Open Mind

Η παιδική λογοτεχνία έχει τη δύναμη να ανοίγει δρόμους σε δύσκολες αλλά αναγκαίες συζητήσεις. Με αφορμή το βιβλίο Η δύναμη του σπασμένου φτερού , μιλήσαμε με τη συγγραφέα Ελένη Καραμπάτσου για το πώς ένα παραμύθι μπορεί να αγγίξει ευαίσθητα ζητήματα όπως η απώλεια, ο αποχωρισμός και η εσωτερική δύναμη των παιδιών. Μέσα από συμβολικές εικόνες και τρυφερή αφήγηση, η ιστορία επιχειρεί να δώσει χώρο στη συζήτηση γύρω από συναισθήματα που συχνά μένουν σιωπηλά. Στη συζήτηση που ακολουθεί, η συγγραφέας μιλά για την ανάγκη μιας παιδείας που καλλιεργεί όχι μόνο γνώσεις αλλά και ψυχικές αντοχές.   Ελένη Καραμπάτσου Το βιβλίο σας αγγίζει ένα ιδιαίτερα δύσκολο θέμα για τα παιδιά, αυτό της απώλειας και του αποχωρισμού. Τι σας οδήγησε να γράψετε μια ιστορία που προσεγγίζει τόσο ευαίσθητα συναισθήματα; Πράγματι το θέμα της απώλειας και του αποχωρισμού είναι ένα δύσκολο θέμα για τα παιδιά καθώς προσεγγίζει ευαίσθητα συναισθήματα, όπως είπατε. Αναρωτιέμαι όμως, γιατί αυτό να είναι ένας απ...

Μια ιστορία όπου τα γνώριμα «μια φορά κι έναν καιρό» μετατρέπονται σε σκοτεινά ίχνη εγκλήματος και η αθωότητα των παραμυθιών συγκρούεται με τη σκληρή πραγματικότητα. Στο μυθιστόρημα Μια φορά κι ένας φόνος , η Έλενα Μπολονάσ η υφαίνει ένα ατμοσφαιρικό αστυνομικό θρίλερ, στο οποίο ο δολοφόνος επιχειρεί να «ξαναγράψει» τα τέλη των ιστοριών, αποκαλύπτοντας τις γκρίζες ζώνες της ανθρώπινης φύσης. Με έντονο συμβολισμό, ψυχολογικό βάθος και διαρκή αγωνία, η συγγραφέας μάς οδηγεί σε ένα επικίνδυνο ταξίδι στο μυαλό του δράστη, θέτοντας καίρια ερωτήματα για τη δικαιοσύνη, το τραύμα και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο καλό και το κακό.  Έλενα Μπολονάση Στο βιβλίο σας ο δολοφόνος «ξαναγράφει» τα παραμύθια με έναν σκοτεινό τρόπο. Πώς γεννήθηκε η ιδέα να συνδυάσετε τον κόσμο των παραμυθιών με ένα αστυνομικό θρίλερ;

Στο νέο του βιβλίο  «Ο κύκλος που ήθελε να γίνει κύκλος» , ο Γιώργος Λεμπέσης δημιουργεί μια λιτή αλλά βαθιά αλληγορία για την ανθρώπινη αναζήτηση της πληρότητας. Μέσα από την ιστορία ενός κύκλου που προσπαθεί να συμπληρώσει το κενό του και μιας γραμμής που στέκεται δίπλα του χωρίς να τον φυλακίζει, το βιβλίο μιλά για τις σχέσεις, την προσφορά και την εσωτερική ισορροπία. Με τη μορφή μιας διηλικιακής αφήγησης, που μπορεί να διαβαστεί τόσο από παιδιά όσο και από ενήλικες, ο συγγραφέας θέτει ένα απλό αλλά βαθύ ερώτημα: τι σημαίνει τελικά να αισθάνεται κανείς πλήρης; Στο βιβλίο σας ο κύκλος αναζητά την ολοκλήρωσή του. Τι συμβολίζει για εσάς αυτή η αναζήτηση και πόσο σχετίζεται με τη βαθύτερη ανθρώπινη ανάγκη για πληρότητα; Ο κύκλος είναι μια μεταφορά για τον άνθρωπο. Όλοι μας κουβαλάμε μέσα μας ένα μικρό κενό, κάτι που νιώθουμε ότι λείπει. Κάποιες φορές το ονομάζουμε αγάπη, άλλες φορές νόημα, άλλες αποδοχή. Η αναζήτηση της ολοκλήρωσης είναι βαθιά ανθρώπινη. Στην ιστορία...

Ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης επιστρέφει με το νέο του μυθιστόρημα «Όλα τα μάτια πάνω μου» , ένα αστυνομικό που κινείται πέρα από τα όρια του κλασικού μυστηρίου. Σε μια Αθήνα γεμάτη αντιθέσεις, όπου θύτες και θύματα συχνά μοιάζουν να ανταλλάσσουν ρόλους, ο συγγραφέας φωτίζει ζητήματα ανθρώπινης φύσης, ηθικής και αλήθειας. Στη συνέντευξη που ακολουθεί , μιλά για το βλέμμα, τις «γκρίζες» πλευρές των χαρακτήρων και τα ερωτήματα που αφήνει σκόπιμα ανοιχτά στον αναγνώστη. Χρήστος Μαρκογιαννάκης Στο μυθιστόρημα τα θύματα προέρχονται από εντελώς διαφορετικούς κοινωνικούς κόσμους. Τι θέλατε να φωτίσετε μέσα από αυτή την επιλογή και τι λέει για τη σύγχρονη Αθήνα; Η επιλογή των θυμάτων με διαφορετικές ηλικίες, εθνικότητες, φύλα και ρόλους (ένας ηλικιωμένος άστεγος, μια νεαρή Ελληνογαλλίδα που κάνει stage σε ναυτιλιακή εταιρία, ένας Μπαγλαντεσιανός διανομέας κ.ο.κ.) δεν δείχνει μόνο ένα κομμάτι της σύγχρονης Αθήνας, αλλά κι ένα αξίωμα της αστυνομικής λογοτεχνίας: κανείς δεν είναι ασφαλής. Όπως στ...

Με αφορμή την παράσταση «Πορφυρό Ποτάμι» , βασισμένη στο έργο του Yukio Mishima , συνομιλούμε με τον ηθοποιό Νίκο Χρηστίδη για μια θεατρική εμπειρία που κινείται στα όρια του πάθους, της βίας και της μοίρας. Σε σκηνοθεσία του Νίκου Χατζηπαπά , το έργο φωτίζει έναν σκοτεινό κόσμο όπου ο έρωτας, η τιμή και η αυτοθυσία συγκρούονται μέσα σε ένα ασφυκτικό οικογενειακό σύστημα. Ο ηθοποιός μιλά για τη σωματικότητα της ερμηνείας, την τελετουργική διάσταση της βίας και την πρόκληση να προσεγγίσει έναν χαρακτήρα που κινείται διαρκώς ανάμεσα στην επιθυμία και την καταστροφή. Το έργο του Μισίμα κινείται στα άκρα: έρωτας και θάνατος, επιθυμία και καταστροφή, σώμα και βία. Πώς προσεγγίσατε ερμηνευτικά έναν τόσο ακραίο και ηθικά σκοτεινό κόσμο χωρίς να τον «μαλακώσετε» αλλά ούτε και να τον καταστήσετε μονοδιάστατο;

Το έργο Τα Πέντε Μαύρα Φορέματα της Μαρίας Μπουράνη υφαίνει πέντε γυναικείες ιστορίες μέσα στον οικείο χώρο ενός μοδιστράδικου, που λειτουργεί ως τόπος εξομολόγησης, μνήμης και εσωτερικής μεταμόρφωσης. Εκεί, ανάμεσα σε πρόβες φορεμάτων και σιωπές, οι ηρωίδες αποκαλύπτουν τα συναισθήματα και τις αντιφάσεις τους, ενώ το μαύρο χρώμα γίνεται σύμβολο έντασης, εμπειρίας και ζωής. Με λιτό σκηνικό και εξομολογητικό λόγο, η παράσταση αναδεικνύει τη δύναμη των γυναικείων φωνών και την αδιάκοπη συνέχεια της ζωής. Το μοδιστράδικο λειτουργεί ως τόπος μνήμης, εξομολόγησης και μεταμόρφωσης. Πώς προέκυψε αυτή η κεντρική ιδέα και τι συμβολίζει για εσάς ο χώρος όπου «κόβονται και ράβονται» οι ιστορίες των γυναικών;

Η ποιητική συλλογή 170.123 του Αργύρη Μακρυγεώργου αποτελεί μια βαθιά προσωπική κατάθεση που γεννιέται από το βίωμα της απώλειας και μετατρέπεται σε ένα υπαρξιακό και ποιητικό ταξίδι αυτοπαρατήρησης. Με αφετηρία την ημερομηνία θανάτου του πατέρα του, ο ποιητής οργανώνει τη συλλογή ως μια τριμερή διαδρομή,πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το γεγονός, όπου η θλίψη, ο ψυχαναγκασμός και η αβεβαιότητα σταδιακά μετασχηματίζονται σε μια διαδικασία επανεκκίνησης και αυτοΐασης. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο ποιητής μιλά για τη μεταμόρφωση της απώλειας σε δημιουργική δύναμη, για τη διαδικασία γραφής και για τα ερωτήματα που αφήνει ανοιχτά στον αναγνώστη. Ο τίτλος της συλλογής παραπέμπει άμεσα στην ημερομηνία θανάτου του πατέρα σας. Πώς μετασχηματίστηκε η προσωπική απώλεια σε ποιητική ύλη;   Η ποίηση για μένα αποτελούσε/ αποτελεί παραδοσιακά τρόπο έκφρασης και εκτόνωσης, συνεπώς, εν παραλλήλω με την εβδομαδιαία ψυχοθεραπεία, που επανεκκινήθηκε, το υφιστάμενο τότε draft της 3 ης ποιητική...

Ο The Rabbit Knows ανήκει στους σκιτσογράφους που χρησιμοποιούν το σχέδιο ως χώρο ελευθερίας και ανατροπής. Με χιούμορ, ειρωνεία και έντονη προσωπική ματιά, δημιουργεί σκίτσα που κινούνται ανάμεσα στην καθημερινότητα, τη φαντασία και την κοινωνική παρατήρηση. Η δουλειά του χαρακτηρίζεται από μια διάθεση «αναρχίας» απέναντι στη σοβαροφάνεια της εξουσίας, ενώ η φαντασία λειτουργεί ως βασικό εργαλείο έκφρασης και αντίστασης. Με απλές γραμμές και αιχμηρές ιδέες, τα σκίτσα του ανοίγουν χώρο για σκέψη, γέλιο και αμφισβήτηση. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο The Rabbit Knows μιλά για την έμπνευση, τη σάτιρα και τη δύναμη της φαντασίας στη σύγχρονη εποχή.  The Rabbit Knows Τι σας εμπνέει περισσότερο σήμερα για να δημιουργήσετε σκίτσα, η καθημερινότητα, η πολιτική, ή κάτι πιο προσωπικό και φανταστικό; Νομίζω πως περισσότερο από την καθημερινότητα και την πολιτική, με εμπνέει η προσπάθειά μου να την παλέψω και να παραμείνω λογικός μέσα στην καθημερινότητα και την πολιτική. Η σκιτσογραφία...

Με το νέο παιδικό βιβλίο της Το όνειρο της Ελίζας , η Δώρα Ανδρεαδάκη αφηγείται μια συμβολική ιστορία για τη δύναμη των ονείρων, την επιμονή και την αξία της διαδρομής προς την κορυφή. Μέσα από το ταξίδι της μικρής Ελίζας και τη σκάλα που χάνεται στον ουρανό, το βιβλίο μιλά σε παιδιά και ενήλικες για την πίστη στον στόχο, τις δυσκολίες που δοκιμάζουν τη θέλησή μας και τη χαρά κάθε μικρής νίκης στη διαδρομή προς τα όνειρα. Η σκάλα που χάνεται στον ουρανό είναι μια ισχυρή μεταφορά. Τι συμβολίζει για εσάς; Είναι η προσωπική εξέλιξη, τα όνειρα, η κοινωνική ανέλιξη ή κάτι βαθύτερο και υπαρξιακό;

Η παράσταση « Ο Ναυτικός » του Fernando Pessoa , ένα από τα πιο αινιγματικά και ποιητικά του έργα, επιστρέφει στη σκηνή ως μια υπαρξιακή άσκηση πάνω στη ζωή, τον θάνατο και την επινόηση της πραγματικότητας. Στο μεταιχμιακό αυτό «στατικό δράμα», όπου η σιωπή έχει το ίδιο βάρος με τον λόγο και η εσωτερική ένταση υπερβαίνει την εξωτερική δράση, τέσσερις ερμηνεύτριες συνομιλούν με το κείμενο και μεταξύ τους, αναζητώντας τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην ποιητικότητα και τη θεατρική πράξη. Μιλούν για τη συνέπεια, τη σύγκρουση, το σώμα, την παύση και την ευθύνη της επιλογής, φωτίζοντας ένα έργο που παραμένει βαθιά σύγχρονο, σαν μια σιωπηλή, αλλά επίμονη, ερώτηση προς τον άνθρωπο του σήμερα.  Το έργο ισορροπεί ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, στο όνειρο και στην επινόηση. Πώς διαχειρίζεστε ερμηνευτικά αυτή τη μεταιχμιακή κατάσταση χωρίς να διολισθαίνετε σε αφηρημένη απαγγελία;

Με αφορμή την παράσταση «Ματωμένο Φεγγάρι» , οι ηθοποιοί Σταμάτης Κακαβελάκης και Ρόδη Κάβουρα μιλούν για τη σκηνική συνάντηση δύο βαθιά μοναχικών ανθρώπων, του Τζον και της Χάνα. Σε μια ιστορία όπου η σιωπή, η ενοχή και η ανάγκη για σύνδεση συνυπάρχουν επικίνδυνα, οι ίδιοι ξεδιπλώνουν τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στον έλεγχο και την έκθεση, το τραύμα και την ενσυναίσθηση, το σκοτάδι και την ανθρώπινη ανάγκη για φως. Ο Τζον και η Χάνα είναι δύο πρόσωπα παγιδευμένα σε διαφορετικά είδη μοναξιάς. Πώς δουλέψατε εσωτερικά αυτή τη μοναξιά ώστε να γίνει ορατή στο κοινό χωρίς υπερβολή;

Ο Δημήτρης Παπανικολάου μιλάει για την παράσταση « Οι Εραστές της Βιόρν » της Marguerite Duras, σε σκηνοθεσία και μετάφραση Σωτήρη Τσόγκα. Ένα ψυχολογικό θρίλερ με αληθινή ιστορία στο υπόβαθρο, όπου λιτός λόγος, σιωπές και χρονική ρευστότητα αναδεικνύουν τις συγκρούσεις, την προδοσία και την τιμωρία των χαρακτήρων. Η μουσική, τα σκηνικά και η μετάφραση στα ελληνικά κρατούν ζωντανή τη δύναμη του πρωτοτύπου και αφήνουν το κοινό να βιώσει την ψυχολογική ένταση και τα αποσιωπητικά του έργου. Η Marguerite Duras εμπνεύστηκε το έργο από ένα πραγματικό, ανατριχιαστικό γεγονός. Πώς επηρεάζει η αληθινή ιστορία τον τρόπο που προσεγγίζεται η παράσταση;

Ο Γιώργος Λουράκης μεταφέρει το γουέστερν στον αστικό μικρόκοσμο του Κολωνού, δημιουργώντας μια ιστορία όπου η φαντασία γίνεται καταφύγιο απέναντι στη σκληρότητα της καθημερινότητας. Μέσα από τον ήρωα Κοσμά και την «άγρια δύση» μιας λαϊκής γειτονιάς, το έργο εξερευνά την παιδικότητα ως πράξη αντίστασης, την παραβατικότητα ως κανονικότητα και τη δύναμη του τυχαίου στη ζωή των ανθρώπων. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο δημιουργός μιλά για τη σχέση φαντασίας, πραγματικότητας και ελευθερίας. Το γουέστερν στο έργο λειτουργεί ως φαντασιακό καταφύγιο. Πώς γεννήθηκε η ιδέα να μεταφερθεί αυτό το κινηματογραφικό είδος στον αστικό μικρόκοσμο του Κολωνού και τι σας επέτρεψε να πείτε για τη σημερινή πραγματικότητα; Το γουέστερν για τον ήρωα ναι, αποτελεί ένα φαντασιακό καταφύγιο. Είναι αυτό που τον ισορροπεί και κρατάει την παιδικότητα του ζωντανή. Ταυτόχρονα, αυτό το είδος πέρα από τις ωραίες μουσικές και τα κλασσικά πλάνα, έχει μία σκληρότητα και μία ανάγκη για επιβίωση με κάθε κόστος. Γυρνώντ...

Η ομάδα Νείρομαι παρουσιάζει την « Παράσταση στον Πατέρα, το ντοκιμαντέρ », ένα έργο που μετατρέπει προσωπικά βιώματα και εμπειρίες απόρριψης σε σκηνικό υλικό, δημιουργώντας ένα υβρίδιο μεταξύ εξομολόγησης και θεατρικής επινόησης. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, τα μέλη της ομάδας μιλούν για τη διαδικασία μετασχηματισμού της αποτυχίας σε δημιουργία, τη σχέση προσωπικής αφήγησης με τον καφκικό λόγο, την οικογενειακή δυναμική επί σκηνής και τον τρόπο που η παράσταση εξερευνά την επιθυμία για αποδοχή, την επούλωση των τραυμάτων και την έννοια της «επιτυχίας» στη σύγχρονη θεατρική πράξη. Στάθης Συμεωνίδης Η παράσταση γεννήθηκε μέσα από δύο διαδοχικές απορρίψεις σε φεστιβάλ. Πώς μετασχηματίστηκε η εμπειρία της θεσμικής απόρριψης σε καλλιτεχνικό υλικό επί σκηνής;

  Ο   Αντώνης Ζαΐρης , με διαδρομή δεκαετιών στον χώρο της οικονομίας, της ηγεσίας και της πολιτικής σκέψης και με πλούσιο συγγραφικό έργο 17 βιβλίων, επιστρέφει με τον «Παράδρομο» σε ένα βαθιά προσωπικό και λογοτεχνικό οδοιπορικό μνήμης. Μέσα από την ιστορία του Ηρακλή, ανασυνθέτει τις προσφυγικές γειτονιές του Πειραιά και τα καλοκαίρια της αθωότητας των δεκαετιών του ’70 και ’80, φωτίζοντας την πορεία της ενηλικίωσης σε μια κοινωνία που αλλάζει. Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά για τη μνήμη ως εργαλείο αυτογνωσίας, για την έννοια του «να γίνεσαι άντρας» τότε και τώρα, αλλά και για τη γυμνή, αυθεντική γλώσσα μιας γενιάς που μεγάλωσε στα σοκάκια και στα όνειρα.  1.  Έχοντας γράψει 17 βιβλία, τα περισσότερα εκ των οποίων αφορούν την οικονομία, την ηγεσία και την πολιτική, πώς προέκυψε η ανάγκη να στρέψετε το βλέμμα σας στον «Παράδρομο» της λογοτεχνικής μνήμης και της προσωπικής ενηλικίωσης;

Με αφορμή το βιβλίο «Ολυμπιακοί Αγώνες: Η αληθινή ιστορία» του Δημήτρη Τζιώτη , που κυκλοφορεί από το Κέντρο Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου , ο συγγραφέας παρουσιάζει μια τεκμηριωμένη αναθεώρηση της ιστορίας της αναβίωσης των Ολυμπιακών Αγώνων. Υποστηρίζει ότι ο σύγχρονος Ολυμπισμός έχει βαθιές ρίζες στο όραμα της γενιάς του 1821 και θέτει στο επίκεντρο τον ρόλο της Ελλάδας στη θεμελίωση και διαχείριση της ολυμπιακής κληρονομιάς. Στο βιβλίο σας υποστηρίζετε ότι η αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν «αποκύημα της γενιάς του 1821». Πώς συνδέεται το όραμα του Ρήγα Φεραίου και του Παναγιώτη Σούτσου με την εθνική παλιγγενεσία και την ιδέα των Αγώνων;

Η Χριστίνα Σκουτέλα επιστρέφει στη σκηνή του Ίλιον Plus με το violet76 – is that horror? , ένα έργο που αυτοπροσδιορίζεται ως dancegig και αρνείται πεισματικά να χωρέσει σε μία μόνο κατηγορία. Ανάμεσα σε χορογραφία, συναυλία και κινηματογραφικό εφιάλτη, η νέα της δημιουργία συνθέτει ένα ζωντανό άλμπουμ έντασης, θορύβου και σωματικής έκρηξης, όπου η punk ενέργεια συναντά τον σύγχρονο τρόμο της εποχής. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για την υβριδική μορφή του έργου, την αγριότητα ως δημιουργική πύλη, τη σχέση μουσικής και σώματος και για το πώς το «Run–Scream–Collapse–Repeat» γίνεται τελικά ένας τρόπος ύπαρξης επί σκηνής και πέρα από αυτήν. Το έργο αυτοπροσδιορίζεται ως dancegig και ακροβατεί ανάμεσα σε χορογραφία, συναυλία και κινηματογραφικό εφιάλτη. Ποια ήταν η βασική καλλιτεχνική ανάγκη που σας οδήγησε σε αυτή τη υβριδική μορφή;

Η Τζούλη Τσόλκα μας μιλά για την παράσταση «Η Παναγία των Παρισίων» , σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη , που ζωντανεύει το κλασικό έργο του Βίκτορ Ουγκό στη σκηνή με έντονο δραματικό παλμό και κοινωνικό σχολιασμό. Μέσα από το έργο, το κοινό καλείται να σταθεί απέναντι σε ζητήματα κοινωνικού αποκλεισμού, περιθωριοποίησης και ανθρώπινης ευαλωτότητας. Αναλύει πώς η παράσταση ισορροπεί ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, τη σκληρότητα και την τρυφερότητα, και πώς η σκηνική πράξη γίνεται μέσο υπεράσπισης της διαφορετικότητας και έκφρασης των πιο βαθιών ανθρώπινων συναισθημάτων.   «Η Παναγία των Παρισίων» είναι ένα έργο γεμάτο έντονα πάθη, κοινωνικές ανισότητες και υπαρξιακές συγκρούσεις. Ποιο θεωρείτε ότι είναι το πιο επίκαιρο μήνυμά του για τον σημερινό θεατή;

Η   Μαριάννα Μοσχίδου   και η   Αθηνά Νασσάρ   ενώνουν τη φιλία και τη δημιουργικότητά τους στο παραμύθι   Χρονοθύελλα , μια ιστορία που μιλά για τον χρόνο, την επιθυμία να προσπεράσουμε ό,τι μας δυσκολεύει και το θάρρος να μείνουμε στη στιγμή. Μέσα από τον μικρό Χρόνη και το φανταστικό του «κουμπί», αγγίζουν με χιούμορ και ευαισθησία ζητήματα αυτογνωσίας, απώλειας και αποδοχής. Στη συζήτησή μας μιλούν για την έμπνευση πίσω από τον ήρωά τους και για το μήνυμα που θέλουν να κρατήσουν μικροί και μεγάλοι αναγνώστες. Ο Χρόνης έχει την ικανότητα να «πετά» πάνω από τις δύσκολες στιγμές. Πώς γεννήθηκε αυτή η ιδέα και ποια παιδική ή ενήλικη εμπειρία την πυροδότησε;

Με αφορμή την παράσταση «Πτέρυγα Α’ – Κελί 71» του Βασίλη Τσιράκη , που παρουσιάζεται στο Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ σε σκηνοθεσία Σταύρου Παρχαρίδη , ο Βύρωνας Κολάσης μιλά για έναν ρόλο που ισορροπεί ανάμεσα στην ελευθερία και την ενοχή. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο ηθοποιός τοποθετείται για την έννοια της εσωτερικής ελευθερίας, τον εγκλεισμό ως υπαρξιακή συνθήκη εντός και εκτός φυλακής, τη σημασία των ουσιαστικών συνεργασιών στο θέατρο, αλλά και τη διαχρονική ευθύνη της τέχνης να θέτει ερωτήματα.   Κύριε Κολάση 1. Με αφορμή την παράσταση ΠΤΕΡΥΓΑ Α’ – ΚΕΛΙ 71 του Βασίλη Τσιράκη σε σκηνοθεσία του Σταύρου Παρχαρίδη, που παρουσιάζεται στο Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ, θα θέλαμε να μας μιλήσετε για τον ρόλο σας..