Open Mind

Η « Σπυριδούλα » είναι μια παράσταση που μεταφέρει στη σκηνή με ένταση και αμεσότητα το μαρτύριο ενός κοριτσιού που έμεινε στην ιστορία ως σύμβολο κακοποίησης και απανθρωπιάς. Η αφήγηση είναι περιεκτική και ουσιαστική, καθώς παρακολουθούμε την τραγική ιστορία της ανήλικης ψυχοκόρης χωρίς περιττές δραματουργικές υπερβολές. Η ερμηνεία της ηθοποιού που ενσαρκώνει την κυρία είναι ιδιαίτερα δυνατή, με έναν εκνευριστικό τρόπο που μεταφέρει στον θεατή την αυταρχικότητα και τη σκληρότητα της γυναίκας. Συνολικά, οι ερμηνείες υπηρετούν με συνέπεια μια δύσκολη ιστορία.

Η παράσταση « Οι Δωσίλογοι », βασισμένη στο βιβλίο του Μενέλαου Χαραλαμπίδη, έχει μια ιδιαίτερη αισθητική που υπηρετεί το θέμα της και δημιουργεί από την αρχή μια ατμόσφαιρα έντασης. Η σκηνή είναι λιτή, αλλά γεμάτη πληροφορία. Πίσω από τους ηθοποιούς προβάλλονται εφημερίδες της εποχής, φωτογραφίες και ιστορικά στοιχεία που φωτίζουν κάθε ιστορία και μας βοηθούν να παρακολουθήσουμε τα γεγονότα. Το οπτικό υλικό λειτουργεί συμπληρωματικά προς τη δράση, δίνοντας στην παράσταση έναν έντονο ντοκιμαντερίστικο χαρακτήρα. Η μουσική ενισχύει το κοινό αίσθημα, δημιουργεί συγκίνηση και δίνει μεγαλύτερο βάρος στις στιγμές που εκτυλίσσονται μπροστά μας.

Η παράσταση « Λευκές Νύχτες ενός κλόουν » του Βασίλη Κατσικονούρη στο θέατρο Μαβίλη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Ζουγανέλη, είναι μια τρυφερή θεατρική συνάντηση που μας κέρδισε με την ηρεμία, το χιούμορ και τη δύναμη του κειμένου της. Εμπνευσμένη από τις «Λευκές Νύχτες» του Ντοστογιέφσκι, μεταφέρει στη σκηνή μια ιστορία μοναξιάς, προσμονής και ανθρώπινης επαφής, μέσα από μια διαφορετική, ιδιαίτερη ματιά.

Ο Ηλίας Καρελλάς καταπιάνεται με ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και παρουσιάζει μια παράσταση που δικαιώνει τον χαρακτηρισμό της υπερπαραγωγής. Η « Οδύσσεια » ξεδιπλώνεται στη σκηνή του Θεάτρου Κάππα με πλούσια σκηνικά μέσα, εντυπωσιακούς φωτισμούς, γιγαντοφιγούρες, κατασκευές και θέατρο σκιών. Η εικόνα αλλάζει διαρκώς, δημιουργώντας έναν ολόκληρο κόσμο που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον.

Ποια είναι, τελικά, η σημαντικότερη στιγμή στην ιστορία του ελληνικού έθνους από το 1821 μέχρι σήμερα; Είναι μια ιστορική επέτειος, ένας εθνικός θρίαμβος, μια πολιτική ανατροπή ή μήπως η κατάκτηση της πρώτης θέσης στη Eurovision; Και ποιος έχει την απάντηση; Ο καθένας μας, ανάλογα με τις μνήμες, τις πεποιθήσεις, τις προτεραιότητες και –κυρίως– τις αντιφάσεις του.

Η παράσταση « Μια κανονική μέρα » της Κατερίνας Γιαννάκου, στο Θέατρο Έργον, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσαφούλια, είναι μια παράσταση γροθιά. Μια ιστορία για την απώλεια, την οικογένεια και την προσπάθεια ενός ανθρώπου να ξαναβρεί τον εαυτό του, όταν η ζωή του αλλάζει μέσα σε μια στιγμή.

Η Κάρμεν Ρουγγέρη έχει καταφέρει όλα αυτά τα χρόνια να δημιουργεί παραστάσεις υψηλής αξίας για τα παιδιά, με σεβασμό στην ηλικία τους, αγάπη για τη γνώση και μεγάλη φροντίδα σε κάθε λεπτομέρεια. Κάθε χρόνο μάς προσφέρει μια ξεχωριστή θεατρική εμπειρία και μας αφήνει με τον ίδιο ενθουσιασμό. Έτσι και φέτος, με τον « Μέγα Αλέξανδρο » στο Christmas Theater, μας ταξιδεύει σε μια από τις πιο συναρπαστικές περιόδους της ελληνικής Ιστορίας.

Μια μοναχή, ένας διάσημος πίνακας και μια κυβέρνηση που αναζητά τρόπους να γεμίσει τα ταμεία της. Αυτή είναι η αφετηρία του έργου « Ο Πίνακας » του Ernesto Caballero, που παρακολουθήσαμε στο Θέατρο Ψυρρή, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Πανάδη.

MadMadame has arrived στο Red Jasper Cabaret Theater. Μια παράσταση που μας ταξιδεύει στην ατμόσφαιρα των παλιών, μυστηριωδών καμπαρέ, εκεί όπου η θεατρικότητα, η μουσική και η γοητεία μιας άλλης εποχής συναντιούνται!

Στο Θέατρο Αποθήκη παρακολουθήσαμε τους « Δίκαιους » του Αλμπέρ Καμύ, ένα έργο βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα της Ρωσίας του 1905. Μια ομάδα επαναστατών οργανώνει τη δολοφονία του Μεγάλου Δούκα Σεργκέι Αλεξάντροβιτς, πιστεύοντας πως αγωνίζεται για την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Στην πορεία, τα πρόσωπα έρχονται αντιμέτωπα με τα όρια της βίας, την ανθρώπινη συνείδηση και το ηθικό βάρος των επιλογών τους.

Ο Γιώργος Διαλεγμένος έχει τον τρόπο να μιλά για τις οικογενειακές σχέσεις χωρίς να τις εξωραΐζει. Στο « Μάνα, Μητέρα, Μαμά », που παρουσιάζεται στο Θέατρο Άλμα σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη, μια οικογένεια έρχεται αντιμέτωπη με τις ανάγκες, τις επιθυμίες και τις αντιφάσεις της, με αφορμή ένα σπίτι που πρόκειται να δοθεί αντιπαροχή. Η μητέρα αρνείται αρχικά να το αποχωριστεί, ενώ οι δύο γιοι της και οι γυναίκες τους βλέπουν σε αυτή την απόφαση μια ευκαιρία να αλλάξουν τη ζωή τους. Έτσι, ένα ζήτημα περιουσίας γίνεται η αφορμή να έρθουν στην επιφάνεια παλιές εντάσεις και βαθύτερες πληγές.

Το « Χέρμπεργκι », σε κείμενο και ερμηνεία της Ευτυχίας Κωνσταντέλου και σκηνοθεσία της Κατερίνας Μπιλιούρη, είναι μια παράσταση που σε φέρνει κοντά σε έναν άνθρωπο που βιώνει τον κόσμο με έναν τρόπο δύσκολο να ακολουθήσεις. Παρακολουθώντας την ηρωίδα, νιώθεις πως βρίσκεσαι μέσα σε μια πραγματικότητα που αλλάζει διαρκώς, όπου το γέλιο, ο φόβος, η τρυφερότητα και η αναστάτωση συνυπάρχουν απρόβλεπτα.

Ο « Ματωμένος Γάμος » του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας, μια τραγική ιστορία όπου ο έρωτας συγκρούεται με τις κοινωνικές συμβάσεις, η επιθυμία με το καθήκον και η ελευθερία με τη μοίρα. Στο Θέατρο Αλκμήνη, η νέα σκηνική προσέγγιση του έργου, σε μετάφραση, διασκευή και σκηνοθεσία της Ανδρονίκης Αβδελιώτη, αναδεικνύει τη διαχρονικότητα του λορκικού λόγου και τη σκοτεινή ομορφιά μιας ιστορίας που οδηγείται αναπόφευκτα στην τραγωδία.

Οι « ΠΡΙΓΚΙΠΙSSΕS » του Χάρη Λυμπερόπουλου  στον Μικρό Κεραμεικό,  μιλούν για τη φιλία, την αγάπη και τους δεσμούς που χτίζουμε με τους ανθρώπους της ζωής μας. Ο Θοδωρής και η Τζένη έχουν μεγαλώσει μαζί, έχουν μοιραστεί χαρές και δυσκολίες και γνωρίζονται καλύτερα απ’ όσο γνωρίζει ο ένας τον εαυτό του. Η ζωή τους συνδέεται και με ένα παιδί, που φέρνει νέες ευθύνες και αλλάζει τις ισορροπίες. Κάτω από αυτή τη βαθιά σχέση, όμως, υπάρχουν ζήλιες, μυστικά και συναισθήματα που δεν είναι πάντα εύκολο να ειπωθούν.

Το « Εδώ δεν πενθούν » της Μένιας Κιοσσέ είναι μια πολύ όμορφη, συγκινητική παράσταση, με εξαιρετικές ερμηνείες και βαθιά συναισθήματα. Από τις στιγμές που βλέπεις ανθρώπους γύρω σου να δακρύζουν, καταλαβαίνεις πόσο βαθιά μπορεί να αγγίξει μια ιστορία όταν μιλά για τον πόνο της απώλειας, για τις ενοχές και για όσα μένουν μέσα μας χωρίς να βρίσκουν εύκολα τον δρόμο προς τα έξω.

Ένα πτώμα βρίσκεται στην Ομόνοια. Την επόμενη μέρα, κανείς δεν φαίνεται να γνωρίζει τίποτα και πουθενά δεν υπάρχει είδηση για το περιστατικό. Ένας νέος αποφασίζει να ψάξει τι συνέβη και κάπως έτσι αρχίζει το παράξενο παιχνίδι της παράστασης « Ομόνοια – Μια μυθοπλασία », που σκηνοθετούν ο Ανέστης Αζάς και ο Πρόδρομος Τσινικόρης στο Θέατρο Δίπυλον. Ένα αστυνομικό μυστήριο γίνεται η αφορμή για να κοιτάξουμε αλλιώς έναν από τους πιο γνώριμους και αντιφατικούς τόπους της Αθήνας.

Στη παράσταση « Δεκάξι » της ομάδας Lorem Ipsum , στο Θέατρο 104, οι ερμηνείες χτίζουν μια σχέση έντασης με τον θεατή, καθώς οι ήρωες προσπαθούν να διατηρήσουν την αίσθηση της κανονικότητας σε μια πραγματικότητα που αλλάζει σταδιακά γύρω τους. Οι εκφράσεις, τα βλέμματα και οι σιωπές αποκτούν ξεχωριστή σημασία. Συχνά λένε περισσότερα από τα λόγια, αποκαλύπτοντας τον φόβο, την αμηχανία και τις εσωτερικές συγκρούσεις των προσώπων.

Ο Ερίκ έχει κάνει επάγγελμα κάτι που οι περισσότεροι δυσκολεύονται να κάνουν οι ίδιοι: να ανακοινώνει έναν χωρισμό. Στην κωμωδία του Τριστάν Πετιζιράρ « Χώρισε με ΑΕ και ΣΙΑ », αναλαμβάνει να πει για λογαριασμό άλλων το δύσκολο «τελειώσαμε». Η δουλειά του μοιάζει απλή μέχρι τη στιγμή που μια ανάθεση τον φέρνει απέναντι στη Γκαέλ, την πρώην σύντροφό του, και στον Ιππόλυτο, τον άνδρα που θέλει να χωρίσει μαζί της, αλλά γρήγορα αλλάζει γνώμη.

Υπάρχουν απώλειες που δεν τελειώνουν με τον θάνατο, αλλά εξακολουθούν να ζητούν απαντήσεις, κατανόηση και συμφιλίωση. Στο θεατρικό έργο « Το Μειδίαμα », η Μαρίνα Κονδάκη και η Ειρήνη Νιωτή συναντούν, μέσα από δύο παράλληλους μονολόγους, δύο γυναίκες που συνδέθηκαν βαθιά με τον Κώστα Καρυωτάκη: τη μητέρα του, Κατίγκω Σκάγιαννη, και την ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη. Με αφετηρία την αυτοκτονία του ποιητή, η παράσταση αναζητά όχι τόσο μια οριστική εξήγηση για το τραγικό του τέλος όσο έναν τρόπο να προσεγγίσει τον άνθρωπο πίσω από τον μύθο.

Το «Ακριβοί μου γονείς» των Armelle και Emmanuel Patron στο θέατρο Εμπορικόν, σε σκηνοθεσία Προμηθέα Αλειφερόπουλου και απόδοση Θοδωρή Πετρόπουλου, ξεδιπλώνει με οξύ χιούμορ τις αντιφάσεις της οικογενειακής ζωής. Μια ανακοίνωση των γονιών ανατρέπει τις ισορροπίες ανάμεσα στα τρία ενήλικα παιδιά τους και μετατρέπει την οικογενειακή συγκέντρωση σε πεδίο διεκδικήσεων. Η ανακούφιση για την καλή υγεία των γονιών δίνει γρήγορα τη θέση της στην αμηχανία, στις απαιτήσεις και στις αποκαλύψεις.