Open Mind

Στη συλλογή διηγημάτων Η αλεπού της ερήμου , ο Νέστορας Φανάρας αφηγείται ιστορίες που κινούνται ανάμεσα στην απώλεια, τον έρωτα, τη μοναξιά και τη διαρκή αναζήτηση της ελευθερίας. Με έντονα αυτοβιογραφικά στοιχεία και έναν λόγο άμεσο, ο συγγραφέας μετατρέπει τη σύγχρονη πόλη σε μια συμβολική «έρημο», όπου ο άνθρωπος καλείται να συμφιλιωθεί με το παρελθόν του και να επαναπροσδιορίσει τη θέση του στον κόσμο. Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά για τον ήρωά του, τις προσωπικές του διαδρομές και τη δύναμη της αλήθειας, της τρυφερότητας και της ελευθερίας. 1)        Ο τίτλος: Η αλεπού της ερήμου είναι πολύ συμβολικός. Τι σημαίνει για εσάς η αλεπού και ποια είναι η έρημος του βιβλίου;

Ο Στέλιος Βραχνής επιστρέφει με μια παράσταση που αρνείται τις εύκολες κατηγοριοποιήσεις. Στον « Άη Λαό » η μουσική του Δημήτρη Λάγιου συνομιλεί με τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη, συνθέτοντας ένα σκηνικό ρέκβιεμ για την ήττα, τη μνήμη και την ανθρώπινη αντοχή. Με αφετηρία δύο εμβληματικά έργα και οδηγό το ένστικτο, ο σκηνοθέτης δημιουργεί μια προσωπική σκηνική κατάδυση, όπου ο λόγος, η μουσική, το σώμα και η εικόνα συνυπάρχουν σε μια ενιαία θεατρική εμπειρία. Λίγο πριν από την παρουσίαση της παράστασης, μιλά για τη γέννηση αυτής της τολμηρής σύνθεσης, τη διαχρονική δύναμη των «Τρωάδων» και την ανάγκη η τέχνη να συνομιλεί με το τραγικό παρόν. Στην παράσταση ο «Άη Λαός» δεν παρουσιάζεται ως μια συναυλία ούτε οι «Τρωάδες» ως μια κλασική ανάγνωση του Ευριπίδη. Πώς γεννήθηκε η ιδέα να ενώσετε αυτά τα δύο εμβληματικά έργα σε μία ενιαία σκηνική αφήγηση;

Η Σόφη Θεοδωρίδου επιστρέφει με τις «Παστρικές» , ένα μυθιστόρημα που αντλεί τη δύναμή του από μία από τις πιο οδυνηρές σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Με αφετηρία τη Μικρασιατική Καταστροφή, φωτίζει τη μοίρα των προσφυγισσών που, εκτός από την απώλεια της πατρίδας τους, βρέθηκαν αντιμέτωπες με την καχυποψία, τα στερεότυπα και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η συγγραφέας μιλά για την ιστορική μνήμη, τις προκαταλήψεις που επιμένουν μέχρι σήμερα και το διαχρονικό μήνυμα του νέου της βιβλίου. · Τι σας έκανε να επιλέξετε να αφηγηθείτε την ιστορία των Μικρασιατισσών μέσα από τον χαρακτηρισμό «Παστρικές»; Τι θέλατε να φωτίσετε; Στα περισσότερα βιβλία μου είχα μια ακατανίκητη ανάγκη να ερμηνεύσω τα στερεότυπα της κάθε εποχής με την οποία καταπιανόμουν, ως απότοκο άλλοτε των συντηρητικών δομών της κοινωνίας κι άλλοτε του πολιτιστικού χάσματος που χώριζε πληθυσμούς διαφορετικά μεγαλωμένους.Το 1922, η άφιξη σχεδόν 1,5 εκατομμυρίου Μικρασιατών προσφύγων προκά...

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η δημιουργός της ποιητικής συλλογής «Νοητικά Ταξίδια»   Έντυ Κιτάντζη  μιλά για την ποίηση ως πράξη εσωτερικής πτήσης και πνευματικής ελευθερίας. Με αφετηρία την ιδέα της νοητικής περιπλάνησης, αναφέρεται στη σχέση πραγματικότητας και φαντασίας, στη δύναμη της λιτής ποιητικής έκφρασης και στη σύνδεση της ποίησης με άλλες τέχνες και βιώματα.  Μέσα από τις απαντήσεις της, αναδεικνύεται ένας κόσμος όπου η λέξη λειτουργεί ως αφετηρία ταξιδιού και ο αναγνώστης καλείται να συναντήσει τον εαυτό του μέσα στους στίχους. 

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο συγγραφέας Αλέξανδρος Παπαδάκης του Ο Όμηρος και ο Απαγωγέας – Μέρος Δεύτερο μιλά για τη νέα του λογοτεχνική πρόταση, ένα έργο που κινείται πέρα από τις συμβατικές αφηγηματικές φόρμες. Με κεντρικό άξονα την αντίστροφη χρονική δομή, την ψυχολογική εμβάθυνση των χαρακτήρων και μια έντονα μετα-αφηγηματική προσέγγιση, το βιβλίο επιχειρεί να αναμετρηθεί με τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα, το μυστήριο και την ανθρώπινη συνείδηση. Το βιβλίο Ο όμηρος και ο απαγωγέας – Μέρος Δεύτερο είναι γραμμένο «από το  τέλος προς την αρχή». Τι σας οδήγησε σε αυτή την αντισυμβατική  αφηγηματική δομή και τι επιδιώκει να προκαλέσει στον αναγνώστη;

Με αφορμή το μυθιστόρημά του «Η αναχώρηση» , που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Επίμετρο, ο Νίκος Σκούφος μιλά για έναν κόσμο πέρα από το χρήμα, τα σύνορα και τη βία. Ένα έργο επιστημονικής φαντασίας με έντονο φιλοσοφικό και κοινωνικό προβληματισμό, που θέτει ερωτήματα για το μέλλον της ανθρωπότητας, τη σχέση τεχνολογίας και ηθικής, αλλά και την ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε τον τρόπο με τον οποίο συνυπάρχουμε. Μέσα από την έννοια της «Εντοπίας», ο συγγραφέας οραματίζεται μια νέα αρχή και αναζητά τις προϋποθέσεις για έναν διαφορετικό κόσμο. Το μυθιστόρημα περιγράφει μια κοινωνία χωρίς χρήμα, σύνορα και θεσμούς. Ποιο ήταν το αρχικό ερώτημα που σας οδήγησε να φανταστείτε έναν τέτοιο κόσμο;

Η Κατερίνα Γυφτάκη-Μπεκ επιστρέφει με το μυθιστόρημα Σοφία – Ήταν κάποτε το όνομά μου , ένα πολυεπίπεδο έργο που συνδυάζει την ιστορική μυθοπλασία, την περιπέτεια και την αναζήτηση της ταυτότητας. Με φόντο ιστορικές αναταράξεις, έντονες ανθρώπινες συγκρούσεις και βαθιά υπαρξιακά ερωτήματα, η συγγραφέας εξερευνά τη δύναμη της μνήμης, των επιλογών και της δεύτερης ευκαιρίας. Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά για την έμπνευση, τους συμβολισμούς και τα διαχρονικά ζητήματα που διατρέχουν το νέο της βιβλίο.

Στην ποιητική συλλογή «Μονοπατώ: Η ζωή σε τρεις πράξεις» , ο Γιώργος Βαγγελάκης προσεγγίζει τη ζωή ως μια αδιάκοπη διαδρομή αυτογνωσίας, όπου η περιπλάνηση, η συνύπαρξη και η μοναξιά συνθέτουν τους βασικούς σταθμούς της ανθρώπινης εμπειρίας. Με λόγο στοχαστικό και βαθιά βιωματικό, αναμετριέται με την αγάπη, τον έρωτα, την ελευθερία, τις ανθρώπινες σχέσεις και τις προκλήσεις της σύγχρονης εποχής, αναζητώντας την ουσία πίσω από τον θόρυβο της καθημερινότητας. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για την ποίηση ως διαδρομή εσωτερικής αναζήτησης, τη σημασία της μοναξιάς, τη δύναμη του ταξιδιού και την ανάγκη διαρκούς επανεκκίνησης. Πώς γεννήθηκε αυτή η τριμερής σύλληψη της ζωής μέσα από την περιπλάνηση, τη συνύπαρξη και τη μοναξιά;

Η «Παλίρροια – Κάποια μυστικά δεν βυθίζονται ποτέ» της Μαίρης Κωνσταντούρου είναι ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει το ιστορικό μυστήριο με την ψυχολογική ένταση, έχοντας ως επίκεντρο την ανθρώπινη αντοχή απέναντι στην απώλεια, τον φόβο και τα μυστικά του παρελθόντος. Με φόντο το αινιγματικό νησί της Ποβέλιας και δύο αφηγήσεις που συνομιλούν μέσα στους αιώνες, η συγγραφέας υφαίνει μια ιστορία όπου η απομόνωση, ο έρωτας και η λύτρωση αποκτούν διαχρονική διάσταση. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για την έμπνευση πίσω από το βιβλίο, τις προκλήσεις της αφήγησης και τα ερωτήματα που θέλησε να αφήσει ζωντανά στον αναγνώστη.  1. Η Παλίρροια τοποθετεί την αφήγηση στην ατμοσφαιρική και φορτισμένη Ποβέλια. Τι σας οδήγησε στην επιλογή αυτού του μυστηριώδους νησιού ως σκηνικού για μια ιστορία που, τελικά, υμνεί τη ζωή;

Στο νέο του μυθιστόρημα «Αείρροος Αγάπη» , ο Κυπριανός Παπαλέξης υφαίνει μια ιστορία όπου η σιωπή γίνεται γλώσσα, η απώλεια μεταμορφώνεται σε ελπίδα και η αγάπη αποκτά διαστάσεις που υπερβαίνουν τον χρόνο και τον θάνατο. Με φόντο το ακριτικό Καστελόριζο και ήρωες που αναζητούν ξανά το νόημα της ζωής μέσα από τις πιο βαθιές τους πληγές, ο συγγραφέας συνθέτει ένα μυθιστόρημα για τη δύναμη της ανθρώπινης σύνδεσης και της εσωτερικής λύτρωσης. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τον συμβολισμό των τόπων, τη σημασία της σιωπής, τη σχέση λογικής και δημιουργίας, αλλά και για την αγάπη ως την πιο ανυπότακτη δύναμη της ανθρώπινης ύπαρξης. Τι σημαίνει για εσάς η έννοια της αείρροης αγάπης και πώς αποτυπώνεται στην ιστορία των ηρώων σας;  Η αείρροος αγάπη αποτελεί για εμένα το ίδιο το νόημα της ζωής, την κινητήριο δύναμή της. Στο μυαλό μου είναι ένα από εκείνα τα συστατικά που είναι απαραίτητα για την ύπαρξη ζωής σε έναν πλανήτη, όπως είναι ο ήλιος και το οξυγόνο. 

Μέσα από το πρώτο της μυθιστόρημα «Ζωή ως Φοίνιξ» , η Κατερίνα Σταθοπούλου υφαίνει μια συγκινητική ιστορία για τη δύναμη της ψυχής να αναγεννιέται μέσα από τις στάχτες της. Με φόντο τις δοκιμασίες, την απώλεια, τη συγχώρεση και τη δεύτερη ευκαιρία, παρακολουθούμε τη διαδρομή ηρώων που παλεύουν να υπερβούν τα τραύματα του παρελθόντος και να διεκδικήσουν μια νέα αρχή. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η συγγραφέας μιλά για τους συμβολισμούς του έργου της, τη μεταμορφωτική δύναμη της αγάπης και το μήνυμα ελπίδας που επιθυμεί να μεταφέρει στους αναγνώστες της. Κατερίνα Σταθοπούλου -Ο τίτλος «Ζωή ως φοίνιξ» παραπέμπει ξεκάθαρα στην αναγέννηση μέσα από τις δυσκολίες. Πώς προέκυψε αυτή η συμβολική επιλογή και τι εκφράζει για εσάς; Ο τίτλος «Ζωή ως Φοίνιξ» δεν επιλέχθηκε τυχαία. Ο φοίνικας συμβολίζει την αναγέννηση, τη δύναμη και την ικανότητα του ανθρώπου να σηκώνεται ξανά μετά από δύσκολες καταστάσεις. Είναι ένας συμβολισμός που με εκφράζει βαθιά, καθώς συνδέεται και με προσωπικά βιώματα κα...

Στο μυθιστόρημα Ο ήλιος πάγωσε , ο Ακύλας Άρωνας αξιοποιεί τα εργαλεία του πολιτικού νουάρ για να φωτίσει έναν κόσμο όπου η πίστη, η εξουσία, η βία και η διαφθορά συμπλέκονται ασφυκτικά. Με κεντρική μορφή τον πατέρα Ακύλα, έναν ιερέα βαθιά τραυματισμένο, αντιφατικό και ηθικά ανήσυχο, το βιβλίο αρθρώνει μια σκοτεινή αλλά στοχαστική αφήγηση για το κόστος της αλήθειας, τα όρια της ηθικής ακεραιότητας και την ανθρώπινη προσπάθεια να παραμείνει κανείς όρθιος μέσα σε έναν λαβύρινθο πολιτικής, εκκλησιαστικής και κοινωνικής βίας. Το βιβλίο σας κινείται στον χώρο του πολιτικού νουάρ. Τι σας οδήγησε σε αυτό το λογοτεχνικό είδος και τι σας ενδιαφέρει περισσότερο να αναδείξετε μέσα από αυτό;

Στη Λάμπα θυέλλης , ο Κωνσταντίνος Αλσινός συνθέτει ένα ποιητικό μυθιστόρημα εσωτερικής περιπλάνησης, όπου το φως και το σκοτάδι, η μνήμη και η απώλεια, η μοναξιά και η ανάγκη για νόημα συνυφαίνονται σε μια βαθιά στοχαστική αφήγηση. Με γλώσσα πυκνή, λυρική και υπαινικτική, παρακολουθεί έναν ήρωα που βαδίζει μέσα στη νύχτα κρατώντας ένα εύθραυστο φως, μια λάμπα θυέλλης που γίνεται σύμβολο επιμονής, αυτογνωσίας και ανθρώπινης αντοχής απέναντι στην εσωτερική και εξωτερική καταιγίδα. 1. Η «Λάμπα θυέλλης» τοποθετεί τον αναγνώστη σε ένα σκοτεινό, εσωτερικό τοπίο περιπλάνησης. Ποια ήταν η αφετηρία αυτής της ποιητικής εικόνας του ανθρώπου που βαδίζει μέσα στη νύχτα;

Η Αθηνά Ιωσήφ , στη συλλογή διηγημάτων Όταν οι δορυφόροι άρχισαν να ψιθυρίζουν , συνθέτει ένα δυστοπικό και ανήσυχο σύμπαν όπου η τεχνολογική εξέλιξη συναντά τον φόβο, την πολιτική εγρήγορση και το διαρκές ερώτημα για τα όρια της ανθρώπινης φύσης. Μέσα από 28 ιστορίες που ισορροπούν ανάμεσα στη φαντασία και την προειδοποίηση, η συγγραφέας αρθρώνει έναν λόγο αιχμηρό και στοχαστικό για το μέλλον που διαμορφώνεται ήδη γύρω μας. Στο «Όταν οι δορυφόροι άρχισαν να ψιθυρίζουν» συγκροτείτε ένα ψηφιδωτό μελλοντολογικής φαντασίας. Ποια ήταν η αφετηρία για αυτή τη συλλογή διηγημάτων που συνομιλεί με την τεχνολογική εξέλιξη και τον φόβο του μέλλοντος; Πολλές φορές στην μελλοντολογική φαντασία τα εξωτερικά ερεθίσματα από βιβλία και τον τύπο για παράδειγμα δεν είναι τόσο ισχυρά όσο μια ενδόμυχη ενόραση για το τι μέλλει γενεσθαι. Εν προκειμενω η προσωπική μου ενόραση αυτή λειτούργησε στην δημιουργία τους και φυσικά σε δεύτερο χρόνο η επεξεργασία αυτής με λογικά κριτήρια ούτως ώστε να εξαλείφεται το π...

Στο βιβλίο Φύλα-μορφές και διαμορφώσεις , η δρ Πάρβη Πάλμου προσεγγίζει το φύλο ως βιωμένη, δυναμική εμπειρία, ανοίγοντας έναν ουσιαστικό διάλογο γύρω από την ταυτότητα, τη φυλοδιαφορετικότητα και την ανάγκη για επιβεβαιωτική φροντίδα. Μέσα από τη συνάντηση της ψυχοθεραπευτικής πράξης με τη θεωρία, τη Gestalt και το Focusing, το βιβλίο συνθέτει έναν λόγο βαθιά ανθρώπινο και πολιτικά επίκαιρο, που απευθύνεται τόσο στους ειδικούς όσο και σε κάθε αναγνώστη που θέλει να κατανοήσει το φύλο πέρα από στερεότυπα, φόβους και κανονιστικά σχήματα. Στο βιβλίο σας δεν προσεγγίζετε το φύλο ως σταθερή κατηγορία αλλά ως βιωμένη εμπειρία. Πώς μπορεί αυτή η οπτική να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και τους άλλους;  Στο βιβλίο υποστηρίζω ότι το φύλο δεν είναι απλώς μια κοινωνική κατηγορία ούτε μια βιολογική ετικέτα. Είναι μια βιωμένη εμπειρία που αναδύεται στη συνάντηση του οργανισμού με το περιβάλλον του. Από τη σκοπιά της Gestalt μιλάμε για τον εαυτό ως διαδικασία ...

Τα Κρυπτικά της Αστερίας Κολοβού είναι μια ποιητική κατάβαση στον κόσμο των συμβόλων, των μύθων και της εσωτερικής μεταμόρφωσης. Μέσα από μια γραφή οραματική και βαθιά μυσταγωγική, η ποιήτρια αναζητά τις αθέατες διαστάσεις της ύπαρξης. Με αφορμή τη νέα της συλλογή, συνομιλούμε μαζί της για την ποίηση, τη μνήμη, το θηλυκό στοιχείο και το διαρκές ταξίδι της πνευματικής αφύπνισης. Στα Κρυπτικά η ποίηση μοιάζει με τελετουργία και μυσταγωγία. Τι σημαίνει για εσάς η έννοια της πνευματικής αφύπνισης μέσα από τον λόγο;

Τα Φωτισμένα Μονοπάτια της Λίντας Ιωσηφίδου είναι μια συλλογή ιστοριών που αναδεικνύει τη δύναμη των μικρών στιγμών και των μεγάλων εσωτερικών μεταβάσεων. Με ευαισθησία και αισιοδοξία, η συγγραφέας μας καλεί να ανακαλύψουμε το φως που κρύβεται ακόμη και στις πιο δύσκολες διαδρομές της ζωής. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για την έμπνευση, την αυτογνωσία και την αξία των απλών καθημερινών θαυμάτων.  Τι σημαίνει για εσάς αυτό το «φως» που φωτίζει τις ιστορίες του βιβλίου;

Το βραβευμένο με το Βραβείο Ποίησης του Αναγνώστη 2026 έργο Ο χρόνος σε τίτλους της Μαρίας Κούρση μετατρέπει τη μνήμη, την απώλεια και την επικαιρότητα σε μια ποιητική «δίκη» του χρόνου. Με λόγο πυκνό και βαθιά ανθρώπινο, η ποιήτρια αναζητά όσα διασώζονται απέναντι στη λήθη. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τη γέννηση του βιβλίου, τη δύναμη της ποίησης και τη σημασία αυτής της σημαντικής διάκρισης. 1.    «Ο χρόνος σε τίτλους» στήνεται ως ένα ενιαίο αφηγηματικό ποίημα με δομή δίκης. Τι σας οδήγησε στην επιλογή αυτού του “δικανικού” πλαισίου για να μιλήσετε για τον χρόνο και τη μνήμη;

Το μυθιστόρημα « Χάνεμ » της Βαλερί Αγγέλου αντλεί τον τίτλο του από μια λέξη φορτισμένη με ιστορικά και πολιτισμικά επίπεδα, η οποία γίνεται το κέντρο βάρους μιας αφήγησης γύρω από την ταυτότητα, τον έρωτα και την ελευθερία μέσα σε μια εποχή κοινωνικών και πολιτικών αναταράξεων. Η συγγραφέας τοποθετεί την ιστορία στην κοσμοπολίτικη αλλά εύθραυστη Αλεξάνδρεια του 1882, όπου το προσωπικό και το ιστορικό συνυπάρχουν σε διαρκή ένταση, αναδεικνύοντας το τίμημα της αλήθειας και των επιλογών. Τι σας γοήτευσε περισσότερο από τη λέξη Χάνεμ και πώς έγινε ο πυρήνας ολόκληρου του μυθιστορήματος; Η λέξη «Χάνεμ» με γοήτευσε από την πρώτη στιγμή γιατί κρύβει μέσα της πολλαπλά επίπεδα νοήματος. Στα αραβικά σημαίνει «κυρία». Στην Αίγυπτο, η προσφώνηση αυτή χρησιμοποιούνταν κυρίως για τις Ευρωπαίες γυναίκες της μεσαίας και ανώτερης τάξης, αποκαλύπτοντας τις πολιτισμικές και κοινωνικές διακρίσεις της εποχής. Είναι ένας τίτλος σεβασμού που ταυτόχρονα όμως εμπεριέχει αναγνώριση, οικειότητα, ακόμα κα...

Η « Μελίνα » της Εμμανουέλας Νινιράκη , σε μουσική του Γιώργου Καζαντζή και στίχους του Κώστα Φασουλά, λειτουργεί περισσότερο ως εσωτερικό τοπίο παρά ως συγκεκριμένο πρόσωπο· μια συμβολική φιγούρα μνήμης, απώλειας και αυτογνωσίας. Η ερμηνεύτρια μιλά για το τραγούδι ως αφήγηση ζωής, όπου η φωνή δεν επιδεικνύεται αλλά αφηγείται, ισορροπώντας ανάμεσα στη σιωπή και στο συναίσθημα, συνεχίζοντας δημιουργικά το αισθητικό σύμπαν που άνοιξε ο δίσκος Blue . Εμμανουέλα Νινιράκη Η «Μελίνα» μοιάζει περισσότερο με σύμβολο παρά με συγκεκριμένο πρόσωπο,μια μνήμη, μια απώλεια, μια εσωτερική αλήθεια. Εσείς, όταν ερμηνεύετε το τραγούδι, ποια «Μελίνα» κουβαλάτε μέσα σας; Για μένα η Μελίνα είναι μια γυναίκα, ένα κορίτσι, μια “ελαφίνα” που πάντα βρίσκει παρθένο έδαφος να πατήσει όσο σκοτεινό κι αν μοιάζει το δάσος. Είναι μια μορφή που έχει τη δύναμη να πει “χαλάλι” στον εαυτό της και τις επιλογές της. Μετά το άλμπουμ Blue , συνεχίζετε τη συνεργασία σας με τον Γιώργο Καζαντζή, αλλά αυτή τη φορά με στίχ...