Open Mind

  Το βιβλίο  Ιστορίες από τη λύπη  του Χρήστου Κουλαξίζη από τις εκδόσεις Γλαρόλυκοι  βυθίζει τον αναγνώστη στον εσωτερικό κόσμο της μοναξιάς, της απώλειας και της υπαρξιακής αναζήτησης. Οι στίχοι αποκαλύπτουν με ωμότητα την καθημερινή πάλη με την κατάθλιψη, την απογοήτευση και τα ανεκπλήρωτα όνειρα, δημιουργώντας αίσθηση βαθιάς αλήθειας και αυθεντικότητας. Οι μεταφορές των ανθρώπων σε άψυχα τοπία ή αντικείμενα ενισχύουν την αίσθηση αποξένωσης, ενώ η άμεση, σχεδόν σκληρή γλώσσα αναδεικνύει την ένταση και την τραγικότητα των συναισθημάτων.

  Δύσκολη περίοδος κυριολεκτικά όμως  το νέο βιβλίο του φυστικιού που κυλάει, την αγαπητή μας Ελένη, από τις εκδόσεις Διόπτρα, είναι ένα μικρό βιβλίο ευχάριστα ωμό, τρυφερό, ειλικρινές, ξεκαρδιστικό, αλλά παράλληλα σκληρό και δυναμικό. Το Φυστίκι που κυλάει μιλά με απλό και κατανοητό τρόπο για την περίοδο της γυναίκας: ως μάνα, ως σύντροφος, για την περίοδο ως φάση, αλλά και για ιατρικά, γυναικεία ζητήματα. Το χαρακτηριστικό του βιβλίου είναι ότι τα παίρνει όλα με χιούμορ, συχνά μαύρο, καυστικό,  χωρίς να δίνει έμφαση στην τραγικότητα της κατάστασης. Κι αυτό, νομίζω, λειτουργεί λυτρωτικά: σαν ένας ανώδυνος οδηγός επιβίωσης που, με τον τρόπο του, προσφέρει και ουσιαστική ψυχολογική υποστήριξη σε όλες τις γυναίκες.

  Το νέο βιβλίο του Αντώνη Ζαΐρη με τίτλο Παράδρομος – Ο Ηρακλής μου έγινε άνδρας , από τις εκδόσεις Στίγμος, είναι ένα μικρό δοκίμιο, όπου ο συγγραφέας δεν προτιμά την αποσιώπηση, αλλά μας ξεδιπλώνει μύχιες σκέψεις του και, με κάποιον τρόπο, μπαίνουμε στα πιο άδυτα μονοπάτια της ψυχής του. Μπορεί το συγκεκριμένο δοκίμιο να αποτελεί σκέψεις που δεν συνδέονται μεταξύ τους, αλλά οδεύουν προς την ίδια κατεύθυνση: την κατεύθυνση της εξομάλυνσης και της εξυγίανσης της ανθρώπινης σκέψης.

Στο Τσίμπημα της μέλισσας , ο Ιρλανδός συγγραφέας Πολ Μάρεϊ επιστρέφει με ένα μυθιστόρημα-καθρέφτη της εποχής μας. Μια αφήγηση για την παρακμή μιας οικογένειας, αλλά και για το τσίμπημα εκείνο που αφήνει ανεξίτηλο το ίχνος του, το τσίμπημα της ενοχής, της ματαίωσης, της σιωπής. Με φόντο την οικονομική κρίση στην Ιρλανδία, ο Μάρεϊ στήνει μια τραγικωμωδία της μεσαίας τάξης, ένα έργο βαθιά ανθρώπινο, σκληρό και τρυφερό μαζί, όπου η πτώση μιας οικογένειας αντικατοπτρίζει τη φθορά μιας ολόκληρης κοινωνίας. Η οικογένεια Μπαρνς είναι στο χείλος του γκρεμού. Ο πατέρας, Ντίκι, κληρονόμησε μια αντιπροσωπεία αυτοκινήτων που δεν ήθελε ποτέ, κι όταν η κρίση πλήττει την αγορά, εκείνος χάνεται στα δάση, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η σύζυγος, Ιμέλντα, η «ομορφονιά της περιοχής», βλέπει τα όνειρά της να γκρεμίζονται μαζί με το οικοδόμημα της μεσοαστικής ευμάρειας· πουλά τα κοσμήματά της στο eBay, προσπαθώντας να περισώσει κάτι από την παλιά της λάμψη. Η έφηβη κόρη, Κας, πίνει και ξενυχτά, παλεύοντας...

  Το παραμύθι Ο κακόκεφος Βάγιας Κουκουβάγιας της Νατάσας Βραχλιώτη αποτελεί μια τρυφερή και ουσιαστική αφήγηση που αγγίζει με απλότητα αλλά βάθος τον συναισθηματικό κόσμο των παιδιών. Μέσα στο σχολείο του δάσους Τσιριμπόμ, η ιστορία ξεδιπλώνεται ως ένα ταξίδι καλοσύνης, ενσυναίσθησης και ανιδιοτελούς προσφοράς, με αφετηρία έναν δάσκαλο που, παρά τη σοφία και την αποδοχή που χαίρει, κουβαλά μια σιωπηλή θλίψη.

  Σε μια εποχή όπου η ιλιγγιώδης τεχνολογική πρόοδος συνυπάρχει παραδόξως με αναβιώσεις μεσαιωνικού σκοταδισμού, ο Πέτρος Τατσόπουλος επιστρέφει με το νέο του βιβλίο, « Το παιδί του Διαβόλου », παραδίδοντας όχι απλώς μια αυτοβιογραφική συνέχεια της «Καλοσύνης των ξένων», αλλά μια οξεία, αμείλικτη τεκμηρίωση που λειτουργεί ως καταγγελία και πολιτισμική παρέμβαση. Με την ιδιότυπη σκωπτική του διάθεση και το αναγνωρίσιμο δηκτικό ύφος του, ο συγγραφέας τολμά να αναμετρηθεί με το «άβατο» της παραθρησκευτικής παραφροσύνης, ανοίγοντας έναν μοναχικό και συχνά επικίνδυνο πόλεμο απέναντι στον ανορθολογισμό που τείνει να μετατραπεί σε κοινωνική κανονικότητα.

  Η τριλογία της εξοχής της Μάργκαρετ Γουεσελινγκ από τις εκδόσεις Αιγόκερως / θέατρο αποτελούνται από τρεις διαφορετικές ιστορίες τρία δοκίμια δύο θεατρικά και αυτό τα οποία έχουν ένα κοινό παρονομαστή την καθαρότητα της ψυχής την αγνότητα και συναισθήματα που ξεχνάμε λίγο πολύ μέσα στην καθημερινότητα και την ρουτίνα της ζωής.

  Η ποιητική συλλογή «Ιζηματογενή πετρώματα» της Μαργαρίτας Παπαμίχου κινείται σε έναν χώρο όπου η μνήμη, το σώμα και η ιστορία καταγράφονται όχι ως αφηρημένες έννοιες, αλλά ως στρώσεις εμπειρίας. Όπως τα πετρώματα που σχηματίζονται αργά, έτσι και τα ποιήματα της συλλογής συσσωρεύουν εικόνες, συναισθήματα και σκέψεις, αφήνοντας στον αναγνώστη την αίσθηση μιας σταδιακής αποκάλυψης.

  Το νέο μυθιστόρημα του Ράιλι Σάγκερ Η μόνη που απέμεινε , σε μετάφραση της Κέλλης Κρητικού, είναι ένα πολυσέλιδο βιβλίο τρόμου με έντονα στοιχεία πλοκής, εξέλιξης και δράσης. Τι γίνεται όταν η φροντίστρια Κιτ ΜακΝτίρι αναλαμβάνει να φροντίσει τη Λενόρα στο Χόουπς Εντ; Αρχικά, αξίζει να σημειωθεί ότι ο ρόλος των φροντιστών ηλικιωμένων ανθρώπων είναι πολύ σημαντικός, καθώς συμβάλλει σε ένα κομβικό σημείο μιας ζωής, το τέλος της, που χρήζει ιδιαίτερης φροντίδας και μεταχείρισης. Οι τελευταίες στιγμές ενός ανθρώπου, όποιες κι αν είναι αυτές, σίγουρα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν λιγότερο επώδυνες και, γιατί όχι, χαρούμενες. Είναι ένας σπουδαίος ρόλος που έχει ιδιαίτερη σημασία.

  « Γράμματα στο Μ », το νέο βιβλίο της Παρασκευής Λεβεντάκου από τις εκδόσεις Αγγελάκη, είναι μια εξομολόγηση· ένα ημερολόγιο καταγραφής συναισθημάτων μετά από έναν χωρισμό.

  Το νέο βιβλίο της Camille Verlaine, Aura – Σκοτεινή Νοημοσύνη , από τις εκδόσεις Διάνοια σε μετάφραση Κλεοπάτρας Διαμαντάρα, είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ που συνδυάζει ταχύ ρυθμό, ευφυή πλοκή και έντονο συναισθηματικό υπόβαθρο. Ο πρωταγωνιστής, συγγραφέας σε αναζήτηση έμπνευσης, την βρίσκει μέσα από την τεχνητή νοημοσύνη Aura. Αυτό το τεχνολογικό ον γίνεται καθρέφτης των πιο σκοτεινών του ενστίκτων, οδηγώντας τον και τον αναγνώστη σε έναν λαβύρινθο σκέψεων, διλημμάτων και ανατροπών που κόβουν την ανάσα.

Το νέο βιβλίο  Χρονοθύελλα των Μαριάννας Μοσχίδου και Αθηνάς Νασσάρ είναι ένα παιδικό βιβλίο που, με όχημα τη φαντασία, αγγίζει βαθιά υπαρξιακά ερωτήματα γύρω από τον χρόνο, την αποδοχή και την εμπειρία της ζωής. Ο Χρόνης, ένας ήρωας απόλυτα αναγνωρίσιμος, ενσαρκώνει τη φυσική παιδική, αλλά και ανθρώπινη, επιθυμία να αποφύγουμε ό,τι μας δυσκολεύει, μας αγχώνει ή μας φέρνει αντιμέτωπους με το «δεν θέλω».

  Ταξιδευτές του ονείρου – Σταγόνες ψυχής και χαμόγελου , βραβευμένα διηγήματα του Νίκου Σακελλαρόπουλου από τις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη, μιλούν για ιστορίες απλές, καθημερινές, που ο συγγραφέας μίλησε μαζί τους και τις κατέγραψε στο χαρτί. Κάθε ιστορία έχει το δικό της αποτύπωμα. Πρόκειται για ένα σπονδυλωτό έργο που αγγίζει την καρδιά και μιλά με γλώσσα απλή και κατανοητή, χωρίς συναισθηματισμούς και χωρίς βαρύγδουπες δηλώσεις.

  Το νέο μυθιστόρημα του Ιωάννη Καλύβα, « Ζευγαρωμένα πάντοτε πετούν » (εκδόσεις Διάνοια), αφηγείται μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία αναζήτησης της πραγματικής ταυτότητας, μέσα από την οποία γεννιέται και ένας δυνατός, καρμικός έρωτας.

  Η Ακοίμητη Κοιλάδα και άλλα διηγήματα , το νέο βιβλίο του Κώστα Γραμματικοπούλου από τις εκδόσεις Βακχικόν, είναι μια σειρά από μικρά διηγήματα, μικρές ιστορίες αυτοτελείς, με τη δική τους απήχηση. Το κάθε διήγημα είναι σαν να γράφτηκε για κάποιο λόγο, για να υπηρετήσει έναν σκοπό που έχει ήδη δημιουργηθεί. Και ο σκοπός είναι ένας: να ξύσει την πληγή της μοναξιάς, του θανάτου, της μελαγχολίας της ζωής και, συνάμα, μέσα από το σκοτάδι να αναδυθεί το φως.

  Το νέο μυθιστόρημα της Ρένας Πέτρου Ήττα «Με τη φωνή της κόρης μου» , από τις εκδόσεις Διάνοια , είναι μια καταγραφή, ένα ημερολόγιο του πατέρα της συγγραφέα, σχετικά με τη ζωή του. Το συγκινητικό στοιχείο είναι ότι η ίδια δεν έχει πολλές αναμνήσεις μαζί του και το μόνο που τη συνδέει μαζί του είναι αυτό το βιβλίο, αυτό το ημερολόγιο, που αποτελεί έναν φόρο τιμής στη μνήμη του.

  Η ποίηση, στην πιο ειλικρινή της μορφή, δεν είναι τίποτε άλλο από μια απόπειρα τιθάσευσης του χάους που προκαλεί το πέρασμα του χρόνου. Στη νέα της συλλογή με τίτλο « Ο χρόνος σε τίτλου ς», η Μαρία Κούρση επιχειρεί ακριβώς αυτό: να βάλει επικεφαλίδες στο άυλο, να ορίσει το ρευστό και να σκηνοθετήσει την ίδια τη φθορά και την αναγέννηση πάνω στο «σανίδι» της γραφής. Πρόκειται για ένα βιβλίο που δεν διαβάζεται απλώς, αλλά παρακολουθείται ως μια θεατρική πράξη, όπου ο αναγνώστης καλείται να γίνει θεατής σε έναν κόσμο όπου οι λέξεις «κυκλοφορούν συνεχώς» και οι έννοιες αποκτούν σώμα.

  Το βιβλίο Έμβια όντα της Iida Turpeinen είναι ένα από εκείνα τα σπάνια μυθιστορήματα που κατορθώνουν να συνδέσουν τη λογοτεχνία με την επιστήμη, τη φαντασία με την ιστορική αλήθεια, και την ανθρώπινη περιέργεια με το βάρος της ευθύνης απέναντι στη φύση. Με φόντο τρεις διαφορετικούς αιώνες και τρεις ανθρώπινες μορφές που ενώνονται μέσα από την εμμονή τους για ένα εξαφανισμένο πλάσμα, τη θαλάσσια αγελάδα του Στέλερ, η Φινλανδή συγγραφέας υπογράφει ένα εντυπωσιακό ντεμπούτο που κινείται ανάμεσα στην επιστημονική αφήγηση και τον υπαρξιακό στοχασμό.

  « Ο Αμόρε και το κόκκινο λουρί » είναι μια τρυφερή, βαθιά ανθρώπινη ιστορία που μιλά στα παιδιά με ειλικρίνεια και συναισθηματική καθαρότητα. Ο Αμόρε, ένα αδέσποτο σκυλάκι που περιπλανιέται αναζητώντας τροφή, συντροφιά και αγάπη, γίνεται σύμβολο κάθε παιδιού και κάθε ανθρώπου που επιθυμεί να γίνει αποδεκτός όπως ακριβώς είναι.

Στη νέα του ποιητική συλλογή με τον εύγλωττο τίτλο « Όσα ξέρουμε μα δεν τα λέμε », ο Στέλιος Νικολάου δεν μας παραδίδει απλώς στίχους, αλλά επιχειρεί να δώσει φωνή στις συλλογικές και ατομικές μας σιωπές. Πρόκειται για μια κατάθεση ψυχής που ισορροπεί ανάμεσα στον λυρισμό και τον ρεαλισμό, δημιουργώντας ένα έργο βαθιά ανθρωποκεντρικό και ταυτόχρονα έντονα τοπικό, ριζωμένο στο χώμα και την ιστορία της Κύπρου και του Ελληνισμού.