Open Mind

Η Τζούλη Τσόλκα μας μιλά για την παράσταση «Η Παναγία των Παρισίων» , σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη , που ζωντανεύει το κλασικό έργο του Βίκτορ Ουγκό στη σκηνή με έντονο δραματικό παλμό και κοινωνικό σχολιασμό. Μέσα από το έργο, το κοινό καλείται να σταθεί απέναντι σε ζητήματα κοινωνικού αποκλεισμού, περιθωριοποίησης και ανθρώπινης ευαλωτότητας. Αναλύει πώς η παράσταση ισορροπεί ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, τη σκληρότητα και την τρυφερότητα, και πώς η σκηνική πράξη γίνεται μέσο υπεράσπισης της διαφορετικότητας και έκφρασης των πιο βαθιών ανθρώπινων συναισθημάτων.   «Η Παναγία των Παρισίων» είναι ένα έργο γεμάτο έντονα πάθη, κοινωνικές ανισότητες και υπαρξιακές συγκρούσεις. Ποιο θεωρείτε ότι είναι το πιο επίκαιρο μήνυμά του για τον σημερινό θεατή;

Η   Μαριάννα Μοσχίδου   και η   Αθηνά Νασσάρ   ενώνουν τη φιλία και τη δημιουργικότητά τους στο παραμύθι   Χρονοθύελλα , μια ιστορία που μιλά για τον χρόνο, την επιθυμία να προσπεράσουμε ό,τι μας δυσκολεύει και το θάρρος να μείνουμε στη στιγμή. Μέσα από τον μικρό Χρόνη και το φανταστικό του «κουμπί», αγγίζουν με χιούμορ και ευαισθησία ζητήματα αυτογνωσίας, απώλειας και αποδοχής. Στη συζήτησή μας μιλούν για την έμπνευση πίσω από τον ήρωά τους και για το μήνυμα που θέλουν να κρατήσουν μικροί και μεγάλοι αναγνώστες. Ο Χρόνης έχει την ικανότητα να «πετά» πάνω από τις δύσκολες στιγμές. Πώς γεννήθηκε αυτή η ιδέα και ποια παιδική ή ενήλικη εμπειρία την πυροδότησε;

Με αφορμή την παράσταση «Πτέρυγα Α’ – Κελί 71» του Βασίλη Τσιράκη , που παρουσιάζεται στο Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ σε σκηνοθεσία Σταύρου Παρχαρίδη , ο Βύρωνας Κολάσης μιλά για έναν ρόλο που ισορροπεί ανάμεσα στην ελευθερία και την ενοχή. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο ηθοποιός τοποθετείται για την έννοια της εσωτερικής ελευθερίας, τον εγκλεισμό ως υπαρξιακή συνθήκη εντός και εκτός φυλακής, τη σημασία των ουσιαστικών συνεργασιών στο θέατρο, αλλά και τη διαχρονική ευθύνη της τέχνης να θέτει ερωτήματα.   Κύριε Κολάση 1. Με αφορμή την παράσταση ΠΤΕΡΥΓΑ Α’ – ΚΕΛΙ 71 του Βασίλη Τσιράκη σε σκηνοθεσία του Σταύρου Παρχαρίδη, που παρουσιάζεται στο Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ, θα θέλαμε να μας μιλήσετε για τον ρόλο σας..

Με αφορμή την ποιητική συλλογή «Άρρητον έρνον» , η Αικατερίνη Γαβρίλη μιλά για το «άρρητο» της ψυχής, εκείνες τις κρυμμένες ποιότητες που αποκαλύπτονται μέσα από την αυτογνωσία και τη βιωματική ωρίμανση. Η γραφή της, βαθιά εσωτερική και στοχαστική, κινείται από το τραύμα προς τη θεραπεία και από την ύλη προς το πνεύμα, προτείνοντας την ποίηση ως πράξη αφύπνισης και επιστροφής στην προσωπική αλήθεια. Γαβρίλη Αικατερίνη Ο τίτλος Άρρητον έρνον παραπέμπει σε κάτι που δεν μπορεί εύκολα να ειπωθεί. Ποιο είναι για εσάς το «άρρητο» που επιχειρεί να εκφράσει η συλλογή;

Με το «ΜΕΤΑΔΡΑΜΑΤΙΚΟ», η Θέκλα Γαΐτη προτείνει μια σκηνική εμπειρία που καθρεφτίζει τον ρυθμό της σύγχρονης ζωής: αποσπασματική, γρήγορη, γεμάτη ερεθίσματα και εσωτερικές ανησυχίες. Μέσα από σαράντα σύντομες σκηνές και την ποιητική φιγούρα μιας κολυμβήτριας που αναζητά τη θάλασσα μέσα στην πόλη, το έργο μετατρέπει το προσωπικό βίωμα σε συλλογικό σχόλιο, καλώντας το κοινό όχι να βρει απαντήσεις, αλλά να βιώσει μια ουσιαστική περιπλάνηση μέσα στο χάος της εποχής μας. Το «ΜΕΤΑΔΡΑΜΑΤΙΚΟ» αρνείται τη γραμμική αφήγηση και επιλέγει τον κατακερματισμό. Πότε νιώσατε ότι αυτή η αποσπασματική μορφή είναι πιο ειλικρινής από μια ενιαία ιστορία για να μιλήσει για τη σύγχρονη εμπειρία;

Στη συνέντευξη αυτή, η Καλλιέρη Ευδοξία μας ξεναγεί στον κόσμο του ποιητικού της παραμυθιού « Η γλυκιά Αγελαδίτσα ». Μιλά για την έμπνευση που γεννήθηκε από την αγάπη της για τα ζώα και τη μνήμη του Ασπροπύργου, για τη σημασία της αποδοχής της διαφορετικότητας, της καθημερινής ανθρωπιάς και της τρυφερότητας, καθώς και για τον παιδαγωγικό ρόλο της δασκάλας Εύης. Μέσα από τις απαντήσεις της, αναδεικνύεται η σύνδεση της φαντασίας με τη ζωή, η αξία της αγάπης προς τα παιδιά, τα ζώα και τη φύση, και η δύναμη της λογοτεχνίας να εμπνέει μικρούς και μεγάλους. Καλλιέρη Ευδοξία Πώς γεννήθηκε η ιδέα για την «αγελαδίτσα» και γιατί επιλέξατε ως κεντρικό χαρακτήρα ένα ζώο αντί για ανθρώπινο ή φανταστικό πρόσωπο; Η γλυκιά αγελαδίτσα γεννήθηκε σαν ιδέα από την αγάπη μου για τα ζώα της φάρμας και από το γεγονός ότι η περιοχή του Ασπροπύργου ήταν γεμάτη από φάρμες με αγελάδες. Κάποτε ο Ασπρόπυργος ήταν αγροκτηνοτροφικός. Επέλεξα την αγελαδίτσα επειδή ήταν το ζώο-σύμβολο της κτηνοτροφίας της περιοχής, α...

Με αφορμή την παράσταση «Η Ωραία Ελένη στην Κοιλάδα των Νεκρών Ερώτων» , ο Κωστής Καπελώνης μιλά στο Open Mind για μια Ελένη που αποκτά σύγχρονη φωνή και μετατρέπεται από μυθικό σύμβολο σε πολιτικό και υπαρξιακό πρόσωπο. Σε κείμενο του Κωνσταντίνου Μπούρα  και με τη σκηνική σύμπραξη της Ζωή Τηγανούρια και της Γεωργία Ζώη , ο μύθος συνομιλεί με το σήμερα, τον πόλεμο και τη γυναικεία εμπειρία. Κωστής Καπελώνης Στο έργο η Ελένη μιλά επιτέλους με τη δική της φωνή. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η μετατόπιση από το «αντικείμενο του μύθου» στο υποκείμενο του λόγου και ποια ευθύνη γεννά δραματουργικά; Όταν δανειζόμαστε ιστορικά πρόσωπα για να τα μετατρέψουμε σε θεατρικούς χαρακτήρες, το κάνουμε συνήθως, δηλαδή αυτό κάνουν οι μεγάλοι συγγραφείς, για να πούμε στους θεατές μας μια ιστορία, που να έχει κάποια σχέση με το παρόν τους. Το Θέατρο και η Τέχνη γενικότερα χρησιμοποιεί το παρελθόν, για να μιλήσει για το σήμερα, δεν κάνει μαθήματα ιστορίας. Έτσι κάνει ο Κωνσταντίνος Μπούρας, παίρνον...

Στο νέο του βιβλίο Κορίτσι-Διαμάντι , ο Γιώργος Πολίτης δημιουργεί μια ηρωίδα που στέκεται στο όριο της ζωής και της ύπαρξης, μια γυναίκα που εξερευνά την ελευθερία, τη μνήμη και τις σχέσεις που καθορίζουν την ταυτότητά μας. Μέσα από την Ερατώ, ο συγγραφέας διερευνά τη δύναμη της γυναικείας εμπειρίας, τη σιωπηλή αντίσταση, και τη βαθιά ανάγκη για ζωή και αυτονομία, δημιουργώντας ένα έργο που μιλά για την απόγνωση αλλά και για τη δυνατότητα επαναστατικής επιλογής. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο Γιώργος Πολίτης μιλά για τα κεντρικά θέματα του έργου, τη συγγραφική του προσέγγιση και την έννοια της ελευθερίας μέσα από τα μάτια της ηρωίδας του. Γιώργος Πολίτης Το έργο ξεκινά με μια γυναίκα που στέκεται στο όριο, κυριολεκτικά και υπαρξιακά. Τι σας οδήγησε να επιλέξετε αυτό το οριακό σημείο ως αφετηρία της αφήγησης;

Στο τελευταίο του μυθιστόρημα Το Τελευταίο Καρναβάλι του Χουάν Ρομάν Ντομένικο , ο Μωχάμεντ Ι. Μπενγκούζι μας ταξιδεύει από την Ελλάδα στη ζούγκλα του Ρίο ντε λα Πλάτα, μέσα από την ιστορία της Ρεβέκκας, μιας γυναίκας που ακολουθεί τα όνειρά της με ακραίο τρόπο, συναντά παπαγάλους και επιστρέφει για να κλείσει εκκρεμότητες του παρελθόντος. Το μυθιστόρημα συνδυάζει μαγικό ρεαλισμό, χιούμορ και προβληματισμό για την ανθρώπινη ελευθερία, τη σχέση μας με τη φύση και τη συμφιλίωση με το παρελθόν. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο συγγραφέας μιλά για την πηγή έμπνευσής του, τους συμβολισμούς του έργου και την ανάγκη να ακολουθούμε τα όνειρά μας χωρίς φόβο. Η Ρεβέκκα ακολουθεί τα όνειρά της και φεύγει από την Ελλάδα για τη ζούγκλα του Ρίο ντε λα Πλάτα. Πόσο ρεαλιστικό είναι να ακολουθήσει κανείς τα όνειρά του με τόσο ακραίο τρόπο, και τι θέλατε να πείτε για την ανθρώπινη ελευθερία;

Η ATHENS GRIGMAN , με το μυθιστόρημα «Έρωτας στο Κρεμλίνο» , αφηγείται μια τολμηρή ιστορία όπου ο έρωτας διασταυρώνεται με την απόλυτη εξουσία. Στη Μόσχα του 2019, μια Ελληνίδα φιλόλογος και ένας πανίσχυρος πολιτικός ηγέτης συναντιούνται σε μια σχέση που δοκιμάζεται από τη γεωπολιτική, τη μυστικότητα και την ανισορροπία ισχύος. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο συγγραφέας μιλά για τη δύναμη του έρωτα, τις αντιθέσεις που γεννούν οι σχέσεις εξουσίας και το αν η αγάπη μπορεί να λειτουργήσει ανατρεπτικά ακόμη και στο πιο ελεγχόμενο περιβάλλον. 1.−Το μυθιστόρημα τοποθετεί τον έρωτα στον σκληρό πυρήνα της εξουσίας. Τι σας ενδιέφερε περισσότερο να φωτίσετε: τον έρωτα που ανθίζει παρά τις συνθήκες ή την εξουσία που αλλοιώνει τα πάντα γύρω της; −Τον έρωτα που ανθίζει κάτω από δύσκολες συνθήκες παρά τις αντιξοότητες που προκύπτουν και παρά τις διαφορές, καθώς ο ένας είναι Πρόεδρος μιας μεγάλης χώρας και η άλλη, απλή εκπαιδευτικός. 2. −Η Αναστασία είναι μια Ελληνίδα φιλόλογος, εκτός πολιτικού σ...

Το «Χόρτασα δεν χόρτασα» του Νίκου Παπαδόπουλου είναι ένα ψυχολογικό μυθιστόρημα δωματίου που ξεδιπλώνεται γύρω από ένα φαινομενικά απλό δείπνο, το οποίο μετατρέπεται σε πεδίο σύγκρουσης, μνήμης και συναισθηματικής βίας. Μέσα από σιωπές που απειλούν, ανείπωτες αλήθειες και την επιστροφή σε παλιές εκδοχές του εαυτού, το βιβλίο εξερευνά τις σκοτεινές δυναμικές των σχέσεων, την ανάγκη που μεταμφιέζεται σε αγάπη και την πείνα που δεν κοπάζει ποτέ. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο συγγραφέας μιλά για τη λογοτεχνική δύναμη του καθημερινού, τη γυναικεία ανθεκτικότητα, τη μνήμη ως παγίδα και τον έρωτα ως χώρο κλειστοφοβίας και αναμέτρησης με την αλήθεια. Νίκος Παπαδόπουλος Το δείπνο λειτουργεί ως σκηνικό, αλλά και ως παγίδα. Πότε καταλάβατε ότι αυτή η τόσο καθημερινή συνθήκη μπορούσε να σηκώσει το βάρος ενός ψυχολογικού θρίλερ;

Με φόντο το ραδιόφωνο, ένα μέσο που ενώνει, συγκινεί και καθρεφτίζει την κοινωνία, ο Μάνος Τσότρας μάς ταξιδεύει με το βιβλίο του « Ελλάδα στον αέρα » σε μια ιστορία γεμάτη χιούμορ, αλήθεια και τρυφερή ειρωνεία για τον σύγχρονο κόσμο των media και των ανθρώπινων σχέσεων. Μέσα από τη σύγκρουση δύο ραδιοφωνικών παραγωγών, ο συγγραφέας φωτίζει τις αντιθέσεις μιας Ελλάδας που “εκπέμπει” ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα. Μιλήσαμε μαζί του για τη γοητεία και τη μοναξιά του ραδιοφώνου, τη μάχη ανάμεσα στο “ποιοτικό” και το “εμπορικό” και τη δύναμη του χιούμορ να αποκαλύπτει τις πιο ουσιαστικές αλήθειες.   Μάνος Τσότρας Κύριε Τσότρα, ο τίτλος «Ελλάδα στον αέρα» παραπέμπει ταυτόχρονα στο ραδιόφωνο και στη σημερινή, συχνά ασταθή, ελληνική πραγματικότητα. Πώς γεννήθηκε η ιδέα του βιβλίου;

Η Λυδία Αγγελοπούλου , μέτζο σοπράνο και σολίστ της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, συναντά για πρώτη φορά το Διάχρονο Θέατρο μέσα από τη μουσική εκδοχή της σαιξπηρικής κωμωδίας Οι Εύθυμες Κυράδες . Μια συνάντηση ανάμεσα στην όπερα, το μιούζικαλ και το θέατρο λόγου, που της δίνει την ευκαιρία να κινηθεί έξω από τα καθιερωμένα όρια του λυρικού ρεπερτορίου και να δοκιμάσει νέες εκφραστικές ισορροπίες. Στη συζήτησή μας μιλά για τις φωνητικές και υποκριτικές προκλήσεις του έργου, τη δημιουργία ρόλου πάνω σε πρωτότυπη μουσική, τη σαιξπηρική κωμωδία σήμερα και τη χαρά μιας βαθιά θεατρικής συνεργασίας. Λυδία Αγγελοπούλου - Μέτζο Σοπράνο - Σολίστ Εθνικής Λυρικής Σκηνής Συμμετέχετε για πρώτη φορά στο Διάχρονο Θέατρο και σε μια σαίξπηρική μουσική κωμωδία; Τι ήταν αυτό που σας γοήτευσε περισσότερο σε αυτή τη συνάντηση της όπερας με το μιούζικαλ και το θέατρο λόγου; "Όντως όταν μου έγινε η πρόταση να συνεργαστώ με το Διάχρονο Θέατρο και να συμμετάσχω σε ένα έργο πρόζας και μάλιστα μια σαιξπηρική ...

Ο Βασίλης Τριανταφύλλου προσεγγίζει την Ανάσταση του Λέοντα Τολστόι ως μια σκληρή τομή πάνω στο σώμα της κοινωνίας. Στη σκηνοθετική του ματιά, το προσωπικό τραύμα μετατρέπεται σε συλλογικό σύμπτωμα και η αδικία δεν εμφανίζεται ως εξαίρεση, αλλά ως κανονικότητα ενός συστήματος που λειτουργεί άψογα. Στη συζήτηση που ακολουθεί μιλά για την κανονικοποίηση της βίας, την ταξική ασυμμετρία, την ευθύνη της σιωπής και μια «ανάσταση» που δεν υπόσχεται κάθαρση, αλλά εγρήγορση. Βασίλης Τριανταφύλλου Χαρακτηρίζετε την Ανάσταση ως «τομή πάνω στο σώμα της κοινωνίας». Ποιο ήταν το πρώτο «τραύμα» του έργου που θελήσατε να αναδείξετε σκηνικά στο σήμερα;

Στο βιβλίο της « Αυτοσαμποτάζ – Αναγνωρίζοντας και ξεπερνώντας τα εμπόδια », η Βαρβάρα Παπασιδέρη προσεγγίζει τις επαναλαμβανόμενες εσωτερικές δυσκολίες όχι ως αδυναμίες, αλλά ως μηχανισμούς προστασίας με ιστορία και νόημα. Μέσα από τη συνειδητή κατανόηση του εαυτού, την αναγνώριση των φόβων, της ενοχής και της ανασφάλειας, και τη μετατόπιση από την εσωτερική σύγκρουση στην εσωτερική συνεργασία, το βιβλίο προσφέρει εργαλεία για ουσιαστική αλλαγή και φροντίδα του εαυτού. Μια συνέντευξη για τον τρόπο που η αυτογνωσία απελευθερώνει ενέργεια, δημιουργεί επιλογές και ανοίγει δρόμους ανάπτυξης. «Στο βιβλίο περιγράφετε το αυτοσαμποτάζ ως μηχανισμό προστασίας και όχι ως αδυναμία. Τι αλλάζει όταν αρχίζουμε να το βλέπουμε με αυτή τη ματιά;» Αλλάζει η θέση από την οποία στεκόμαστε απέναντι στον εαυτό μας.

Με αφορμή τη συναυλία Et Lux Perpetua , η Ανθή Γουρουντή φωτίζει το Requiem σε ντο ελάσσονα του Luigi Cherubini ως έργο πνευματικής έντασης και ανθρώπινης κάθαρσης. Στον ιδιαίτερο χώρο της Ευαγγελικής Εκκλησίας Πειραιώς, το Φωνητικό Σύνολο LibroCoro συνομιλεί και με τον Benjamin Britten, προτείνοντας μια χορωδιακή εμπειρία που λειτουργεί ως μνήμη, ανάταση και πράξη ελπίδας.   Ανθή Γουρουντή Το Requiem σε ντο ελάσσονα του Cherubini είναι ένα έργο βαθιάς εσωτερικότητας και δραματικής έντασης. Τι ήταν αυτό που σας έκανε να το επιλέξετε ως κεντρικό άξονα της συναυλίας EtLuxPerpetua ;

Το The Loop φωτίζει τις επαναλήψεις που διαμορφώνουν και συχνά παγιδεύουν, τις ζωές μας: τις σχέσεις, τις συνήθειες και τους φόβους που βαφτίζουμε ασφάλεια. Με χιούμορ και σκληρή ειλικρίνεια, η παράσταση μιλά για την κανονικοποίηση της τοξικότητας, τη μοναξιά και τη δυσκολία της αλλαγής. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, οι ηθοποιοί μιλούν για τις «λούπες» που μας κρατούν πίσω και για τη ριζοσπαστική απόφαση που χρειάζεται για να σπάσει ένας κύκλος. Eιρήνη Πρεβεζάνου Ειρήνη Πρεβεζάνου Το The Loop μιλά για επαναλήψεις που άλλοτε μας προστατεύουν και άλλοτε μας φυλακίζουν. Ποιά “λούπα” θεωρείτε πιο επικίνδυνη σήμερα για έναν νέο άνθρωπο;

Η Μαρία Χατζηαποστόλου προσεγγίζει τον Μάνο Ελευθερίου όχι ως μνημειακή μορφή του τραγουδιού, αλλά ως πνευματικό συνοδοιπόρο και ηθικό μέτρο του καιρού μας. Στο βιβλίο της  Ο Μάνος Ελευθερίου του τόπου και της ουτοπίας , η ποίηση συναντά τη μνήμη, η Ιστορία τη μεταφυσική και ο τόπος την ουτοπία, φωτίζοντας έναν δημιουργό που παρέμεινε ασκεπής, ελεύθερος και βαθιά ανθρώπινος. Μια συνομιλία για την ευθύνη του λόγου, την ταπεινότητα, τη συλλογική μνήμη και την ελπίδα που αντιστέκεται. Μαρία Χατζηαποστόλου Στο βιβλίο σας προσεγγίζετε τον Μάνο Ελευθερίου όχι μόνο ως στιχουργό, αλλά ως πνευματική και ηθική μορφή. Ποια ήταν η εσωτερική ανάγκη που σας οδήγησε σε αυτό το «χαιρετιστήριο» βιβλίο;

Η Κλειώ Ιερωνυμάκη μιλά για τον Μίκο και ο θρύλος του μαγεμένου βατράχου , μια διαδρομή που αγγίζει τη φιλία, τη διαφορετικότητα, τον φόβο και την αποδοχή. Μέσα από έναν παραμυθιακό κόσμο με βαθιά ανθρώπινο πυρήνα, το βιβλίο απευθύνεται τόσο στα παιδιά όσο και στους ενήλικες, φωτίζοντας ζητήματα ταυτότητας, αγάπης και εσωτερικής ελευθερίας. Σε αυτή τη συνέντευξη, η συγγραφέας μοιράζεται τις σκέψεις της για το νόημα του ανήκειν, τη δύναμη του μύθου και τον ρόλο της λογοτεχνίας ως ασφαλούς χώρου κατανόησης και ενδυνάμωσης. Κλειώ Ιερωνυμάκη Ο Μίκο ξεκινά ένα ταξίδι αναζήτησης του σπιτιού και της οικογένειάς του. Τι σημαίνει για εσάς η έννοια «σπίτι» και πώς μεταφράζεται συναισθηματικά μέσα στην ιστορία;

Η Έφη Χατζούλη είναι μια καλλιτέχνιδα που ισορροπεί με αξιοθαύμαστη ευαισθησία ανάμεσα στον κόσμο του θεάτρου και την αμεσότητα του γραπτού λόγου. Ηθοποιός με πάθος για την ανάλυση των χαρακτήρων και ποιήτρια που αναζητά το φως στις λέξεις, μας ανοίγει την καρδιά της σε μια εξομολογητική συνέντευξη. Μας μιλά για τη «μαγεία» της σκηνής, τις προκλήσεις του θεατρικού χώρου, την καθημερινότητά της και τα νέα της συγγραφικά βήματα, υπενθυμίζοντάς μας πως η τέχνη είναι, πάνω από όλα, ένας τρόπος να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Κυρία Χατζούλη ….Ηθοποιός και ποιήτρια. Συνδυάζονται αυτές οι δύο καλλιτεχνικές δραστηριότητες και πώς