετε έναν τέτοιο ήρωα και ποια ανάγκη θέλατε να φωτίσετε μέσα από την ιστορία του; Ο Αμόρε μου ,γεννήθηκε από την ανάγκη μου να μιλήσω για όλα εκείνα τα πλάσματα –μικρά και μεγάλα– που υπάρχουν γύρω μας αλλά συχνά μένουν αόρατα. Ένα αδέσποτο ζωάκι κουβαλά πάνω του την καθαρή επιθυμία για αγάπη χωρίς όρους...

Η «Αντίστροφη Μέτρηση» είναι μια παράσταση βαθιά ανθρώπινη, που φωτίζει τις σιωπηλές ζωές εκείνων που έμαθαν να αντέχουν χωρίς να διεκδικούν. Η Κατερίνα Παπασιδέρη , μέσα από τον ρόλο της Κατίνας, προσεγγίζει έναν χαρακτήρα οικείο και διαχρονικό, που κουβαλά τη μνήμη προηγούμενων γενεών, τη μοναξιά της προσφοράς και τη δυσκολία του «όχι». Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για την κωμικότητα ως γέφυρα επικοινωνίας, για τη μνήμη ως εργαλείο απελευθέρωσης και για τη σκηνική μετάβαση από την παραίτηση στη διεκδίκηση, σε μια παράσταση όπου η αντίστροφη μέτρηση δεν οδηγεί στο τέλος, αλλά στην αρχή. Η Κατίνα είναι ένας χαρακτήρας βαθιά οικείος για πολλούς θεατές. Ποιο στοιχείο της ιστορίας ή του χαρακτήρα σας άγγιξε προσωπικά περισσότερο κατά τη διάρκεια των προβών;

Μια συνομιλία με τη Δέσποινα-Μαρίνα Σαμαρά για τον « Αυτοκινητόδρομο 66 » , μια παράσταση που αντλεί από Τα Σταφύλια της οργής και μεταφέρει το κοινωνικό έπος του Στάινμπεκ στο εδώ και τώρα. Η σκηνοθέτις μιλά για τον δρόμο ως ζωντανό οργανισμό φθοράς και επιβίωσης, για τον εκτοπισμό ως διαχρονική εμπειρία και για την κοινότητα ως όρο ύπαρξης. Μέσα από μια σωματική, ασφυκτική σκηνική γλώσσα, η παράσταση φωτίζει το «ανάμεσα» των ανθρώπων που χάνουν πατρίδα, ταυτότητα και βεβαιότητες, αναζητώντας όχι τη σωτηρία, αλλά την αξιοπρέπεια της συνέχισης. Τα  Σταφύλια της οργής  είναι ένα κοινωνικό έπος. Πώς καταφέρατε να συμπυκνώσετε τη «βροντή των τρακτέρ» και την απεραντοσύνη της αμερικανικής ηπείρου στη στενότητα της θεατρικής σκηνής του Βαφείου; Δεν με ενδιέφερε η αναπαράσταση, αλλά η σύγκρουση. Η «βροντή των τρακτέρ» δεν ανήκει μόνο στην Αμερική του ’30· τη ζούμε σήμερα στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη, όπου οι αγρότες εκτοπίζονται από τη γη τους από απρόσωπες οικονομικές δυνάμε...

Η Στεφανία Στεφάνου , στη συλλογή « Μορφές » , εξερευνά τη συνύπαρξη της εξωτερικής και της εσωτερικής πραγματικότητας μέσα από έναν πυκνό, λιτό και πολυσήμαντο ποιητικό λόγο. Η ποίησή της λειτουργεί ως καθρέφτισμα του σύγχρονου ανθρώπου, της κοινωνίας και του φυσικού περιβάλλοντος, γεννημένη από τη σιωπή και μετασχηματισμένη σε ρυθμό και στοχασμό. Οι «Μορφές» σηματοδοτούν μια ώριμη δημιουργική φάση όπου το ατομικό συναντά το συλλογικό.   -Στη συλλογή «Μορφές» μιλάτε για τις δύο πραγματικότητες που συνυπάρχουν: αυτή που ζούμε και αυτή που διαμορφώνεται μέσα μας. Πώς γεννήθηκε η ανάγκη να αποτυπώσετε αυτές τις δύο όψεις σε ποιητική μορφή;