Open Mind

Το «Zyklon ή το Πεπρωμένο» του Θανάση Τριαρίδη , σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τσικούρα (Τσικ) στο Θέατρο Αργώ , είναι ένα έργο που επιλέγει να κοιτάξει κατάματα τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης χωρίς εντυπωσιασμούς και χωρίς εύκολες απαντήσεις. Δύο άγνωστοι συναντιούνται για να παίξουν ένα παιχνίδι με κανόνες που αποκαλύπτονται σταδιακά. Το όνομα «Zyklon» δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας· παραπέμπει ευθέως στη μνήμη του Ολοκαυτώματος και φορτίζει εξαρχής την ατμόσφαιρα. Το έργο δεν αναπαριστά την Ιστορία· τη χρησιμοποιεί ως καθρέφτη για το παρόν. Το ερώτημα που τίθεται δεν είναι τι συνέβη τότε, αλλά τι θα μπορούσε να συμβεί ξανά, και ποια θα ήταν η δική μας στάση. Η σκηνοθεσία κινείται με λιτότητα και ακρίβεια. Αποφεύγει τις υπερβολές και αφήνει το κείμενο να λειτουργήσει μέσα από τον διάλογο και την ένταση των παύσεων. Ο ρυθμός είναι μελετημένος, χτίζοντας σταδιακά την αίσθηση μιας αόρατης απειλής που δεν προέρχεται από εξωτερικούς μηχανισμούς, αλλά από τις ίδιες τις επιλογές των ...

Η κωμωδία « Εσύ κι εγώ και ο Φεϊντώ » της θεατρικής ομάδας Αντικλείδι είναι ένα απολαυστικό, ζωντανό ταξίδι στον κόσμο της σύγχρονης φάρσας, όπου η κλασική κωμωδία συναντά το σήμερα. Ο Δημήτρης Αλεξίου καταφέρνει να μεταφέρει την πνευματώδη οξύνοια και την πολυεπίπεδη σάτιρα του Γάλλου κωμωδιογράφου Φεντώ σε ένα σύγχρονο πλαίσιο, με καθημερινούς χαρακτήρες και καθημερινά διλήμματα, δημιουργώντας ένα έργο που είναι ταυτόχρονα homage και πρωτότυπο. Το κείμενο συνδυάζει έξυπνα το βοντβίλ, τη φάρσα και την επιθεώρηση με στοιχεία μπουλβάρ και αναφορές στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, χωρίς να χάνει ποτέ τον σύγχρονο ρυθμό και τη θεατρική φρεσκάδα. Η πλοκή, γεμάτη παρανοήσεις, εξωσυζυγικές περιπέτειες και κωμικά μπερδέματα, καταφέρνει να κρατά το κοινό σε εγρήγορση, ενώ το χιούμορ λειτουργεί σαν βαλβίδα απέναντι στις μικρές και μεγάλες αλήθειες της καθημερινής ζωής. Η σκηνοθεσία του Αλεξίου είναι ακριβής και ρυθμική, αφήνοντας χώρο στους ηθοποιούς να αναδείξουν τις κωμικές τους αρετές. ...

Θέατρο Ραντάρ Το θεατρικό έργο «Η ωραία Ελένη στην κοιλάδα των νεκρών ερώτων» του Κωνσταντίνου Μπούρα αποτελεί μια ιδιότυπη, ποιητική και στοχαστική δραματουργική σύνθεση που αντλεί υλικό από τον αρχαιοελληνικό μύθο, επαναπροσδιορίζοντάς τον μέσα από ένα σύγχρονο υπαρξιακό και μεταμοντέρνο πρίσμα.

Η « Λήθη vs Θύμηση – Δοκιμή Πόε » δεν αποτελεί απλώς μια σκηνική μεταφορά κειμένων του Έντγκαρ Άλλαν Πόε , αλλά μια στοχευμένη δραματουργική σύνθεση γύρω από τον άξονα μνήμη–λήθη. Η σκηνοθεσία της Κατερίνας Χάσκα αξιοποιεί τη συνένωση των «Η Καρδιά που Καρτερεί», «Ο Οίκος των Άσερ» και «Το Πηγάδι και το Εκκρεμές» για να συγκροτήσει ένα ενιαίο τοπίο εσωτερικού εγκλεισμού, όπου η ενοχή, το τραύμα και η ψυχική αποσύνθεση λειτουργούν ως διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας υπαρξιακής ρωγμής. Από την «Καρδιά που Καρτερεί» αντλείται ο παλμός της ανομολόγητης ενοχής,  η μνήμη που δεν σωπαίνει. Από τον «Οίκο των Άσερ» η αίσθηση παρακμής και η επιστροφή του θαμμένου παρελθόντος. Από το «Πηγάδι και το Εκκρεμές» η εμπειρία του εγκλεισμού και της απειλής μέσα στο σκοτάδι. Οι τρεις αφηγήσεις δεν παρουσιάζονται διαδοχικά, αλλά αλληλοδιεισδύουν, μετατρέποντας τον σκηνικό χώρο σε πεδίο ψυχικής δοκιμασίας. Έτσι, η σύγκρουση μνήμης και λήθης δεν δηλώνεται θεωρητικά· βιώνεται σωματικά. Καθοριστική είναι ...

Η « Φαιδρότητα » του Γιάννη Φασόη συνιστά μια σύγχρονη και τολμηρή δραματουργική ανάγνωση του μύθου της Φαίδρας και του Ιππόλυτου, συνομιλώντας δημιουργικά με τον Ευριπίδης και τον «Ιππόλυτος», αλλά και με το «Φαίδρας έρως» της Sarah Kane. Ο αρχαίος μύθος μετατοπίζεται στο παρόν και τοποθετείται σε μια υπερπολυτελή βίλα, έναν χώρο που λειτουργεί ως σκηνικό κοινωνικής επιφάνειας και ταυτόχρονα ως σύμβολο εσωτερικής αποσύνθεσης. Η Φαίδρα παρουσιάζεται εγκλωβισμένη σε έναν γάμο χωρίς συναισθηματικό αντίκρισμα και αναζητά στον έρωτα μια βαθύτερη επιβεβαίωση της ύπαρξής της. Η επιθυμία της δεν εξιδανικεύεται· αποκαλύπτεται ως ανάγκη επαφής, ως κραυγή για ορατότητα. Ο Ιππόλυτος, ψυχρός και αποστασιοποιημένος, ενσαρκώνει τη σύγχρονη αδυναμία δέσμευσης και ουσιαστικής επικοινωνίας. Η ένταση ανάμεσά τους δεν κορυφώνεται με εξωτερικές εκρήξεις αλλά καλλιεργείται υπόγεια, μέσα από σιωπές, αμηχανίες και βλέμματα που υποδηλώνουν περισσότερα από όσα λέγονται. Ο τίτλος λειτουργεί αποκαλυπτικά: η «φαι...

  Η « Αστερόσκονη » της Χριστίνας Ματθαίου , που παρουσιάζεται στο Θέατρο Σημείο , είναι μια παράσταση που μιλά για τον έρωτα χωρίς να τον εξιδανικεύει και χωρίς να τον μικραίνει. Τον αντιμετωπίζει ως κοσμικό φαινόμενο και ως βαθιά προσωπική εμπειρία ταυτόχρονα.

  Οι « Τερμίτες », σε σύλληψη και σκηνοθεσία του Παναγιώτη Καστρίτση  και κείμενο της Δανάης Ντέμου και του ίδιου, είναι μια παράσταση που καταπιάνεται με ένα ευαίσθητο κοινωνικό ζήτημα με ειλικρίνεια και ουσία.

  Η παράσταση « ΠΤΕΡΥΓΑ Α' - ΚΕΛΙ 71 » του Βασίλη Τσιράκη , που παρουσιάζεται στο Θέατρο  Αλκμήνη σε σκηνοθεσία Σταύρου Παρχαρίδη , είναι ένα κοινωνικοπολιτικό δράμα που επιχειρεί να μιλήσει για την ελευθερία χωρίς διδακτισμό και χωρίς εύκολες απαντήσεις.

  Η παιδική παράσταση « Η Παρέα του ΜΙΚΥ και το Τραγούδι της Χαράς », σε κείμενο και σκηνοθεσία της Γιώτας Τζουάνη , είναι μια φωτεινή, χαρούμενη θεατρική εμπειρία που απευθύνεται ουσιαστικά σε όλη την οικογένεια.

  Το « Killer Joe » του Tracy Letts, που παρουσιάζεται στο Θέατρο Αλκμήνη – Σκηνή Intermedia σε σκηνοθεσία του Αναστάση Κολοβού, αποτελεί μια παράσταση με σαφή καλλιτεχνικό προσανατολισμό και έντονο σκηνικό παλμό, η οποία καταφέρνει να αποδώσει τη σκληρότητα και τη σκοτεινή ειρωνεία του έργου χωρίς να διολισθαίνει σε επιφανειακό εντυπωσιασμό.

  Η νέα παραγωγή της R.M. Light, « Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος – Φωνή ἐν τῇ ἐρήμῳ », που παρουσιάζεται στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός, επιχειρεί να επαναφέρει στο σύγχρονο θεατρικό τοπίο το ιστορικό–θρησκευτικό δράμα με καθαρή πρόθεση και σαφή προσανατολισμό. Το έργο της Ευτυχίας Κ. Αργυροπούλου αντλεί από τα ευαγγελικά κείμενα και την εκκλησιαστική παράδοση, εστιάζοντας στις τελευταίες στιγμές του Ιωάννη του Προδρόμου μέσα στη φυλακή και στη σύγκρουσή του με την κοσμική εξουσία.

  Το « 1984 » του George Orwell στο Θέατρο Δίπυλον, σε σκηνοθεσία και ερμηνεία του Γιώργος Παπαγεωργίου, αποτελεί μια ισχυρή και απολύτως συνεκτική θεατρική πρόταση που επιβεβαιώνει τη δύναμη του πολιτικού θεάτρου όταν αυτό στηρίζεται σε σαφές όραμα και υψηλή εκτελεστική ακρίβεια. Η παράσταση διαθέτει καθαρή δραματουργική γραμμή, έντονη ρυθμική αγωγή και απόλυτη σκηνική συγκέντρωση.

  Η παράσταση « H Ήμερη και το εικόνισμα », βασισμένη στη νουβέλα «Кроткая» του Fyodor Dostoevsky, επιχειρεί να μεταφέρει στη σκηνή τον εσωτερικό κόσμο ενός ανθρώπου που βρίσκεται αντιμέτωπος με την απώλεια και με τα αδιέξοδα των δικών του επιλογών. Το έργο εστιάζει στον μονόλογο ενός ενεχυροδανειστή, ο οποίος προσπαθεί να εξηγήσει, ίσως και να δικαιολογήσει, τα γεγονότα που οδήγησαν τη νεαρή σύζυγό του στην αυτοχειρία, μέσα από έναν διάλογο που ουσιαστικά δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.

  Ο « Αγαπητικός της Βοσκοπούλας – Το Μιούζικαλ » στο Θέατρο Ακροπόλ είναι από εκείνες τις παραστάσεις που σε κερδίζουν από την πρώτη στιγμή και σε αφήνουν στο τέλος γεμάτο. Γεμάτο εικόνες, μουσική, συγκίνηση και μια αίσθηση πληρότητας που σπάνια συναντάς.

  Στο « Sisyphus – flesh and earth » δεν είδαμε έναν μύθο να αναπαρίσταται, είδαμε έναν άνθρωπο να εκτίθεται.  Η παράσταση μας κέρδισε γιατί δεν προσπάθησε να μας εντυπωσιάσει. Δούλεψε με επιμονή και ειλικρίνεια. Ο Φάνης Κατέχος δεν παίζει τον ήρωα. Γίνεται ένας άνθρωπος που παλεύει μπροστά μας. Το σώμα του δεν δείχνει απλώς κόπο· κουβαλά μνήμη, αντίσταση, αξιοπρέπεια. Κάθε κίνηση έχει λόγο ύπαρξης. Κάθε παύση έχει ένταση.

  Η παράσταση «Ο Ναυτικός» του Φερνάντο Πεσσόα , σε σκηνοθεσία της Δανάης Κατσαμένη , στο Θέατρο Βαφείο - Λάκης Καραλής , είναι μια εμπειρία βαθιά εσωτερική και ουσιαστική.

  Η «Ερωφίλη» του Γεώργιου Χορτάτση στο Θέατρο ΔΡΟΜΟΣ αναδεικνύει με καθαρότητα τη διαχρονική δύναμη της κρητικής αναγεννησιακής τραγωδίας. Η παράσταση φωτίζει τον σκληρό πυρήνα του έργου και προβάλλει με ένταση την αλαζονεία της εξουσίας, τη βία μέσα στην οικογένεια και τη συντριπτική δύναμη του Έρωτα. Η σκηνοθεσία οργανώνει με ρυθμό την κλιμάκωση της τραγωδίας και διατηρεί αμείωτη την αγωνία μέχρι την τελική κάθαρση.

Η παράσταση «ΦΑΕΘΩΝ» του Δημήτρη Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Χρύσας Καψούλη και απόδοση της νέας ομάδας BONAVENTURA, επαναφέρει στη σκηνή το οικείο και το μεταμορφώνει σε έναν χώρο έντασης και αλήθειας. Το μεσοαστικό σαλόνι της οικογένειας Λομ στο βόρειο Λονδίνο γίνεται ένα μικρό σύμπαν όπου συγκρούονται το Καλό και το Κακό, η Υποταγή και η Ανυπακοή, και κάθε χαρακτήρας φέρει μέσα του τη βία, τον τρόμο και την αδιάκοπη αναζήτηση λύτρωσης που διαπερνά την καθημερινότητα. Η παράσταση κατορθώνει να μετατρέψει την οικογενειακή καταπίεση σε σύγχρονο μύθο. Η βία φωτίζεται με ωμή ειλικρίνεια και καφκικά στοιχεία, αναδεικνύοντας την ψυχολογική ένταση και την κοινωνική διάσταση του έργου. Η διαδρομή του Λέλο, γιου καθηλωμένου στο βρεφικό του καρότσι, και η τελική του πράξη λυτρωτικής αντεπίθεσης, μετατρέπει τον μύθο του Φαέθοντα σε αλληγορία αντίστασης και ζωής: δεν καίγεται παρά μόνο ανυψώνεται. Οι ηθοποιοί προσφέρουν μια ερμηνεία γεμάτη λεπτομέρεια και αίσθηση του ρυθμού. Ο Χριστόφορος Κώνστας...

  Η θεατρική εκδοχή του « Πορτρέτου του Ντόριαν Γκρέι » από τον Kip Williams , βασισμένη στο μυθιστόρημα του Όσκαρ Ουάιλντ , όπως παρουσιάστηκε στο Θέατρο Πορεία σε σκηνοθεσία Δημήτρης Αγιοπετρίτης Μπογδάνος , αποτελεί μια παράσταση που στηρίζεται σχεδόν ολοκληρωτικά σε ένα πρόσωπο: τη Νάντια Κοντογεώργη . Ο θεατής παρακολουθεί μια ερμηνεία πολλαπλών ρόλων και ένα τεχνικά απαιτητικό παιχνίδι ταυτοτήτων. Η Κοντογεώργη βρίσκεται διαρκώς επί σκηνής και η κάμερα λειτουργεί ως δεύτερο βλέμμα και ως δραματουργικό εργαλείο. Ο επί σκηνής συνεργάτης χειρίζεται τη βιντεοσκόπηση και τον μηχανισμό της εικόνας, ενεργοποιώντας τις πολλαπλές εκδοχές της. Δημιουργούνται παράλληλες παρουσίες της ίδιας, μεταμφιεσμένες μορφές που προβάλλονται σε πραγματικό χρόνο και συνομιλούν με τη ζωντανή εκδοχή της. Η φωνή παραμένει δική της και ο διάλογος εκφράζει έναν εσωτερικό πυρήνα που εκδηλώνεται σκηνικά ως εξωτερική συνομιλία. Η σκηνική σύλληψη αναδεικνύει τον κατακερματισμό της ταυτότητας και τη λατρεία...

Η απόφαση να ανεβεί ξανά « Το Μεγάλο μας Τσίρκο » του Ιάκωβου Καμπανέλλη δεν είναι ποτέ μια απλή καλλιτεχνική επιλογή· είναι μια αναμέτρηση με τον μύθο. Στη σκηνή του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού, η σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια έρχεται να αποδείξει πως το εμβληματικό αυτό έργο δεν είναι ένα μουσειακό κειμήλιο του 1973, αλλά μια ζωντανή, φλέγουσα πληγή που παραμένει επίκαιρη. Με σεβασμό στο βαρύ φορτίο της πρώτης παράστασης, αλλά με μια φρέσκια, σύγχρονη ματιά, ο θίασος στήνει ένα παλλόμενο λαϊκό πανηγύρι, όπου η ιστορία της Ελλάδας παρελαύνει άλλοτε ως φάρσα και άλλοτε ως αρχαία τραγωδία.