Open Mind

Είδαμε τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη από το Εθνικό Θέατρο και φύγαμε από την παράσταση με την αίσθηση ότι είδαμε ένα έργο που, παρόλο που γράφτηκε αιώνες πριν, μιλάει πολύ άμεσα στο σήμερα. Μας άγγιξε ο τρόπος με τον οποίο η Ελένη Ευθυμίου προσέγγισε το κείμενο. Δεν νιώσαμε ότι προσπάθησε απλώς να το κάνει «σύγχρονο». Το άφησε να μιλήσει μέσα από τα σώματα, τις φωνές και τις διαφορετικές παρουσίες των ανθρώπων που βρίσκονται στη σκηνή.

  Ηρακλής Μαινόμενος: Ροκ όπερα του Δημήτρη Μαλαμή Ο Ηρακλής επέστρεψε στη γενέτειρά του

Πήγαμε να δούμε την παράσταση « Αυτή η νύχτα μένει » στο Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας», χωρίς να ξέρουμε ακριβώς τι να περιμένουμε. Ξέραμε την ιστορία του Θάνου Αλεξανδρή, ξέραμε τα τραγούδια και είχαμε στο μυαλό μας την ταινία. Αυτό που δεν περιμέναμε ήταν το πόσο θα μας παρασύρει η ίδια η παράσταση.

Είδαμε την παράσταση « Δαιμόνια στο ρέμα » στη Σκηνή Ωμέγα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. Μια όμορφη σκηνική σύνθεση πάνω σε κείμενα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, με επίκεντρο την παιδική ηλικία, τις μνήμες και τον κόσμο των παιδιών.

« Η φωνή της Λουντμίλα » του Gunnar Bergdahl στο Θέατρο Τζένη Καρέζη, είναι μια παράσταση που βασίζεται στη δύναμη μιας προσωπικής μαρτυρίας. Η ιστορία μιας 22χρονης γυναίκας που έζησε την καταστροφή του Τσερνόμπιλ περνά στη σκηνή μέσα από τη μνήμη, την απώλεια και την προσπάθεια να καταλάβει τι συνέβη στη ζωή της.

Είδαμε τους « Πέρσες » του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη και φύγαμε από την παράσταση με την αίσθηση ότι είδαμε μια δουλειά με πολύ δυνατές στιγμές, αλλά και με κάποιες άνισες. Αυτό που ξεχωρίσαμε περισσότερο ήταν ο τρόπος με τον οποίο ο Θεοδωρίδης δουλεύει τον Χορό. Η κίνηση έχει δύναμη, ένταση και ενέργεια και μετατρέπει τον Χορό σε ένα ζωντανό «εμείς», σε ανθρώπους που περιμένουν, φοβούνται και τελικά βιώνουν την καταστροφή. Αυτή η δυναμική του σώματος είναι από τα στοιχεία που μας άρεσαν περισσότερο στην παράσταση.

  Το θαύμα του Giuseppe Massa Σκην. Νικολέττα Φιλόσογλου

Η παράσταση « Πετάει Πετάει »  στο θέατρο Αλέα  είναι μια παράσταση που ξέρει πολύ καλά τι θέλει να προσφέρει: γέλιο, γρήγορο ρυθμό και μια ανάλαφρη καλοκαιρινή έξοδο. Από τα πρώτα λεπτά δημιουργεί μια ευχάριστη διάθεση και κρατά σταθερά το κοινό μέσα στο παιχνίδι της φάρσας.

Το I-ONE είναι μια παράσταση που σε βάζει από την πρώτη στιγμή μέσα σε έναν κόσμο παράξενο, σκοτεινό και πολύ σύγχρονο. Η ιστορία της Μήδειας γίνεται εδώ αφορμή για να μιλήσει το θέατρο για τον άνθρωπο της εποχής μας. Η παράσταση έχει μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Οι τρεις ηθοποιοί δημιουργούν μαζί μια ενιαία σκηνική παρουσία και δίνουν στην ιστορία διαφορετικές φωνές και διαφορετικές αποχρώσεις. Η διεθνής σύνθεση του καστ λειτουργεί δημιουργικά και δίνει στην παράσταση έναν ξεχωριστό ρυθμό. Η σκηνοθεσία του Γκαλίν Στόεφ κρατά το ενδιαφέρον στραμμένο στον άνθρωπο. Η τεχνολογία υπάρχει έντονα μέσα στην παράσταση, όμως ο πραγματικός πρωταγωνιστής παραμένει η ανθρώπινη συνείδηση. Η μνήμη, η ενοχή, η ανάγκη για αλλαγή και η αναζήτηση της ταυτότητας αποκτούν μεγαλύτερο βάρος από την ίδια την τεχνολογική ιδέα. Η Επίδαυρος δίνει στην παράσταση μια επιπλέον διάσταση. Η αρχαία τραγωδία βρίσκεται ήδη μέσα στον χώρο και η σύγχρονη ιστορία συνομιλεί μαζί της με φυσικό τρόπο. Η Μήδεια αποκτά μια νέα σ...

Η « Άλκηστις » του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά, αποτελεί μια σύγχρονη προσέγγιση ενός αρχαίου έργου, που επιχειρεί να φωτίσει ζητήματα όπως η θυσία, η ευθύνη και η θέση της γυναίκας μέσα στην κοινωνία. Η παράσταση δημιουργεί έναν ιδιαίτερο σκηνικό κόσμο, με απόκοσμους εξαιρετικούς ήχους, όπου η ζωή και ο θάνατος συνυπάρχουν μέσα από την κίνηση, τη μουσική και την έντονη εικαστική παρουσία. Η σκηνοθετική ματιά δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στη συνολική εικόνα της παράστασης. Το σκηνικό, οι φωτισμοί και η σωματική έκφραση των ηθοποιών δημιουργούν μια ατμόσφαιρα σκοτεινή και συμβολική, που μεταφέρει τον θεατή ανάμεσα στον κόσμο του πραγματικού και του φανταστικού. Οι σκηνικές εικόνες είναι δυνατές και ενισχύουν τα βασικά θέματα του έργου, όπως η απώλεια, η επιστροφή στη ζωή και το τίμημα της θυσίας. Οι ερμηνείες ακολουθούν τη γενικότερη αισθητική της παράστασης. Η Άλκηστις παρουσιάζεται με ένταση και ευαισθησία, ενώ ο Άδμητος κινείται σε μια πιο κωμική κατεύθυνση, η οποία αναδ...

Παρακολουθήσαμε την παράσταση « Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα » στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και ήταν από τις πιο δυνατές θεατρικές εμπειρίες που είχαμε φέτος. Ο Θέμης Πάνου σηκώνει μόνος του σχεδόν ολόκληρη την παράσταση και δίνει μια ερμηνεία που σε κάνει να ξεχνάς ότι βλέπεις έναν ηθοποιό. Γίνεται πραγματικά η δασκάλα. Με απλές κινήσεις, με τη φωνή του και με τις σιωπές του αποδίδει τον φόβο, τη μοναξιά, την αμφιβολία, αλλά και τη δύναμη μιας γυναίκας που προσπαθεί να βρει τη θέση της σε έναν άγνωστο τόπο. Το έργο μιλά για την ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει κάπου, να επικοινωνεί με τους άλλους και να αλλάζει μέσα από τις εμπειρίες του. Η σχέση της με τους μαθητές, και ιδιαίτερα με τον Στάθη, δείχνει ότι η εκπαίδευση δεν είναι μονόδρομος. Μαθαίνει ο δάσκαλος από τα παιδιά και τα παιδιά από τον δάσκαλο. Η θάλασσα, το απέναντι νησί και η απομόνωση δεν λειτουργούν απλώς ως φόντο. Επηρεάζουν τη σκέψη και τα συναισθήματα της ηρωίδας. Γίνονται μέρος της εσωτερικής της διαδρομής και την ...

Ο « Ματωμένος Γάμος » του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, σε σκηνοθεσία του Κώστα Τσιάνου, αποτελεί μια παράσταση που αναδεικνύει τη διαχρονική δύναμη του έργου. Η σκηνοθεσία δίνει έμφαση στα έντονα συναισθήματα, στη σύγκρουση ανάμεσα στον έρωτα και το καθήκον και στη δύναμη της μοίρας.  Οι ερμηνείες αποδίδουν με αμεσότητα την αγωνία, το πάθος και την εσωτερική σύγκρουση των ηρώων. Η ένταση κορυφώνεται σταδιακά και διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού μέχρι το τέλος.  Τα σκηνικά και τα κοστούμια υπηρετούν το ύφος του έργου και δημιουργούν μια αυθεντική ατμόσφαιρα. Η μουσική ενισχύει τη δραματικότητα και συνοδεύει ουσιαστικά την εξέλιξη της ιστορίας.  Η παράσταση αναδεικνύει τα διαχρονικά θέματα του έργου, όπως ο απαγορευμένος έρωτας, η τιμή, η κοινωνική πίεση και η μοίρα. Το αποτέλεσμα είναι συγκινητικό και δυνατό. Ο «Ματωμένος Γάμος» παραμένει ένα επίκαιρο έργο που αγγίζει τον θεατή και υπενθυμίζει ότι τα ανθρώπινα πάθη ξεπερνούν τον χρόνο.

Οι « Βάκχες » του Γιάβορ Γκάρντεφ παρουσιάζουν μια σύγχρονη και ιδιαίτερα τολμηρή σκηνική προσέγγιση του έργου του Ευριπίδη. Η παράσταση αποκτά έντονο μουσικό χαρακτήρα, καθώς οι The Tiger Lillies συμμετέχουν ενεργά στη δράση, αφηγούνται την ιστορία και διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό την ατμόσφαιρα του έργου με τη ζωντανή μουσική τους. Η σκηνοθεσία δίνει έμφαση στην εικόνα, στη μουσική και στη θεατρική μεταμόρφωση. Τα κοστούμια, το μακιγιάζ και οι φωτισμοί συνθέτουν έναν σκοτεινό, γοτθικό κόσμο που αναδεικνύει τη διονυσιακή έκσταση και την αίσθηση του μυστηρίου. Η αισθητική αυτή κυριαρχεί σε όλη τη διάρκεια της παράστασης και της χαρίζει μια ξεχωριστή ταυτότητα. Οι ερμηνείες υπηρετούν με συνέπεια τη σκηνοθετική πρόταση. Ο Διόνυσος συνδυάζει γοητεία, ειρωνεία και δύναμη, ενώ ο Πενθέας αποδίδει πειστικά την ακαμψία και τη σύγκρουση με το άγνωστο. Η Αγαύη μεταφέρει με ένταση το ανθρώπινο δράμα του φινάλε και προσθέτει μεγαλύτερο συναισθηματικό βάθος στις τελευταίες σκηνές. Συνολικά, η παράσ...

Η παράσταση «Πηνελόπες και Πηνελοπιάδες – The Loom» στο νέο χώρο της ΣΤΟΑ culture παρουσιάζει μια διαφορετική ματιά στην ιστορία της Πηνελόπης και φωτίζει τη θέση της γυναίκας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Η σκηνοθεσία της Μαριάννας Κάλμπαρη συνδυάζει τον λόγο, τη μουσική, την κίνηση και το ύφασμα με τρόπο λιτό και ουσιαστικό.

Η « Αντιγόνη » του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία του Θέμη Μουμουλίδη, είναι μια προσεγμένη παράσταση που αναδεικνύει τη διαχρονικότητα του έργου και το φέρνει κοντά στον σύγχρονο θεατή. Η μετάφραση είναι εξαιρετική, άμεση και απόλυτα κατανοητή, χωρίς να χάνει τη δύναμη και την ποιητικότητα του πρωτότυπου κειμένου. Η σκηνοθεσία υπηρετεί με συνέπεια το έργο και αναδεικνύει τα μεγάλα ερωτήματα γύρω από την εξουσία, τη δικαιοσύνη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Οι ερμηνείες είναι πολύ καλές στο σύνολό τους. Η Αντιγόνη της Λένας Παπαληγούρα αποδίδεται με δύναμη, ευαισθησία και αποφασιστικότητα, ενώ ο Κρέοντας του Ηλία Μελέτη ξεχωρίζει με μια εξαιρετική ερμηνεία, αποδίδοντας με ένταση και πειστικότητα την ακαμψία και την τραγικότητα του χαρακτήρα. Πρόκειται για μια αξιόλογη παράσταση που σέβεται το κλασικό έργο, συγκινεί και υπενθυμίζει ότι τα μηνύματα της «Αντιγόνης» παραμένουν πιο επίκαιρα από ποτέ.

Η παράσταση « Ο Αλέκος βγήκε απ’ τον Παράδεισο » στον «Ελληνικό Κόσμο» είναι μια όμορφη, νοσταλγική θεατρική εμπειρία που σε ταξιδεύει σε μια άλλη Ελλάδα. Από την αρχή μέχρι το τέλος, κυριαρχεί η τρυφερότητα και η συγκίνηση για το έργο και τη ζωή του Αλέκου Σακελλάριου. Το κείμενο είναι καλοδουλεμένο και δίνει χώρο στις μνήμες, στα τραγούδια και στις ιστορίες που σημάδεψαν το ελληνικό θέατρο και τον κινηματογράφο. Η παράσταση έχει ζωντάνια και ρυθμό και κρατά το ενδιαφέρον του θεατή με έναν ευχάριστα διαδραστικό τρόπο. Το γέλιο και η συγκίνηση εναλλάσσονται φυσικά, χωρίς υπερβολές. Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης στον ρόλο του Αλέκου Σακελλάριου είναι πολύ καλός, με άνεση και αμεσότητα. Η Ματίνα Νικολάου ξεχωρίζει επίσης με τις πολλαπλές μεταμορφώσεις της, δίνοντας ενέργεια και ευελιξία στην παράσταση. Συνολικά πρόκειται για μια τρυφερή και νοσταλγική καλοκαιρινή θεατρική πρόταση, που τιμά μια ολόκληρη εποχή και αφήνει μια ζεστή, ευχάριστη αίσθηση στον θεατή.

Η παράσταση « Ο Σώζων Εαυτόν Σωθήτω » είναι μια ζεστή, ανθρώπινη και απολαυστική κωμωδία που θυμίζει γιατί το θέατρο παραμένει μια ζωντανή εμπειρία. Η σκηνοθεσία της Ταμίλλας Κουλίεβα διατηρεί αμείωτο τον ρυθμό και αφήνει το χιούμορ να γεννιέται φυσικά μέσα από τις καταστάσεις και τις σχέσεις των ηρώων. Το έργο του Eduardo de Filippo συνδυάζει το γέλιο με τη συγκίνηση και αποτίει έναν όμορφο φόρο τιμής στους παλιούς περιοδεύοντες θιάσους, στα θρυλικά «μπουλούκια» που μετέφεραν το θέατρο από τόπο σε τόπο. Μέσα από παρεξηγήσεις, ανατροπές και ευτράπελα, αναδεικνύεται η αλληλεγγύη, η επιμονή και η αγάπη των ανθρώπων για την τέχνη τους.

Η «Εκάβη – Στη σκιά της Πολιτείας» του Στάθη Λιβαθινού αποτέλεσε μια μεγάλη θεατρική στιγμή και έναν ιδανικό αποχαιρετισμό του Ηρωδείου πριν από το κλείσιμό του για τις εργασίες αναστήλωσης. Η παράσταση συνδύασε τον λόγο του Ευριπίδη με τη φιλοσοφική σκέψη της Πολιτείας του Πλάτωνα και ανέδειξε με δύναμη τη διαχρονική σύγκρουση ανάμεσα στη δικαιοσύνη, την εκδίκηση, τη βία και την ανθρώπινη ευθύνη. Η σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθινού είχε σαφή καλλιτεχνική ταυτότητα, υψηλή αισθητική και απόλυτη συνοχή. Κάθε σκηνή υπηρετούσε το κεντρικό νόημα του έργου και κάθε σκηνική εικόνα λειτουργούσε με ακρίβεια και ουσία. Οι ερμηνείες είχαν ποιότητα, ένταση και αλήθεια. Η Μαρία Σαββίδου παρέδωσε μια σπουδαία Εκάβη, γεμάτη πόνο, αξιοπρέπεια και τραγική δύναμη. Ο Αντώνης Γιαννάκος ως Πολύδωρος, η Πολυξένη Παπακωνσταντίνου ως Πολυξένη, ο Γιώργος Δαμπάσης ως Οδυσσέας, ο Νίκος Καρδώνης ως Ταλθύβιος, ο Άρης Τρουπάκης ως Αγαμέμνων και ο Νέστορας Κοψιδάς ως Πολυμήστωρ συγκρότησαν ένα εξαιρετικό καστ με ουσι...

Ο «Τελευταίος να κλείσει την πόρτα» στο ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης από την ομάδα Εν Δράσει είναι από εκείνες τις παραστάσεις που σε κάνουν να γελάς και λίγα λεπτά μετά να νιώθεις έναν κόμπο στο λαιμό. Μέσα από χιουμοριστικές και συχνά απίθανες καταστάσεις μιλά για πράγματα που αφορούν όλους μας: τη μοναξιά, τα γηρατειά, την εγκατάλειψη, αλλά και την τεράστια επιθυμία του ανθρώπου να ζήσει, όσο δύσκολες κι αν είναι οι συνθήκες. Γελάσαμε, συγκινηθήκαμε και σκεφτήκαμε. Οι χαρακτήρες είχαν αλήθεια και η ιστορία κύλησε με φυσικότητα, χωρίς υπερβολές και χωρίς να χάνει ποτέ την ανθρώπινη πλευρά της. Η παράσταση θυμίζει ότι η ζωή παραμένει πολύτιμη μέχρι την τελευταία της στιγμή και ότι το γέλιο πολλές φορές είναι ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπίσεις όσα φοβάσαι. Φύγαμε από την αίθουσα με χαμόγελο, αλλά και με αρκετές σκέψεις. Και αυτό είναι πάντα σημάδι μιας καλής θεατρικής εμπειρίας.

Οι « Δύο Σιωπές » της θεατρικής ομάδας Mirror αποτελούν μια σκοτεινή ανατομία της ανθρώπινης βίας που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα.Ο Γιώργος Βογιατζάκης υπογράφει κείμενο και σκηνοθεσία με απόλυτη καθαρότητα και ακρίβεια. Η παράσταση απογυμνώνει τη βία από κάθε περιτύλιγμα και την τοποθετεί στο κέντρο της σκηνής ως μηχανισμό εξουσίας και καθημερινής συνύπαρξης. Οι σιωπές λειτουργούν ως φορείς νοήματος και ως χώροι όπου η ευθύνη, ο φόβος και η συνενοχή αποκτούν υλική μορφή. Η σκηνική γλώσσα υπηρετεί μια συνεχή ένταση που δεν χαλαρώνει και δεν επιτρέπει απόσταση από τα τεκταινόμενα. Η πραγματικότητα των γεγονότων μεταφέρεται στη σκηνή χωρίς εξωραϊσμό και χωρίς αποφόρτιση. Η εμπειρία της παράστασης μένει έντονη και δυνατή. Η παράσταση διεκδικεί τη θέση της ως αναγκαία καλλιτεχνική κατάθεση που αξίζει να παρουσιάζεται διαρκώς, γιατί αγγίζει τον πυρήνα της κοινωνικής ευθύνης και της ανθρώπινης συνείδησης. Αυτή η μικρή αλλά μεγάλη και δυνατή παράσταση πρέπει να παίζει 365 μέρες μπας και σωθ...