Open Mind

Στο μυθιστόρημά της, η Μαρία Σιούτα ανασυνθέτει το Αϊβαλί όχι ως απλό ιστορικό σκηνικό, αλλά ως ζωντανό σώμα μνήμης, πίστης και καθημερινής ομορφιάς λίγο πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Με σεβασμό στην ιστορική ακρίβεια και βαθιά συναισθηματική φόρτιση, φωτίζει μια κοινωνία που ζει την «ηρεμία πριν την καταιγίδα», εκεί όπου ο έρωτας, η παράδοση και ο κοσμοπολιτισμός συνυπάρχουν με τις άγραφες απαγορεύσεις της εποχής. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η συγγραφέας μιλά για τη μνήμη ως αντίδωρο ζωής, για τις ασύμβατες αγάπες που δοκιμάζουν τα όρια της κοινότητας, για το Αιγαίο ως γέφυρα πολιτισμών και για τη δύναμη των ιστοριών να κρατούν ζωντανό έναν κόσμο που χάθηκε, αλλά δεν σίγησε ποτέ.  Μαρία Σιούτα Στο βιβλίο σας, το Αϊβαλί δεν είναι απλώς το σκηνικό, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός. Πόση έρευνα απαιτήθηκε για να ανασύρετε τις μυρωδιές, τις παραδόσεις και την πνευματική αίγλη αυτής της «αμιγώς ελληνικής» πολιτείας πριν από την Καταστροφή;

Η Συναίνεση της Βανεσσά Σπρινγκορά δεν είναι απλώς ένα βιβλίο∙ είναι μια κατάθεση τραύματος και ταυτόχρονα μια κατηγορηματική ρήξη με μια εποχή που βάφτισε τη βία «πνευματική ελευθερία». Ο Γιώργος Κωνσταντίνος Μιχαηλίδης , μεταφραστής του έργου στα ελληνικά, αντιμετωπίζει τη μετάφραση όχι ως πράξη ευαισθησίας αλλά ως πράξη ακρίβειας, ευθύνης και αντοχής. Στη συζήτηση που ακολουθεί μιλά χωρίς ωραιοποιήσεις για το καθήκον του μεταφραστή απέναντι στο κείμενο, για τη γλώσσα ως εργαλείο και όπλο, για τα όρια της ελληνικής δημόσιας συζήτησης γύρω από την κακοποίηση και για τη βαθιά πολιτική διάσταση της λογοτεχνικής μετάφρασης σε μια κοινωνία που ακόμη δυσκολεύεται να ονομάσει τη βία. Γιώργος Κωνσταντίνος Μιχαηλίδης Η «Συναίνεση» είναι μια επώδυνη μαρτυρία κακοποίησης. Πόσο βάρος προσθέτει στον μεταφραστή η επίγνωση ότι μεταφέρει στη γλώσσα μας το τραύμα μιας ζωντανής γυναίκας και όχι έναν φανταστικό χαρακτήρα; Η μετάφραση, όπως και η πρωτογενής δημιουργία λογοτεχνικού κειμένου, απαιτ...

Στην Τριλογία της Εξοχής , η Μάργκαρετ Γουέσελινκ χαρτογραφεί έναν κόσμο ρωγμών: ανάμεσα στον άνθρωπο και το ζώο, την ύπαιθρο και την πόλη, το οικείο και το ανοίκειο. Τα έργα της δεν αναζητούν σταθερές ταυτότητες, αλλά φωτίζουν τις ενδιάμεσες, ασταθείς καταστάσεις όπου η δυσαρμονία γίνεται δημιουργική και η αλλαγή αναπόφευκτη. Μέσα από μια θεατρική γραφή βαθιά οικολογική, πολιτική χωρίς κραυγές και υπαρξιακή χωρίς διδακτισμό, η Γουέσελινκ δίνει φωνή στο ανθρώπινο και το μη ανθρώπινο με όρους ισοτιμίας, θέτοντας ερωτήματα για το ανήκειν, τη μνήμη, την εξουσία και τη σχέση μας με τη γη. Η συνέντευξη που ακολουθεί είναι μια συνομιλία για τις ρωγμές που δεν καταρρέουν, αλλά ανοίγουνκαι για τις μικρές πράξεις θάρρους που μπορούν να μετασχηματίσουν κοινότητες, τόπους και ζωές.  Μάργκαρετ Γουέσελινκ   Στην Τριλογία της Εξοχής η έννοια της «ρωγμής» επανέρχεται ως μετάβαση, δυσκολία αλλά και άνοιγμα. Τι σας ελκύει καλλιτεχνικά σε αυτές τις ενδιάμεσες, ασταθείς καταστάσεις και γιατί...

Στο μυθιστόρημα «Η Άγνωστη δίπλα μου» , η Μαίρη Κωνσταντούρου υφαίνει μια ατμόσφαιρα μυστηρίου και συναισθηματικής έντασης, όπου η φυγή, τα ανείπωτα τραύματα, η εύθραυστη εμπιστοσύνη και οι πολλαπλές εκδοχές της αγάπης συνυπάρχουν σε μια αφήγηση που κοιτά κατάματα τον άνθρωπο. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η συγγραφέας μιλά για τη φυγή ως επιλογή και παγίδα, για τους φόβους που μεταμφιέζονται σε μυστήριο, για τη δύναμη της υποψίας, αλλά και για την αγάπη ως κινητήρια δύναμη ζωής, ακόμη κι όταν πληγώνει. Μαίρη Κωνσταντούρου 1. Η Μελίνα φεύγει από την Αθήνα για να σώσει τα όνειρά της. Πόσο λυτρωτική και πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι τελικά μια φυγή, όταν δεν έχουμε συμφιλιωθεί με όσα αφήνουμε πίσω; Όταν αποφασίζουμε να φύγουμε απλώς και μόνο για να γλυτώσουμε από όσα μας προβληματίζουν, χωρίς να έχουμε αναλύσει λόγους και αιτίες και δίχως να έχουμε φτάσει στο στάδιο της κατανόησης και της αποδοχής, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να ταλαιπωρούμαστε και να πικραινόμαστε το ίδιο αλλά...

Η Κατερίνα Γκατζόγια καταπιάνεται με έναν από τους πιο σύνθετους και οριακούς γυναικείους χαρακτήρες του σύγχρονου θεάτρου. Η Παρί, μια γυναίκα σκληρή, αντιφατική και βαθιά τραυματισμένη, ξεδιπλώνει τη διαδρομή της μέσα από μνήμη, ενοχή, έλεγχο και μια αδιάκοπη ανάγκη για αγάπη. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η ηθοποιός μιλά με ειλικρίνεια και βάθος για την ερμηνευτική της προσέγγιση, τις εσωτερικές συγκρούσεις του ρόλου, τη μητρότητα υπό πίεση, τη βία, τα κοινωνικά ταμπού και την έννοια της «αγάπης άνευ όρων» μέσα από έναν καθηλωτικό θεατρικό μονόλογο που συνομιλεί ουσιαστικά με το σήμερα.  Κατερίνα Γκατζόγια Η Παρί είναι μια γυναίκα σκληρή, αντιφατική και βαθιά τραυματισμένη. Ποιο ήταν το πρώτο στοιχείο του χαρακτήρα της που σας άνοιξε την πόρτα για να την προσεγγίσετε ερμηνευτικά;

Η ποιητική συλλογή «Όσα ξέρουμε μα δεν τα λέμε» του Στέλιου Νικολάου κινείται στο όριο ανάμεσα στη μνήμη και τη σιωπή, στο προσωπικό βίωμα και τη συλλογική ιστορική ευθύνη. Με λόγο εξομολογητικό αλλά και βαθιά στοχαστικό, ο ποιητής αναμετριέται με την απώλεια, την εθνική και υπαρξιακή ταυτότητα, τη φθορά των αξιών και τη συνενοχική αδράνεια της σύγχρονης κοινωνίας. Η Κύπρος αναδύεται όχι απλώς ως γεωγραφικός τόπος, αλλά ως τραύμα, εσωτερικό τοπίο και πηγή ελπίδας, ενώ ο μύθος, η ιστορία και η φιλοσοφία λειτουργούν ως ζωντανά εργαλεία κατανόησης του παρόντος. Σε αυτή τη συνέντευξη, ο Στέλιος Νικολάου μιλά για τη δύναμη της ποίησης ως πράξης μνήμης, για την ευθύνη απέναντι στην ταυτότητα και για όσα γνωρίζουμε βαθιά, μα συχνά επιλέγουμε να αποσιωπούμε. Στέλιος Νικολάου Ο τίτλος «Όσα ξέρουμε μα δεν τα λέμε» παραπέμπει σε μια κοινή, σχεδόν συνενοχική σιωπή. Τι είναι αυτό που σήμερα, ως κοινωνία αλλά και ως άτομα, γνωρίζουμε καλά και επιλέγουμε να αποσιωπούμε;

Στο βιβλίο « Ήττα – με τη φωνή της κόρης μου » , η Ρένα Πέτρου φέρνει στο φως το χειρόγραφο ημερολόγιο του πατέρα της, μετατρέποντας μια ιδιωτική μαρτυρία σε δημόσιο ντοκουμέντο μνήμης. Μέσα από τις σελίδες του, ξεδιπλώνεται η ζωή ενός ανθρώπου που βίωσε την Κατοχή, τον Εμφύλιο και τις σκληρές συνθήκες μιας εποχής χωρίς εξωραϊσμό, αλλά με βαθιά ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η συγγραφέας στέκεται διακριτικά δίπλα στο κείμενο, ως κόρη και επιμελήτρια μαζί, επιτρέποντας στη φωνή του πατέρα να ακουστεί αυτούσια, ενώ η δική της παρουσία λειτουργεί ως πράξη ευθύνης απέναντι στη μνήμη και την Ιστορία.  Πότε και με ποιον τρόπο συναντήσατε για πρώτη φορά τη φωνή του πατέρα σας μέσα από το χειρόγραφο ημερολόγιό του; Ήταν μια ανακάλυψη ή μια επανένωση;

Η παράσταση «IFIGENIA ή Πώς να πεθάνεις σωστά για την πατρίδα σου» , σε κείμενο και σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Σακουλά , δεν προσεγγίζει τον μύθο ως ιερό κειμήλιο αλλά ως ζωντανό, επικίνδυνο μηχανισμό. Με αιχμηρό λόγο, ειρωνεία, camp αισθητική και πολιτική οδύνη, η Ιφιγένεια απογυμνώνεται από τον ηρωισμό της και επιστρέφει ως σώμα, επιλογή και ευθύνη. Η παράσταση αποδομεί τα μεγάλα αφηγήματα της πατρίδας, της θυσίας και του χρέους, φέρνοντας στο προσκήνιο την εκπαίδευση στη συναίνεση, τη βία που κρύβεται πίσω από την «εθελοντική» θυσία και τη ρευστότητα των ρόλων και των ταυτοτήτων. Σε αυτή τη συνέντευξη, ο Κωνσταντίνος Σακουλάς μιλά για τη σύγκρουση γέλιου και ενόχλησης, για το σώμα που αντιστέκεται και για το ρήγμα που μπορεί, έστω για λίγο, να ανοίξει το θέατρο απέναντι σε όσα μας έμαθαν να θεωρούμε αυτονόητα. Ποια ήταν η πρώτη λέξη, εικόνα ή σκέψη που σας συνέδεσε προσωπικά με αυτή την Ιφιγένεια; Τι ήταν αυτό που σας έκανε να πείτε «αυτό με αφορά»;

Ο Βασίλης Πασλίδης επιστρέφει με τη «Στροφή» , έναν δίσκο που δεν δηλώνει απλώς αλλαγή ήχου, αλλά μια εσωτερική μετατόπιση. Με βαθιές ρίζες στη Θράκη και βλέμμα στραμμένο στο σήμερα, παντρεύει την παράδοση με τον ηλεκτρισμό του σύγχρονου ήχου, τη συγκίνηση με την ένταση της εποχής. Στη συζήτησή μας μιλά για τον χρόνο που περνά, για τα τραγούδια που αλλάζουν νόημα μαζί μας, για την ειλικρίνεια ως κοινό τόπο στίχων και μουσικής, αλλά και για τη σκηνή ως χώρο συνάντησης και αληθινής επικοινωνίας. Η «Στροφή» είναι το επόμενο κεφάλαιο μιας διαδρομής που συνεχίζει να γράφεται με συνέπεια, τόλμη και αλήθεια. Βασίλης Πασλίδης Η «Στροφή» σηματοδοτεί έναν νέο ήχο και μια νέα στάση. Τι ήταν αυτό που ένιωσες ότι έπρεπε να αλλάξει καλλιτεχνικά, ώστε να γεννηθεί αυτός ο δίσκος;

Η Μαριλένα Τριανταφυλλίδου , σκηνοθέτρια και καλλιτεχνική διευθύντρια της ομάδας Artika, εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες υπερασπίζεται με συνέπεια το δικαίωμα των βρεφών και των νηπίων στην τέχνη και τον πολιτισμό. Με την παράσταση «Αγάπη είναι» , που απευθύνεται σε θεατές από μόλις 6 μηνών, δημιουργεί ένα θεατρικό περιβάλλον τρυφερότητας, βραδύτητας και βαθιάς σύνδεσης, όπου ο χώρος μετατρέπεται σε αγκαλιά και η αγάπη βιώνεται μέσα από τις αισθήσεις. Σε αυτή τη συνέντευξη μιλά για την ανάγκη να πάρουμε σοβαρά την πρώιμη παιδική ηλικία, για το θέατρο ως εμπειρία εμβύθισης και ασφάλειας, αλλά και για τη δύναμη του «μαζί» σε έναν κόσμο που τρέχει ολοένα και πιο γρήγορα.  Η παράσταση «Αγάπη είναι» απευθύνεται σε θεατές από μόλις 6 μηνών. Ποια ήταν η αρχική σας ανάγκη ή αφετηρία για να δημιουργήσετε ένα έργο για τόσο μικρές ηλικίες;

Στο Toxic , ο Κωνσταντίνος Λέπουρης σκηνοθετεί έναν κόσμο αποστειρωμένο, κλειστό και φαινομενικά ασφαλή, όπου η απειλή δεν έρχεται απ’ έξω αλλά γεννιέται αργά στο εσωτερικό των ανθρώπινων σχέσεων. Μέσα σε έναν χώρο που λειτουργεί ως σιωπηλός πρωταγωνιστής, η βία, η εξουσία και η τοξικότητα δεν εκρήγνυνται· υπονομεύουν, διαβρώνουν, ασφυκτιούν. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο σκηνοθέτης μιλά για τον εγκλεισμό ως καθρέφτη αλήθειας, για τη σιωπή ως δραματουργικό εργαλείο, για τη λεπτή ισορροπία θύτη και θύματος και για την αγάπη όταν μετατρέπεται σε πεδίο επιβίωσης. Μια συνομιλία για τον φόβο, την εμπιστοσύνη και τη στιγμή που το καταφύγιο γίνεται απειλή. Κωνσταντίνος Λέπουρης Στο Toxic ο χώρος είναι αποστειρωμένος και κλειστός. Πώς δουλέψατε σκηνοθετικά τον χώρο ώστε να μετατραπεί από καταφύγιο σε απειλή;

Ο Πλανήτης Καρδιότοπος της Μαργαρίτας Τριανταφυλλίδου είναι ένα φωτεινό παραμύθι για τις δύσκολες στιγμές της καρδιάς και για το πώς αυτές μπορούν να γιατρευτούν μέσα από την αγάπη, την αγκαλιά και τη συνύπαρξη. Ένας κόσμος που γεννήθηκε από προσωπικά βιώματα, βγήκε από το «συρτάρι» μετά από χρόνια και μεταμορφώθηκε σε ιστορία για μικρούς και μεγάλους. Με όχημα τη φαντασία, την περιπέτεια και τη συναισθηματική αλήθεια, το βιβλίο μιλά για τις «θλιψολύπες», για τη δύναμη των συναισθημάτων και για την ανάγκη να βλέπουμε τον κόσμο με τα μάτια και την καρδιά των παιδιών. Σε αυτή τη συνέντευξη, η συγγραφέας μας ξεναγεί στον Καρδιότοπο και στο βαθύτερο μήνυμα που κρύβει: ότι το πιο ισχυρό αντίδοτο είναι πάντα ανθρώπινο.

Ο Αλέξανδρος Δάικος και οι Otra Rota συναντιούνται επί σκηνής μετατρέποντας το live σε ζωντανό χώρο συλλογικότητας, μνήμης και σύγχρονου προβληματισμού. Με ήχους που συνομιλούν δημιουργικά με την παράδοση χωρίς να εγκλωβίζονται στη νοσταλγία, και με λόγο βαθιά πολιτικό και ανθρώπινο, προτείνουν τη μουσική ως πράξη συνύπαρξης, ελπίδας και αντίστασης. Λίγο πριν τις εμφανίσεις τους, μιλούν για τη χαρά ως κοινό βίωμα, τη δύναμη της συνεργασίας και τη σχέση καλλιτέχνη–ακροατή ως ένα αμφίδρομο, ζωντανό «εμείς».  Αλέξανδρος Δάικος και Otra Rota Στα live σας το γλέντι μοιάζει να λειτουργεί ως χώρος συνάντησης και όχι απλής κατανάλωσης μουσικής. Τι σημαίνει για εσάς «συλλογικότητα» πάνω στη σκηνή και πώς την καλλιεργείτε με το κοινό;

Ο Ιωάννης Καλύβας , με το μυθιστόρημα «Ζευγαρωμένα πάντοτε πετούν» , καταθέτει μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία για την επιστροφή, τη μνήμη και τους δεσμούς που δεν λύνονται από τον χρόνο ούτε από την απόσταση. Σε έναν κόσμο κλειστών κοινωνιών, σιωπών και ανεπούλωτων τραυμάτων, οι ήρωές του κινούνται ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, αναζητώντας λύτρωση, αλήθεια και συνύπαρξη. Η αγάπη, η ενοχή, η κοινωνική κρίση και ο άρρηκτος δεσμός των «ζευγαρωμένων ψυχών» συνθέτουν ένα αφηγηματικό σύμπαν όπου το προσωπικό γίνεται συλλογικό και το ανείπωτο ζητά δικαίωση. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο συγγραφέας μιλά για τις επιστροφές που πονάνε, τις σχέσεις που επιμένουν και τον βαθύτερο νόμο που κρατά τους ανθρώπους ενωμένους, πέρα από τη μοίρα και την επιλογή. Η επιστροφή του Στεφανή στο χωριό λειτουργεί σαν πυροδότης αποκαλύψεων. Τι σημαίνει για εσάς η επιστροφή στον τόπο, λύτρωση ή αναμέτρηση με όσα δεν ειπώθηκαν; Η επιστροφή του Στεφανή στο  χωριο του είναι μια λύτρωση από ένα ένοχο παρελθόν ...

Η ποιητική συλλογή Μούσα της Μαρίας Μίχου κινείται στον χώρο του άρρητου έρωτα, της σιωπής και της εσωτερικής καύσης. Εδώ, η Μούσα δεν προσωποποιείται· αναδύεται ως φλόγα, απουσία και ψίθυρος, ως εκείνη η δύναμη που γράφει μέσα μας πριν ακόμη αποκτήσουμε λέξεις. Σε αυτή τη συνομιλία, η Μαρία Μίχου μιλά για τη γέννηση της Μούσας , για τον έρωτα που δεν δηλώνεται αλλά μετουσιώνεται, για τη σιωπή ως τόπο αλήθειας και για τη γραφή ως πράξη παράδοσης. Μια συνέντευξη για όσους αγάπησαν χωρίς να το φωνάξουν και άκουσαν την καρδιά τους να γράφει. Στη Μούσα γράφετε ότι δεν πρόκειται για πρόσωπο αλλά για φλόγα και απουσία. Πώς γεννήθηκε αυτή η ποιητική μορφή και τι ανάγκη ήρθε να καλύψει μέσα σας;

Με αφορμή τη θεατρική μετάφραση και διασκευή του Υπέροχου Γκάτσμπυ , ο Αριστείδης Βέβη ς μιλά για τη βαθιά προσωπική του σχέση με το έργο του Φιτζέραλντ, τη συνομιλία του μύθου με το σήμερα και την τόλμη που απαιτεί η αναμέτρηση με ένα κλασικό κείμενο. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ξεδιπλώνει τις επιλογές του γύρω από τη γλώσσα, τη δραματουργία και την αισθητική της παράστασης, φωτίζοντας τον Γκάτσμπυ ως μια φιγούρα επιλογής, επινόησης και διαρκούς αναζήτησης ταυτότητας.  Αριστείδης Βέβης Ποιο ήταν το βασικό σας κίνητρο να μεταφράσετε και να διασκευάσετε θεατρικά ένα τόσο εμβληματικό έργο όπως Ο Υπέροχος Γκάτσμπυ ; Τι σας τράβηξε περισσότερο: η εποχή, η γλώσσα ή ο ίδιος ο Γκάτσμπυ ως φιγούρα; Το βασικό μου κίνητρο για την συγκεκριμένη μετάφραση – διασκευή ήταν αρκετά προσωπικό, και θα παραθέσω μέρος από τον πρόλογο της έκδοσης – όπως αυτό συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο. Νιώθω ότι είναι κατατοπιστικότατο: Η συγγραφή αυτής της συγκεκριμένης διασκευής του Υπέροχου Γκάτσμπυ συνέβη μ...

Στη συνέντευξή της για το ψυχολογικό θρίλερ «Η Απόφαση» , η Κάτια Ποθητού  αναδεικνύει την ευθύνη της επιλογής ως την κεντρική δύναμη που διαμορφώνει την ανθρώπινη μοίρα. Μέσα από μια σύγχρονη, «κινηματογραφική» αφήγηση, η συγγραφέας εξερευνά τα όρια της μνήμης και την υποκειμενικότητα της αλήθειας, δείχνοντας πώς οι φόβοι και τα τραύματα του παρελθόντος θολώνουν τις αποφάσεις του σήμερα. Εστιάζοντας στη σύγκρουση μεταξύ ηθικού δικαίου και καθήκοντος, υπογραμμίζει ότι η ουσιαστική ελευθερία κρύβεται στην ειλικρίνεια με την οποία ο καθένας μας αναλαμβάνει το βάρος των δικών του προσωπικών αξιών. Κάτια Ποθητού Τι σας οδήγησε να δημιουργήσετε αυτήν την υπόθεση; Υπήρξε κάποια πραγματική ιστορία ή γεγονός που σας ενέπνευσε;

Στα Χαμένα ίχνη της Τόνιας Κυριφίδη , η εξαφάνιση της έφηβης Μαρίνας γίνεται ο πυρήνας μιας ιστορίας που ξεπερνά το έγκλημα και φωτίζει τις σιωπές, τις παραλείψεις και τη συλλογική ευθύνη μιας κοινωνίας. Το μυθιστόρημα διερευνά τις λεπτές ισορροπίες ανάμεσα στο καθήκον και την εμμονή, την ενοχή και τη συνενοχή, και θέτει επίμονα ερωτήματα για το τι σημαίνει πραγματικά να παρατηρείς και να ακούς. Σε αυτή τη συνέντευξη, η συγγραφέας μας μιλά για τη δημιουργία της Αλεξάνδρας Βαγενά, για την κοινωνική διάσταση της σιωπής και για το πώς η αλήθεια αντιμετωπίζεται μέσα σε έναν κόσμο που συχνά προτιμά να κοιτά αλλού. Τόνια Κυριφίδη Η εξαφάνιση της Μαρίνας λειτουργεί ως πυρήνας της αφήγησης, αλλά γρήγορα αποκαλύπτεται ότι πρόκειται για μια ιστορία συλλογικών ευθυνών. Τι σας ενδιέφερε περισσότερο να διερευνήσετε: το ίδιο το έγκλημα ή το κοινωνικό περιβάλλον που το επιτρέπει;

Με αφορμή την κυκλοφορία της δεύτερης ποιητικής της συλλογής Διέσχισα την πόλη , η Άννα Ξανθοπούλου μιλά για τη μετάβαση από τον ιδιωτικό στον δημόσιο χώρο, για την πόλη ως ζωντανό οργανισμό και για τη γραφή ως τρόπο υπαρξιακής διερεύνησης. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, αναφέρεται στη λιτότητα ως στάση ζωής και λόγου, στη μοναξιά και τη ματαίωση της εποχής μας, αλλά και στη δύναμη της ποίησης να λειτουργεί ως καθρέφτης, αντίβαρο και ενδεχομένως διέξοδος. Άννα Ξανθοπούλου Το Διέσχισα την πόλη είναι το δεύτερο βιβλίο σας. Πώς συνομιλεί με το πρώτο; Τι αισθανθήκατε ότι έπρεπε να ειπωθεί τώρα και δεν είχε ειπωθεί νωρίτερα;

  Στο βιβλίο  Ξαπλωμένοι στο γρασίδι , η Κατερίνα Ανδριανάκη  μας οδηγεί σε έναν μικρό, εγκλωβισμένο χώρο όπου δύο κλέφτες αναμετρώνται με ο ένας τον άλλο και κυρίως με τον ίδιο τους τον εαυτό. Μέσα από τη σιωπή, το χιούμορ και τις συνεχείς μετατοπίσεις εξουσίας, οι χαρακτήρες αποκαλύπτονται ευάλωτοι, αντιφατικοί και ανθρώπινοι, ενώ το έργο φωτίζει τις εσωτερικές μας συγκρούσεις και τη δύναμη της μνήμης.  Κατερίνα Ανδριανάκη Δύο κλέφτες σε ένα δωμάτιο. Τι σε προσέλκυσε περισσότερο: ο εγκλεισμός ή το γεγονός ότι οι ήρωες  έχουν μάθει να ζουν “αρπάζοντας” και τώρα δεν έχουν τίποτα να αρπάξουν; Με προσέλκυσε εξίσου ο εγκλεισμός και η εσωτερική αντίφαση των χαρακτήρων. Ο εγκλεισμός δημιουργεί ένα πλαίσιο έντασης, όπου δύο άνθρωποι αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν ο ένας τον άλλον και κυρίως τον εαυτό τους. Ταυτόχρονα, το γεγονός ότι οι ήρωες έχουν μάθει να ζουν «αρπάζοντας», αλλά τώρα δεν έχουν τίποτα να αρπάξουν, δημιουργεί μια μοναδική δραματουργική αντίθεση: η εξωτ...