Open Mind

Μέσα από το νέο της μυθιστόρημα, Η οργή των μικρών ανθρώπων, η Λεία Βιτάλη επιστρέφει στα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης, φωτίζοντας μια λιγότερο γνωστή αλλά καθοριστική ιστορική στιγμή: τη δολοφονία του Πάνου Κολοκοτρώνη. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη πίσω από τον μύθο, τις διαχρονικές συγκρούσεις εξουσίας και τα ερωτήματα που εξακολουθεί να θέτει η Επανάσταση στο σήμερα. Η δολοφονία του Πάνου Κολοκοτρώνη λειτουργεί ως αφηγηματικός πυρήνας στο μυθιστόρημά σας. Τι σας ώθησε να επιλέξετε αυτό το συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός ως αφετηρία για να επανεξετάσετε την Επανάσταση;

Στο νέο του βιβλίο Η σκληρή μελαγχολία του θέρους , ο Μάνθος Γιουρτζόγλου επιστρέφει στην καλοκαιρινή Αθήνα όχι ως σκηνικό ανεμελιάς, αλλά ως τόπο ασφυξίας, σιωπής και υπόγειας έντασης. Με αφετηρία τον Αύγουστο της πόλης και τους «παραμένοντες» που δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά, συνθέτει μια σειρά ιστοριών όπου η μοναξιά, η αορατότητα και το αστικό κενό γίνονται κυρίαρχες εμπειρίες. Με λόγο άμεσο, βιωματικό και συχνά ωμό, ο συγγραφέας μιλά για μια πόλη που λειτουργεί σαν καθρέφτης αλλά και σαν παγίδα και για ήρωες που κινούνται ανάμεσα στη φθορά και την επιμονή να συνεχίσουν να υπάρχουν. ΕΡ: Ο Αύγουστος παραδοσιακά συνδέεται με διακοπές και ανεμελιά, όμως στο  βιβλίο σας μετατρέπεται σε σκηνικό αστικής μελαγχολίας. Τι σας ενδιέφερε σε  αυτή την ανατροπή της “καλοκαιρινής υπόσχεσης”;

Ο Αβραάμ Γεωργιάδης , μέσα από τη συλλογή Μετέωρη πόλη , χαρτογραφεί έναν ποιητικό κόσμο όπου η σύγχρονη μητρόπολη γίνεται σύμβολο υπαρξιακής αιώρησης, αποξένωσης αλλά και δυνατότητας. Με εικόνες που κινούνται ανάμεσα στο σκοτάδι και στο φως, στη μνήμη και στην τεχνολογική υπερπληροφόρηση, η ποίησή του διερευνά τον εύθραυστο άνθρωπο της εποχής μας, «μετέωρο» ανάμεσα σε ελπίδα και κατάρρευση. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο ποιητής μιλά για την πόλη ως εσωτερικό τοπίο, για τη δύναμη της εικόνας και των λέξεων, και για την ανάγκη να ξαναδούμε τον εαυτό μας μέσα στον θόρυβο της σύγχρονης πραγματικότητας. Αν η «Μετέωρη πόλη» ήταν ένας πραγματικός τόπος, ποιος θα μπορούσε να ζει εκεί;

Με αφορμή τη τη συνάντησή του με την Μαριώ ο στη σκηνή του στο Baxés Festival , ο Γεράσιμος Ανδρεάτος μιλά για το ρεμπέτικο ως βιωμένη μουσική εμπειρία, για τη βαθιά προσωπική σχέση του με το μπουζούκι και τα τραγούδια των μεγάλων δημιουργών, αλλά και για τη συνάντησή του επί σκηνής με τη Μαριώ. Σε μια συζήτηση γύρω από τη μνήμη, την αυθεντικότητα και τη διαχρονική δύναμη του λαϊκού τραγουδιού, αναδεικνύει εκείνα τα στοιχεία του ρεμπέτικου που εξακολουθούν να συγκινούν και να αντιστέκονται στον χρόνο. Το ρεμπέτικο συχνά περιγράφεται ως «μουσική της εμπειρίας» και όχι της επινόησης. Όταν το ερμηνεύετε σήμερα, τι προσπαθείτε να διασώσετε περισσότερο; Όταν ξεκίνησα να ασχοληθώ με την λαική μουσική και συγκεκριμένα με το μπουζούκι, έπεσα με πάθος σε αυτή την μουσική ψάχνοντας μόνος μου " εμπειρικά " τους δρόμους και τα τραγούδια αυτά ! Όλα αυτά τα χρόνια τα θυμάμαι πολύ έντονα ! Ανακάλυπτα θησαυρούς που με επηρέασαν βαθύτατα και με καθόρισαν ! Τα τραγούδια του Τσιτσάνη, του Μά...

Στο νέο της μυθιστόρημα « Ντόμινο », η Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη υφαίνει μια ιστορία όπου η μοίρα, τα μυστικά και οι ανθρώπινες επιλογές συνδέονται σε μια αλυσίδα γεγονότων που καθορίζει ζωές και ταυτότητες. Με αφορμή το «Ντόμινο», συνομιλήσαμε μαζί της για τους ήρωες που γεννιούνται μέσα από τα μυστικά, για τις ανατροπές που οδηγούν στη λύτρωση και για τη μαγεία της γραφής που πολλές φορές αφήνει τους ίδιους τους χαρακτήρες να οδηγήσουν την ιστορία. Στο «Ντόμινο» η μοίρα λειτουργεί σχεδόν σαν αόρατος σκηνοθέτης που μετακινεί ζωές και ανθρώπους. Πιστεύετε ότι οι ήρωές σας καθορίζονται περισσότερο από τις επιλογές τους ή από τα μυστικά που άλλοι αποφάσισαν γι’ αυτούς;

Η Νάνα Σιμόπουλος επιστρέφει με το Between Worlds , ένα έργο που κινείται ανάμεσα σε μουσικά είδη, πολιτισμούς και προσωπικές μνήμες. Με τη δύναμη της συμφωνικής ορχήστρας, στοιχεία τζαζ, world music και ελληνικής παράδοσης, το άλμπουμ αφηγείται ένα ταξίδι συνύπαρξης και δημιουργικής σύνθεσης. Στη συζήτησή μας, η συνθέτρια και μουσικός μιλά για τις αφετηρίες του έργου, τις καλλιτεχνικές επιρροές που το διαμόρφωσαν και το όραμά της για μια μουσική χωρίς σύνορα.   Νάνα Σιμόπουλος – Between Worlds Ο τίτλος Between Worlds υποδηλώνει μετάβαση και συνύπαρξη διαφορετικών πραγματικοτήτων. Ποιοι είναι αυτοί οι “κόσμοι” που συνομιλούν μέσα στο νέο σας άλμπουμ; Οι " κόσμοι " που συνομιλούν στο άλμπουμ είναι τόσο μουσικοί όσο και βαθιά προσωπικοί, γεωγραφικοί και χρονικοί. Ο πρώτος και πιο εμφανής κόσμος είναι αυτός των διαφορετικών μουσικών παραδόσεων. Στο Between Worlds υπάρχει ένας ζωντανός διάλογος ανάμεσα στη γραφή της σύγχρονης κλασικής μουσικής, με όλη τη δυναμική της ε...

Με αφορμή το νέο του αστυνομικό μυθιστόρημα Το ξεκαθάρισμα , ο Τειρεσίας Λυγερός αξιοποιεί μια σειρά δολοφονιών για να εξερευνήσει σκοτεινές όψεις της σύγχρονης κοινωνίας. Πίσω από την αστυνομική πλοκή αναδεικνύονται ζητήματα εξουσίας, ματαιοδοξίας, κοινωνικών ανισοτήτων και διαβρωμένων ανθρώπινων σχέσεων. Μέσα από έναν ατελή και βαθιά ανθρώπινο πρωταγωνιστή, ο συγγραφέας φωτίζει τις συνέπειες της πίεσης, των στερεοτύπων και της διανοητικής βίας, θέτοντας στο επίκεντρο την εκδίκηση ως δύναμη που διαμορφώνει πράξεις και πεπρωμένα. Σε αυτή τη συνέντευξη μιλά για τα βαθύτερα νοήματα του βιβλίου και για όσα επιδιώκει να «ξεκαθαρίσει» μέσα από την αφήγησή του. Ποια αληθινή αφετηρία ή ανησυχία κρύβεται πίσω από το βιβλίο Το ξεκαθάρισμα; Δεν μπορώ να πω ότι υπήρξε κάποια αληθινή αφετηρία πίσω από το συγκεκριμένο βιβλίο. Στόχος ήταν με αφορμή μια σειρά από δολοφονίες και με πρόφαση μια ιστορία «εγκλήματος» να βγουν στην επιφάνεια κάποια κοινωνικά ζητήματα. Ζητήματα όπως η άσκηση εξουσίας, η μ...

Η Τίνα Σερβετά κάνει το λογοτεχνικό της ντεμπούτο με τον « Γκαστόν », ένα συγκινητικό μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται στα σκοτεινά χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μέσα από τη βαθιά σχέση ενός παιδιού με τον πιστό του σκύλο, η συγγραφέας φωτίζει τη δύναμη της αγάπης, της μνήμης και της επιβίωσης απέναντι στη φρίκη του πολέμου. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τις ιστορικές αφετηρίες του βιβλίου, την επίδραση της οικογενειακής μνήμης στη γραφή της και τα διαχρονικά μηνύματα που επιθυμεί να μεταφέρει στους αναγνώστες. Το βιβλίο «Γκαστόν» τοποθετείται χρονικά λίγο πριν και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τι σας οδήγησε να επιλέξετε αυτή την ιστορική περίοδο ως φόντο της ιστορίας σας; Πάντα με ενδιέφεραν τα τεκταινόμενα εκείνης της εποχής, νομίζω είναι από τις πλέον μακάβριες περιόδους της ανθρωπότητας. Ωστόσο, η ανάγκη μου να διαβάζω και να προσπαθώ να εντρυφώ στην εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου πηγάζει από τα βιώματα που μου έχει μεταφέρει ο παππούς μου που πολέμησε ...

Με αφορμή τη συνάντησή της με τον Γεράσιμο Ανδρεάτο στη σκηνή του Baxés Festival, η Μαριώ μιλά για το ρεμπέτικο ως ζωντανή λαϊκή κληρονομιά που κουβαλά το βίωμα, την αλήθεια και την ψυχή των ανθρώπων που το δημιούργησαν. Με λόγο άμεσο και βιωματικό, αναφέρεται στη διαχρονική δύναμη του είδους, στη σχέση της με τους μουσικούς και το κοινό, αλλά και στη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στον σεβασμό της παράδοσης και την προσωπική ερμηνεία. Μια συζήτηση για το τραγούδι που, όπως λέει η ίδια, «είναι πλέον στο πετσί μας». Το ρεμπέτικο συχνά περιγράφεται ως «μουσική της εμπειρίας» και όχι της επινόησης. Όταν το ερμηνεύετε σήμερα, τι προσπαθείτε να διασώσετε περισσότερο; Το ρεμπέτικο το αγαπώ ,προσπαθώ να διασώσω αυτή τη κληρονομιά, το βίωμα των ανθρώπων που το δημιούργησαν και τον τρόπο των ανθρώπων που το τραγούδησαν !. Προσπαθώ να προσεγγίσω αυτά τα τραγούδια πάντα με σεβασμό.

Το Baxés Festival στο City Garden έρχεται να ενώσει μουσικές παραδόσεις, γενιές και βιώματα μέσα από ένα πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα που φέρνει στο ίδιο σκηνικό το ρεμπέτικο, το κρητικό, το ποντιακό και το σύγχρονο λαϊκό τραγούδι. Με αφορμή τη διοργάνωση, μιλήσαμε για τη φιλοσοφία πίσω από το Baxés Festival, τη σχέση παράδοσης και σύγχρονης σκηνής, αλλά και για τη μουσική ως κοινό τόπο σύνδεσης και συμμετοχής. Το Baxés Festival φέρνει μαζί ρεμπέτικο, κρητικό, ποντιακό και σύγχρονο λαϊκό ήχο. Ποια ήταν η βασική καλλιτεχνική ιδέα πίσω από αυτή τη μουσική «συνάντηση παραδόσεων»;

Με αφορμή τη συναυλία « Όσα Τραγούδια Χωράει η Νύχτα », που θα πραγματοποιηθεί στις 6 Ιουνίου στον μαγευτικό χώρο του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, συνομιλούμε με τον Σάββα Ρακιντζάκη , ιδρυτή και μουσικό υπεύθυνο του φωνητικού συνόλου En-Chor. Μιλά για την έμπνευση πίσω από τη μουσική αυτή βραδιά, τη δύναμη των τραγουδιών να ενώνουν ανθρώπους και συναισθήματα, καθώς και για τη μοναδική εμπειρία μιας συναυλίας κάτω από τον αττικό ουρανό. Πώς γεννήθηκε η ιδέα για τη συναυλία «Όσα Τραγούδια Χωράει η Νύχτα» και τί σημαίνει για εσάς αυτός ο τίτλος; Η ιδέα για τη συναυλία «Όσα Τραγούδια Χωράει η Νύχτα» -συγκεκριμένα για τον τίτλο της- γεννήθηκε μόλις συμφωνήθηκε η (τρίτη κατά σειρά) εμφάνισή του En - Chor στο Αστεροσκοπείο Αθηνών. Όπως το έργο του Αστεροσκοπείου είναι η παρατήρηση των αμέτρητων αστεριών στον ουράνιο θόλο -κατά κανόνα τις νυχτερινές ώρες-, έτσι και το En - Chor «παρατηρεί» το μουσικό στερέωμα και επιλέγει από αυτό μερικά από τα τραγούδια που μιλούν στην ψυχή. Και είναι ...

Ο Στέργιος Μαδέρης , μέσα από το μυθιστόρημά του Γυναίκες από στάχτη , καταδύεται στις σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης ψυχής, φωτίζοντας τη βία, τον φόβο και τη σιωπή που γεννιούνται συχνά από τα τραύματα της παιδικής ηλικίας. Με αφετηρία πέντε γυναίκες εγκλωβισμένες σε μυστικά, ενοχές και σχέσεις εξουσίας, το βιβλίο εξερευνά τα όρια ανάμεσα στο θύμα και τον θύτη, τη δύναμη της μνήμης αλλά και την ανάγκη για λύτρωση. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο συγγραφέας μιλά για τη σύγχρονη πραγματικότητα της έμφυλης βίας, τον εσωτερικό τρόμο που καθορίζει τους ανθρώπους και την ελπίδα που μπορεί να γεννηθεί ακόμη και μέσα από τις στάχτες. Στις «Γυναίκες από στάχτη» η βία γεννιέται μέσα από την παιδική ηλικία. Πώς  χτίσατε αυτή τη διαδρομή από την αθωότητα στην ενοχή; Προσπάθησα να προσεγγίσω τη βία όχι ως ένα ξαφνικό γεγονός, αλλά ως κάτι που συχνά γεννιέται σιωπηλά, κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας. Με ενδιέφερε αυτή η λεπτή μετάβαση: η στιγμή που η αθωότητα αρχίζει να σκιάζεται από...

Η Ιωάννα Αβραάμ , μία από τις σημαντικότερες μορφές του σύγχρονου κλασικού χορού με διεθνή πορεία και ξεχωριστή παρουσία στην Κρατική Όπερα της Βιέννης, μιλά για τη διαδρομή, τις προκλήσεις και τις εσωτερικές ισορροπίες πίσω από τη σκηνή του μπαλέτου. Με αφορμή  την διοργάνωση σεμιναρίου που θα δώσει στις 6,7 Ιουνίου,  μια πορεία γεμάτη πειθαρχία, επιμονή και καλλιτεχνική αλήθεια, μοιράζεται σκέψεις για την τέχνη, τη ζωή και τη δύναμη της έκφρασης μέσα από το σώμα και την ψυχή. Από τη Λεμεσό μέχρι τη σκηνή της Κρατικής Όπερας της Βιέννης, η πορεία σας μοιάζει με όνειρο που χτίστηκε βήμα βήμα. Τι κρατάτε πιο έντονα μέσα σας από αυτή τη διαδρομή;

Η παράσταση «Επιστροφή στην Κόλαση» επιχειρεί μια σκοτεινή αλλά βαθιά ανθρώπινη κατάβαση στα πρόσωπα του σύγχρονου κακού, εκεί όπου η κωμωδία συναντά το παράλογο και η τραγωδία μετατρέπεται σε συλλογική κραυγή. Μέσα από μια πολυφωνική σκηνική γλώσσα, επτά δημιουργοί συνθέτουν ένα σύμπαν γεμάτο ειρωνεία, βία, τρυφερότητα και υπαρξιακή αγωνία, αναζητώντας όχι μόνο τι σημαίνει «κόλαση» σήμερα, αλλά και αν υπάρχει ακόμη τρόπος επιστροφής στον άνθρωπο. «Επιστροφή στην Κόλαση» Η «Επιστροφή στην Κόλαση» τοποθετεί το κακό μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο και την κοινωνία. Πώς προσεγγίσατε συλλογικά αυτή τη βασική ιδέα στη δημιουργία της παράστασης;

Ο Λεωνίδας Βουρδονικόλας , μέσα από τις Σημειώσεις Αϋπνίας , συνθέτει έναν σκοτεινό και βαθιά ποιητικό κόσμο όπου το όνειρο, η μνήμη και ο θάνατος συνυπάρχουν διαρκώς με την πιο ακραία εμπειρία της ζωής. Με ήρωες που κινούνται ανάμεσα στην πραγματικότητα και την ονειρική παραμόρφωση, το βιβλίο εξερευνά την αϋπνία όχι ως απλή σωματική κατάσταση αλλά ως υπαρξιακή αγωνία, πηγή δημιουργίας και εσωτερικής αποκάλυψης. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο συγγραφέας μιλά για το τραύμα, τη δύναμη των ονείρων, την ένταση της ύπαρξης και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη ζωή και την εξαΰλωση.  Οι Σημειώσεις Αϋπνίας ξεκινούν με μια έντονα σουρεαλιστική εικόνα. Τι ρόλο παίζει η αϋπνία ως υπαρξιακή κατάσταση μέσα στο βιβλίο και όχι απλώς ως σωματική εμπειρία;

Η Γεωργία Αντωνίου-Γιαννιώτη , μέσα από το μυθιστόρημά της Ορειβάτες , καταγράφει μια βαθιά ανθρώπινη διαδρομή γεμάτη τραύματα, σιωπές και εσωτερικές αναμετρήσεις. Με επίκεντρο πέντε γυναίκες που παλεύουν με τις πληγές του παρελθόντος, η συγγραφέας φωτίζει τη δύναμη της αντοχής, της αλήθειας και της ελπίδας ακόμη και στις πιο σκοτεινές στιγμές. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τις οικογενειακές ρωγμές, τη γυναικεία ψυχή και την επίμονη ανάγκη του ανθρώπου να συνεχίζει την ανάβαση, ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν να καταρρέουν.   1) Στους «Ορειβάτες» η κορυφή μοιάζει περισσότερο εσωτερική παρά πραγματική. Τι συμβολίζει για εσάς αυτή η διαδρομή προς την κορυφή;

Η Σαράι Σαβίτ ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία συγγραφέων που μετατρέπουν τη σιωπή, την απώλεια και την επιθυμία σε λογοτεχνική μουσική. Στη νουβέλα  Σχήματα λόγου , μια ιστορία αγάπης, μνήμης και εξουσίας ξεδιπλώνεται σαν μια εξομολόγηση που άργησε χρόνια να γραφτεί. Με γλώσσα ποιητική και ταυτόχρονα αιχμηρή, εξερευνά όσα μένουν ανείπωτα ανάμεσα στους ανθρώπους, ενώ η έρημος του Νεγκέβ μετατρέπεται σε συμβολικό τοπίο μοναξιάς, επιθυμίας και αποκάλυψης. Σε μια εποχή πολιτικής και υπαρξιακής αναταραχής, μιλήσαμε μαζί της για τη δύναμη της λογοτεχνίας, τη μνήμη, τη γλώσσα και τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για ιστορίες. Στο Σχήματα Λόγου , η επιθυμία μοιάζει να συνυπάρχει με τη συγκράτηση και τη σιωπή. Πιστεύετε ότι οι πιο βαθιές σχέσεις διαμορφώνονται συχνά περισσότερο από όσα μένουν ανείπωτα παρά από την ίδια την εξομολόγηση;

Στην « Άμμο » της Ευρυδίκης Αμανατίδου το παρελθόν και το παρόν κινούνται σαν κόκκοι μέσα στην ίδια κλεψύδρα, διαμορφώνοντας μια αφήγηση όπου η Ιστορία, η μνήμη και η ανθρώπινη μοίρα συνυπάρχουν αδιάκοπα. Με φόντο την αρχαία σκιά των Ετρούσκων και τη μεταπολεμική Ιταλία, η συγγραφέας χτίζει ένα μυθιστόρημα όπου οι ήρωες καλούνται να αναμετρηθούν με όσα τους καθόρισαν αλλά και με όσα επιλέγουν να αφήσουν πίσω. Μιλήσαμε μαζί της για τον χρόνο, τη μνήμη, τη συγγραφή ως πράξη αυτογνωσίας και για το πώς η ιστορία συνεχίζει να αναπνέει μέσα από τη μυθοπλασία. Ευρυδίκη Αμανατίδου – ΑΜΜΟΣ Στην «Άμμο» το παρελθόν μοιάζει να αναπνέει συνεχώς μέσα στο παρόν. Τι ήταν αυτό που σας γοήτευσε περισσότερο στους Ετρούσκους ώστε να χτίσετε γύρω τους αυτή την ιστορία;

Ο θεατρικός λόγος του έργου « Οι Ευεργετικές Ιδιότητες του Αθλητισμού » προσεγγίζει με σατιρική αλλά και υπαρξιακή ματιά την έννοια της ομάδας, της ευεξίας και της ανάγκης του «ανήκειν». Μέσα από έναν κλειστό μικρόκοσμο, το «Θεραπευτήριο», ξεδιπλώνονται σχέσεις εξάρτησης, φόβου και εμπιστοσύνης, ενώ το χιούμορ λειτουργεί ως εργαλείο αποκάλυψης βαθύτερων κοινωνικών και προσωπικών εντάσεων. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, οι συντελεστές μιλούν για την ευαλωτότητα των ανθρώπινων δεσμών, τη δυναμική της συλλογικότητας και τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην ανάγκη για φροντίδα και στην εμμονή με την εικόνα. Το έργο ξεκινά από την ιδέα της «ευεξίας» και της θεραπείας του σώματος. Πού θεωρείτε ότι τελειώνει η υγιής φροντίδα του εαυτού και πού αρχίζει η εμμονή με την εικόνα, την αποδοχή ή την ανάγκη του «ανήκειν»;

Ο Γιώργης Μανωλάκης με το Couleur Locale Trio προσεγγίζει την κρητική μουσική μέσα από ένα σύγχρονο πρίσμα, όπου η παράδοση δεν αντιμετωπίζεται ως στατικό αποτύπωμα αλλά ως ζωντανός οργανισμός που εξελίσσεται. Με αφετηρία τη βαθιά του σχέση με το λαούτο, τις επιρροές από τη μουσική οικογένεια στην οποία μεγάλωσε και τις καθοριστικές συνεργασίες του με καλλιτέχνες όπως οι Χαΐνηδες και ο Ross Daly, αναζητά διαρκώς την ισορροπία ανάμεσα στον σεβασμό της ρίζας και στο καλλιτεχνικό ρίσκο. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τη μουσική ως γλώσσα χωρίς σύνορα, για τον αυτοσχεδιασμό ως θεμέλιο δημιουργίας και για τη «σύγχρονη ανάγνωση» της παράδοσης ως προσωπική, βιωματική πράξη έκφρασης. Γιώργης Μανωλάκης