Η « Μελίνα » της Εμμανουέλας Νινιράκη , σε μουσική του Γιώργου Καζαντζή και στίχους του Κώστα Φασουλά, λειτουργεί περισσότερο ως εσωτερικό τοπίο παρά ως συγκεκριμένο πρόσωπο· μια συμβολική φιγούρα μνήμης, απώλειας και αυτογνωσίας. Η ερμηνεύτρια μιλά για το τραγούδι ως αφήγηση ζωής, όπου η φωνή δεν επιδεικνύεται αλλά αφηγείται, ισορροπώντας ανάμεσα στη σιωπή και στο συναίσθημα, συνεχίζοντας δημιουργικά το αισθητικό σύμπαν που άνοιξε ο δίσκος Blue . Εμμανουέλα Νινιράκη Η «Μελίνα» μοιάζει περισσότερο με σύμβολο παρά με συγκεκριμένο πρόσωπο,μια μνήμη, μια απώλεια, μια εσωτερική αλήθεια. Εσείς, όταν ερμηνεύετε το τραγούδι, ποια «Μελίνα» κουβαλάτε μέσα σας; Για μένα η Μελίνα είναι μια γυναίκα, ένα κορίτσι, μια “ελαφίνα” που πάντα βρίσκει παρθένο έδαφος να πατήσει όσο σκοτεινό κι αν μοιάζει το δάσος. Είναι μια μορφή που έχει τη δύναμη να πει “χαλάλι” στον εαυτό της και τις επιλογές της. Μετά το άλμπουμ Blue , συνεχίζετε τη συνεργασία σας με τον Γιώργο Καζαντζή, αλλά αυτή τη φορά με στίχ...