Open Mind

Η παράσταση « Επιστροφή στην Κόλαση » στο Θέατρο Ρεκτιφιέ παρουσιάζει έναν κόσμο χαμένο μέσα στη βία, τον φόβο και την ανθρώπινη παρακμή. Το έργο μιλά για το κακό που γεννιέται μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο και για μια κοινωνία που μοιάζει να έχει χάσει κάθε όριο. Μέσα από μαύρο χιούμορ, σαρκασμό και σκοτεινές εικόνες, η παράσταση δείχνει πως οι πραγματικοί δαίμονες δεν βρίσκονται στην κόλαση αλλά στην καθημερινότητα και στις πράξεις των ανθρώπων. Η σκηνοθεσία της Ειρήνης Ζήκα δημιουργεί από την αρχή μια αίσθηση έντασης και συνεχούς κίνησης. Η δράση κυλά γρήγορα και η σκηνή γεμίζει διαρκώς με φωνές, σώματα και δυνατές εικόνες. Η παράσταση έχει ρυθμό και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Η σκηνοθεσία αξιοποιεί σωστά τον χώρο και χτίζει μια ατμόσφαιρα σκοτεινή, άγρια και σχεδόν τελετουργική. Η μουσική αποτελεί από τα πιο δυνατά στοιχεία της παράστασης. Οι ζωντανοί ήχοι και οι κιθάρες δημιουργούν μια υπνωτική ατμόσφαιρα και συνοδεύουν ιδανικά την ένταση των σκηνών. Η μουσική λειτου...

Η παράσταση Μπουμπουλίνας 18 στο Θέατρο του Νέου Κόσμου συνιστά μια δυναμική επιστροφή στο πιο σκοτεινό και ταυτόχρονα καθοριστικό κεφάλαιο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας: την περίοδο της Ελληνικής Χούντας. Πρόκειται για μια θεατρική πράξη με καθαρό προσανατολισμό, που μεταφέρει στη σκηνή μια προσωπική μαρτυρία, αλλά και ένα συλλογικό τραύμα και μια βαθιά ριζωμένη ανάγκη για δικαιοσύνη και μνήμη. Η μαρτυρία της Κίττυ Αρσένη αποτελεί τον πυρήνα του έργου. Μια νέα γυναίκα, ηθοποιός, πολιτικοποιημένη, που βρέθηκε στα κρατητήρια της οδού Μπουμπουλίνας, στο διαβόητο κτίριο της Ασφάλειας, επειδή ανήκε στον χώρο της Αριστεράς και διεκδικούσε ελευθερία. Εκεί, σε έναν τόπο που ταυτίστηκε με βασανιστήρια, εξευτελισμό και ψυχική συντριβή, γράφτηκαν ιστορίες ανθρώπων που στοχοποιήθηκαν για τις ιδέες τους. Άνθρωποι που χαρακτηρίστηκαν «εχθροί», «επικίνδυνοι», «ανεπιθύμητοι» μόνο και μόνο επειδή πίστευαν σε έναν διαφορετικό κόσμο.

Η AI-MILIA στο Θέατρο Αργώ είναι μια βαθιά προσωπική εξομολόγηση της Αιμιλία Υψηλάντη. Η σπουδαία ηθοποιός παραμένει πάνω στη σκηνή μετά το τέλος της παράστασης και αφηγείται τη ζωή της μέσα από μνήμες, απώλειες, πολιτικές εμπειρίες, έρωτες και στιγμές που τη διαμόρφωσαν. Η αφήγηση ξεκινά από τα παιδικά χρόνια στον Πύργο και την Αμαλιάδα. Οι εικόνες της επαρχίας, της οικογένειας και της σχέσης με τη φύση αποκτούν ζεστασιά και αλήθεια μέσα από τον λόγο της. Ξεχωρίζουν οι αναφορές στους γονείς της και κυρίως στην αγάπη της για τα βιβλία και τη γνώση, που καθόρισε από νωρίς τη διαδρομή της. Η μετάβαση στην Αθήνα, οι σπουδές στην Ανώτατη Εμπορική και στο Θέατρο Τέχνης, η απομάκρυνσή της από τη σχολή του Καρόλου Κουν επειδή παντρεύτηκε και απέκτησε παιδί, σκιαγραφούν τη θέση της γυναίκας σε μια διαφορετική εποχή. Η ίδια μιλά με ειλικρίνεια και αυτογνωσία, χωρίς ίχνος πικρίας. Ιδιαίτερη δύναμη έχουν οι σκέψεις της για το θέατρο, την πολιτική και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η αναφορά στη συμμ...

Η παράσταση «Οι Ευεργετικές Ιδιότητες του Αθλητισμού» στο STUDIO ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗ χρησιμοποιεί το χιούμορ και τη σάτιρα για να μιλήσει για κάτι πολύ οικείο και σύγχρονο: την ανάγκη των ανθρώπων να νιώσουν καλύτερα με το σώμα, την ψυχή και τη ζωή τους. Μέσα στον χώρο ενός «θεραπευτηρίου», όπου η άσκηση παρουσιάζεται σχεδόν σαν μέθοδος προσωπικής σωτηρίας, οι χαρακτήρες αποκαλύπτουν σταδιακά τους φόβους, τις αδυναμίες και τις πραγματικές τους προθέσεις. Το περιστατικό με τη λιποθυμία της Γιώτας γίνεται η αφορμή ώστε να φανεί πώς αντιδρά ο καθένας μπροστά σε μια κρίσιμη στιγμή. Άλλος σκέφτεται πρώτα τον άνθρωπο που κινδυνεύει, άλλος φοβάται τις συνέπειες, άλλος υπερασπίζεται με πάθος τη «θεραπεία» και την ομάδα. Μέσα από αυτές τις συγκρούσεις, το έργο αγγίζει ένα πολύ ουσιαστικό ερώτημα της εποχής μας: ζούμε μόνο για τον εαυτό μας ή υπάρχει ακόμη χώρος για τον συνάνθρωπο; Η παράσταση κρατά έναν φρέσκο και γρήγορο ρυθμό, με φυσικούς διαλόγους και έξυπνο χιούμορ που βγαίνει αβίαστα. Οι ηθοποιοί...

Η παράσταση Μισή Πατρίδα στο θέατρο Μικρός Κεραμεικός είναι μια βαθιά προσωπική και συγκινητική αφήγηση για τον ξεριζωμό της Σμύρνης, δοσμένη μέσα από τη φωνή μιας λουτράρισσας των χαμάμ. Η μνήμη της χαμένης πατρίδας συναντά θρύλους, δοξασίες και παραμυθητικά στοιχεία της Μικράς Ασίας, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα μαγικού ρεαλισμού που διαπερνά ολόκληρη την παράσταση. Το κείμενο, βασισμένο στην ιδέα του βιβλίου της Κώστιας Κοντολέων Σιγανά πατώ τη γη και σε αυθεντικές μαρτυρίες γυναικών από το αρχείο του ΕΛΙΑ, αποκτά πάνω στη σκηνή μια ζεστή, ανθρώπινη και σχεδόν παραμυθένια διάσταση. Με εκφραστικότητα και τρυφερότητα, η ηρωίδα διηγείται την κόλαση της καταστροφής της Σμύρνης. Τα χέρια της μοιάζουν να ζωγραφίζουν μπροστά μας τις εικόνες που περιγράφει· σπίτια, ανθρώπους, φόβο, απώλεια και μνήμη. Η αφήγησή της είναι ένα βιωμένο συναίσθημα. Στο δεύτερο μέρος, η παράσταση αλλάζει ύφος και μπαίνει σε έναν κόσμο λαϊκού θρύλου. Ο Σάπρης ερωτεύεται μια νεράιδα στο νεραϊδόρεμα και της παίρνει...

Η παράσταση « LuLe » είναι μια εξαιρετική σκηνική εμπειρία που καταφέρνει να συγκινήσει και να ψυχαγωγήσει χωρίς ούτε μία λέξη. Οι Κατερίνα Μπιλιούρη και Βασίλης Τσιάκας έχουν μοναδική σκηνική χημεία και κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού από την αρχή μέχρι το τέλος. Με μόνο όπλο το βλέμμα, τις κινήσεις και τους μορφασμούς τους, δημιουργούν αληθινές στιγμές γέλιου αλλά και συγκίνησης. Το χιούμορ τους είναι αυθεντικό, ζωντανό και συνεχές. Οι δυο τους θυμίζουν ένα σύγχρονο κωμικό δίδυμο, με έντονη εκφραστικότητα και απίστευτο συγχρονισμό. Η παράσταση μιλά κατευθείαν στην ψυχή του θεατή. Πίσω από το γέλιο κρύβονται η μοναξιά, η ανάγκη για επικοινωνία και η ανθρώπινη τρυφερότητα. Η σιωπή γίνεται δύναμη και κάθε κίνηση αποκτά νόημα. Το «LuLe» είναι μια ευρηματική, τρυφερή και πολύ ιδιαίτερη παράσταση που αξίζει πραγματικά να δει κανείς. Πολλά μπράβο στους δημιουργούς και στους ηθοποιούς για αυτή την τόσο όμορφη και ξεχωριστή δουλειά.

Στο Θέατρο Αλκμήνη παρουσιάζεται η παράσταση « Ο τραπεζίτης κερδίζει πάντα δύο φορές », μια πολιτική κωμωδία με παλμό, ρυθμό και ουσία. Το έργο μιλά με αμεσότητα για την οικονομική κρίση, την ανθρώπινη απόγνωση, την ανάγκη για δικαιοσύνη και τη σύγκρουση ανάμεσα στην ηθική και την εκδίκηση. Οι δημιουργοί Ιγνάθιο δελ Μοράλ και Ερνέστο Καμπαγιέρο χτίζουν μια ιστορία που παραμένει απολύτως επίκαιρη και αγγίζει έντονα και την ελληνική πραγματικότητα. Η σκηνοθεσία του Θάνου Περιστέρη διατηρεί αδιάκοπα τον παλμό της παράστασης και αναδεικνύει με ευκρίνεια τόσο το κωμικό όσο και το δραματικό στοιχείο του έργου. Ο ρυθμός παραμένει ζωντανός, οι εναλλαγές λειτουργούν δυναμικά και η σκηνική δράση κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού. Οι ερμηνείες διαθέτουν ενέργεια, ένταση και εξαιρετικό σκηνικό δέσιμο. Οι ηθοποιοί αποδίδουν με φυσικότητα τους χαρακτήρες και μεταφέρουν αβίαστα το χιούμορ, την αγωνία και τη συγκίνηση της ιστορίας. Το κοινό γελά, συμμετέχει και προβληματίζεται ουσιαστικά σε μια ε...

Η παράσταση « Ο Μέγας Ιεροεξεταστής » στο Θέατρο Αλκμήνη βασίζεται σε ένα από τα πιο δυνατά κεφάλαια του Ντοστογιέφσκι στους «Αδελφούς Καραμάζοφ» και μεταφέρει στη σκηνή μια καθαρή και έντονη φιλοσοφική σύγκρουση. Το έργο θέτει στο κέντρο του το ερώτημα της ελευθερίας και της εξουσίας και δείχνει πόσο δύσκολο είναι για τον άνθρωπο να ζει με απόλυτη ευθύνη των επιλογών του. Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου στηρίζεται απόλυτα στη δύναμη του λόγου και αφήνει το κείμενο να αναπνέει και να κυριαρχεί. Η παράσταση διατηρεί σταθερό ρυθμό και καθαρή γραμμή, ενώ εστιάζει στη σύγκρουση των ιδεών χωρίς να τη διασπά με περιττά στοιχεία. Η ερμηνεία του Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου είναι δυνατή και ελεγχόμενη. Ο ηθοποιός αποδίδει το κείμενο με ακρίβεια, ένταση και εσωτερικό ρυθμό και δίνει ζωή στον διάλογο των δύο θέσεων. Η ερμηνεία του διατηρεί ισορροπία ανάμεσα στη λογική και στο συναίσθημα και μεταφέρει καθαρά την πνευματική ένταση του έργου. Το αποτέλεσμα δημιουργεί μια παράσταση που...

Στον χώρο του Onassis Ready παρουσιάζονται τα έργα « Ongoing » και « A Biographical Wardrobe » της Tilda Swinton. Η έκθεση διαμορφώνει μια ενιαία εμπειρία που συνδυάζει performance, εγκατάσταση και κινηματογραφική αφήγηση. Η Σουίντον οργανώνει ένα προσωπικό αρχείο ζωής μέσα από ρούχα που προέρχονται από την οικογένειά της, από σημαντικές στιγμές της καριέρας της και από την καθημερινότητά της. Κάθε αντικείμενο λειτουργεί ως φορέας μνήμης και συνδέεται άμεσα με μια συγκεκριμένη εμπειρία ή σχέση. Η παρουσία του Olivier Saillard δίνει στο έργο μια σκηνική και χορογραφημένη διάσταση. Τα ρούχα ενεργοποιούνται μέσα στον χώρο και αποκτούν χαρακτήρα performance που φέρνει το κοινό κοντά στην προσωπική αφήγηση της καλλιτέχνιδας. Το « Ongoing » αναπτύσσει μια καθαρά αυτοβιογραφική δομή. Η Σουίντον επιστρέφει στην οικογενειακή της ιστορία και εντάσσει ρούχα των γονιών και των παππούδων της σε ένα ενιαίο αφήγημα. Η διαδοχή των ενδυμάτων δημιουργεί μια αίσθηση συνέχειας ανάμεσα στις γενιές. Η καταγ...

Η παράσταση « Ελεύθερη σχέση » μιλά με αμεσότητα και αλήθεια για τις σχέσεις της σημερινής εποχής. Παρουσιάζει ένα ζευγάρι γεμάτο αντιφάσεις, σιωπές και απωθημένα, μέσα από στιγμές που μοιάζουν πολύ γνώριμες και ανθρώπινες. Το έργο καταφέρνει να ισορροπεί όμορφα ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση, κρατώντας το ενδιαφέρον ζωντανό από την αρχή μέχρι το τέλος. Ο λόγος είναι φυσικός, καθημερινός και πολύ οικείος, κάτι που κάνει τους ήρωες να μοιάζουν αληθινοί. Οι διάλογοι έχουν ρυθμό και ένταση, ενώ οι συγκρούσεις του ζευγαριού αποτυπώνουν εύστοχα την ασφυξία, την έλλειψη επικοινωνίας και την ανάγκη για προσωπική ελευθερία. Ο Ιωάννης Βλαχογιάννης δίνει μια απολαυστική ερμηνεία, συνδυάζοντας χιούμορ, αμηχανία και εσωτερική ένταση με πολύ φυσικό τρόπο. Η Ζωή Μουκούλη κάνει τη Χρυσάνθη ιδιαίτερα οικεία και ανθρώπινη, μεταφέροντας με ευαισθησία όλα όσα νιώθει η ηρωίδα. Πολύ όμορφα δουλεμένο είναι και το σκηνικό της κουζίνας, που λειτουργεί σαν ένας χώρος γεμάτος μνήμες, πίεση και συναισθήματ...

Η παράσταση Τρεις Αδερφές (θα έρθουν καλύτερες μέρες) στη ΠΛΥΦΑ, αποτελεί μια ενδιαφέρουσα και ευαίσθητη σύγχρονη συνομιλία με τον κόσμο του Τσέχωφ, μεταφέροντας τη γνωστή ιστορία στο σήμερα και μέσα στην ελληνική πραγματικότητα. Με φόντο την Κεφαλονιά και ένα πατρικό σπίτι γεμάτο μνήμες, η παράσταση μιλά για την οικογένεια, την απώλεια, τα ανεκπλήρωτα όνειρα και την ανάγκη των ανθρώπων να πιστέψουν πως «θα έρθουν καλύτερες μέρες». Το κείμενο των Ειρήνη Λαμπρινοπούλου και Δανάη-Αρσενία Φιλίδου προσεγγίζει με χιούμορ αλλά και συγκίνηση τις σχέσεις των τριών αδελφών, κρατώντας ζωντανό τον τσεχοφικό πυρήνα της αναζήτησης και της ματαίωσης. Η σκηνοθεσία της Ειρήνης Λαμπρινοπούλου παρουσιάζει πολλές ενδιαφέρουσες ιδέες και δημιουργεί μια οικεία, ανθρώπινη ατμόσφαιρα, όπου οι ήρωες μοιάζουν να κουβαλούν γνώριμα αδιέξοδα και επιθυμίες. Ιδιαίτερα θετική εντύπωση αφήνουν οι ερμηνείες των τριών πρωταγωνιστριών, που αποδίδουν με φυσικότητα και ευαισθησία τη σύνθετη σχέση των αδελφών, ισορροπώντα...

Η παράσταση Δεσποινίς Μαργαρίτα στο θέατρο Αλκμήνη παρουσιάζεται εδώ μέσα από μια σύγχρονη και ευρηματική σκηνική προσέγγιση, που μετατρέπει τον γνωστό μονόλογο σε μια πολυφωνική εμπειρία με έντονο παλμό και διαρκή επικοινωνία με το κοινό. Η σχολική αίθουσα γίνεται ένας χώρος όπου η εξουσία, η πειθαρχία και η ανάγκη για έλεγχο αποκαλύπτονται με τρόπο άμεσο και ιδιαίτερα επίκαιρο. Η σκηνοθεσία του Γιώργου Παπαπαύλου, απολύτως εύστοχη, αξιοποιεί δημιουργικά τη διάσπαση του ρόλου σε επτά πρόσωπα, δίνοντας ρυθμό και ζωντάνια στην παράσταση. Οι συνεχείς μεταβάσεις και η αλληλεπίδραση με το κοινό κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον, ενώ αναδεικνύουν τη συλλογική διάσταση της εξουσίας και της κοινωνικής διαμόρφωσης. Οι ερμηνείες των Φρύνη Αγραφιώτη Σπανούδη, Αγγερούς Κουλουλία, Νίκης Κουτελιέρη, Δημήτρας Λυγήρου, Λουκίας Μεϊδάνη, Θάνου Ρούμπου και Βασίλη Τσιάκα λειτουργούν αρμονικά ως ένα ενιαίο σύνολο, αποδίδοντας με ένταση αλλά και ευαισθησία τις διαφορετικές όψεις της Δεσποινίδας Μαργαρίτας. Το...

Η Δεσποινίς Τζούλια στο θέατρο Χώρος, παραμένει ένα έργο βαθιά ανθρώπινο και διαχρονικό, που φωτίζει την ανάγκη του ανθρώπου να ξεφύγει από τα όρια που του επιβάλλουν η κοινωνία και οι προσωπικές του αδυναμίες. Η παράσταση δημιουργεί μια σκοτεινή και έντονη ατμόσφαιρα, όπου η μουσική συνοδεύει ασταμάτητα τους ήρωες και ενισχύει το αίσθημα αγωνίας και επιθυμίας. Η Τζούλια και ο Ζαν κινούνται μέσα σε ένα παιχνίδι έλξης που σταδιακά οδηγείται στα άκρα, ενώ η παρουσία της Κριστίν λειτουργεί σαν μια ήρεμη δύναμη μέσα στην ένταση της νύχτας. Το έργο, παρότι γράφτηκε πριν από πολλά χρόνια, εξακολουθεί να αγγίζει σύγχρονα ζητήματα όπως η ταυτότητα, η μοναξιά και η ανάγκη του ανθρώπου να ορίσει τη ζωή του. Ο Γιάννης Τσορτέκης στον ρόλο του Ζαν κινήθηκε με ένταση και σταθερότητα, ενώ η Ελένη Μαυρίδου ως Τζούλια απέδωσε τη νευρικότητα και την εσωτερική σύγκρουση της ηρωίδας. Η Νεκταρία Γιαννουδάκη, ως Κριστίν, έδωσε μια πιο γειωμένη παρουσία στη σκηνή, λειτουργώντας ισορροπητικά μέσα στη δραματι...

Η παράσταση Ο Αυτοχειράς του Νικολάι Έρντμαν, σε σκηνοθεσία Θανάση Θεολόγη στο Θέατρο Αλκμήνη, παρουσιάζει μια σατιρική κωμωδία που φωτίζει με καθαρό τρόπο την ανθρώπινη απόγνωση και την κοινωνική υποκρισία. Η σκηνοθετική προσέγγιση αναδεικνύει το παράλογο της ιστορίας μέσα από ρυθμό που συνδυάζει το κωμικό στοιχείο με υπαρξιακή ένταση. Η παράσταση αξιοποιεί το χιούμορ χωρίς να χάνει τη σκοτεινή της βάση, διατηρώντας σταθερά το ενδιαφέρον του θεατή. Ο κεντρικός ήρωας, ο Σεμιόν Σεμιόνοβιτς, παρουσιάζεται ως ένας άνθρωπος εγκλωβισμένος σε μια κοινωνία που τον ακυρώνει και τον κάνει να αμφισβητεί την αξία της ύπαρξής του. Η ιστορία του αποκτά καθολική διάσταση, καθώς συνδέεται με την ανάγκη για αναγνώριση και νόημα. Οι παρεξηγήσεις που ακολουθούν λειτουργούν ως καθρέφτης μιας κοινωνίας που εκμεταλλεύεται ακόμη και την προσωπική τραγωδία για να ικανοποιήσει τη δική της περιέργεια και ματαιοδοξία. Το κείμενο του Έρντμαν παραμένει επίκαιρο και αιχμηρό, καθώς σχολιάζει με σαφήνεια τη σχέση τ...

Η παράσταση Blunted – Δήμητρες και Περσεφόνες της Σοφιάννας Θεοφάνους, σε σκηνοθεσία της Μαρίας Ξανθοπουλίδου, προσεγγίζει τη σχέση μητέρας και κόρης μέσα από ένα σύγχρονο και βαθιά ανθρώπινο πρίσμα. Αφετηρία της είναι ο μύθος της Περσεφόνης, όμως το έργο παραμένει σταθερά στραμμένο στη σημερινή οικογενειακή πραγματικότητα, στις σιωπές, στις ενοχές και στις δυσκολίες της συναισθηματικής επικοινωνίας. Η σκηνοθεσία μετατρέπει τον χώρο της Καμίρου σε ένα οικείο μεσοαστικό σπίτι, δημιουργώντας μια αίσθηση εγκλωβισμού που συνοδεύει διαρκώς τις δύο γυναίκες. Η παράσταση κινείται με εσωτερικό ρυθμό και δίνει χώρο στις παύσεις, στα ανείπωτα και στις μικρές μετατοπίσεις των χαρακτήρων. Η σκηνική ατμόσφαιρα στηρίζεται περισσότερο στη συναισθηματική ένταση παρά στη θεατρική εξωστρέφεια. Η Ευγενία Αποστόλου αποδίδει τη μητέρα με αυστηρότητα, κόπωση και βαθιά καταπιεσμένη ανάγκη για αγάπη. Η Ηλέκτρα Μπαρούτα δίνει στην κόρη ένταση και εύθραυστη αποφασιστικότητα, χτίζοντας έναν χαρακτήρα που επιστρ...

Ο « ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ » της Μαρκέλλας Μανωλιάδη αποτελεί μια από τις πιο ιδιαίτερες και ουσιαστικές σκηνικές εμπειρίες της φετινής χρονιάς. Η παράσταση δημιουργεί από την πρώτη στιγμή μια βαθιά υποβλητική ατμόσφαιρα και μεταφέρει τον θεατή σε έναν σκοτεινό, εσωτερικό κόσμο μνήμης, τραύματος και υπαρξιακής αγωνίας. Οι κινήσεις των χορευτών διαθέτουν απόλυτη ακρίβεια και λειτουργούν σχεδόν τελετουργικά πάνω στη σκηνή. Η φωνή στην ερμηνεία της Ευτυχίας Γιομελά παραμένει σταθερή, διαπεραστική και ονειρική, σαν ένας συνεχής εσωτερικός παλμός που συνοδεύει την πορεία του ήρωα προς την τελική αναμέτρηση με τον χρόνο, τον έρωτα και την απώλεια. Η θεματολογία της παράστασης αγγίζει με τόλμη το πένθος, τη μητρική μνήμη, το συλλογικό τραύμα και την ανάγκη του ανθρώπου να βρει νόημα ακόμη και μέσα στο σκοτάδι. Ο «ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ» δεν ακολουθεί εύκολες αφηγηματικές διαδρομές. Δημιουργεί εικόνες, γεννά συναίσθημα και αφήνει ένα έντονο αποτύπωμα πολύ μετά το τέλος της παράστασης. Μια παράσταση βαθιά ποιητική, σωμα...

Οι « Πολίτες β΄ κατηγορίας » του Brian Friel στο θέατρο Τζένη Καρέζη επιστρέφουν σχεδόν πενήντα χρόνια μετά για να θυμίσουν πως η εξουσία αλλάζει πρόσωπα αλλά όχι μεθόδους. Η καταστολή βαφτίζεται τάξη. Η κρατική βία μετατρέπεται σε “αναγκαία συνθήκη”. Οι εξεταστικές επιτροπές καταλήγουν σε προαποφασισμένες αθωώσεις και η δικαιοσύνη ακολουθεί πιστά τη γραμμή της εξουσίας. Το έργο φωτίζει με ωμό τρόπο τον μηχανισμό κατασκευής ενόχων. Η παραπληροφόρηση γίνεται επίσημη αλήθεια. Η διαστρέβλωση παρουσιάζεται ως αντικειμενικότητα. Οι άνθρωποι συνθλίβονται για να προστατευτεί η εικόνα του κράτους. Στη σκηνή του θεάτρου Τζένη Καρέζη, τρεις απλοί άνθρωποι κουβαλούν τον φόβο, την αγωνία και την ανάγκη να ακουστεί η αλήθεια τους μέσα σε έναν κόσμο που δικαιώνει πάντα τους ισχυρούς. Και αυτή ακριβώς η αλήθεια κάνει το έργο τόσο επικίνδυνα επίκαιρο. Ερμηνείες μεστές, σκηνοθεσία στοχευμένη και μουσική με παλμό. Μια παράσταση-καθρέφτης της εποχής. Μια γροθιά απέναντι στον πολιτικό κυνισμό και στη συλλ...

Το αναπάντεχο στην παράσταση RADIO 1: Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου που ανεβαίνει στο ο θεατρο 104,   είναι ότι από τα πρώτα κιόλας λεπτά αισθάνεσαι πως βρίσκεσαι μέσα σε ένα πραγματικό στούντιο ζωντανής ραδιοφωνικής εκπομπής. Η σκηνική συνθήκη δημιουργεί μια αίσθηση αμεσότητας και συμμετοχής που απορροφά το κοινό, καθώς όλα εκτυλίσσονται σαν να συμβαίνουν εκείνη ακριβώς τη στιγμή, χωρίς απόσταση και χωρίς προστασία. Οι φωνές, οι μουσικές παρεμβολές, οι συνδέσεις με τους «ρεπόρτερ» και οι παρεμβάσεις των ακροατών συνθέτουν ένα περιβάλλον οικείο αλλά ταυτόχρονα φορτισμένο με αγωνία. Μέσα σε αυτή τη ζωντανή ροή, η παράσταση καταφέρνει να αποτυπώσει με ευαισθησία τον θόρυβο και την αποσπασματικότητα της σύγχρονης πραγματικότητας. Η αναμονή για τον κομήτη λειτουργεί ως ένας κοινός φόβος που φέρνει στην επιφάνεια προσωπικές ιστορίες απώλειας, μοναξιάς και ανάγκης για επικοινωνία. Οι εξομολογήσεις των ακροατών αποκτούν ιδιαίτερη δύναμη ακριβώς επειδή ακούγονται σαν αυθεντικές μαρτυρίε...

Η παράσταση « Ο μαγεμένος βοσκός » του Σπυρίδωνος Περεσιάδη, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Σκουρλέτη στο θέατρο του Νέου Κόσμου, αποτελεί μια από τις πιο ιδιαίτερες και ατμοσφαιρικές θεατρικές προτάσεις της χρονιάς. Με βαθιά ποιητική ματιά και εξαιρετική αίσθηση ρυθμού, ο Σκουρλέτης αναδεικνύει τον λυρισμό και τη σκοτεινή γοητεία του έργου, δημιουργώντας μια τελετουργική σκηνική εμπειρία γεμάτη ευαισθησία, μνήμη και ερωτισμό. Η σκηνοθεσία του ισορροπεί μοναδικά ανάμεσα στο βουκολικό στοιχείο, τη λαϊκή παράδοση και την queer αισθητική, χαρίζοντας στο έργο μια σύγχρονη και βαθιά ανθρώπινη διάσταση. Το υποβλητικό σκηνικό, οι φωτισμοί και η μουσική συνθέτουν έναν ονειρικό κόσμο που παρασύρει τον θεατή από την πρώτη στιγμή.

Η παράσταση « By Heart » ήταν μια σπάνια εμπειρία που κατάφερε να μετατρέψει τη σκηνή σε μια ζεστή αγκαλιά, γεμάτη αλήθεια και φως. Η ιστορία της τυφλής γιαγιάς που ζητά από τον εγγονό της να της μάθει ένα τελευταίο ποίημα για να το «βλέπει» από μέσα της, μας άγγιξε στην καρδιά.  Μας έκανε να αναρωτηθούμε: «Αν χανόταν ο κόσμος, ποιο βιβλίο θα έσωζα στο μυαλό μου;»  Μέσα από την αφήγηση του Τιάγκο Ροντρίγκες, το θέατρο έγινε ένας τόπος συνάντησης όπου το αυθόρμητο γέλιο εναλλασσόταν με τη βαθιά σκέψη, θυμίζοντάς μας ότι οι αναμνήσεις είναι ο μοναδικός θησαυρός που κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει. Όταν μες στα συνέδρια της σιωπηλής μου σκέψης Γλυκά καλώ τις μνήμες μου πραγμάτων περασμένων Κηδεύω τον χαμό πολλών που ήδη έχω κηδέψει Θρήνο παλιό εκ νέου θρηνώ, χρόνο ακριβό χαμένο Μάτια στο κύμα αμάθητα, τ’αφήνω να πνιγούν Κλαίνε τους φίλους στη νυχτιά του αχρονολόγητου Άδη Θρήνων διαγραμμένα χρέη θυμούνται και θρηνούν Πενθούνε την απώλεια μορφών μες στο σκοτάδι Έτσι μπορεί να λυπ...