Open Mind

Τα Φωτισμένα Μονοπάτια της Λίντας Ιωσηφίδου είναι μια συλλογή ιστοριών που αναδεικνύει τη δύναμη των μικρών στιγμών και των μεγάλων εσωτερικών μεταβάσεων. Με ευαισθησία και αισιοδοξία, η συγγραφέας μας καλεί να ανακαλύψουμε το φως που κρύβεται ακόμη και στις πιο δύσκολες διαδρομές της ζωής. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για την έμπνευση, την αυτογνωσία και την αξία των απλών καθημερινών θαυμάτων.  Τι σημαίνει για εσάς αυτό το «φως» που φωτίζει τις ιστορίες του βιβλίου;

Το βραβευμένο με το Βραβείο Ποίησης του Αναγνώστη 2026 έργο Ο χρόνος σε τίτλους της Μαρίας Κούρση μετατρέπει τη μνήμη, την απώλεια και την επικαιρότητα σε μια ποιητική «δίκη» του χρόνου. Με λόγο πυκνό και βαθιά ανθρώπινο, η ποιήτρια αναζητά όσα διασώζονται απέναντι στη λήθη. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τη γέννηση του βιβλίου, τη δύναμη της ποίησης και τη σημασία αυτής της σημαντικής διάκρισης. 1.    «Ο χρόνος σε τίτλους» στήνεται ως ένα ενιαίο αφηγηματικό ποίημα με δομή δίκης. Τι σας οδήγησε στην επιλογή αυτού του “δικανικού” πλαισίου για να μιλήσετε για τον χρόνο και τη μνήμη;

Το μυθιστόρημα « Χάνεμ » της Βαλερί Αγγέλου αντλεί τον τίτλο του από μια λέξη φορτισμένη με ιστορικά και πολιτισμικά επίπεδα, η οποία γίνεται το κέντρο βάρους μιας αφήγησης γύρω από την ταυτότητα, τον έρωτα και την ελευθερία μέσα σε μια εποχή κοινωνικών και πολιτικών αναταράξεων. Η συγγραφέας τοποθετεί την ιστορία στην κοσμοπολίτικη αλλά εύθραυστη Αλεξάνδρεια του 1882, όπου το προσωπικό και το ιστορικό συνυπάρχουν σε διαρκή ένταση, αναδεικνύοντας το τίμημα της αλήθειας και των επιλογών. Τι σας γοήτευσε περισσότερο από τη λέξη Χάνεμ και πώς έγινε ο πυρήνας ολόκληρου του μυθιστορήματος; Η λέξη «Χάνεμ» με γοήτευσε από την πρώτη στιγμή γιατί κρύβει μέσα της πολλαπλά επίπεδα νοήματος. Στα αραβικά σημαίνει «κυρία». Στην Αίγυπτο, η προσφώνηση αυτή χρησιμοποιούνταν κυρίως για τις Ευρωπαίες γυναίκες της μεσαίας και ανώτερης τάξης, αποκαλύπτοντας τις πολιτισμικές και κοινωνικές διακρίσεις της εποχής. Είναι ένας τίτλος σεβασμού που ταυτόχρονα όμως εμπεριέχει αναγνώριση, οικειότητα, ακόμα κα...

Η « Μελίνα » της Εμμανουέλας Νινιράκη , σε μουσική του Γιώργου Καζαντζή και στίχους του Κώστα Φασουλά, λειτουργεί περισσότερο ως εσωτερικό τοπίο παρά ως συγκεκριμένο πρόσωπο· μια συμβολική φιγούρα μνήμης, απώλειας και αυτογνωσίας. Η ερμηνεύτρια μιλά για το τραγούδι ως αφήγηση ζωής, όπου η φωνή δεν επιδεικνύεται αλλά αφηγείται, ισορροπώντας ανάμεσα στη σιωπή και στο συναίσθημα, συνεχίζοντας δημιουργικά το αισθητικό σύμπαν που άνοιξε ο δίσκος Blue . Εμμανουέλα Νινιράκη Η «Μελίνα» μοιάζει περισσότερο με σύμβολο παρά με συγκεκριμένο πρόσωπο,μια μνήμη, μια απώλεια, μια εσωτερική αλήθεια. Εσείς, όταν ερμηνεύετε το τραγούδι, ποια «Μελίνα» κουβαλάτε μέσα σας; Για μένα η Μελίνα είναι μια γυναίκα, ένα κορίτσι, μια “ελαφίνα” που πάντα βρίσκει παρθένο έδαφος να πατήσει όσο σκοτεινό κι αν μοιάζει το δάσος. Είναι μια μορφή που έχει τη δύναμη να πει “χαλάλι” στον εαυτό της και τις επιλογές της. Μετά το άλμπουμ Blue , συνεχίζετε τη συνεργασία σας με τον Γιώργο Καζαντζή, αλλά αυτή τη φορά με στίχ...

Με σύνθημα «Once More, With Feeling» , το Santorini Film Festival επιστρέφει για την ένατη διοργάνωσή του, από τις 3 έως τις 5 Ιουλίου, προσκαλώντας το κοινό σε μια κινηματογραφική εμπειρία που δίνει προτεραιότητα στο συναίσθημα, τη συλλογικότητα και τον ουσιαστικό διάλογο. Μέσα από ένα πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα προβολών, εκπαιδευτικών δράσεων και συναντήσεων με δημιουργούς, το φεστιβάλ επιβεβαιώνει τον ρόλο του ως μια σημαντική πλατφόρμα ανάδειξης ανεξάρτητων φωνών και σύγχρονων κινηματογραφικών αφηγήσεων. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, οι διοργανωτές μιλούν για τη φετινή θεματική, τη σχέση του φεστιβάλ με τη Σαντορίνη, τις προκλήσεις του σύγχρονου κινηματογράφου και τη διαχρονική αξία της κοινής εμπειρίας της μεγάλης οθόνης. 1.       Το φετινό σύνθημα «Once More, With Feeling» μοιάζει να προτείνει μια επιστροφή στο συναίσθημα σε μια εποχή ταχύτητας και υπερπληροφόρησης. Πώς γεννήθηκε αυτή η θεματική και τι επιδιώκει να επικοινωνήσει στο κοινό;

Με την ποιητική σύνθεση Επί των ήλων, ο Δημήτρης Μάνος καταθέτει έναν λόγο βαθιά πολιτικό, στοχαστικό και υπαρξιακά ανήσυχο. Αντλώντας από την αρχαία τραγωδία, τη μυθολογία και τη βιβλική παράδοση, μετατρέπει την ποίηση σε πεδίο μαρτυρίας απέναντι στην κοινωνική παρακμή, την ηθική φθορά και τη συλλογική αμνησία. Στη συζήτησή μας μιλά για την ανάγκη της γραφής σε καιρούς κρίσης, για την ευθύνη του ποιητή απέναντι στην εποχή του και για τη δύναμη της τέχνης να αφυπνίζει, να αντιστέκεται και να διασώζει τον άνθρωπο. Στην ποιητική σύνθεση Επί των ήλων   κυριαρχεί μια αίσθηση κοινωνικής αγωνίας και πολιτικής απογοήτευσης. Ποια εσωτερική ανάγκη σάς οδήγησε να γράψετε αυτό το έργο ακριβώς τώρα;

Στο μυθιστόρημα « Πίσω από πόρτες και ξέστρωτα σεντόνια », η Έλσα Φαραζή ανοίγει τις κλειστές πόρτες μιας παλιάς αθηναϊκής πολυκατοικίας και φωτίζει τις ιστορίες των ανθρώπων που κατοικούν πίσω από αυτές. Μέσα από μυστικά, επιθυμίες, τραύματα και σχέσεις που δοκιμάζονται, η συγγραφέας συνθέτει ένα πολυφωνικό ψηφιδωτό της σύγχρονης ανθρώπινης εμπειρίας. Η πολυκατοικία στον Λυκαβηττό λειτουργεί σχεδόν σαν ζωντανός οργανισμός στο μυθιστόρημα. Τι σας ενδιέφερε περισσότερο σε αυτή τη μικροκοινωνία ανθρώπων που συνυπάρχουν, αλλά παραμένουν βαθιά απομονωμένοι;

Με αφορμή το μυθιστόρημά του « Ο παράδεισος δεν έχει αγνοούμενους », ο Βασίλειος Α. Κυβέλλος μιλά για τη μνήμη, την απώλεια και τα τραύματα που άφησε ο Εμφύλιος στις ζωές των ανθρώπων. Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, το βιβλίο φωτίζει τη δύναμη της ανθρώπινης αντοχής, την αναζήτηση της αλήθειας και τη δύσκολη πορεία προς τη συμφιλίωση με το παρελθόν.   Βασίλειος Α. Κυβέλλος Το βιβλίο σας βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Πώς ήρθατε σε επαφή με αυτή την ιστορία και τι ήταν αυτό που σας ώθησε να τη μεταφέρετε στη λογοτεχνία;

Με αφορμή το μυθιστόρημά της « Σκισμένη Σελίδα », η Χαρά Μένη μας μιλά για τη μνήμη, την απώλεια, τη μοναξιά και τη δύναμη της επιλογής. Μέσα από μια ιστορία όπου το παρελθόν συναντά την ανάγκη για επανεκκίνηση, η συγγραφέας εξερευνά τις βαθύτερες πτυχές της ανθρώπινης ταυτότητας, φωτίζοντας τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στις πληγές που μας σημαδεύουν και στην ελπίδα που μας οδηγεί μπροστά.   Ο τίτλος «Σκισμένη Σελίδα» παραπέμπει σε μια πραξη διαγραφής ή ρήξης με το παρελθόν. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η εικόνα μέσα στο πλαίσιο της ιστορίας; Η εικόνα της Σκισμένης Σελίδας μου γεννά έντονα συναισθήματα απώλειας αλλά και ελπίδας. Σαν μια συνειδητή προσπάθεια να αφήσει κανείς πίσω του όσα τον πληγώνουν ή όσα δεν θέλει πια να τον ορίζουν. Η σελίδα μπορεί να σκίστηκε, όμως τα ίχνη της παραμένουν· όπως και οι αναμνήσεις που δεν σβήνουν ποτέ ολοκληρωτικά.   Μέσα στην ιστορία, η Σκισμένη Σελίδα συμβολίζει τη δύσκολη σχέση του ανθρώπου με το παρελθόν του. Είναι η στιγμή που κάποιος α...

Με αφορμή την ποιητική συλλογή « Γράμμα του πελάγους », συνομιλούμε με τον ποιητή Άγγελο Λάμπερα για τη θάλασσα, το φως, την πνευματική αναζήτηση και τη δύναμη της ποίησης. Μέσα από εικόνες εμπνευσμένες από το ελληνικό τοπίο, τους μύθους και τα βαθύτερα ανθρώπινα συναισθήματα, ο δημιουργός μάς προσκαλεί σε ένα ταξίδι όπου ο έρωτας, η απώλεια, η ελπίδα και η λύτρωση συναντώνται. Στο «Γράμμα του πελάγους» η θάλασσα λειτουργεί σχεδόν σαν ζωντανή οντότητα. Τι συμβολίζει για εσάς; Γεννηθήκαμε μέσα στο νερό, είμαστε νερό και η ζωή μας κυλάει σαν το νερό, άρα η θάλασσα είναι λύτρωση, η απεραντοσύνη των ονείρων, το φάρμακο που επουλώνει τις πληγές του σώματος και της ψυχής.

Η ποιητική συλλογή Εκ της σαρκός της Peny Delta είναι ένα ταξίδι στη μνήμη, την απώλεια, τον έρωτα και τη βαθύτερη αλήθεια του ανθρώπινου σώματος. Με λόγο λιτό αλλά πυκνό σε εικόνες και συμβολισμούς, η ποιήτρια αναζητά όσα μένουν ζωντανά πέρα από τον χρόνο και την απουσία. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μας μιλά για την έμπνευση, τη γραφή και τον κόσμο της ποίησής της. Peny Delta Ο τίτλος της συλλογής «Εκ της σαρκός» παραπέμπει σε μια βαθιά σωματική και υπαρξιακή εμπειρία. Τι σηματοδοτεί για εσάς αυτή η επιλογή και πώς συνδέεται με τον πυρήνα του βιβλίου; Ο τίτλος Εκ της σαρκός συμπυκνώνει την κεντρική αγωνία και ταυτόχρονα την αφετηρία του βιβλίου. Η "σάρκα" δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως το φυσικό σώμα, αλλά ως ο τόπος όπου εγγράφονται η μνήμη, η επιθυμία, η απώλεια, ο φόβος και η φθορά. Όλα όσα βιώνουμε περνούν μέσα από το σώμα και αφήνουν πάνω του τα ίχνη τους.

Στο μυθιστόρημα Ένοπλοι Άγγελοι , η Ντιάνα Τσούλι επιστρέφει στην ταραγμένη περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Αλβανία, φωτίζοντας μια αληθινή ιστορία αγάπης, αντίστασης και τραγικής καταστολής. Μέσα από τη μοίρα δύο νέων ανταρτών, η συγγραφέας εξερευνά τη σύγκρουση ανάμεσα στην ανθρώπινη ελευθερία και τα αυταρχικά συστήματα εξουσίας, θέτοντας διαχρονικά ερωτήματα για τον έρωτα, την ηθική, τη βία και το δικαίωμα της προσωπικής επιλογής. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για την έμπνευση πίσω από το βιβλίο, τη σχέση ιστορίας και λογοτεχνίας και τα μηνύματα που παραμένουν επίκαιρα μέχρι σήμερα. Το μυθιστόρημά σας διαδραματίζεται στην Αλβανία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τι σας ενέπνευσε να επιστρέψετε σε αυτή την ιστορική περίοδο και να αφηγηθείτε μια ιστορία μέσα από το πρίσμα της Αντίστασης;

Ο Γιάννης Γλύκας , στο νέο του μυθιστόρημα Το δαχτυλίδι της προδοσίας , συνδυάζει την ιστορική αφήγηση με το μυστήριο και το μεταφυσικό, υφαίνοντας πέντε ιστορίες γυναικών που εκτυλίσσονται σε διαφορετικές εποχές της αθηναϊκής ιστορίας. Με άξονα ένα καταραμένο δαχτυλίδι που περνά από γενιά σε γενιά, ο συγγραφέας εξερευνά ζητήματα ελευθερίας, μοίρας, έρωτα και προδοσίας, αναδεικνύοντας παράλληλα τη διαχρονική παρουσία της Αθήνας ως ζωντανού πρωταγωνιστή της αφήγησης. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μας μιλά για την έμπνευση, την ιστορική έρευνα και τα βαθύτερα νοήματα του βιβλίου του. Γιάννης Γλύκας Τι ήταν αυτό που σας ενέπνευσε να τοποθετήσετε την αφετηρία της ιστορίας στην εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου και να επιλέξετε ως ηρωίδα μια νεαρή γυναίκα που διεκδικεί την ελευθερία της μέσα σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο;

Ο Απόστολος Γιώτας , μέσα από τη συλλογή διηγημάτων Κάτι , καταγράφει μικρές αλλά βαθιά φορτισμένες στιγμές καθημερινών ανθρώπων που κινούνται διαρκώς στα όρια της ζωής, της απώλειας και της υπαρξιακής αβεβαιότητας. Με λιτή αλλά αιχμηρή γραφή, οι ιστορίες του λειτουργούν σαν λογοτεχνικά στιγμιότυπα που συμπυκνώνουν ολόκληρες ζωές, φωτίζοντας το «κάτι» που βρίσκεται ανάμεσα στο κενό και την πληρότητα. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο συγγραφέας μιλά για το βάρος της εμπειρίας, τη δύναμη της λογοτεχνίας να σταματά τον χρόνο και την ανάγκη να κοιτάμε κατάματα τις πιο δύσκολες όψεις της πραγματικότητας. Στη συλλογή Κάτι παρουσιάζετε στιγμές από τη ζωή ανθρώπων που μοιάζουν καθημερινοί αλλά κουβαλούν βαθιά υπαρξιακά βάρη. Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να καταγράψετε αυτές τις ιστορίες τώρα, μετά από πενήντα χρόνια ζωής και εμπειριών;

Ο Γιάννης Μπούζας , μέσα από τη συλλογή διηγημάτων Αίθουσα φαντασίας , επιχειρεί μια στοχαστική περιπλάνηση στα όρια πραγματικότητας και φαντασίας, μνήμης και ονείρου. Σε δεκαπέντε ετερόκλητες ιστορίες που συνθέτουν ένα υπαρξιακό παζλ, ο συγγραφέας εξετάζει τη θέση του σύγχρονου ανθρώπου απέναντι στον χρόνο, την τεχνολογία, τη μοναξιά και τη δύναμη της φαντασίας ως θεμέλιο της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για την εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στο “τώρα” και το άχρονο, καθώς και για τη λογοτεχνία ως χώρο εσωτερικής αναζήτησης και στοχαστικής ελευθερίας. · Στην Αίθουσα φαντασίας οι ήρωες μοιάζουν να κινούνται συνεχώς ανάμεσα στην πραγματικότητα και στη φαντασία. Πιστεύετε ότι ο σύγχρονος άνθρωπος δυσκολεύεται πλέον να ζήσει πραγματικά το “παρόν”;

Τα Πατημένα Τριάντα είναι ένα μυθιστόρημα για μια γενιά που ενηλικιώθηκε μέσα στην αβεβαιότητα, παλεύοντας ανάμεσα στη ματαίωση, την επιβίωση και την ανάγκη για νόημα. Ο Μιχάλης Νταγγίνης μιλά για τους ανθρώπους της εποχής μας, τις αόρατες πληγές που τους διαμορφώνουν, το χιούμορ ως αντίσταση και τη λογοτεχνία ως εργαλείο κατανόησης αντί για κρίση.   Μιχάλης Νταγγίνης Τα Πατημένα Τριάντα μοιάζουν να μιλούν για μια γενιά που ενηλικιώθηκε χωρίς ποτέ να νιώσει πραγματικά ασφαλής. Πιστεύετε ότι οι σημερινοί τριαντάρηδες μεγάλωσαν πιο γρήγορα ή απλώς κουβαλούν περισσότερη κόπωση; Δεν θεωρώ ότι αυτή η γενιά μεγάλωσε πιο γρήγορα από τις προηγούμενες. Ίσα ίσα, η γενιά των παππούδων μας βίωσε πολέμους, ενώ η γενιά των γονιών μας ενηλικιώθηκε σε περιβάλλον φτώχειας και στερήσεων, ασχέτως αν από τη δεκαετία του ’80 κι έπειτα συνάντησε εύφορες συνθήκες. Αυτό που εύστοχα ονομάζετε κόπωση, αναμεμιγμένη με μία ανυποχώρητη απαισιοδοξία, είναι που μας «γερνάει» νωρίτερα. Τελικά σε μια κοινωνί...

Μέσα από το νέο της μυθιστόρημα, Η οργή των μικρών ανθρώπων, η Λεία Βιτάλη επιστρέφει στα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης, φωτίζοντας μια λιγότερο γνωστή αλλά καθοριστική ιστορική στιγμή: τη δολοφονία του Πάνου Κολοκοτρώνη. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη πίσω από τον μύθο, τις διαχρονικές συγκρούσεις εξουσίας και τα ερωτήματα που εξακολουθεί να θέτει η Επανάσταση στο σήμερα. Η δολοφονία του Πάνου Κολοκοτρώνη λειτουργεί ως αφηγηματικός πυρήνας στο μυθιστόρημά σας. Τι σας ώθησε να επιλέξετε αυτό το συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός ως αφετηρία για να επανεξετάσετε την Επανάσταση;

Στο νέο του βιβλίο Η σκληρή μελαγχολία του θέρους , ο Μάνθος Γιουρτζόγλου επιστρέφει στην καλοκαιρινή Αθήνα όχι ως σκηνικό ανεμελιάς, αλλά ως τόπο ασφυξίας, σιωπής και υπόγειας έντασης. Με αφετηρία τον Αύγουστο της πόλης και τους «παραμένοντες» που δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά, συνθέτει μια σειρά ιστοριών όπου η μοναξιά, η αορατότητα και το αστικό κενό γίνονται κυρίαρχες εμπειρίες. Με λόγο άμεσο, βιωματικό και συχνά ωμό, ο συγγραφέας μιλά για μια πόλη που λειτουργεί σαν καθρέφτης αλλά και σαν παγίδα και για ήρωες που κινούνται ανάμεσα στη φθορά και την επιμονή να συνεχίσουν να υπάρχουν. ΕΡ: Ο Αύγουστος παραδοσιακά συνδέεται με διακοπές και ανεμελιά, όμως στο  βιβλίο σας μετατρέπεται σε σκηνικό αστικής μελαγχολίας. Τι σας ενδιέφερε σε  αυτή την ανατροπή της “καλοκαιρινής υπόσχεσης”;

Ο Αβραάμ Γεωργιάδης , μέσα από τη συλλογή Μετέωρη πόλη , χαρτογραφεί έναν ποιητικό κόσμο όπου η σύγχρονη μητρόπολη γίνεται σύμβολο υπαρξιακής αιώρησης, αποξένωσης αλλά και δυνατότητας. Με εικόνες που κινούνται ανάμεσα στο σκοτάδι και στο φως, στη μνήμη και στην τεχνολογική υπερπληροφόρηση, η ποίησή του διερευνά τον εύθραυστο άνθρωπο της εποχής μας, «μετέωρο» ανάμεσα σε ελπίδα και κατάρρευση. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο ποιητής μιλά για την πόλη ως εσωτερικό τοπίο, για τη δύναμη της εικόνας και των λέξεων, και για την ανάγκη να ξαναδούμε τον εαυτό μας μέσα στον θόρυβο της σύγχρονης πραγματικότητας. Αν η «Μετέωρη πόλη» ήταν ένας πραγματικός τόπος, ποιος θα μπορούσε να ζει εκεί;

Με αφορμή τη τη συνάντησή του με την Μαριώ ο στη σκηνή του στο Baxés Festival , ο Γεράσιμος Ανδρεάτος μιλά για το ρεμπέτικο ως βιωμένη μουσική εμπειρία, για τη βαθιά προσωπική σχέση του με το μπουζούκι και τα τραγούδια των μεγάλων δημιουργών, αλλά και για τη συνάντησή του επί σκηνής με τη Μαριώ. Σε μια συζήτηση γύρω από τη μνήμη, την αυθεντικότητα και τη διαχρονική δύναμη του λαϊκού τραγουδιού, αναδεικνύει εκείνα τα στοιχεία του ρεμπέτικου που εξακολουθούν να συγκινούν και να αντιστέκονται στον χρόνο. Το ρεμπέτικο συχνά περιγράφεται ως «μουσική της εμπειρίας» και όχι της επινόησης. Όταν το ερμηνεύετε σήμερα, τι προσπαθείτε να διασώσετε περισσότερο; Όταν ξεκίνησα να ασχοληθώ με την λαική μουσική και συγκεκριμένα με το μπουζούκι, έπεσα με πάθος σε αυτή την μουσική ψάχνοντας μόνος μου " εμπειρικά " τους δρόμους και τα τραγούδια αυτά ! Όλα αυτά τα χρόνια τα θυμάμαι πολύ έντονα ! Ανακάλυπτα θησαυρούς που με επηρέασαν βαθύτατα και με καθόρισαν ! Τα τραγούδια του Τσιτσάνη, του Μά...