Open Mind

Με αφορμή τη βραβευμένη πορεία του μυθιστορήματος « 40 Μέρες » , η συγγραφέας Αλεξάνδρα Αγγελοπούλου  μας παραχώρησε συνέντευξη, μιλώντας για το βιβλίο της, τις πηγές έμπνευσης και τον τρόπο με τον οποίο το ρεαλιστικό διασταυρώνεται με το υπερφυσικό στο έργο της. Να επισημάνουμε ότι παρουσιάζει το έργο της σε μια ξεχωριστή βραδιά αφιερωμένη στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία τρόμου, η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 17 Μαΐου στο Foyer Art Stage στο Περιστέρι, στο πλαίσιο ενός δυναμικού horror event που αναδεικνύει τη δύναμη του μεταφυσικού στοιχείου στη σύγχρονη αφήγηση.  Αλεξάνδρα Αγγελοπούλου Το «40 Μέρες» ξεκινά από έναν απρόσμενο θάνατο που φέρνει τη Μάριαν από το Λονδίνο στον Βόλο. Τι ήταν αυτό που σας ενδιέφερε περισσότερο σε αυτή τη “μετατόπιση” από το αστικό, βόρειο περιβάλλον σε έναν τόπο φορτισμένο με μνήμη, παράδοση και θρύλους;

Μέσα από το μυθιστόρημά του Το σταυροδρόμι , ο Γιάννης Γιαννέλλης-Θεοδοσιάδης προσεγγίζει ένα από τα πιο διαχρονικά και καίρια υπαρξιακά ερωτήματα: πόσο ο άνθρωπος ορίζει τη μοίρα του και πόσο καθορίζεται από το τυχαίο, το αναπάντεχο και τις αόρατες δυνάμεις που διαμορφώνουν τη ζωή του. Με μια διπλή αφηγηματική δομή που φωτίζει τις διαφορετικές εκβάσεις των επιλογών, το έργο ισορροπεί ανάμεσα στον φιλοσοφικό στοχασμό και τη βιωματική εμπειρία, αναδεικνύοντας τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην απόφαση και τη σύμπτωση. Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο συγγραφέας μιλά για τη μοίρα, το τυχαίο, τις καθοριστικές στιγμές και τη δύναμη της ανθρώπινης επιλογής.

Η Χαριτίνη Ξύδη , με την ποιητική της συλλογή Κουταλάκια , καταθέτει μια γραφή άμεση, αστική και βαθιά βιωματική, όπου οι μικρές καθημερινές στιγμές μεταμορφώνονται σε πυκνά αποτυπώματα μνήμης, έρωτα και εσωτερικής παρατήρησης. Με λόγο καθαρό και διεισδυτικό, που συνομιλεί με τη λαϊκή κουλτούρα και τη σύγχρονη εμπειρία της πόλης, η ίδια χαρτογραφεί έναν κόσμο αντιθέσεων και έντονων συναισθημάτων. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τον χρόνο, τη μνήμη, τον έρωτα και τη γραφή ως πράξη ελευθερίας. Χαριτίνη Ξύδη Στην ποιητική σας συλλογή οι μικρές καθημερινές σκηνές μετατρέπονται σε πυκνά στιγμιότυπα ζωής. Πώς γεννήθηκε η ανάγκη να καταγράψετε αυτή την καθημερινότητα με τόσο άμεσο και σχεδόν αστικό τρόπο; Κλέβω κουταλάκια από παιδί, όπως ανέφερα και στο σημείωμά μου, στο τέλος του βιβλίου μου «Κουταλάκια». Δεν μπορώ να πω, εάν πράγματι, αποτέλεσε μια ανάγκη που έπρεπε πάση θυσία να καταγραφεί.  Μάλλον όχι. Επιπροσθέτως, ορισμένα «μυστήρια», οφείλουν να παραμένουν άλυτα και ανερ...

Η πρώτη ποιητική συλλογή της Μαίρης Κλαμπούρα , « Δαφοινόν δέρμα » , συγκροτεί έναν έντονα φορτισμένο κόσμο όπου η ζωή και ο θάνατος, η τρυφερότητα και η βία, το φως και το σκοτάδι συνυπάρχουν χωρίς ξεκάθαρα όρια. Μέσα από μια γραφή σωματική και βαθιά εσωτερική, η ποιήτρια επιστρέφει σε εμπειρίες, τραύματα και συναισθηματικές εντάσεις που έχουν διαμορφώσει τον προσωπικό της ποιητικό πυρήνα. Η γραφή της κινείται ενστικτωδώς, με έμφαση στη γλώσσα, τον ρυθμό και την εσωτερική ανάγκη έκφρασης, αφήνοντας τον αναγνώστη μέσα σε ένα ποιητικό πεδίο έντασης αλλά και οικειότητας, όπου το ζητούμενο δεν είναι η απάντηση αλλά η εμπειρία της αίσθησης. Μαίρη Κλαμπούρα Η πρώτη σας ποιητική συλλογή εισάγει έναν κόσμο έντονων αντιθέσεων όπου συνυπάρχουν η βία και η τρυφερότητα. Πώς διαμορφώθηκε αυτό το ποιητικό σύμπαν;

Στη θεατρική παράσταση « Το Καταφύγιο », ένα δυστοπικό έργο που εξερευνά τα όρια της ταυτότητας, της ηθικής και της ψηφιακής πραγματικότητας, ο ηθοποιός  Στέφανος Μαντζανάς- Δούκας  καλείται να ενσαρκώσει έναν ρόλο που κινείται διαρκώς ανάμεσα στην τρυφερότητα και τη σκληρότητα, μέσα σε έναν κόσμο αποξένωσης και τεχνητών “παραδείσων”. Με φόντο ένα μέλλον όπου το “Nether” έχει αντικαταστήσει τις ανθρώπινες σχέσεις, μιλά για την ευθύνη, τη φαντασία και τα σκοτεινά σημεία της ανθρώπινης φύσης. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, φωτίζει το πώς ένα τέτοιο έργο δεν σχολιάζει απλώς το αύριο, αλλά καθρεφτίζει ήδη το παρόν μας. Το έργο δεν αφήνει τον θεατή να νιώσει άνετα• τον φέρνει αντιμέτωπο με το σκοτεινό κομμάτι της ανθρώπινης φύσης. Υπήρξε στιγμή στις πρόβες που νιώσατε ότι ο ρόλος σάς έφερε αντιμέτωπο και με κάτι δικό σας;

Το νέο βιβλίο Μην το διαβάσεις της Κλαίρης Θεοδώρου είναι ένα σκοτεινό ψυχολογικό θρίλερ που παίζει ευφυώς με τα όρια ανάμεσα στην απαγόρευση και την επιθυμία για γνώση. Μέσα από ένα πολυεπίπεδο μυστήριο, όπου το οικείο μετατρέπεται σε απειλητικό και η αλήθεια διαστρεβλώνεται, η αφήγηση οδηγεί τον αναγνώστη σε μια διαρκή ένταση ανάμεσα στην περιέργεια και τον φόβο. Με φόντο έναν σχεδόν μυθικό χώρο και χαρακτήρες που κινούνται ανάμεσα στη μοίρα και την επιλογή, το βιβλίο θέτει στο επίκεντρο όχι μόνο την αποκάλυψη ενός εγκλήματος, αλλά και την επικίνδυνη αναμέτρηση με τον ίδιο τον εαυτό. Κλαίρη Θεοδώρου Ο τίτλος Μην το διαβάσεις λειτουργεί σαν απαγόρευση που τελικά προκαλεί την περιέργεια. Θέλατε να δημιουργήσετε από την αρχή ένα παιχνίδι ανάμεσα στην ελευθερία και τον πειρασμό της γνώσης;

Ο Νίκος Παπαδόπουλος κινείται με συνέπεια ανάμεσα στη βυζαντινή παράδοση, το λαϊκό ιδίωμα και τη σύγχρονη μουσική δημιουργία, διαμορφώνοντας μια ταυτότητα όπου το πνευματικό βάθος συναντά τη βιωματική έκφραση. Με αφετηρία την κλασική κιθάρα και ισχυρές επιρροές από την πολίτικη ψαλτική παράδοση, η πορεία του συνθέτει γέφυρες ανάμεσα στους εκκλησιαστικούς ήχους και τους λαϊκούς δρόμους. Στην παράσταση Ο Σταθμός , για την οποία υπογράφει μουσική και ποίηση, προσεγγίζει τη θεματική της ξενιτιάς ως ένα βαθιά συμβολικό και υπαρξιακό ταξίδι, αναδεικνύοντας τη μουσική ως φορέα εσωτερικής αναζήτησης και πνευματικής αφύπνισης. Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με τη μουσική και πώς αποφασίσατε να ακολουθήσετε αυτήν την πορεία; Η πρώτη επαφή μου με τη μουσική ήταν ή εκμάθηση κλασσικής κιθάρας στο Εθνικό Ωδείο. Η απόφαση να ακολουθήσω αυτή την πορεία ήρθε από μία εσωτερική κλήση να ασχοληθώ με αυτό που με εκφραζει: τη μουσική.

Το καρέ με τις ντάμες του Τεύκρου Μιχαηλίδη είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που υπερβαίνει τα όρια του είδους, μετατρέποντας την έρευνα σε ένα σύνθετο παιχνίδι στρατηγικής, όπου οι ρόλοι θύτη και θύματος διαρκώς μετακινούνται. Μέσα από τέσσερα εγκλήματα και ισάριθμες γυναικείες μορφές, η αφήγηση εξερευνά τη ρευστότητα της δικαιοσύνης, τη «γεωγραφία» της βίας και τα ηθικά διλήμματα της εξουσίας, θέτοντας στον πυρήνα της όχι μόνο το «ποιος φταίει», αλλά το «τι διακυβεύεται». Τεύκρος Μιχαηλίδης Στο βιβλίο τα εγκλήματα μοιάζουν να σχηματίζουν ένα «παιχνίδι στρατηγικής», σχεδόν σαν παρτίδα πόκερ. Πόσο συνειδητά χρησιμοποιήσατε αυτή τη δομή για να μιλήσετε για τη σχέση εξουσίας ανάμεσα σε θύτες και θύματα;

Ο Φάνης Σακελλαρίου , μέσα από το νέο του έργο « Sunward », συνεχίζει την ερευνητική πορεία μιας τριλογίας που τοποθετεί στο επίκεντρο τη σχέση του ανθρώπου με το ιερό, τη βία και την υπαρξιακή αγωνία. Συνδυάζοντας performance, installation και ήχο, δημιουργεί ένα πολυεπίπεδο σκηνικό σύμπαν όπου η έννοια της «ανάποδης ανάστασης», η φθορά και η ανάγκη για νόημα συναντούν αρχετυπικές μορφές και προσωπικά βιώματα. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τις επιρροές του, τη δραματουργική του μέθοδο και τα ερωτήματα που διατρέχουν το έργο του. Το «Sunward» φαίνεται να περιστρέφεται γύρω από την έννοια της βίας σε σχέση με το ιερό. Πώς προέκυψε αυτή η σύνδεση ως κεντρικός άξονας της τριλογίας σας; Ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος σχετίζεται με ο,τι αποκαλεί ιερό θεωρώ ότι είναι από τα πιο πυρηνικά στοιχεία του είδους μας. Υπάρχουν πολλές ανθρωπολογικές μελέτες που βάζουν στο κέντρο του ανθρώπινου πολιτισμού την κατασκευή θεών, αγίων και δαιμόνων   ως ένα εργαλείο ικανό να συσπειρώσει δ...

Η ομάδα Yin Theatre προσεγγίζει τη « Φαλακρή Τραγουδίστρια » του Ευγένιου Ιονέσκο ως μια ζωντανή μελέτη πάνω στη μη-επικοινωνία και το παράλογο της σύγχρονης καθημερινότητας. Μέσα από μια συλλογική διαδικασία και μια σκηνική γραφή που ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και την υπαρξιακή αγωνία, η παράσταση αναδεικνύει τον εγκλωβισμό του ανθρώπου στους ρόλους και τους «μικρόκοσμούς» του. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, τα μέλη της ομάδας μιλούν για τη δημιουργική τους συνάντηση, τη σημασία του ensemble και τον τρόπο με τον οποίο το έργο συνομιλεί με το σήμερα. Το Yin Theatre είναι μια νέα ομάδα. Πώς γεννήθηκε η ανάγκη να δημιουργήσετε αυτό το σύνολο και τι σας ενώνει καλλιτεχνικά; Το Yin Theatre γεννήθηκε πολύ οργανικά, μέσα από την ανάγκη μας να συνεχίσουμε να δημιουργούμε μαζί και μετά τη σχολή. Είχαμε ήδη αναπτύξει μια πολύ δυνατή χημεία μεταξύ μας και είχαμε καταλάβει ότι μοιραζόμαστε έναν κοινό τρόπο σκέψης και ένα κοινό καλλιτεχνικό όραμα.

Με αφορμή το βιβλίο Μπλε Σκούρο 05 , συνομιλούμε με τον Πάνο Μυρμιγγίδη  για μια ιστορία που κινείται ανάμεσα στη μνήμη, τη μουσική και τις διαδρομές μιας ολόκληρης εποχής. Μέσα από μια προσωπική αφήγηση που αγγίζει συλλογικές ευαισθησίες, ο συγγραφέας ανακαλεί εικόνες, ήχους και στιγμές από έναν κόσμο που μοιάζει να απομακρύνεται, φωτίζοντας ταυτόχρονα τη μετάβαση σε μια νέα, πιο απαιτητική πραγματικότητα. Η μουσική, οι τόποι και οι εμπειρίες γίνονται οι σταθμοί ενός ταξιδιού γεμάτου νοσταλγία, εσωτερική αναζήτηση και την ανάγκη να ζούμε ουσιαστικά το παρόν. Στο βιβλίο σας η μουσική φαίνεται να λειτουργεί σαν ένας άξονας μνήμης και συναισθημάτων. Ποια είναι η σχέση σας με τη μουσική και πώς επηρέασε τη δημιουργία του βιβλίου; Η μουσική για μένα είναι σαν κινητήρια δύναμη. Ακούω συνέχεια μουσική και, όταν δεν ακούω, σιγοψιθυρίζω κάποιον στίχο ή μια σκέτη μελωδία. Μου προσφέρει γαλήνη. Όσο για το βιβλίο, απλά το έντυσε με μελωδίες. Στις σελίδες του συναντάμε καλλιτέχνες και συγκ...

Η ποιητική συλλογή « Ο χρόνος σε τίτλους » της Μαρίας Κούρση επιχειρεί μια ιδιότυπη συνομιλία με το άυλο και το φθαρτό, μετατρέποντας τον χρόνο σε λέξη, ρυθμό και σκηνική οδηγία. Μέσα από μια πρωτότυπη δομή που οργανώνεται γύρω από επιρρήματα-τίτλους, η ποιήτρια δεν αφηγείται απλώς, αλλά σκηνοθετεί την εμπειρία, αναμετριέται με τη φθορά και δοκιμάζει τα όρια της ίδιας της γλώσσας. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τη μετα-ποιητική της στάση, για τη σχέση μνήμης και απώλειας, και για την ποίηση ως πράξη αντίστασης απέναντι στον χρόνο. -Ο τίτλος της συλλογής σας υποδηλώνει μια απόπειρα οριοθέτησης του άυλου. Τι σημαίνει για εσάς η πράξη του «τιτλοφορείν» τον χρόνο και πώς λειτουργεί ως αντίσταση ή συμφιλίωση με τη φθορά; Για να είμαι ειλικρινής, δεν είναι ακριβώς μια απόπειρα οριοθέτησης του άυλου. Ίσως είναι μόνο μια απόπειρα κάτω από τη μύτη του άυλου. Η οριοθέτηση ήταν πάντα ένα πολύ δύσκολο πεδίο για μένα. Ήταν σχεδόν φοβιστική η σκέψη της οριοθέτησης στην ποίηση όταν κάποιες λ...

Η « Φυλακή των αθώων » του Κώστα Πετρουλά ξεκινά από μια δραματική αφετηρία, την τελευταία συνεδρίαση μιας παράνομης οργάνωσης, για να φωτίσει όχι μόνο την πολιτική δράση, αλλά κυρίως τον άνθρωπο πίσω από αυτήν. Μέσα από τις διαδρομές των ηρώων και το ιστορικό βάθος της δεκαετίας του ’70, το μυθιστόρημα αναμετριέται με τα όρια της ιδεολογίας, της ευθύνης και της ηθικής. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο συγγραφέας εστιάζει στις εσωτερικές συγκρούσεις και στις «φυλακές» που διαμορφώνουν τη συνείδηση και τις επιλογές των ανθρώπων. -Το μυθιστόρημα ξεκινά με την τελευταία συνεδρίαση μιας παράνομης οργάνωσης. Τι σας οδήγησε να χρησιμοποιήσετε αυτή τη δραματουργική αφετηρία για να ξεδιπλώσετε την ιστορία των ηρώων σας;

Στη συλλογή διηγημάτων «Μικροαστικές Νευρώσεις» του Νίκου Βασάλου , το οικείο της καθημερινότητας διαρρηγνύεται διακριτικά από ρωγμές παραλόγου, αποκαλύπτοντας έναν κόσμο όπου το «φυσιολογικό» μοιάζει διαρκώς ασταθές. Με βλέμμα διεισδυτικό και βαθιά ανθρώπινο, ο συγγραφέας ανιχνεύει τις μικρές εντάσεις, τις αντιφάσεις και τις σιωπηλές αγωνίες της σύγχρονης αστικής ζωής, συνθέτοντας ιστορίες που δεν προσφέρουν εύκολες λύσεις, αλλά ανοίγουν χώρο για αναγνώριση και εσωτερική μετατόπιση. Νίκος Βασάλος Στη συλλογή διηγημάτων Μικροαστικές Νευρώσεις οι ήρωές σας κινούνται ανάμεσα στον ρεαλισμό και το παράλογο. Τι σας ελκύει σε αυτό το όριο ανάμεσα στο καθημερινό και το σουρεαλιστικό; Δε θα έβαζα τις ιστορίες στο σουρεαλιστικό, παρότι καταλαβαίνω γιατί κάποιος μπορεί να το δει έτσι. Υπάρχουν στιγμές που μοιάζουν ονειρικές ή παράδοξες, αλλά για μένα είναι μέσα στον ρεαλισμό. Απλώς, είναι ένας ρεαλισμός που δεν ολοκληρώνεται, που δεν κλείνει. Οι ιστορίες σταματάνε σε ένα σημείο, δε «λύνοντ...

Στο « Μαλλιά Κουβάρια », ένα έργο του τέλους του 19ου αιώνα που παραμένει εντυπωσιακά επίκαιρο, αναδεικνύεται η διαχρονικότητα της διαφθοράς και των κοινωνικών σκανδάλων που αλλάζουν μορφή αλλά όχι ουσία. Ο ηθοποιός Μαρίνος Αντωνίου τονίζει τη σημασία του ρυθμού και της ουσιαστικής κατανόησης του χαρακτήρα, ώστε να αποφεύγεται η καρικατούρα και να υπηρετείται η αλήθεια της σκηνής, ακόμη και όταν «όλα γίνονται μαλλιά κουβάρια». Η είσοδος της τεχνητής νοημοσύνης λειτουργεί ως σύγχρονο σχόλιο που φέρνει το έργο πιο κοντά στο σήμερα, αγγίζοντας ένα θέμα που ήδη διχάζει και απασχολεί το κοινό. Μέσα από το χιούμορ και τη σκηνική ένταση, ο ίδιος προσεγγίζει τον ρόλο του ως ρομαντικό, αφελή και ευαίσθητο, αναζητώντας τη ζωντανή σχέση με τον παρτενέρ του και την αλήθεια της στιγμής. Για εκείνον, η ουσία της παράστασης βρίσκεται στην έντιμη προσφορά προς το κοινό και στη συλλογική εμπειρία που γεννιέται επί σκηνής. Το έργο γράφτηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, όμως παρουσιάζεται σήμερα ως ιδιαίτερα...

Στο «Σκοτεινό Σημείο» , η συνάντηση της Νέλης Μπαριτάκη και της Κλαίρης Στεφανίδου επί σκηνής μετατρέπεται σε μια βαθιά εξερεύνηση της σιωπής, του τραύματος και της ανάγκης για σύνδεση. Με αφετηρία έναν προθάλαμο νοσοκομείου και δύο ηρωίδες που κουβαλούν είκοσι επτά χρόνια ανείπωτων λέξεων, οι δύο ηθοποιοί μιλούν για μια διαδικασία όπου το συναίσθημα δεν εκφράζεται απλώς, αλλά απογυμνώνεται. Μέσα από πρόβες που άγγιξαν το ψυχολογικό βάθος των χαρακτήρων τους, αναμετρήθηκαν με τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στον θυμό και την ευαλωτότητα, αναζητώντας όχι τη σύγκρουση ως έκρηξη, αλλά ως κραυγή αγάπης που δεν ειπώθηκε ποτέ. Το αποτέλεσμα είναι μια παράσταση όπου το “σκοτεινό” δεν αφορά μόνο όσα έχουν πληγώσει τις ηρωίδες, αλλά και όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ, εκεί όπου η σιωπή γίνεται το πιο ηχηρό σημείο συνάντησης. Το έργο ξεκινά σε έναν προθάλαμο νοσοκομείου, σε μια στιγμή απόλυτης αναμονής και φόβου. Πώς δουλέψατε ως ηθοποιοί αυτή την ένταση που υπάρχει πριν ακόμη αρχίσει η πραγματική σύγ...

Με αφορμή το μυθιστόρημα Κυνηγώντας τον Χίτλερ και τον Στάλιν στη Βιέννη , συνομιλούμε με τον Γεώργιο-Χρυσόστομο Νικολαΐδη  για ένα έργο που τολμά να συνδέσει την Ιστορία με τη μυθοπλασία, φωτίζοντας μια από τις πιο κρίσιμες και σκοτεινές περιόδους της ευρωπαϊκής πραγματικότητας. Με φόντο τη Βιέννη του 1913, λίγο πριν την έκρηξη των κοσμοϊστορικών εξελίξεων, ο συγγραφέας υφαίνει μια αγωνιώδη αφήγηση που διερευνά το «τι θα γινόταν αν», αναδεικνύοντας παράλληλα τη σχέση εξουσίας, ιδεολογίας και ανθρώπινης ευθύνης. Μέσα από ιστορικά πρόσωπα και μυθοπλαστικούς χαρακτήρες, το βιβλίο ανοίγει έναν γόνιμο διάλογο για το παρελθόν, τη μνήμη και τις επιλογές που διαμορφώνουν την Ιστορία. Στο Κυνηγώντας τον Χίτλερ και τον Στάλιν στη Βιέννη επιλέγετε να ενώσετε Ιστορία και μυθοπλασία. Τι σας ώθησε να «γεφυρώσετε» αυτό το ιστορικό κενό και να φανταστείτε μια συνάντηση που δεν καταγράφηκε ποτέ;

Με αφορμή το βιβλίο Μαθήματα μουσικής , ο Μάριος Σταυρόπουλος μιλά σε αυτή τη συνέντευξη για τη βαθιά σχέση της τέχνης με την ανθρώπινη εμπειρία, τη μουσική ως γλώσσα αφήγησης και τη διαδρομή της ενηλικίωσης. Μέσα από τις απαντήσεις του, αναδεικνύεται ένας στοχαστικός δημιουργός που αντιλαμβάνεται τη λογοτεχνία ως μέρος μιας ενιαίας καλλιτεχνικής έκφρασης, φωτίζοντας τη σημασία της ευαισθησίας, της καθοδήγησης και της εσωτερικής αναζήτησης. Το βιβλίο σας ξεκινά με την εικόνα ενός νεαρού που μαθαίνει να αφουγκράζεται τον κόσμο μέσα από το πιάνο. Ποιο ήταν το κίνητρο να κάνετε τη μουσική τον βασικό άξονα της αφήγησης;             Αποτελεί πεποίθηση μου το ότι όλες οι διαφορετικές μορφές της τέχνης στην πραγματικότητα δεν είναι διαφορετικές μεταξύ τους, αλλά, οι διαφορετικές όψεις μίας μόνο σφαίρας. Θεωρώ, δηλαδή, ότι η τέχνη είναι μία και μοναδική και ότι η λογοτεχνία και η μουσική ή η ζωγραφική και η γλυπτική φερειπείν είναι απλώς...

Στο βιβλίο Υπό το βλέμμα της γλαυκός  , ο Δημήτριος Παππάς επιχειρεί έναν πρωτότυπο φιλοσοφικό διάλογο που γεφυρώνει το παρελθόν με το παρόν. Μέσα από «σύγχρονες αρχαίες» προσωπικότητες, το έργο επαναφέρει στο προσκήνιο ερωτήματα που αφορούν την αρχή του Σύμπαντος, την ηθική, τη δημοκρατία, τον φόβο και τη διαφορετικότητα, αξιοποιώντας στοιχεία από την αρχαιοελληνική σκέψη αλλά και τη σύγχρονη επιστημονική και κοινωνική πραγματικότητα. Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο συγγραφέας μιλά για τη γέννηση αυτής της ιδέας, για τη σημασία του διαλόγου ως στάση ζωής και για την ανάγκη να επανεξετάζουμε τις βεβαιότητές μας μέσα από μια φιλοσοφική ματιά στον κόσμο. Στο Υπό το βλέμμα της γλαυκός φέρνετε σε διάλογο «σύγχρονες αρχαίες» προσωπικότητες. Πώς γεννήθηκε η ιδέα αυτού του φιλοσοφικού σχήματος και τι επιδιώξατε μέσα από αυτή τη συνάντηση εποχών; Ορθώς. Εκτός των αναγνωστικών μου επιρροών, οι οποίες σαφώς έχουν διαδραματίσει τον δικό τους ρόλο θα ήθελα να δηλώσω κάτι βαθιά πυρηνικό. Η ιδ...

Στο μυθιστόρημα Ηλέκτρα , η Ελένη Καπλάνη μας μεταφέρει σε μια κλειστή νησιωτική κοινωνία του 1973, σε μια εποχή όπου ο φόβος και οι κοινωνικές συμβάσεις διαμόρφωναν βαθιά τις ζωές των ανθρώπων. Μέσα από την ιστορία δύο γυναικών που χωρίζονται από μια γενιά αλλά συναντιούνται σε παρόμοια διλήμματα, το βιβλίο φωτίζει τη σύγκρουση ανάμεσα στην κοινωνική εικόνα και την προσωπική αλήθεια, τον έρωτα ως αφορμή αφύπνισης και το βάρος των επιλογών ή των αποφάσεων που δεν τολμήθηκαν ποτέ. Στη συζήτηση που ακολουθεί, η συγγραφέας μιλά για την έμπνευση πίσω από την ιστορία, τον ρόλο του τόπου και της εποχής, αλλά και για τη διαχρονική αναζήτηση της ελευθερίας και της ταυτότητας μιας γυναίκας. Το μυθιστόρημα ξεκινά το φθινόπωρο του 1973, σε μια κλειστή νησιωτική κοινωνία. Τι σας οδήγησε να επιλέξετε αυτή την ιστορική και κοινωνική στιγμή ως αφετηρία της ιστορίας;  Σαν παιδί, θυμάμαι εκείνη την περίοδο, να απλώνεται ένας αδιόρατος φόβος, στην  ατμόσφαιρα. Μου ταίριαζε με τον φόβο που ένιω...