Open Mind

Με αφορμή το μυθιστόρημα Κυνηγώντας τον Χίτλερ και τον Στάλιν στη Βιέννη , συνομιλούμε με τον Γεώργιο-Χρυσόστομο Νικολαΐδη  για ένα έργο που τολμά να συνδέσει την Ιστορία με τη μυθοπλασία, φωτίζοντας μια από τις πιο κρίσιμες και σκοτεινές περιόδους της ευρωπαϊκής πραγματικότητας. Με φόντο τη Βιέννη του 1913, λίγο πριν την έκρηξη των κοσμοϊστορικών εξελίξεων, ο συγγραφέας υφαίνει μια αγωνιώδη αφήγηση που διερευνά το «τι θα γινόταν αν», αναδεικνύοντας παράλληλα τη σχέση εξουσίας, ιδεολογίας και ανθρώπινης ευθύνης. Μέσα από ιστορικά πρόσωπα και μυθοπλαστικούς χαρακτήρες, το βιβλίο ανοίγει έναν γόνιμο διάλογο για το παρελθόν, τη μνήμη και τις επιλογές που διαμορφώνουν την Ιστορία. Στο Κυνηγώντας τον Χίτλερ και τον Στάλιν στη Βιέννη επιλέγετε να ενώσετε Ιστορία και μυθοπλασία. Τι σας ώθησε να «γεφυρώσετε» αυτό το ιστορικό κενό και να φανταστείτε μια συνάντηση που δεν καταγράφηκε ποτέ;

Με αφορμή το βιβλίο Μαθήματα μουσικής , ο Μάριος Σταυρόπουλος μιλά σε αυτή τη συνέντευξη για τη βαθιά σχέση της τέχνης με την ανθρώπινη εμπειρία, τη μουσική ως γλώσσα αφήγησης και τη διαδρομή της ενηλικίωσης. Μέσα από τις απαντήσεις του, αναδεικνύεται ένας στοχαστικός δημιουργός που αντιλαμβάνεται τη λογοτεχνία ως μέρος μιας ενιαίας καλλιτεχνικής έκφρασης, φωτίζοντας τη σημασία της ευαισθησίας, της καθοδήγησης και της εσωτερικής αναζήτησης. Το βιβλίο σας ξεκινά με την εικόνα ενός νεαρού που μαθαίνει να αφουγκράζεται τον κόσμο μέσα από το πιάνο. Ποιο ήταν το κίνητρο να κάνετε τη μουσική τον βασικό άξονα της αφήγησης;             Αποτελεί πεποίθηση μου το ότι όλες οι διαφορετικές μορφές της τέχνης στην πραγματικότητα δεν είναι διαφορετικές μεταξύ τους, αλλά, οι διαφορετικές όψεις μίας μόνο σφαίρας. Θεωρώ, δηλαδή, ότι η τέχνη είναι μία και μοναδική και ότι η λογοτεχνία και η μουσική ή η ζωγραφική και η γλυπτική φερειπείν είναι απλώς...

Στο βιβλίο Υπό το βλέμμα της γλαυκός  , ο Δημήτριος Παππάς επιχειρεί έναν πρωτότυπο φιλοσοφικό διάλογο που γεφυρώνει το παρελθόν με το παρόν. Μέσα από «σύγχρονες αρχαίες» προσωπικότητες, το έργο επαναφέρει στο προσκήνιο ερωτήματα που αφορούν την αρχή του Σύμπαντος, την ηθική, τη δημοκρατία, τον φόβο και τη διαφορετικότητα, αξιοποιώντας στοιχεία από την αρχαιοελληνική σκέψη αλλά και τη σύγχρονη επιστημονική και κοινωνική πραγματικότητα. Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο συγγραφέας μιλά για τη γέννηση αυτής της ιδέας, για τη σημασία του διαλόγου ως στάση ζωής και για την ανάγκη να επανεξετάζουμε τις βεβαιότητές μας μέσα από μια φιλοσοφική ματιά στον κόσμο. Στο Υπό το βλέμμα της γλαυκός φέρνετε σε διάλογο «σύγχρονες αρχαίες» προσωπικότητες. Πώς γεννήθηκε η ιδέα αυτού του φιλοσοφικού σχήματος και τι επιδιώξατε μέσα από αυτή τη συνάντηση εποχών; Ορθώς. Εκτός των αναγνωστικών μου επιρροών, οι οποίες σαφώς έχουν διαδραματίσει τον δικό τους ρόλο θα ήθελα να δηλώσω κάτι βαθιά πυρηνικό. Η ιδ...

Στο μυθιστόρημα Ηλέκτρα , η Ελένη Καπλάνη μας μεταφέρει σε μια κλειστή νησιωτική κοινωνία του 1973, σε μια εποχή όπου ο φόβος και οι κοινωνικές συμβάσεις διαμόρφωναν βαθιά τις ζωές των ανθρώπων. Μέσα από την ιστορία δύο γυναικών που χωρίζονται από μια γενιά αλλά συναντιούνται σε παρόμοια διλήμματα, το βιβλίο φωτίζει τη σύγκρουση ανάμεσα στην κοινωνική εικόνα και την προσωπική αλήθεια, τον έρωτα ως αφορμή αφύπνισης και το βάρος των επιλογών ή των αποφάσεων που δεν τολμήθηκαν ποτέ. Στη συζήτηση που ακολουθεί, η συγγραφέας μιλά για την έμπνευση πίσω από την ιστορία, τον ρόλο του τόπου και της εποχής, αλλά και για τη διαχρονική αναζήτηση της ελευθερίας και της ταυτότητας μιας γυναίκας. Το μυθιστόρημα ξεκινά το φθινόπωρο του 1973, σε μια κλειστή νησιωτική κοινωνία. Τι σας οδήγησε να επιλέξετε αυτή την ιστορική και κοινωνική στιγμή ως αφετηρία της ιστορίας;  Σαν παιδί, θυμάμαι εκείνη την περίοδο, να απλώνεται ένας αδιόρατος φόβος, στην  ατμόσφαιρα. Μου ταίριαζε με τον φόβο που ένιω...

Στο βιβλίο  « Ο κήπος της Μάγιας » , η Ασπασία Σιγάλα αγγίζει με ευαισθησία ένα θέμα δύσκολο αλλά καθολικό: την απώλεια και τη μεταμόρφωση που μπορεί να φέρει στη ζωή ενός παιδιού. Μέσα από τον συμβολικό κήπο της Μάγιας, τα συναισθήματα του θυμού, της θλίψης και της μοναξιάς αποκτούν χώρο και νόημα, ενώ η ιστορία δείχνει πώς η ελπίδα και η δημιουργικότητα μπορούν να ξαναγεννηθούν μέσα από τον πόνο. Με αφετηρία μια προσωπική εμπειρία, η συγγραφέας δημιουργεί μια αφήγηση που μιλά τόσο στα παιδιά όσο και στους ενήλικες, αναδεικνύοντας την ανθεκτικότητα, τη σημασία των σχέσεων και την αξία της φροντίδας των συναισθημάτων. Η Μάγια βιώνει μια ξαφνική απώλεια, που ανατρέπει τον μικρό της κόσμο. Τι σας οδήγησε να γράψετε μια ιστορία γύρω από την απώλεια και τη μεταμόρφωση;

Στο βιβλίο Εκεί όπου οι δρόμοι δεν έχουν όνομα , ο Β. Ευάγγελος Γκόγκας αφηγείται μια διαδρομή ενηλικίωσης που κινείται ανάμεσα στην επιστήμη, την εμπειρία της πόλης και τη βαθιά ανάγκη αναζήτησης του εαυτού. Με φόντο την Αθήνα της δεκαετίας του ’90 και πρωταγωνιστή έναν νέο που αρνείται να ακολουθήσει την πεπατημένη, το βιβλίο εξερευνά την αξία της αμφισβήτησης, των ανθρώπινων σχέσεων και της περιπλάνησης ως δρόμων γνώσης. Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο συγγραφέας μιλά για τις αφετηρίες της ιστορίας, για την εποχή που διαμόρφωσε τον ήρωα, αλλά και για τη ζωή ως μια συνεχόμενη εμπειρία επιλογών, ρίσκου και προσωπικής ανακάλυψης. Στο Εκεί όπου οι δρόμοι δεν έχουν όνομα , ο Γιώργος κινείται ανάμεσα στην επιστήμη και την αναζήτηση του εαυτού. Πώς γεννήθηκε η ανάγκη να αφηγηθείτε αυτή τη διπλή διαδρομή; Εξαιτίας των δύσκολων παιδικών μου χρόνων σε ένα επαρχιακό μέρος , μακριά από κάθε είδους ερεθίσματα σε σχέση με το τ ι σημαίνει επιστήμη, μιας και είμαι ο μοναδικός γιατρός στην οικ...

Ο Δημήτρης Βουτσής μιλά για τον απαιτητικό ρόλο του Λέλο στην παράσταση Φαέθων , έναν χαρακτήρα που παραμένει σιωπηλός μάρτυρας της οικογενειακής βίας, μέχρι τη στιγμή της ανατροπής. Μέσα από το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη και τη σκηνοθεσία της Χρύσας Καψούλη, η παράσταση εξερευνά την εξουσία, την υποταγή και την αντίσταση, φέρνοντας στη σκηνή ένα σύγχρονο δράμα με ρίζες στην αρχαία τραγωδία. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο ηθοποιός μιλά για τη σωματικότητα του ρόλου, τη δύναμη της σιωπής και την ευθύνη του θεατή απέναντι στη βία που παρακολουθεί. Ο χαρακτήρας σας, ο Λέλο, ζει ακόμη στο βρεφικό του καρότσι και παρακολουθεί τη βία της οικογένειάς του. Πώς προσεγγίσατε σκηνικά και ψυχολογικά αυτήν την ιδιαίτερη θέση του μέσα στην ιστορία;

Η Αλεξία Κέπελη  μιλά για το νέο της βιβλίο Η Μέντορας , μια σκοτεινή και συναρπαστική ιστορία όπου η Λητώ κινείται στα όρια ανάμεσα στην επιβίωση και την αυτοκαταστροφή. Μέσα από μια δυστοπική πραγματικότητα και αυστηρά δομημένες κοινωνικές δομές, η ηρωίδα δοκιμάζει τα όρια της ανθρώπινης δύναμης, της ελευθερίας και της ευθύνης. Στη συνέντευξη, η συγγραφέας εξετάζει τις επιλογές, τις συγκρούσεις και την ψυχολογική πολυπλοκότητα της Λητώς, προσκαλώντας τον αναγνώστη να σκεφτεί πώς οι συνθήκες και οι επιλογές διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας και την καθημερινή μας ζωή. Αλεξία Κέπελη Στο βιβλίο Η Μέντορας , η Λητώ φαίνεται να φτάνει στα όριά της για να επιβιώσει. Τι ήταν αυτό που σας ενέπνευσε να δημιουργήσετε μια ηρωίδα που κινείται ανάμεσα στην επιβίωση και την αυτοκαταστροφή; Ήθελα να μελετήσω όσα με ενδιέφεραν στο συγκεκριμένο βιβλίο μέσα από τα μάτια μιας απλής κοπέλας, με πολύ πραγματικά καθημερινά προβλήματα. Να αναλογιστώ μέχρι πού θα μπορούσε ένας καθημερινός άνθρωπος να φτάσε...

Με αφορμή το μυθιστόρημα InfinityHuman – Οι Σκιές της Αιωνιότητας , συνομιλούμε με τον συγγραφέα Νικόλαο Τασιόπουλο  για έναν κόσμο όπου ο θάνατος, ο πόνος και η αβεβαιότητα έχουν σχεδόν εκλείψει, αλλά μαζί τους φαίνεται να απειλείται και κάτι βαθύτερο: η ίδια η ανθρώπινη ουσία. Μέσα από φιλοσοφικά ερωτήματα για τη μνήμη, την ελευθερία, την τεχνολογία και τα όρια της προόδου, το βιβλίο ανοίγει έναν στοχαστικό διάλογο γύρω από το τι σημαίνει τελικά να είσαι άνθρωπος σε μια εποχή απόλυτης τάξης και τεχνητής υπερνοημοσύνης. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο συγγραφέας μιλά για την ανθρώπινη ταυτότητα, την αξία της αμφιβολίας και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην εξέλιξη και την απώλεια της ελευθερίας   Νικόλαος Τασιόπουλος Το μυθιστόρημά σας παρουσιάζει έναν κόσμο χωρίς θάνατο και πόνο. Πιστεύετε ότι η ανθρώπινη ταυτότητα διαμορφώνεται τελικά περισσότερο από τα όρια και τις απώλειες παρά από την πρόοδο και την ευημερία;

Η συγγραφέας Ελένη Ελευθεριάδου , με το μυθιστόρημά της Κιλ-Kiss – Το φιλί που σκότωσε το μίσος , μας προσκαλεί σε μια ιστορία όπου ο τόπος, οι μνήμες και τα ανείπωτα συναισθήματα καθορίζουν τη μοίρα των ηρώων. Με φόντο το Κιλκίς , η σχέση της Κύρας και του Στέφανου ξεδιπλώνει μια διαδρομή από παλιές πληγές και παρεξηγήσεις προς την αποδοχή, φωτίζοντας τη δύναμη της αγάπης, της συγχώρεσης και της αλήθειας. Με αφορμή το βιβλίο αυτό, συνομιλούμε μαζί της για τον συμβολισμό του τίτλου, τη σημασία του τόπου και τις βαθιές ανθρώπινες διαδρομές που κρύβονται πίσω από κάθε συναίσθημα. Αρχικά θα ήθελα να σας ευχαριστήσω πολύ για το όμορφο αφιέρωμα και την ευκαιρία να μοιραστώ σκέψεις και συναισθήματα για το βιβλίο μου. Είναι πραγματικά μεγάλη μου χαρά! Η ιστορία τοποθετείται στο Κιλκίς, έναν τόπο που φαίνεται να λειτουργεί σχεδόν σαν «ζωντανός χαρακτήρας» στο βιβλίο. Πόσο σημαντικός είναι ο τόπος στην εξέλιξη της ιστορίας και των ηρώων σας;

Με αφορμή την έκδοση του βιβλίου «Κύπρος: Μια Μακρά Πορεία Προδοσίας (1955–1974)» , συνομιλούμε με τον Μαρίνο Σιζόπουλου , πρόεδρο του Κινήματος Σοσιαλδημοκρατών ΕΔΕΚ και βουλευτή Λεμεσού. Μέσα από την έρευνα και τη μελέτη ιστορικών εγγράφων και μαρτυριών, ο συγγραφέας επιχειρεί να φωτίσει κρίσιμες πτυχές της πορείας που οδήγησε στα γεγονότα του 1974, θέτοντας ερωτήματα για τις ευθύνες, τις στρατηγικές επιλογές και τα διδάγματα που παραμένουν επίκαιρα μέχρι σήμερα. Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά για τις καθοριστικές στιγμές αυτής της ιστορικής διαδρομής, τον ρόλο των διεθνών δυνάμεων, αλλά και την ανάγκη ιστορικής αυτογνωσίας ως εργαλείου κατανόησης και πολιτικής εγρήγορσης.  Μαρίνος Σιζόπουλος Χρησιμοποιείτε τον όρο «μακρά πορεία προδοσίας». Ποια είναι, κατά τη γνώμη σας, η πιο καθοριστική στιγμή αυτής της πορείας που άλλαξε ανεπιστρεπτί την τύχη της Κύπρου;

Η παράσταση «Το όνομά μου είναι Ρέιτσελ Κόρι» φέρνει στη σκηνή τη ζωντανή φωνή της Rachel Corrie μέσα από τα αυθεντικά της ημερολόγια και γράμματα. Η σκηνοθέτρια Χριστίνα Κουιμουντζή και η ηθοποιός Δώρα Τσάγκα προσεγγίζουν αυτή τη μαρτυρία με σεβασμό και λιτότητα, επιχειρώντας να αναδείξουν όχι μόνο το πολιτικό βάρος των κειμένων αλλά και την ανθρώπινη ευαισθησία, τις αμφιβολίες και τη σκέψη μιας νέας γυναίκας που προσπαθεί να κατανοήσει τον κόσμο γύρω της. Μέσα από έναν απαιτητικό σκηνικό μονόλογο, η παράσταση μετατρέπει την προσωπική γραφή σε ζωντανή θεατρική εμπειρία που συνομιλεί άμεσα με το σήμερα. Δώρα Τσάγκα Το έργο βασίζεται στα πραγματικά κείμενα της Rachel Corrie . Πώς προσεγγίσατε αυτή τη ζωντανή μαρτυρία ώστε να διατηρηθεί η αυθεντικότητά της χωρίς να χαθεί η θεατρική της δύναμη;

  Κατσαρός ο Κοσμοπολίτης Ρεμπέτης  «Τι θα κάνουμε βρε φίλοι» Μουσικοθεατρική παράσταση Πέμπτη 26 & Παρασκευή 27 Μαρτίου ΠΛΥΦΑ  (Κτήριο 7Γ) Η μουσικοθεατρική παράσταση «Κατσαρός ο Κοσμοπολίτης Ρεμπέτης – Τι θα κάνουμε βρε φίλοι» είναι μια σκηνική αναζήτηση γύρω από τη μορφή του ρεμπέτη Γιώργου Κατσαρού , ενός καλλιτέχνη με ξεχωριστό ήθος και ιδιαίτερο μουσικό αποτύπωμα. Μέσα από μουσική, αφήγηση και σύγχρονο ηχητικό σχεδιασμό, οι δημιουργοί της παράστασης επιχειρούν να φωτίσουν όχι μόνο τον μύθο αλλά και τον άνθρωπο πίσω από αυτόν, αξιοποιώντας ιστορικές ηχογραφήσεις και μαρτυρίες από το αρχείο που κατέγραψε ο Παναγιώτης Κουνάδης . Η παράσταση κινείται ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, εξερευνώντας τη διαδρομή μιας εποχής και ενός καλλιτέχνη που αντιμετώπιζε τη ζωή ως θαύμα, προσφέροντας στο κοινό μια ποιητική και στοχαστική ματιά πάνω στο ρεμπέτικο και στη σύγχρονη εμπειρία.  Λεονάρδος Μπατής Τι ήταν το πρώτο στοιχείο από τη ζωή ή τη μουσική του ...

Στο νεοσύστατο θεατρικό χώρο Φρένο παρουσιάζεται το « Νεκροταφείο Αυτοκινήτων » του Fernando Arrabal, μια παράσταση που φωτίζει έναν κόσμο χτισμένο πάνω στα ερείπια μιας καταστροφής και καθρεφτίζει, με όρους παραλόγου, τη δική μας εποχή. Με αφορμή αυτή τη σκοτεινή αλλά επίκαιρη θεατρική εμπειρία, ο ηθοποιός Αναστάσης Γεωργούλας μιλά στο Openmind για τη δημιουργική διαδικασία, τη σύγκρουση βίας και τρυφερότητας στη σκηνή και τη βαθιά σύνδεση του έργου με το σήμερα.  Αναστάσης Γεωργούλας Το έργο ξεκινά με μια συλλογική καταστροφή και παρουσιάζει τον κόσμο που αναδομείται πάνω στα συντρίμμια. Πώς σας επηρέασε η ιδέα του «μετά το τέλος» κατά τη δημιουργία της παράστασης;

Η παιδική λογοτεχνία έχει τη δύναμη να ανοίγει δρόμους σε δύσκολες αλλά αναγκαίες συζητήσεις. Με αφορμή το βιβλίο Η δύναμη του σπασμένου φτερού , μιλήσαμε με τη συγγραφέα Ελένη Καραμπάτσου για το πώς ένα παραμύθι μπορεί να αγγίξει ευαίσθητα ζητήματα όπως η απώλεια, ο αποχωρισμός και η εσωτερική δύναμη των παιδιών. Μέσα από συμβολικές εικόνες και τρυφερή αφήγηση, η ιστορία επιχειρεί να δώσει χώρο στη συζήτηση γύρω από συναισθήματα που συχνά μένουν σιωπηλά. Στη συζήτηση που ακολουθεί, η συγγραφέας μιλά για την ανάγκη μιας παιδείας που καλλιεργεί όχι μόνο γνώσεις αλλά και ψυχικές αντοχές.   Ελένη Καραμπάτσου Το βιβλίο σας αγγίζει ένα ιδιαίτερα δύσκολο θέμα για τα παιδιά, αυτό της απώλειας και του αποχωρισμού. Τι σας οδήγησε να γράψετε μια ιστορία που προσεγγίζει τόσο ευαίσθητα συναισθήματα; Πράγματι το θέμα της απώλειας και του αποχωρισμού είναι ένα δύσκολο θέμα για τα παιδιά καθώς προσεγγίζει ευαίσθητα συναισθήματα, όπως είπατε. Αναρωτιέμαι όμως, γιατί αυτό να είναι ένας απ...

Μια ιστορία όπου τα γνώριμα «μια φορά κι έναν καιρό» μετατρέπονται σε σκοτεινά ίχνη εγκλήματος και η αθωότητα των παραμυθιών συγκρούεται με τη σκληρή πραγματικότητα. Στο μυθιστόρημα Μια φορά κι ένας φόνος , η Έλενα Μπολονάσ η υφαίνει ένα ατμοσφαιρικό αστυνομικό θρίλερ, στο οποίο ο δολοφόνος επιχειρεί να «ξαναγράψει» τα τέλη των ιστοριών, αποκαλύπτοντας τις γκρίζες ζώνες της ανθρώπινης φύσης. Με έντονο συμβολισμό, ψυχολογικό βάθος και διαρκή αγωνία, η συγγραφέας μάς οδηγεί σε ένα επικίνδυνο ταξίδι στο μυαλό του δράστη, θέτοντας καίρια ερωτήματα για τη δικαιοσύνη, το τραύμα και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο καλό και το κακό.  Έλενα Μπολονάση Στο βιβλίο σας ο δολοφόνος «ξαναγράφει» τα παραμύθια με έναν σκοτεινό τρόπο. Πώς γεννήθηκε η ιδέα να συνδυάσετε τον κόσμο των παραμυθιών με ένα αστυνομικό θρίλερ;

Στο νέο του βιβλίο  «Ο κύκλος που ήθελε να γίνει κύκλος» , ο Γιώργος Λεμπέσης δημιουργεί μια λιτή αλλά βαθιά αλληγορία για την ανθρώπινη αναζήτηση της πληρότητας. Μέσα από την ιστορία ενός κύκλου που προσπαθεί να συμπληρώσει το κενό του και μιας γραμμής που στέκεται δίπλα του χωρίς να τον φυλακίζει, το βιβλίο μιλά για τις σχέσεις, την προσφορά και την εσωτερική ισορροπία. Με τη μορφή μιας διηλικιακής αφήγησης, που μπορεί να διαβαστεί τόσο από παιδιά όσο και από ενήλικες, ο συγγραφέας θέτει ένα απλό αλλά βαθύ ερώτημα: τι σημαίνει τελικά να αισθάνεται κανείς πλήρης; Στο βιβλίο σας ο κύκλος αναζητά την ολοκλήρωσή του. Τι συμβολίζει για εσάς αυτή η αναζήτηση και πόσο σχετίζεται με τη βαθύτερη ανθρώπινη ανάγκη για πληρότητα; Ο κύκλος είναι μια μεταφορά για τον άνθρωπο. Όλοι μας κουβαλάμε μέσα μας ένα μικρό κενό, κάτι που νιώθουμε ότι λείπει. Κάποιες φορές το ονομάζουμε αγάπη, άλλες φορές νόημα, άλλες αποδοχή. Η αναζήτηση της ολοκλήρωσης είναι βαθιά ανθρώπινη. Στην ιστορία...

Ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης επιστρέφει με το νέο του μυθιστόρημα «Όλα τα μάτια πάνω μου» , ένα αστυνομικό που κινείται πέρα από τα όρια του κλασικού μυστηρίου. Σε μια Αθήνα γεμάτη αντιθέσεις, όπου θύτες και θύματα συχνά μοιάζουν να ανταλλάσσουν ρόλους, ο συγγραφέας φωτίζει ζητήματα ανθρώπινης φύσης, ηθικής και αλήθειας. Στη συνέντευξη που ακολουθεί , μιλά για το βλέμμα, τις «γκρίζες» πλευρές των χαρακτήρων και τα ερωτήματα που αφήνει σκόπιμα ανοιχτά στον αναγνώστη. Χρήστος Μαρκογιαννάκης Στο μυθιστόρημα τα θύματα προέρχονται από εντελώς διαφορετικούς κοινωνικούς κόσμους. Τι θέλατε να φωτίσετε μέσα από αυτή την επιλογή και τι λέει για τη σύγχρονη Αθήνα; Η επιλογή των θυμάτων με διαφορετικές ηλικίες, εθνικότητες, φύλα και ρόλους (ένας ηλικιωμένος άστεγος, μια νεαρή Ελληνογαλλίδα που κάνει stage σε ναυτιλιακή εταιρία, ένας Μπαγλαντεσιανός διανομέας κ.ο.κ.) δεν δείχνει μόνο ένα κομμάτι της σύγχρονης Αθήνας, αλλά κι ένα αξίωμα της αστυνομικής λογοτεχνίας: κανείς δεν είναι ασφαλής. Όπως στ...

Με αφορμή την παράσταση «Πορφυρό Ποτάμι» , βασισμένη στο έργο του Yukio Mishima , συνομιλούμε με τον ηθοποιό Νίκο Χρηστίδη για μια θεατρική εμπειρία που κινείται στα όρια του πάθους, της βίας και της μοίρας. Σε σκηνοθεσία του Νίκου Χατζηπαπά , το έργο φωτίζει έναν σκοτεινό κόσμο όπου ο έρωτας, η τιμή και η αυτοθυσία συγκρούονται μέσα σε ένα ασφυκτικό οικογενειακό σύστημα. Ο ηθοποιός μιλά για τη σωματικότητα της ερμηνείας, την τελετουργική διάσταση της βίας και την πρόκληση να προσεγγίσει έναν χαρακτήρα που κινείται διαρκώς ανάμεσα στην επιθυμία και την καταστροφή. Το έργο του Μισίμα κινείται στα άκρα: έρωτας και θάνατος, επιθυμία και καταστροφή, σώμα και βία. Πώς προσεγγίσατε ερμηνευτικά έναν τόσο ακραίο και ηθικά σκοτεινό κόσμο χωρίς να τον «μαλακώσετε» αλλά ούτε και να τον καταστήσετε μονοδιάστατο;

Το έργο Τα Πέντε Μαύρα Φορέματα της Μαρίας Μπουράνη υφαίνει πέντε γυναικείες ιστορίες μέσα στον οικείο χώρο ενός μοδιστράδικου, που λειτουργεί ως τόπος εξομολόγησης, μνήμης και εσωτερικής μεταμόρφωσης. Εκεί, ανάμεσα σε πρόβες φορεμάτων και σιωπές, οι ηρωίδες αποκαλύπτουν τα συναισθήματα και τις αντιφάσεις τους, ενώ το μαύρο χρώμα γίνεται σύμβολο έντασης, εμπειρίας και ζωής. Με λιτό σκηνικό και εξομολογητικό λόγο, η παράσταση αναδεικνύει τη δύναμη των γυναικείων φωνών και την αδιάκοπη συνέχεια της ζωής. Το μοδιστράδικο λειτουργεί ως τόπος μνήμης, εξομολόγησης και μεταμόρφωσης. Πώς προέκυψε αυτή η κεντρική ιδέα και τι συμβολίζει για εσάς ο χώρος όπου «κόβονται και ράβονται» οι ιστορίες των γυναικών;