Open Mind

Στο « Μονοπάτι της μοίρας » ο Χρήστος Γκουτζιούλης παρακολουθεί μια οικογένεια που δοκιμάζεται από τον πόλεμο, την απώλεια και τις ανατροπές της ζωής. Μια ιστορία για τις πληγές που αφήνουν πίσω τους οι δύσκολες στιγμές, αλλά και για τη δύναμη της οικογένειας, της αγάπης και της ελπίδας να ξαναρχίζεις από την αρχή. Η ιστορία ξεκινά μέσα στον πόλεμο, με μια οικογένεια που προσπαθεί απλώς να επιβιώσει. Τι σας ενδιέφερε περισσότερο να δείξετε μέσα από αυτή τη δύσκολη περίοδο;

Η « Ευριπίδου Γη » της Ανθής Γουρουντή φέρνει ξανά στο προσκήνιο τα χορικά και τις μονωδίες του αρχαίου δράματος, μέσα από τη ματιά σύγχρονων Ελλήνων συνθετών. Μια μουσική συνάντηση του Ευριπίδη με τον Αισχύλο, τον Σοφοκλή και τον Αριστοφάνη, όπου η αρχαία φωνή συναντά τη σύγχρονη δημιουργία. «Ευριπίδου Γη»: ένας τίτλος που μοιάζει να δηλώνει έναν τόπο αλλά και έναν τρόπο επιστροφής. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η «γη» και γιατί επιλέξατε να συναντηθούν εκεί ο Ευριπίδης με τον Αισχύλο, τον Σοφοκλή και τον Αριστοφάνη;

Η « Θύελλα » της Λυδίας Μποτέλη γεννήθηκε από μια οικογενειακή ιστορία που έμεινε ζωντανή στη μνήμη της και μεταπλάστηκε σε ένα μυθιστόρημα για τον έρωτα, την ελευθερία, την ενοχή και τις δύσκολες επιλογές. Με αφετηρία την ιστορία της Ισμήνης, η συγγραφέας μιλά για τους ήρωες, τις σχέσεις εξουσίας και όσα κρύβονται πίσω από τις κλειστές πόρτες μιας φαινομενικά τέλειας οικογένειας.

Στην « Αν(τ)οχή », η Ελευθερία Αντοχή αφηγείται την ιστορία της Λένης, μιας γυναίκας που έμαθε να αντέχει, μέχρι τη στιγμή που αποφασίζει να αντισταθεί. Μιλά για την κακοποίηση, τη μητρότητα, την αξιοπρέπεια και εκείνο το δύσκολο πέρασμα από την υπομονή στην επιλογή. Μια συζήτηση για τις αόρατες μάχες των γυναικών και για τη στιγμή που το «αντέχω» γίνεται «ως εδώ». Τι ήταν αυτό που σας έκανε να θέλετε να πείτε την ιστορία της Λένης; Η Λένη είναι μια γυναίκα της διπλανής πόρτας, θα μπορούσε να είναι μια γνωστή, μια γειτόνισσα ή μια μακρινή συγγενής, όπως τόσες άλλες αθόρυβες και ουσιαστικές γυναίκες. Παρουσιάζει μια ισχυρότατη δύναμη και μια μεγάλη αντοχή, αλλά όχι χωρίς κόστος. Η δύναμη των καθημερινών γυναικών, η ανάγκη τους να προστατεύσουν τα παιδιά τους, να ζήσουν, να δημιουργήσουν ένα ασφαλές μέρος για αυτούς που αγαπούν, εμφανίζονται στο πρόσωπο της Λένης.

Με αφετηρία τη μύτη και όσα αυτή σημαίνει για το σώμα, την ταυτότητα και την εικόνα μας, η «Μύτη» της Ντένυς Μπουζιώτη εξετάζει τη σχέση μας με τη διαφορετικότητα και τα πρότυπα ομορφιάς. Σε μια εποχή όπου η εμφάνιση αξιολογείται διαρκώς, η παράσταση θέτει ένα ουσιαστικό ερώτημα: πόσο ελεύθερες είναι τελικά οι επιλογές μας απέναντι στο σώμα μας; Πώς γεννήθηκε η ιδέα για το έργο «Η Μύτη» και γιατί επιλέξατε τη μύτη ως αφετηρία για να μιλήσετε για την εικόνα και την αποδοχή του σώματος; Θα έλεγα ότι το προσωπικό βίωμα αποτελεί μια αφετηρία, τοποθετημένο όμως στην ευρύτερη τάση παρεμβατικών αλλαγών που παρατηρώ γύρω μου. Η επιλογή της μύτης επηρεάστηκε, επίσης, από την Ανάσα του James Nestor, που αναδεικνύει την αξία της πολυπλεύρως, αλλά και από την ενασχόλησή μου με τη φαινομενολογία και τη γιόγκα. Βρήκα πολύ ενδιαφέρον το ότι ενώ η μύτη είναι ζωτικής σημασίας με τόσο πολυδιάστατη λειτουργία και σημειολογία(λ.χ. ως γνώρισμα εθνοτικής ταυτότητας), ο αισθητικός καπιταλισμός και η βιο...

Στη παράσταση « Καλύτερα να σου βγει το μάτι », η Νόνη Ζαννή εξετάζει τη βία πέρα από την πράξη: στη ντροπή, την κοινωνική κρίση, την απομόνωση και την ψηφιακή έκθεση. Μια παράσταση για τις συνέπειες μιας «απερισκεψίας» και, κυρίως, για το θάρρος να μιλήσουμε και να ξαναβρούμε τον εαυτό μας πέρα από αυτήν.

  ©Pinelopi Gerasimou «Πρώτο κουδούνι»  για τα 20 Δημόσια Ωνάσεια Σχολεία

 Η Ιωσηφίνα Τσούμπη , μέσα από το βιβλίο « Ειρήνη », επιστρέφει στη Μικρασιατική Καταστροφή και αφηγείται τον ξεριζωμό μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, φωτίζοντας την απώλεια, τη μνήμη, την ανάγκη του ανήκειν και τη δύναμη της προσαρμογής.

Στο « Μειδίαμα », ο Κώστας Καρυωτάκης επιστρέφει στη σκηνή μέσα από τα βλέμματα δύο γυναικών που τον αγάπησαν διαφορετικά: της Μαρίας Πολυδούρη και της μητέρας του, Κατίγκως Σκάγιαννη. Ο σκηνοθέτης  Δημήτρης Γρηγορίου και οι ηθοποιοί  Μαρίνα Κονδάκη και η Ειρήνη Νιωτή φωτίζουν δύο διαφορετικές όψεις του ποιητή, αλλά και τις προσωπικές διαδρομές δύο γυναικών που έρχονται αντιμέτωπες με την απώλεια, τη μνήμη και όσα μένουν ανοιχτά μετά τον θάνατο. Με αφετηρία τον Καρυωτάκη, η παράσταση συνομιλεί τελικά με διαχρονικά ερωτήματα για την αγάπη, την απώλεια, τις επιλογές και την ανθρώπινη ανάγκη να κατανοήσουμε τον άλλον. To έργο «Μειδίαμα» επιλέγει να φωτίσει το Κώστα Καρυωτάκη μέσα από τα βλέμματα δύο γυναικών που τον αγάπησαν με διαφορετικό τρόπο. Τι αποκαλύπτει αυτή η οπτική για τον ίδιο αλλά και για την δύναμη της μνήμης;

Η μετάφραση του «Ταϊβάν: Ημερολόγιο Ταξιδιού» γίνεται αφορμή για ένα ταξίδι όχι μόνο σε έναν διαφορετικό τόπο, αλλά και σε μια διαφορετική γλώσσα, ιστορία και πολιτισμική πραγματικότητα. Ο Δημήτρης Χατζηκωνσταντίνου μιλά για τις μεταφραστικές προκλήσεις του βιβλίου, την ανάγκη να διατηρηθεί η ιδιαίτερη ταυτότητα της Ταϊβάν και τον τρόπο με τον οποίο κάθε μετάφραση μπορεί να μεταμορφώσει ένα έργο σε ένα νέο κείμενο. Τι ήταν αυτό που σας κέρδισε στο «Ταϊβάν: Ημερολόγιο Ταξιδιού» και σας έκανε να θέλετε να το μεταφράσετε;

Με αφετηρία τη λημνιακή παράδοση και βλέμμα στραμμένο στη σύγχρονη μουσική, ο Δημήτρης Μαυράκης επαναφέρει στο σήμερα αγαπημένα παραδοσιακά κομμάτια του νησιού, όπως ο «Κεχαγιάς» και το «Πάτ’ μα». Με τη συμμετοχή σημαντικών μουσικών, μεταξύ των οποίων ο Μάνος Πυροβολάκης, επιχειρεί να αναδείξει τον αυθεντικό χαρακτήρα τους μέσα από νέες ενορχηστρώσεις, χωρίς να χαθεί η πολιτιστική τους μνήμη.  Από το «Λουλούδι της Ανατολής» μέχρι τον «Κεχαγιά» και το «Πάτ' μα», φαίνεται ότι σας απασχολεί έντονα η σχέση παράδοσης και σύγχρονης δημιουργίας. Τι είναι αυτό που αναζητάτε μέσα από αυτή τη μουσική διαδρομή;

Για τη δική του προσωπική διαδρομή, την αποδοχή και τη διαφορετικότητα, ο Ιωάννης Γαβράς μιλά στην Αλεξία Βλάρα και το Open Mind με αφορμή την « Απαγωγή ». Ένα βιβλίο που αντλεί από προσωπικά βιώματα και φωτίζει την προσπάθεια ενός ανθρώπου να συμφιλιωθεί με τον εαυτό του, σε μια εποχή όπου η διαφορετικότητα συχνά αντιμετωπιζόταν με φόβο και απόρριψη.  Τι ήταν αυτό που σας έσπρωξε να γράψετε την ιστορία του Δημήτρη και την «Απαγωγή»; Η ανάγκη να περιγράψω αισθήματα και καταστάσεις που βίωσα. Ο Δημήτρης προσπαθεί να αποδεχτεί τον εαυτό του. Πόσο δύσκολο ήταν να το παλεύει αυτό στις δεκαετίες του ’70 και του ’80, μέσα σε μια κοινωνία που δεν ήταν καθόλου έτοιμη;

Στο αστυνομικό μυθιστόρημα «Οι ρόλοι» , η Κατερίνα Πανούση στήνει μια ιστορία όπου ένα φαινομενικά συνηθισμένο βράδυ ανατρέπεται από έναν θάνατο και φέρνει στην επιφάνεια μυστικά, ψέματα και καλά κρυμμένες αλήθειες. Μιλήσαμε με τη συγγραφέα για την εμπιστοσύνη, τον φόβο και την αλήθεια που κάποια στιγμή ζητά να αποκαλυφθεί. Ο τίτλος «Οι ρόλοι» είναι πολύ χαρακτηριστικός. Πόσο “ρόλους” παίζουμε τελικά στην καθημερινή μας ζωή και πόσο αυτό επηρεάζει την αλήθεια μας;

Η τέχνη, η βιολογία και η φιλοσοφία συναντώνται στη «Μια μικρή κόρη του Κόσμου» του Θανάση Μανούση , σε μια προσπάθεια να φωτιστεί η καλλιτεχνική συμπεριφορά του ανθρώπου μέσα από την εξελικτική της διάσταση. Μια συζήτηση για το τι μας ωθεί να δημιουργούμε, τι μπορεί να μας αποκαλύψει η επιστήμη για την τέχνη και γιατί η κατανόηση του ανθρώπου περνά τελικά και μέσα από την κατανόηση του κόσμου που τον περιβάλλει.

Με αφορμή το νέο της μυθιστόρημα « Η Τέχνη του να μην πεθάνεις », η Σεμίνα Διγενή μιλά για ένα έργο όπου η Ιστορία, η μνήμη και η ανθρώπινη ύπαρξη συναντιούνται σε έναν αλληγορικό κόσμο έξω από τα όρια του χρόνου. Μέσα από τον συμβολικό «κόκκινο ουρανοξύστη», ιστορικές προσωπικότητες αποκτούν ξανά ανθρώπινη διάσταση και συνομιλούν με τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής, της απώλειας, της ελευθερίας και της συλλογικής ευθύνης. Η «Τέχνη του να μην πεθάνεις» τοποθετεί τους ήρωες σε έναν ουρανοξύστη, όπου ο χρόνος έχει διαταραχτεί και η Ιστορία μοιάζει να έχει ανασταλεί. Πώς γεννήθηκε αυτή η αλληγορική αρχιτεκτονική του έργου;

Με φόντο την Καραϊβική, την Ινδονησία, τα ναυάγια και το κυνήγι κρυμμένων θησαυρών, ο Ιγνάτιος Συμεωνίδης μάς ταξιδεύει στο νέο του βιβλίο « Τα γυμνοβράγχια το κάνουν καλύτερα ». Μια περιπετειώδης ιστορία που ξεκίνησε από πραγματικές εμπειρίες, συναντήσεις και ταξίδια και εξελίσσεται σε ένα μυθιστόρημα για την αναζήτηση, τη δεύτερη ευκαιρία, τη φιλία, τον έρωτα και τα σημάδια που αφήνει το παρελθόν. Ο συγγραφέας μιλά για τους ήρωές του και για τον θησαυρό που τελικά ο καθένας αναζητά στη δική του ζωή. Τι ήταν αυτό που σε έβαλε στην πρίζα να γράψεις μια ιστορία με ναυάγια και κρυμμένους θησαυρούς; Πώς ξεκίνησαν όλα; Η ιστορία ξεκίνησε πριν αρκετά χρόνια, όταν  είχα μείνει για τρεις μήνες σε ένα νησάκι στα ανατολικά παράλια της Ονδούρας. Εκεί ήρθα σε επαφή με σύγχρονους κυνηγούς θησαυρών που αναζητούσαν ναυάγια στην Καραϊβική. Μαγεύτηκα από τη ζωή τους και νομίζω πως για κάποιο καιρό είχα στο μυαλό μου έναν ήρωα μυθιστορήματος εν υπνώσει. Παράλληλα, είχα καταγράψει πολύ ενδιαφέρ...

Στο «Ένα φτωχικό δωμάτιο», η Ιωάννα Κινινή βρίσκεται μόνη στη σκηνή, ενσαρκώνοντας μια γυναίκα παγιδευμένη σε μια σχέση εξάρτησης, αναμονής και συναισθηματικής φθοράς. Με όχημα έναν απαιτητικό μονόλογο, μιλά για την αγάπη, την ανάγκη, τα όρια και τη δύναμη που χρειάζεται ένας άνθρωπος για να ξανασταθεί στα πόδια του. Ανεβάζετε το Ένα φτωχικό δωμάτιο. Τι ήταν αυτό που σας τράβηξε περισσότερο σε αυτή τη γυναίκα και στον ρόλο της;  Καλησπέρα σας , ευχαριστώ πολύ αρχικά για αυτή την όμορφη κουβέντα! Είναι χαρά μου και νιώθω πολύ όμορφα !!! 

Η Άννα Παπασταύρου , μεταφράστρια του Ντάγκλας Σκέλτον, μεταφέρει στα ελληνικά το νέο μυθιστόρημά του « Η μνήμη των οστών », ένα αστυνομικό θρίλερ όπου η ιστορία της Σκοτίας συναντά μια σύγχρονη υπόθεση δολοφονίας. Με φόντο τα σκοτεινά Χάιλαντς και οδηγό τη δημοσιογράφο Ρεμπέκα Κόνολι, το βιβλίο κινείται ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, φωτίζοντας την αδικία, την εκδίκηση και τα βάρη που αφήνει πίσω της η Ιστορία. Μιλήσαμε με την Άννα Παπασταύρου για τις προκλήσεις της μετάφρασης και τη γοητεία του κόσμου του Σκέλτον. Τι ήταν αυτό που σας έκανε να ξεχωρίσετε το βιβλίο Η μνήμη των οστών του Ντάγκλας Σκέλτον και να αποφασίσετε να το μεταφράσετε;

Στο νέο της μυθιστόρημα «Το κορίτσι που σκότωσε τον πρωθυπουργό», η Ειρήνη Δερμιτζάκη συνδυάζει πολιτικό θρίλερ, μαύρη κωμωδία και μαγικό ρεαλισμό για να μιλήσει για την εξουσία, την ευθύνη, την αλήθεια και τη χειραγώγηση. Με αφετηρία μια ανατρεπτική ιδέα και φόντο την Ελλάδα και τη Βαρκελώνη, η συγγραφέας στήνει μια ιστορία όπου η πολιτική πραγματικότητα συναντά την εφηβεία και την ανάγκη για ελευθερία. Γιατί επιλέξατε να βάλετε στο κέντρο της ιστορίας ένα κορίτσι που βρίσκεται απέναντι στην πολιτική εξουσία; Υποσυνείδητα έγινε. Η πρώτη ιδέα είναι και η αφετηρία του μυθιστορήματος. Πέρασε κάποια στιγμή από το μυαλό μου η σκέψη ότι ένα κορίτσι σκοτώνει τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, δεν θυμάμαι πώς και γιατί. Αλλά έτσι λειτουργούν οι ιδέες, έρχονται και με βρίσκουν. Έπειτα, αποφάσισα ότι αυτό είναι μια ενδιαφέρουσα ιδέα για να ξεκινήσω να γράφω το νέο μου βιβλίο.

Με αφορμή το νέο του μυθιστόρημα « Ανάσα από πηλό » , ο Γιώργος Δουατζής μάς μιλά για τη δύναμη της τέχνης, τις αντιθέσεις που διαμορφώνουν την ανθρώπινη ύπαρξη, τις πληγές που κουβαλούν οι άνθρωποι και οι κοινωνίες, αλλά και για τη λογοτεχνία ως πράξη ευαισθησίας και αναζήτησης νοήματος. Σε μια συζήτηση που κινείται ανάμεσα στη δημιουργία, την υπαρξιακή αγωνία και την αισιοδοξία, ο συγγραφέας εξηγεί γιατί η απλή γλώσσα μπορεί να αποδώσει τις πιο σύνθετες αλήθειες και τι θα ήθελε να κρατήσει ο αναγνώστης όταν κλείσει την τελευταία σελίδα του βιβλίου. «Ανάσα από πηλό» ο τίτλος του βιβλίου σας. Ξαφνιάζει. Πώς μπορεί να σχετίζεται η ανάσα με τον πηλό;