Open Mind

Στη συνέντευξή του για το «Πολύ σας αγαπήσαμε» , ο Αθανάσιος Δαββέτας καταθέτει μια ανατομία της μνήμης, αναζητώντας στις δεκαετίες του ’60-’80 τις ρίζες των σημερινών μας παθογενειών. Με τη διεισδυτική ματιά ενός ανθρώπου της Δικαιοσύνης, εξηγεί πώς η δικαστική έδρα τον δίδαξε να διακρίνει την αλήθεια πίσω από τα κοινωνικά προσωπεία, μετατρέποντας την εμπειρία αυτή σε λογοτεχνικό εργαλείο. Μιλώντας για την απώλεια ως αναγκαία οδό ωριμότητας και την αξιοπρέπεια ως την ύψιστη άμυνα απέναντι στις διαψεύσεις του έρωτα και της ζωής, ο συγγραφέας προσφέρει έναν τρυφερό αποχαιρετισμό σε ανθρώπους και εποχές που χάθηκαν. Το βιβλίο του αποτελεί τελικά μια ηθική παρακαταθήκη: έναν ύμνο στον έντιμο αγώνα για το παιδικό μας όραμα, ακόμη και όταν η ήττα φαντάζει αναπόφευκτη. Το «Πολύ σας αγαπήσαμε» μάς μεταφέρει στις δεκαετίες του ’60, ’70 και ’80, εποχές μεταβατικές για την Ελλάδα. Τι σας ώθησε να επιστρέψετε αφηγηματικά σε αυτή την περίοδο; Νοιώθω ότι πολλές από τις σημερινές κοινωνικές πα...

Στη συνέντευξή του για το μυθιστόρημα «Καλοήθη Παράσιτα» , ο Κοραής Δαμάτης προχωρά σε μια βαθιά ανατομία της ανθρώπινης συνθήκης, αναδεικνύοντας το «ανείπωτο» ως την πιο διαβρωτική δύναμη που θολώνει το μέλλον και φυλακίζει τις ζωές μας. Με τη δεξιοτεχνία ενός σκηνοθέτη που αυτή τη φορά στήνει την παράστασή του στο χαρτί, περιγράφει έναν χρόνο-ζωντανό οργανισμό, ο οποίος ξεβράζει στην επιφάνεια «ξεχασμένα νησιά της ψυχής» και αλήθειες που συχνά φοβόμαστε να αντικρίσουμε. Μέσα από την εικόνα μιας ακίνητης οικογενειακής φωτογραφίας, ο Δαμάτης αποκαλύπτει το «κλειστό κουτί» της ελληνικής οικογένειας, εκεί όπου η ανάγκη για ρήξη και αλλαγή συγκρούεται αέναα με τον συντηρητισμό και την αμηχανία, προσφέροντας τελικά ένα μάθημα εσωτερικής ελευθερίας μέσα από την παραδοχή των δικών μας «καλοήθων» τραυμάτων.

Με αφορμή την παράσταση Dream Team στο Θέατρο Άβατον, η Μαρία Κουϊμτσίδη μιλά για τις ρωγμές που κρύβονται πίσω από την καθημερινή συνύπαρξη, τα «προσωπεία» που φοράμε στις σχέσεις και την αδυναμία μας να εκφράσουμε έγκαιρα όσα πραγματικά νιώθουμε. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η σκηνοθέτις και ηθοποιός φωτίζει τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο γέλιο και την αλήθεια, τη σημασία της ανθρώπινης επαφής σε έναν κόσμο που απομακρύνεται από αυτήν, και το πώς το Dream Team λειτουργεί ως καθρέφτης της σύγχρονης συμβίωσης και των ορίων της. Μαρία Κουϊμτσίδη Το Dream Team ξεκινά ως μια καθημερινή συγκατοίκηση, αλλά γρήγορα αποκαλύπτει βαθύτερες ρωγμές. Τι ήταν αυτό που σας άγγιξε περισσότερο σε αυτή την ιστορία ώστε να θελήσετε να τη σκηνοθετήσετε;

Στο θεατρικό έργο Άνθρωπος του Θεού , ο Ανδρέας Κεντζός καταπιάνεται με θεμελιώδη υπαρξιακά και πολιτικά ερωτήματα: την πίστη και τη λογική, την ευθύνη και τη μοίρα, το θύμα και τον θύτη, το ανθρώπινο και το υπερβατικό. Το έργο, τοποθετημένο σε μια κοινωνία σε ένταση, μετατρέπει το οικείο σε πεδίο σύγκρουσης και την καθημερινότητα σε χώρο εξομολόγησης, αποφεύγοντας τον διδακτισμό και τη δημοσιογραφική ευκολία. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο συγγραφέας μιλά για τη σωκρατική ρίζα της γραφής του, τη σημασία του να μην κρίνει τους ήρωές του, τον ρόλο του χιούμορ μέσα στο τραγικό και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην ανθρώπινη πίστη και σε αυτό που μας υπερβαίνει. Στο έργο Άνθρωπος του Θεού  τίθεται το ερώτημα αν υπάρχει σκοπός ή απλή σύμπτωση. Εσείς τείνετε να πιστεύετε ότι ο άνθρωπος διαμορφώνει το νόημά του ή ότι το συναντά τυχαία;

Στο βιβλίο «5 ημέρες: Ένα σύντομο ταξίδι σοφίας προς την προσωπική σου ελευθερία» , ο Φοίβος Καρακίτσος προτείνει έναν άμεσο και συμπυκνωμένο δρόμο εσωτερικής αφύπνισης. Μιλά για τον «καινούριο άνθρωπο» που πρέπει να γεννηθεί μέσα μας, για τις εσωτερικές φυλακές που χτίζουμε οι ίδιοι, για την αγάπη ως μοναδική οδό προς την ελευθερία και για τη σημασία της επίγνωσης στην καθημερινότητα. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο συγγραφέας εξηγεί γιατί το ταξίδι της αυτογνωσίας δεν μπορεί πια να περιμένει και πώς μέσα σε μόλις πέντε ημέρες μπορούμε να κάνουμε το πρώτο αληθινό βήμα προς τον εαυτό μας. Το βιβλίο υπόσχεται μια εσωτερική μεταμόρφωση μέσα σε 5 ημέρες. Ποιο ήταν το έναυσμα για να συμπυκνώσετε ένα τόσο μεγάλο ταξίδι αυτογνωσίας σε ένα τόσο μικρό, συμβολικά και πρακτικά, χρονικό πλαίσιο;

Στο Το μαύρο γάλα της ήττας , ο Πάνος Νιαβής αναβιώνει τον Γία Λιοκή, έναν ήρωα που επιστρέφει από τον θάνατο για να αναμετρηθεί με τα λάθη, τις ενοχές και την ανθρώπινη υπόστασή του. Μέσα από την τριπλή του ταυτότητα και τη συνύπαρξη ρεαλισμού και μαγικού ρεαλισμού, το βιβλίο φωτίζει τον εσωτερικό εμφύλιο ενός ανθρώπου εγκλωβισμένου ανάμεσα στην ιστορία, την ιδεολογία και την προσωπική του ζωή. Η αφήγηση, γεμάτη μνήμη, εξιλέωση και γυναικεία παρουσία, προσφέρει στον αναγνώστη μια βαθιά εμπειρία αυτογνωσίας και συμφιλίωσης με το παρελθόν, αλλά και με τον ίδιο τον εαυτό. Ο Γίας Λιοκής επιστρέφει κυριολεκτικά και μεταφορικά από τον θάνατο. Τι σας γοήτευσε περισσότερο σε αυτή τη μεταθανάτια, σχεδόν μυθική διάσταση του ήρωα;

Στο βιβλίο της  Συγκάτοικοι στη σιωπή , η Κυριακή Πλαϊνάκη φωτίζει την πορεία μιας γυναίκας που παλεύει να ισορροπήσει ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν της, αναζητώντας την προσωπική της αναγέννηση. Μέσα από τις σχέσεις με τους δύο «συγκάτοικους», που λειτουργούν ως καθρέφτες χαράς, πόνου και εγωισμού, η ηρωίδα αποκτά αυτογνωσία, συνειδητοποιεί τα όρια της αγάπης και αναμετράται με τη μοναξιά ως πεδίο προσωπικής ωριμότητας. Η συγγραφέας αναδεικνύει τη δύναμη και τον δυναμισμό της γυναίκας, προσκαλώντας τον αναγνώστη να σκεφτεί για τις σχέσεις, τις επιλογές και τη δυνατότητα να διεκδικήσει όσα του στέρησε η ζωή, αφήνοντας μια αίσθηση αγώνα, αισιοδοξίας και εσωτερικής μεταμόρφωσης. Η ηρωίδα σας βρίσκεται σε ένα μεταίχμιο, όπου παρελθόν και παρόν συγκρούονται μέσα της. Ποια ήταν η αρχική σπίθα που σας έκανε να θελήσετε να γράψετε για μια γυναίκα που παλεύει ανάμεσα σε όσα υπήρξαν και όσα θα ήθελε να είναι;

Στο νέο διπλό single Filled With Nothing / Feeling Like GOD , οι Loud Silence εξερευνούν τη σκοτεινή πλευρά της σύγχρονης εμπειρίας: την εσωτερική ασφυξία, την κενότητα πίσω από την υπερδραστηριότητα και την πίεση της ατομικότητας. Μέσα από δύο κομμάτια που συνδέονται θεματικά και μουσικά, η μπάντα μετατρέπει προσωπικές παρατηρήσεις και βιώματα σε μουσική ένταση, ενώ η συνεργασία με τον Στέλιο Προβή και τους Planet of Zeus ενισχύει την ταυτότητα του ήχου τους. Το διπλό single δεν είναι απλώς μουσική, αλλά ένα ταξίδι σε έναν σκοτεινό, μελαγχολικό κόσμο, όπου οι Loud Silence προσκαλούν το κοινό να νιώσει, να ταυτιστεί και να ανακαλύψει νέες πλευρές της πραγματικότητας και του εαυτού μέσα από ήχους και στίχους. Loud Silence Το νέο διπλό single αποτελεί μια σχηματική ενότητα. Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε να κυκλοφορήσετε δύο κομμάτια μαζί και μάλιστα τόσο στενά συνδεδεμένα θεματικά και μουσικά;

Το RESITAL DOSTOEVSKY είναι μια σκοτεινή αλλά βαθιά ανθρώπινη σκηνική σύνθεση, εμπνευσμένη από πέντε έργα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, όπου η κωμωδία συναντά την τραγωδία και το φως αναδύεται μέσα από το σκοτάδι. Μέσα από τέσσερις χαρακτήρες που κινούνται στα όρια ζωής και θανάτου, η παράσταση αναζητά εκείνη τη «δέσμη φωτός» που, ακόμη και στις πιο ακραίες συνθήκες, κρατά τον άνθρωπο όρθιο. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο Γιάννης Τσότσος μιλά για τη σκηνική ισορροπία των αντιθέσεων, τη δύναμη της μουσικής και της κίνησης, τη φιγούρα του περιπλανώμενου θιάσου και τη βαθιά πολιτική και υπαρξιακή επικαιρότητα του Ντοστογιέφσκι σήμερα. Η παράσταση παρουσιάζει τέσσερις χαρακτήρες με εμμονή στην αυτοκτονία, εμπνευσμένους από τον Ντοστογιέφσκι. Ποιο είναι το βασικό συναίσθημα ή μήνυμα που θέλετε να μεταφέρει η παράσταση στο κοινό σχετικά με τη ζωή και τον θάνατο;

Ο Δημήτρης Πάππας μιλά για το βιβλίο του, όπου μια απλή διαφωνία για την προέλευση της λέξης «φιλοσοφία» γίνεται η αφετηρία για ένα ευρύ, διαθεματικό ταξίδι γνώσης. Μέσα από τη φιγούρα της Αθηναΐδας και τη διαρκή χρήση ερωτήσεων αντί για απαντήσεις, το έργο συνδέει γλωσσολογία, φιλοσοφία, κοινωνική ανθρωπολογία και θετικές επιστήμες, φωτίζοντας τον διαγλωσσικό συγκρητισμό, τη σημασία της γλώσσας ως εργαλείου θεώρησης του κόσμου και τη σχέση μας με την ανθρώπινη ταυτότητα, την κοινωνία και τη γνώση.  Δημήτρης Πάππας Στο βιβλίο, μια απλή διαφωνία ανάμεσα σε δύο ακαδημαϊκούς μετατρέπεται σε ένα ταξίδι αναζήτησης της προέλευσης της λέξης «φιλοσοφία». Τι σας οδήγησε να κάνετε τη γλωσσική διερεύνηση αφετηρία για μια τόσο ευρεία διαθεματική αφήγηση; Η ετυμολογία είναι ένας κλάδος της ιστορικής γλωσσολογίας που πάντα με συνάρπαζε. Για κάποιον λόγο ποτέ δεν με ικανοποιούσε αρκετά η ετυμολογική εξήγηση ορισμένων λέξεων, διότι δεν με κάλυπταν απόλυτα κάποια δεδομένα σχετικά με τις αρχικέ...

Στο νέο της μυθιστόρημα Όταν σβήνουν τα κεριά , η Φωτεινή Καϊοπούλου μας ταξιδεύει από την Προύσα και την Κρήτη έως το Κογκό, υφαίνοντας μια ιστορία που ξεπερνά τα γεωγραφικά και χρονικά όρια. Με αφορμή το βιβλίο, η Φωτεινή Καϊοπούλου μιλά για το πεπρωμένο και την επιλογή, για τη γυναικεία αντοχή που δεν θορυβεί και για τις ιστορίες που κουβαλάμε μέσα μας χωρίς να τις έχουμε ζήσει. Μια συζήτηση για το φως που επιμένει, ακόμη κι όταν τα κεριά σβήνουν. Φωτεινή Καϊοπούλου Το μυθιστόρημα διατρέχει διαφορετικούς τόπους και εποχές, από την Προύσα και την Κρήτη μέχρι το Κογκό. Τι σας τροφοδότησε περισσότερο στη συγγραφή: η ιστορική μνήμη ή η ανάγκη να φωτίσετε τις αθέατες διαδρομές των ανθρώπων;

Στο νέο της μυθιστόρημα «Παγιδευμένοι στις παρυφές του χρόνου» , η Άννα Musewald εξερευνά τι συμβαίνει όταν η μνήμη, η ταυτότητα και ο χρόνος αρχίζουν να ρευστοποιούνται. Μέσα στο ατμοσφαιρικό Νόισβανσταϊν, οι ήρωες κινούνται ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό, αναζητώντας τον αληθινό εαυτό τους. Με αφορμή αυτή τη συναρπαστική ιστορία, συνομιλούμε με τη συγγραφέα για την έμπνευση, τον ρευστό χρόνο και τα μυστικά του βιβλίου της. Το νέο σας μυθιστόρημα «Παγιδευμένοι στις παρυφές του χρόνου», που κυκλοφορεί από  τις εκδόσεις Πηγή,  ξεκινά από ένα φαινομενικά απλό ερώτημα: «Τι θα συνέβαινε αν ξυπνούσες μια μέρα και η ζωή που θυμόσουν δεν ήταν ποτέ δική σου;». Πώς γεννήθηκε αυτή η ιδέα και ποιο προσωπικό ή υπαρξιακό κίνητρο κρύβεται πίσω της;

Στο νέο του μυθιστόρημα, ο Αντώνης Χ. Παπαδόπουλος ξεκινά από την ανακάλυψη ενός «χαμένου» ημερολογίου στο Βατικανό για να συνδέσει το ιστορικό παρελθόν με τις προσωπικές ιστορίες των ηρώων του. Μέσα από μια αφήγηση που ισορροπεί μεταξύ ιστορικής ακρίβειας και μυθοπλασίας, ο συγγραφέας εξερευνά τον Διόδωρο Σικελιώτη, τον ρόλο της πατρότητας και την ανθρώπινη φύση σε περιβάλλον πολιτικών συγκρούσεων, εμφυλίων και προσωπικών πάθων, δημιουργώντας ένα πολυεπίπεδο, ζωντανό ιστορικό πανόραμα. Παπαδόπουλος Χ. Αντώνης Το βιβλίο ξεκινά με την ανακάλυψη ενός «χαμένου» ημερολογίου στο Βατικανό. Τι σας γοήτευσε σε αυτή την ιδέα και τι δυνατότητες σας άνοιξε δραματουργικά η αφήγηση μέσα από ένα υποτιθέμενο πρωτογενές ιστορικό τεκμήριο;

Στο έργο του Εντουάρ Λουί, Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου , το προσωπικό τραύμα γίνεται πολιτική πράξη και η μνήμη μετατρέπεται σε κατηγορώ απέναντι στις κοινωνικές δομές που συνθλίβουν. Ο Γιώργος Κισσανδράκης και ο Διονύσης Μακρής , μέσα από μια απαιτητική και βαθιά ανθρώπινη σκηνική συνάντηση, αναμετρώνται με τη βία, τη φτώχεια, τη ντροπή και την ανάγκη για αγάπη, φωτίζοντας τα όρια ανάμεσα στο ατομικό και το συλλογικό. Μιλούν για τη σκηνική μνήμη, την πολιτική διάσταση του σώματος και τη δύσκολη, αλλά αναγκαία, διαδρομή προς τη συγχώρεση.  Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου

Στο Φάε με να σε παρηγορήσω , η Κωνσταντίνα Παπαγεωργίου προσεγγίζει το συναισθηματικό φαγητό με τρυφερότητα, ειλικρίνεια και επιστημονική γνώση, δίνοντας φωνή σε όσους νιώθουν ενοχή και αυτομομφή για τις διατροφικές τους συνήθειες. Μέσα από προσωπικές ιστορίες, ασκήσεις αυτογνωσίας και βαθιά κατανόηση των «πεινασμένων μηχανισμών» που κρύβει η ψυχή μας, το βιβλίο δεν διδάσκει δίαιτα, αλλά αναδεικνύει τη σημασία της φροντίδας, της αυτοσυμπόνιας και της εσωτερικής σύνδεσης με τον εαυτό. Η συγγραφέας καλεί τον αναγνώστη να αντικρίσει τα συναισθήματά του με καλοσύνη, να ξεπεράσει τον μύθο της αδυναμίας και να βρει τρόπους να ανακουφίζει την ψυχή χωρίς ενοχές. Το συναισθηματικό φαγητό συχνά συνοδεύεται από ενοχές και αυτομομφή. Ποια ήταν η δική σας αφετηρία για να γράψετε ένα βιβλίο που προσεγγίζει το θέμα με τόση τρυφερότητα και

Το Ταξίδι μου του Γιάννη Ψυχάρη μεταφέρεται στη σκηνή ως μια ζωντανή θεατρική σύνθεση λόγου, κίνησης και μουσικής, που αναδεικνύει την αγάπη για τη δημοτική γλώσσα, τη ζωή και την ελευθερία. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο Γιώργος Πετρούνιας μιλά για την πρώτη του επαφή με το εμβληματικό κείμενο, τις προκλήσεις της θεατρικής διασκευής, τη συλλογική δουλειά των συντελεστών και το διαχρονικό μήνυμα αγώνα και ανθρωπιάς που παραμένει επίκαιρο σήμερα. Τι σας εντυπωσίασε περισσότερο στο κείμενο του Ψυχάρη όταν το διαβάσατε για πρώτη φορά; Η πρώτη φορά που το διάβασα ήταν πριν πολλά χρόνια, δεν μπορώ να πω ότι θυμάμαι τι με είχε εντυπωσιάσει τότε. Αυτό που θυμάμαι, είναι ότι είχα λάβει, πως ήταν ένα πολύ ιδιαίτερο κείμενο, που υπερασπιζόταν τη δημοτική γλώσσα σε μια περίοδο του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, γεμάτη από έντονες διαμάχες σχετικά με το γλωσσικό ζήτημα.

Στο Ντράνγκερς , ο Χάρης Χιόνη ς δημιουργεί έναν φανταστικό κόσμο βαθιά συνδεδεμένο με τις αγωνίες της σύγχρονης πραγματικότητας: τον φόβο, την εξουσία, τη διπροσωπία και την ανάγκη για συλλογικότητα. Μέσα από επτά νεαρούς ήρωες που καλούνται να εμπιστευτούν το άγνωστο, ο συγγραφέας εξερευνά τα όρια ανάμεσα στην εσωτερική και την εξωτερική απειλή, αλλά και τη δύναμη της φιλίας σε στιγμές κρίσης. Με αφορμή αυτό το πρώτο βιβλίο της σειράς, συζητάμε μαζί του τι τον ώθησε να γράψει την ιστορία και ποια «αποσκευή» θέλει να αφήσει στους αναγνώστες του. Χάρης Χιόνης  Το βιβλίο ξεκινά με μια ισχυρή παρατήρηση για την εξουσία και την ατιμωρησία των ισχυρών. Ποιο ήταν το αρχικό ερώτημα ή συναίσθημα που σας ώθησε να γράψετε μια ιστορία όπου ο κίνδυνος έχει τόσο πολιτική και υπαρξιακή διάσταση;

Ο Τάσος Ράτζος μιλά για τον « Μικρό Βορρά », την ομάδα που ίδρυσε μέσα στην οικονομική κρίση με στόχο να φέρει το θέατρο παντού και να ενισχύσει τη θεατρική παιδεία σε παιδιά και εφήβους σε όλη την Ελλάδα. Μέσα από διαδραστικές παραστάσεις, εκπαιδευτικό δράμα και σύγχρονες προσεγγίσεις στα κλασικά έργα, η ομάδα συνδυάζει καλλιτεχνική ποιότητα, συμμετοχικότητα και κοινωνικό αποτύπωμα, ενώ ταυτόχρονα χτίζει σταθερά έναν θεσμό που στηρίζει δημιουργούς και θεατές, δημιουργώντας έναν διάλογο με τις ανάγκες και τα όνειρα των νέων. Ο Μικρός Βορράς ιδρύθηκε μέσα στην οικονομική κρίση, αλλά με έναν εξαιρετικά φιλόδοξο στόχο: να ταξιδέψει το θέατρο παντού. Ποιο ήταν το σημείο που σας έκανε να πιστέψετε ότι υπήρχε κατεπείγουσα ανάγκη για θεατρική παιδεία σε όλη την Ελλάδα;

Η Μυρσίνη Καλογεροπούλου , με τη συλλογή «Ένα χαμένο κλειδί» , φωτίζει τους εύθραυστους, καθημερινούς ανθρώπους και τις μικρές στιγμές που συνήθως προσπερνάμε. Η αγάπη της για τη γλώσσα, η γαλλική και η ελληνική, διαμορφώνει το ύφος της, ενώ οι ήρωές της, ανατρεπτικοί, ευάλωτοι και αληθινοί, αποκαλύπτουν το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής. Στη συνέντευξη αυτή μιλά για τη συγγραφική διαδικασία, την αξία της λεπτομέρειας και για το τι ελπίζει να μείνει στον αναγνώστη όταν κλείσει το βιβλίο. Μυρσίνη Καλογεροπούλου Το «χαμένο κλειδί» του τίτλου είναι ένα ισχυρό συμβολικό μοτίβο. Τι «κλειδώνει» ή «ξεκλειδώνει» για εσάς αυτή η συλλογή διηγημάτων;

Στο βιβλίο της Η δύναμη της αρρώστιας μου , η Λένα Παπαρρηγοπούλου αναμετριέται με μια έννοια που συνήθως φοβόμαστε να κοιτάξουμε κατάματα: την «αρρώστια» ως εσωτερική κατάσταση, ως σκιά, αλλά και ως δάσκαλο.  Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μας ξεναγεί σε έναν εσωτερικό κόσμο όπου η αλήθεια δεν είναι πάντα εύκολη, αλλά είναι πάντα λυτρωτική· έναν κόσμο όπου η αφύπνιση γίνεται πράξη, και όπου κάθε άνθρωπος καλείται να θυμηθεί τη δική του «βασιλική» δύναμη. Λένα Παπαρρηγοπούλου Το βιβλίο ξεκινά από μια συνειδητοποίηση: η αρρώστια δεν είναι μόνο πόνος, αλλά και μήνυμα. Ποια ήταν η στιγμή που καταλάβατε πως η ασθένεια μπορεί να γίνει δάσκαλος και όχι αντίπαλος; Η στιγμή που κατάλαβα πως η “ασθένεια” μπορεί να γίνει δάσκαλος ήταν τη στιγμή που μου δόθηκε η εσωτερική ώθηση να ξεκινήσω να γράφω αυτό το βιβλίο. Είχα μια ξαφνική επιφοίτηση, ακούγοντας μια κοπέλα -φίλη μιας φίλης- να μιλά στην Αντίπαρο. Χωρίς να αποκαλύπτει προσωπικά στοιχεία, μπορούσα να δω καθαρά ότι κρατούσε μέσα της ...