Open Mind

  Η επιστροφή του Χάρη Ρώμα στη θεατρική σκηνή με το νέο του έργο « Η Πριγκίπισσα των Αγίων Σαράντα! » στο θέατρο Coronet, αποδεικνύει για άλλη μια φορά πως ο δημοφιλής δημιουργός κατέχει όσο λίγοι τη μυστική συνταγή της λαϊκής κωμωδίας: ξέρει πώς να παίρνει τα υλικά της καθημερινότητας, τα μικροαστικά μας συμπλέγματα, την ανάγκη για κοινωνική αναρρίχηση και τα ερωτικά μπερδέματα και να τα μετουσιώνει σε έναν καθρέφτη που, ενώ παραμορφώνει αστεία τα είδωλά μας, τελικά λέει την αλήθεια. Η υπόθεση του έργου, φαινομενικά μια κλασική φάρσα παρεξηγήσεων, λειτουργεί ως οχήματα για κάτι βαθύτερο. Ο κεντρικός ήρωας, ο Παμείνος, ένας εκδότης με διογκωμένο «εγώ» και χαλαρές ηθικές αναστολές, στήνει μια εξωφρενική πλεκτάνη βαφτίζοντας τη σύζυγό του «Πριγκίπισσα» για να γοητεύσει έναν Άγγλο επενδυτή. Εδώ ο Ρώμας σαρκάζει ευφυώς την ξενομανία και την επιφανειακή λάμψη που συχνά κυνηγά η νεοελληνική κοινωνία, στήνοντας ένα γαϊτανάκι από ψέματα που όσο γιγαντώνεται, τόσο πιο ξεκαρδιστικό γίνεται....

Η παράσταση  «Σλάντεκ/Sladek» του Έντεν φον Χόρβατ από την Εταιρεία Θεάτρου Ars Moriendi , σε σκηνοθεσία Θάνου Νίκα , εκτός από μια ιστορική αναδρομή στον Μεσοπόλεμο, είναι μια επείγουσα και χειρουργική ανατομία της γέννησης του ολοκληρωτισμού. Μέσα από τη δουλεμένη μετάφραση του Γιώργου-Κωνσταντίνου Μιχαηλίδη, το πολιτικό αυτό δράμα μάς βυθίζει στην ασφυκτική ατμόσφαιρα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, εκεί όπου η οικονομική κατάρρευση και η κοινωνική εξαθλίωση γίνονται το ιδανικό λίπασμα για την άνοδο του «Μαύρου Στρατού». Αυτό που συμβαίνει στο ΠΛΥΦΑ ξεπερνά τα όρια μιας συμβατικής θεατρικής παρακολούθησης· είναι μια έντονη, σχεδόν σωματική εμπειρία , μια ολοκληρωτική επίθεση στις αισθήσεις που σε αφήνει με μια επίμονη ανατριχίλα. Η απόδοση των ηθοποιών είναι καθηλωτική. Με μια ερμηνευτική δεινότητα που αγγίζει τα όρια της αυτοθυσίας, ο θίασος ενσαρκώνει τη βία όχι ως κάτι εξωτικό, αλλά ως κάτι τρομακτικά οικείο. Οι ερμηνείες τους, γεμάτες ηλεκτρισμό και ακρίβεια, δίνουν σάρκα κα...

Η παράσταση « Η Ήμερη – Η Ανατομία μιας Πτώσης » στο Θέατρο Θησείον, σε σκηνοθεσία και διασκευή του Γιάννη Νταλιάνη, αποτελεί μια συγκλονιστική θεατρική εμπειρία που κατορθώνει να ξεκλειδώσει το ερμητικό σύμπαν του Ντοστογιέφσκι, προσφέροντας μια διεισδυτική ματιά στα σκοτεινά υπόγεια της ανθρώπινης ψυχής. 

  Η προσέγγιση του Φαίδωνα Καστρή στους «Πέρσες» του Αισχύλου , όπως ξεδιπλώνεται στη σκηνή του Θεάτρου Φούρνος, δεν αποτελεί μια συμβατική θεατρική αναπαράσταση, αλλά μια βαθιά μυσταγωγική κατάδυση στα έγκατα της ανθρώπινης συντριβής. Μετατρέποντας τον σκηνικό χώρο σε μια ιδιότυπη κρύπτη, μια πνευματική γέφυρα ανάμεσα στον κόσμο των νεκρών και τους εφιάλτες των ζωντανών, ο δημιουργός επαναφέρει την τραγωδία στην αρχέγονη ρίζα της: την τελετουργία. Εδώ, το δράμα δεν εξιστορείται απλώς, αλλά επιτελείται ως μια «Ακολουθία των Παθών», όπου η πτώση της Περσικής αυτοκρατορίας μεταβολίζεται σε έναν διαχρονικό θρήνο για την ανθρώπινη αλαζονεία και την αναπόφευκτη έλευση της Άτης. Η σκηνή παύει να είναι ένας ουδέτερος τόπος και μεταστοιχειώνεται σε ένα παρεκκλήσι μνήμης, όπου η μορφή της Άτοσσας και του Αγγελιοφόρου αποκτούν τη διάσταση θρησκευτικών συμβόλων, οδηγώντας τον θεατή σε μια εμπειρία κατάνυξης που υπερβαίνει τα όρια της ιστορικής καταγραφής. Ο ηθοποιός, λειτουργώντας ως ένας σύ...

  Η παράσταση « Μόνο Σπίτι, Κρεβάτι και Εκκλησία » των Ντάριο Φο και Φράνκα Ράμε, που ζωντανεύει επί σκηνής από τη Νικολέτα Βλαβιανού, αποτελεί μια εκρηκτική καλλιτεχνική κατάθεση πάνω στη γυναικεία μοίρα και τον εγκλωβισμό των κοινωνικών στερεοτύπων. Το έργο, γραμμένο το 1977, παραμένει αφοπλιστικά επίκαιρο, καθώς η «κωμικο-γκροτέσκα» ματιά των δημιουργών του καταφέρνει να διεισδύσει με χειρουργική ακρίβεια στις αθέατες πλευρές της καθημερινότητας μιας γυναίκας που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στους ρόλους της μάνας, της συζύγου και της ερωμένης.

Οι Ρεμπέτισσες Ψυχές είναι μια μουσική παράσταση που δεν περιορίζεται στην αναβίωση του ρεμπέτικου αλλά το επανατοποθετεί στο σήμερα, με επίκεντρο τη γυναικεία φωνή και το θάρρος που χρειάζεται για να πεις «όχι» και να κάνεις το δικό σου. Οι γυναίκες του Μεσοπολέμου, αληθινές, όχι μυθικές, γίνονται ξανά παρούσες μέσα από τραγούδια που γράφτηκαν για εκείνες και που, παρά την παλαιότητά τους, παραμένουν ζωντανά, διαχρονικά και βαθιά συγκινητικά. Στο κέντρο αυτής της παράστασης βρίσκεται η Νένα Βενετσάνου , μια φωνή που δεν τραγουδά αλλά ερμηνεύει, φωτίζει, αποκαλύπτει. Η Βενετσάνου, με τη γνωστή της καθαρότητα, το εύρος και τη μουσική της ευαισθησία, καταφέρνει να αποδώσει το ρεμπέτικο με τρόπο που ισορροπεί ανάμεσα στο ιστορικό βάρος και στη σύγχρονη καλλιτεχνική αντίληψη. Είναι μια ερμηνεύτρια που μεταγγίζει ψυχισμό και ποιότητα.

Η παράσταση-παιχνίδι «Ένα καλικαντζαράκι αλλιώτικο απ’ τα άλλα» από την Ομάδα των Πέντε Εποχών , που φιλοξενείται στο Θέατρο 104 , είναι μια από τις πιο τρυφερές και ουσιαστικές προτάσεις των φετινών εορτών. Δεν πρόκειται για μια τυπική θεατρική θέαση, αλλά για μια βιωματική εμπειρία που καταργεί τα όρια μεταξύ σκηνής και πλατείας, καλώντας γονείς και παιδιά να γίνουν οι ίδιοι πρωταγωνιστές σε μια διαδρομή αποδοχής και αγάπης.

Η Άννα Κοκκίνου στο Θέατρο Σφενδόνη προσφέρει μια θεατρική εμπειρία που υπερβαίνει τη συμβατική αναπαράσταση, μετατρέποντας το «Συμπόσιο» του Πλάτωνα σε μια τελετουργική εξερεύνηση του Έρωτα, η οποία αιχμαλωτίζει το κοινό για τρεις αδιάκοπες ώρες. Ο αρχικός σκεπτικισμός του θεατή διαλύεται μπροστά σε μια παράσταση που είναι πολύ περισσότερο από μια απλή ανάγνωση ενός κλασικού κειμένου· είναι μια συμμετοχική βύθιση στα άδυτα της αρχαίας ελληνικής σκέψης.

  Η « Σονάτα του Κρόιτζερ » του Λέοντος Τολστόι, στο χώρο τέχνης Ηχόδραση είναι μια αναπαράσταση ενός κλασικού κειμένου, αλλά και μια ανατριχιαστική ακτινογραφία της τοξικής αρρενωπότητας που παραμένει απελπιστικά επίκαιρη. Με φόντο τη μουσική του Μπετόβεν, η παράσταση μετατρέπεται σε ένα ψυχολογικό και κοινωνικό κατηγορητήριο, αναδεικνύοντας πώς η αντίληψη του έρωτα ως ιδιοκτησίας μπορεί να μετατραπεί σε φονικό όπλο.

Το «Caipirinha» του Μιχάλη Σπέγγου, που παρουσιάζεται στο Θέατρο Δρόμος , είναι ένα από εκείνα τα θεατρικά εγχειρήματα που καταφέρνουν να σε κρατήσουν στην κόψη του καθίσματος, όχι μόνο με την πλοκή τους, αλλά με την ωμή, αισθησιακή τους ένταση. Πρόκειται για ένα ερωτικό θρίλερ που χρησιμοποιεί το κοκτέιλ του τίτλου του ως μεταφορά: κάτι γλυκό, δροσερό, αλλά με μια βάση που μπορεί να σε «κάψει» αν δεν προσέξεις.

Η παράσταση «Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου» από την Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων , σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη , δεν είναι απλώς ένα θεατρικό γεγονός· είναι μια μετωπική σύγκρουση με την αλήθεια, μια εμπειρία που σε αφήνει γυμνό απέναντι στις δικές σου ενοχές και την κοινωνική σου ευθύνη. Βασισμένο στο αυτοβιογραφικό κείμενο του Εντουάρ Λουί , το έργο μεταμορφώνεται στη σκηνή σε ένα σπαρακτικό «κατηγορώ» που καταφέρνει να είναι ταυτόχρονα βαθιά ποιητικό και πολιτικά αιχμηρό. Ο Χρήστος Θεοδωρίδης παραδίδει ένα αληθινό μάθημα σκηνοθεσίας, αποδεικνύοντας πώς ένα μη θεατρικό κείμενο μπορεί να γίνει ορμητικό ποτάμι συναισθημάτων. Οι δύο ηθοποιοί, ο Γιώργος Κισσανδράκης και ο Διονύσης (Ντένης) Μακρής , επιδίδονται σε ένα υποκριτικό ρεσιτάλ σπάνιας έντασης. Με μια αεικίνητη, σχεδόν χορευτική ενέργεια, εναλλάσσονται στους ρόλους πατέρα και γιου, δανείζονται φωνές και βλέμματα, και ανασυγκροτούν μια μνήμη που πονάει. Η χημεία τους είναι συγκλονιστική: γίνονται το σώμα και η φωνή μιας σχέσ...

Η παράσταση «Αναζητώντας την Ελένη» της Νατάσας Νταϊλιάνη, που φιλοξενείται στη σκηνή Ωμέγα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά , αποτελεί μια συγκλονιστική κατάδυση στα αχαρτογράφητα νερά της συλλογικής και ατομικής μας μνήμης. Με αφετηρία μια αληθινή ιστορία από τα Τρίκαλα της Αντίστασης και του Εμφυλίου, το έργο υπερβαίνει τα όρια της ιστορικής καταγραφής και μετατρέπεται σε μια ελεγεία για το διαγενεακό τραύμα και τις αμίλητες πληγές που κληρονομούνται από γενιά σε γενιά. Η χρήση της θεσσαλικής ντοπιολαλιάς δεν λειτουργεί απλώς ως ένα γλωσσικό κόσμημα, αλλά ως το ίδιο το σώμα της παράστασης. Είναι μια γλώσσα γήινη, τραχιά και απόλυτα αληθινή, που καταφέρνει να «γειώσει» το θέατρο-ντοκιμαντέρ στην καθημερινότητα ενός απομακρυσμένου χωριού. Η Παναγιώτα και ο Φώτης, εγκλωβισμένοι σε μια φαινομενική ηρεμία, γίνονται οι φορείς ενός μυστικού που «στοιχειώνει» το σπίτι τους εδώ και τριάντα χρόνια. Η δράση, συμπυκνωμένη σε μία μόνο ημέρα, λειτουργεί σαν χύτρα ταχύτητας που εκρήγνυται κάτω από ...

Το μουσικοθεατρικό έργο «Ξημερώνει χωρίς..» της Χριστίνας Μούζη, σε σκηνοθεσία και δραματουργία του Γεώργιου Πανόπουλου, αποτελεί μια από τις πιο διεισδυτικές και ειλικρινείς καλλιτεχνικές καταθέσεις πάνω στο ακανθώδες ζήτημα της πατριαρχίας. Μακριά από την εύκολη οδό της καταγγελίας ή της διδακτικής αφήγησης, η performance επιλέγει τον δρόμο του «ψυχικού ξεγυμνώματος», προσφέροντας μια βιωματική εμπειρία που στοχεύει απευθείας στο ασυνείδητο. Η παράσταση καταφέρνει κάτι εξαιρετικά δύσκολο: να οπτικοποιήσει τον αόρατο τρόπο με τον οποίο η πατριαρχία «κατοικεί» μέσα στα σώματα. Μέσα από έναν θρυμματισμένο ρεαλισμό, οι τρεις γυναίκες και το αγόρι επί σκηνής δεν αναπαριστούν απλώς ρόλους, αλλά ενσαρκώνουν το συλλογικό τραύμα γενεών. Η επιλογή του σκηνοθέτη να χρησιμοποιήσει έναν λόγο ακραία βιωματικό, ειπωμένο όμως με «ψυχρή ευγένεια», δημιουργεί μια συγκλονιστική αισθητική απόσταση. Αυτή η αντίθεση αναδεικνύει τη βαρβαρότητα της καθημερινής, «αθόρυβης» βίας, που έχει εσωτερικευτεί τόσο ...

Η εμβληματική «Παναγία των Παρισίων» ανεβαίνει φέτος στον «Ελληνικό Κόσμο» υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη , «μαγεύοντας» μικρούς και μεγάλους. Η γνωστή σε όλους μας Εσμεράλντα, ο αγαπημένος μας Κουασιμόδος και όλοι οι ήρωες του Βίκτορος Ουγκώ συναντιούνται ξανά μέσα από τη φρέσκια ματιά της δημιουργού, σε μια παράσταση που ξεχωρίζει για την εξαιρετική της απόδοση, τη διασκευή και τις ιδιαίτερες σκηνοθετικές πινελιές. Πρόκειται για ένα εγχείρημα που απευθύνεται σε όλη την οικογένεια. Τα εντυπωσιακά κοστούμια και οι συνεχείς εναλλαγές των σκηνικών κρατούν το ενδιαφέρον αμείωτο, χαρίζοντας μια αίσθηση μαγείας. Παράλληλα, η παράσταση αγγίζει κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα με τέτοιο τρόπο, που το εύρος των μηνυμάτων της καθηλώνει και τους ενήλικες θεατές. Στο υποκριτικό κομμάτι, ο Τάσος Χαλκιάς , ως ο πλέον έμπειρος, δίνει την κατευθυντήρια οδηγία στον θίασο. Ο Ιβάν Σβιτάιλο , στον ρόλο του Κουασιμόδου, δεν διστάζει να «τσαλακωθεί» για να υποδυθεί τον «άσχημο» ήρ...

Η μεγάλη επιτυχία της σεζόν συνεχίζεται στο «Από Μηχανής» Θέατρο , αποδεικνύοντας πως ο «Φιάκας» του Δημοσθένη Μισιτζή παραμένει μια κωμωδία αθάνατη, ικανή να χαρίζει άφθονο γέλιο σε κάθε γενιά. Ο Πάνος Σκουρολιάκος , με την πολύχρονη εμπειρία του πάνω στο συγκεκριμένο έργο, στήνει μια παράσταση γιορτινή, γεμάτη χρώμα, μουσική και την αύρα της Κωνσταντινούπολης του 1870, όπου η Ανατολή συναντά τη Δύση με τον πιο σπαρταριστό τρόπο.

  Στην παράσταση «Το Βιβλίο της Ανησυχίας – Ημερολόγιο Αποχαιρετισμού» , ο Πάρης Μαντόπουλος και η ομάδα 4PLAY καταφέρνουν κάτι εξαιρετικά δύσκολο: να δώσουν σάρκα, οστά και κίνηση στον εσωτερικό, πολυδιασπασμένο κόσμο του Φερνάντο Πεσσόα. Στη σκηνή του Θεάτρου Αργώ, η ποίηση παύει να είναι μια στατική ανάγνωση και μετατρέπεται σε μια παλλόμενη, σωματική εμπειρία που ισορροπεί ανάμεσα στον υπαρξιακό στοχασμό και την απελευθέρωση του χορού.

Στη σκηνή του Θεάτρου Μοντέρνοι Καιροί , ο «Ματωμένος Γάμος» του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα αναβιώνει ως ένα κλασικό κείμενο, αλλά και ως μια πρωτόγονη, τελετουργική εμπειρία που κόβει την ανάσα. Η παράσταση καταφέρνει να συλλάβει την ουσία του Λορκικού σύμπαντος, εκεί όπου το ακραίο ερωτικό πάθος συγκρούεται με την παγερή ακαμψία μιας συντηρητικής κοινωνίας, οδηγώντας νομοτελειακά στη συντριβή.

Στο Θέατρο Lib’ro, η Φωτεινή Βαμβούκη καταθέτει μια ευφυή και τολμηρή διασκευή πάνω στον «Βουβό Σερβιτόρο» του Χάρολντ Πίντερ, με τίτλο « Τσάι με μπαρούτι κύριε Πίντερ ». Η παράσταση μας εισάγει σε μια συνθήκη απόλυτου εγκλωβισμού, όπου η ρουτίνα της βίας συναντά τον παραλογισμό της υπακοής. Οι δύο εκτελεστές, ο Μπι και ο Γκι, περιμένουν την επόμενη εντολή τους, όμως η σκηνοθετική επιλογή να εμφανιστεί ο Σερβιτόρος ως φυσική, αμίλητη παρουσία επί σκηνής και όχι απλώς ως ένα αναβατόριο όπως στο πρωτότυπο αναβαθμίζει το έργο, προσδίδοντάς του μια σχεδόν μεταφυσική ένταση. Η ερμηνεία της Θέκλας Μαντέλη στον ρόλο του Γκι αποτελεί τον συναισθηματικό πυρήνα της παράστασης. Προσεγγίζοντας τον χαρακτήρα ως έναν άνθρωπο πέρα από έμφυλους περιορισμούς, η ηθοποιός ενσαρκώνει με αφοπλιστική ειλικρίνεια την ταλάντευση ανάμεσα στην πειθαρχία και την αμφιβολία. Ο Γκι της Μαντέλη είναι ένα ον ευαίσθητο, που φλυαρεί και αγωνιά, προσφέροντας στιγμές κωμικοτραγικής ανακούφισης μέσα σε ένα περιβάλλον που ...

Το «Εκτροφείο Τεράτων» του Γιάννη Παπάζογλου, που παρουσιάζεται σε παγκόσμια πρώτη στον Μικρό Κεραμεικό, δεν είναι μια απλή θεατρική παράσταση· είναι μια ανατομία του κανιβαλισμού που επιβάλλει ο σύγχρονος καπιταλισμός. Ο σκηνοθέτης Γιάννης Παπαδογιάννης στήνει ένα κλειστοφοβικό, κοινωνικοπολιτικό θρίλερ που αρνείται να χαϊδέψει τα αυτιά του θεατή, φέρνοντάς τον αντιμέτωπο με το πιο κρίσιμο ερώτημα της εποχής μας: Πόση ανθρωπιά χωράει σε έναν ισολογισμό;

Το θρυλικό αστυνομικό αριστούργημα του Φρέντερικ Νοτ, « Ο Τέλειος Φόνος », ζωντανεύει στη σκηνή του Θεάτρου Eliart, προσφέροντας στους λάτρεις του είδους μια σπάνια εμπειρία κλασικού ψυχολογικού θρίλερ. Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Γιώργου Φρατζεσκάκη, η παράσταση αναμετράται με τη βαριά κληρονομιά του Άλφρεντ Χίτσκοκ, καταφέρνοντας να διατηρήσει αμείωτη την αγωνία και την ατμόσφαιρα μυστηρίου που καθιέρωσαν το έργο ως ορόσημο της παγκόσμιας δραματουργίας.