Open Mind

Η παράσταση « 24 ώρες σ’ έναν κόσμο που δεν μας ανήκει » του Παντελή Φλατσούση, που παρουσιάζεται στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, επιχειρεί να κοιτάξει τον σύγχρονο κόσμο χωρίς να τον απλοποιεί. Με αφετηρία την ατμόσφαιρα του φιλμ La Haine, η παράσταση ανοίγει μια συζήτηση γύρω από τη βία, τον αποκλεισμό και τις κοινωνικές ανισότητες, αλλά το κάνει μέσα από μια διαδικασία έρευνας που εκτίθεται ανοιχτά πάνω στη σκηνή. Η σκηνοθεσία επιλέγει μια μορφή που κινείται ανάμεσα στο θέατρο και το ντοκιμαντέρ. Ζωντανή δράση και βίντεο συνυπάρχουν, δημιουργώντας ένα σκηνικό περιβάλλον που μοιάζει περισσότερο με διαδικασία αναζήτησης παρά με μια κλασική αφήγηση. Αυτή η επιλογή δίνει ενδιαφέρον ρυθμό στην παράσταση και κρατά την αίσθηση ότι όσα συμβαίνουν μπροστά μας βρίσκονται ακόμη σε εξέλιξη. Ο πολυπολιτισμικός θίασος λειτουργεί ως βασικό στοιχείο της σκηνικής πρότασης. Οι διαφορετικές γλώσσες και εμπειρίες των ηθοποιών δεν παρουσιάζονται απλώς ως θεματικό στοιχείο, αλλά ενσωματώνονται οργανικά σ...

Η « NINA 2 » της Κάτια Σπερελάκη, σε σκηνοθεσία Yoel Wulfhart στο Theatre of the NO, είναι ένας μονόλογος που επιλέγει τη δύναμη της εσωτερικότητας αντί για τον εντυπωσιασμό. Η σκηνοθεσία κινείται με λιτότητα και καθαρή δραματουργική σκέψη, δημιουργώντας έναν χώρο όπου η μνήμη, ο χρόνος και η προσωπική αναμέτρηση της ηρωίδας μπορούν να αναδυθούν οργανικά. Χωρίς περιττές σκηνικές εντάσεις, η παράσταση χτίζει σταδιακά μια ατμόσφαιρα που επιτρέπει στον θεατή να εισχωρήσει στον εσωτερικό κόσμο της Νίνας. Η ερμηνεία της Βάσιας Βασιλείου αποτελεί τον βασικό άξονα της παράστασης. Με ακρίβεια, μέτρο και ευαισθησία, αποδίδει τη σταδιακή απογύμνωση της ηρωίδας: τις στιγμές αυτοπεποίθησης που σβήνουν, τις αμφιβολίες που επιστρέφουν, τη μνήμη που βαραίνει. Η κατάρρευση της Νίνας δεν παρουσιάζεται ως θεατρική έκρηξη αλλά ως μια ήσυχη, ανθρώπινη φθορά που αποκαλύπτεται μέσα από μικρές μεταβολές στον τόνο, στο βλέμμα και στη σιωπή. Αυτό δίνει στην ερμηνεία μια αίσθηση αλήθειας και ωριμότητας που κρατ...

Η παράσταση « Νεκροταφείο Αυτοκινήτων » του Fernando Arrabal, όπως την είδαμε στο νεοσύστατο Θέατρο Φρένο, ξεκινά ήδη με μια ενδιαφέρουσα σύμπτωση: ο χώρος ήταν μέχρι πρόσφατα συνεργείο αυτοκινήτων. Αυτό, σχεδόν απροσδόκητα, δένει με τον κόσμο του έργου. Δεν είναι απλώς μια πληροφορία για το κτίριο, είναι σαν ο ίδιος ο χώρος να κουβαλά μια μνήμη που συναντά το σύμπαν της παράστασης. Το έργο διαδραματίζεται σε έναν παράξενο τόπο, ένα «νεκροταφείο» από εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα, όπου ζουν περιθωριακές μορφές της κοινωνίας. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον εμφανίζεται μια μορφή που θυμίζει μια σύγχρονη, σχεδόν μεσσιανική φιγούρα, γύρω από την οποία οργανώνεται μια ιστορία που παραπέμπει, με σαρκασμό και συμβολισμό, στη ζωή και τη θυσία του Χριστού. Ο Αρραμπάλ χρησιμοποιεί αυτή την αλλόκοτη κοινότητα για να μιλήσει για την εξουσία, τη θρησκεία, τη βία αλλά και για την υποκρισία της κοινωνίας. Στην παράσταση συναντά κανείς καθαρά βασικά στοιχεία της αισθητικής του συγγραφέα: έντονο συμβολισμό, ...

Ο «Αρχιμάστορας Σόλνες» του Χένρικ Ίψεν , σε σκηνοθεσία του Γιώργου Σκεύα , που παρουσιάζεται στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής , προσεγγίζει το ώριμο αυτό έργο με καθαρή σκηνοθετική σκέψη και έμφαση στην ψυχολογική του ένταση. Η παράσταση στρέφεται στον εσωτερικό κόσμο του ήρωα και στη βαθιά σύγκρουση που τον διαπερνά. Ο Σόλνες εδώ εμφανίζεται ως μια σύνθετη μορφή: ένας άνθρωπος που βρίσκεται στο σημείο όπου η δημιουργία, η φιλοδοξία και η ενοχή μπλέκονται μεταξύ τους. Η σκηνοθετική προσέγγιση φωτίζει αυτή την αμφισημία με τρόπο συγκροτημένο, δίνοντας χώρο στις σχέσεις των προσώπων και στο σταδιακό χτίσιμο της έντασης. Η επιλογή να παρουσιαστεί η Χίλντε μέσα από μια διπλή παρουσία στη σκηνή λειτουργεί ως ενδιαφέρον δραματουργικό εύρημα, που προσθέτει μια συμβολική διάσταση χωρίς να απομακρύνει τον χαρακτήρα από την ανθρώπινη πλευρά του. Στο κέντρο της παράστασης βρίσκεται ο Άρης Λεμπεσόπουλος , ο οποίος αποδίδει τον Σόλνες με εσωτερικότητα και ένταση που χτίζεται στ...

Η «Ελίζα» της Ξένιας Καλογεροπούλου , σε διασκευή και σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου στο Θέατρο Πόρτα , επιστρέφει στη σκηνή με έναν τρόπο που δικαιολογεί τη διαχρονική αγάπη του κοινού για το έργο. Η παράσταση καταφέρνει να κρατήσει τον πυρήνα της ιστορίας, την απλότητα και τη δύναμη ενός κοριτσιού που προχωρά με επιμονή και πίστη, ενώ ταυτόχρονα ανοίγει τον δρόμο για μια πιο σύγχρονη, ζωντανή θεατρική εμπειρία. Η σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου αντιμετωπίζει το έργο με φαντασία αλλά και με μέτρο. Η αφήγηση κινείται με ρυθμό παιχνιδιού: μεταμορφώνεται, αλλάζει εποχές και διαθέσεις, περνά από το παραμύθι στη σύγχρονη εικόνα και από εκεί σε στιγμές καθαρής θεατρικής φαντασίας. Αυτή η ευελιξία κάνει την παράσταση ιδιαίτερα προσιτή στα παιδιά του σήμερα, χωρίς να χάνει τη γοητεία που είχε πάντα το κείμενο. Σημαντικό ρόλο σε αυτή τη σκηνική εμπειρία παίζουν τα σκηνικά και τα κοστούμια, που δημιουργούν έναν κόσμο πλούσιο σε εικόνες και μεταμορφώσεις. Οι προβολές, οι φωτισμοί και η ζωντ...

Ο μονόλογος «Η Φώκια» του Μάνου Θηραίου , σε συν-σκηνοθεσία με τον Βλάση Πασιούδη , στο Θέατρο Άβατον , είναι μια παράσταση που δουλεύει περισσότερο με τη μνήμη και το συναίσθημα παρά με την εξωτερική δράση. Στο κέντρο της βρίσκεται ένας πατέρας που μιλά στο βρέφος παιδί του, σε μια παραλία φορτισμένη με προσωπικές ιστορίες. Μέσα από αυτή τη φαινομενικά απλή συνθήκη ανοίγει ένας διάλογος με το παρελθόν, με τις σχέσεις που τον διαμόρφωσαν και με τις ευθύνες που τώρα καλείται να αναλάβει. Το κείμενο κινείται ανάμεσα στον ρεαλισμό και σε μια υπόγεια ποιητικότητα. Δεν παραθέτει σκέτα γεγονότα, ανασύρει συναισθήματα, ενοχές, μνήμες και μικρές αλήθειες που συχνά μένουν ανείπωτες. Η θάλασσα γίνεται σύμβολο επιστροφής αλλά και κάθαρσης, ένας χώρος όπου ο ήρωας μπορεί να δει καθαρότερα τον εαυτό του. Σε αυτό συμβάλλει και η σκηνοθετική γραμμή, που δημιουργεί ατμόσφαιρα χωρίς να βαραίνει την παράσταση με περιττές εντάσεις. Η μουσική και οι φωτισμοί λειτουργούν οργανικά, σαν προεκτάσεις της ψυχ...

Το «Χορεύοντας στη Λούνασα» του Brian Friel , που παρουσιάζεται στο  Θέατρο Κάτω απ’ τη Γέφυρα , είναι από εκείνα τα έργα που στηρίζονται λιγότερο στο γεγονός και περισσότερο στη μνήμη. Η παράσταση επιλέγει να κινηθεί ακριβώς σε αυτό το εύθραυστο πεδίο: ανάμεσα στην αναπόληση και στη σιωπηλή προαίσθηση μιας απώλειας που έρχεται. Η ιστορία των πέντε αδελφών εκφεύγει του οικογενειακού πορτρέτου μιας άλλης εποχής. Σταδιακά γίνεται κάτι ευρύτερο: μια ματιά σε έναν κόσμο που αλλάζει, σε ανθρώπους που νιώθουν ότι κάτι πολύτιμο χάνεται χωρίς να μπορούν να το αποτρέψουν. Υπάρχει μια υπόγεια αγωνία που διατρέχει το έργο, μια αίσθηση ότι οι ζωές των ηρώων κινούνται σε ένα σημείο καμπής, πριν από αλλαγές που θα τις μεταμορφώσουν οριστικά. Η σκηνοθετική προσέγγιση κρατά χαμηλούς τόνους και φαίνεται να εμπιστεύεται το ίδιο το υλικό. Η παράσταση δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει αλλά να δημιουργήσει έναν ζωντανό μικρόκοσμο. Το σκηνικό, λιτό αλλά ευρηματικό μιας και ο μικρός χώρος έδινε την αίσθησ...

Η παράσταση «Ευρυδίκη» του Jean Anouilh , σε σκηνοθεσία του Χρήστος Θάνος , επιχειρεί κάτι που δεν είναι εύκολο: να προσεγγίσει έναν μύθο σχεδόν αρχετυπικό και να τον φέρει σε μια σύγχρονη, ευαίσθητη θεατρική γλώσσα. Και φυσικά το καταφέρνει και με το παραπάνω. Η σκηνοθετική ματιά κινείται με τόλμη αλλά και με φανερή αγάπη για το κείμενο. Δεν επιδιώκει να το «εκσυγχρονίσει» επιφανειακά, ούτε να το φορτώσει με ερμηνείες. Αντίθετα, επιλέγει μια γυμνή, σχεδόν ποιητική σκηνική γραφή. Το αποτέλεσμα είναι μια παράσταση χαμηλών τόνων αλλά υψηλής έντασης, όπου η σιωπή, η μουσικότητα του λόγου και η κίνηση των σωμάτων αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα. Υπάρχει πράγματι μια αίσθηση αλλοτινής μαγείας που διαπερνά την παράσταση. Η σκηνή μοιάζει να αιωρείται σε έναν άχρονο χώρο, όπου ο έρωτας παρουσιάζεται, πέρα από συναίσθημα, ως δύναμη που δοκιμάζει τα όρια της ύπαρξης. Σε αυτή τη σύλληψη, η μουσική γίνεται οργανικό μέρος της δράσης, ένας ρυθμός που ενώνει τις φωνές και τις ψυχές των ηρώων. Η σκηνο...

Η παράσταση « Το όνομά μου είναι Ρέιτσελ Κόρι » επιστρέφει σήμερα με έναν τρόπο που μοιάζει αναπόφευκτος. Σε μια εποχή όπου οι εικόνες πολέμου και ανθρώπινης απώλειας έχουν ξανά κυριαρχήσει στη δημόσια σφαίρα, το έργο λειτουργεί περισσότερο ως μαρτυρία. Βασισμένο στα ημερολόγια και την αλληλογραφία της Rachel Corrie, το κείμενο δεν επιδιώκει να εξηγήσει τη σύγκρουση μέσα από πολιτικές αναλύσεις αλλά αντιθέτως, φωτίζει την ανθρώπινη διάσταση, την αγωνία και την ηθική εγρήγορση μιας νεαρής γυναίκας που αποφάσισε να σταθεί απέναντι σε αυτό που θεωρούσε αδικία. Ο μονόλογος μοιάζει συχνά με εξομολόγηση ή με μια αλληλουχία σκέψεων που ωριμάζουν μπροστά στα μάτια του θεατή. Αυτό είναι και το πιο ισχυρό στοιχείο του έργου: η αίσθηση ότι παρακολουθούμε μια συνείδηση να διαμορφώνεται, να αμφιβάλλει, να επιμένει. Στην παράσταση, η Δώρα Τσάγκα σήκωσε το βάρος ενός απαιτητικού μονολόγου με καθαρή πρόθεση και συναισθηματική διαύγεια. Η ερμηνεία της ήταν παραστατική και επικοινωνιακή, δίνοντας χώρο ...

  Το Σκίτσο 5 | Η γλώσσα της εξέγερσης Τι να κάνουμε: Ιστορίες για την αναμονή της Αποκάλυψης από την πειραματική σκηνή του Εθνικού θεάτρου λειτουργεί σαν ένας ζωντανός καθρέφτης της εποχής μας. Δεν επιχειρεί να δώσει εύκολες απαντήσεις· αντίθετα, ανοίγει ένα πεδίο σκέψης γύρω από το τι σημαίνει επανάσταση σήμερα, σε έναν κόσμο που μοιάζει να βρίσκεται διαρκώς σε κρίση αλλά ταυτόχρονα σε μια παράδοξη ακινησία. Το πέμπτο σκίτσο ήταν καλοδουλεμένο, με ωραίες και ουσιαστικές ερμηνείες που στήριξαν το πολιτικό και κοινωνικό του βάρος. Αγγίζει με ευφυή τρόπο μια πραγματικότητα που όλοι αναγνωρίζουμε: ζούμε σε μια συνεχή εγρήγορση μέσα από τις οθόνες μας, ενημερωνόμαστε ασταμάτητα, σχολιάζουμε, αντιδρούμε, όμως στην πράξη δεν κάνουμε τίποτα. Είμαστε, κατά κάποιον τρόπο, επαναστάτες της οθόνης. Ο χρόνος μας καταναλώνεται εκεί, και κάπως έτσι η δράση μετατρέπεται σε παρακολούθηση. Η παράσταση θέτει ένα κρίσιμο ερώτημα: τι συμβαίνει όταν οι κρίσεις δεν γεννούν ουτοπίες αλλά εξάντληση; Τα τ...

  Ο «Κος Ζυλ» , σε κείμενο και σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου , παρουσιάζεται στο Θέατρο Πόρτα και προσφέρει μια σύγχρονη και ουσιαστική σκηνική εμπειρία που κρατά ζωντανό το ενδιαφέρον από την αρχή έως το τέλος. Η παράσταση αξιοποιεί το κλασικό έργο με φρέσκια ματιά και δημιουργεί έναν θεατρικό κόσμο όπου η ένταση, η επιθυμία και η εξουσία αποκτούν δυναμική παρουσία πάνω στη σκηνή.  Στο κέντρο της δράσης αναπτύσσεται η σχέση ανάμεσα στον Ζυλ και τον Ζαν, μια σχέση γεμάτη ένταση, βλέμματα και υπόγειες συγκρούσεις. Η επιλογή της μεταγραφής και της μετατόπισης του φύλου του κεντρικού χαρακτήρα δίνει νέα πνοή στο έργο και ανοίγει έναν διαφορετικό δρόμο ανάγνωσης της ιστορίας. Η παράσταση φωτίζει την ανάγκη για κυριαρχία, την αγωνία της επιβίωσης και την αόρατη πάλη ανάμεσα σε κοινωνικούς ρόλους και προσωπικές επιθυμίες. Οι ερμηνείες αποτελούν βασικό στήριγμα της παράστασης. Ο Γιάννης Καράμπαμπας και ο Νίκος Κοσώνας δημιουργούν ένα ισχυρό σκηνικό δίπολο με ένταση και αλήθ...

Η παράσταση « Οι   Δούλες » του Ζαν Ζενέ από την Ομάδα Σημείο Μηδέν σε σκηνοθεσία του Σάββα Στρούμπου άφησε έντονο αποτύπωμα. Η σκηνή απέκτησε καθαρότητα και δύναμη μέσα από ένα λιτό σκηνικό γεμάτο συμβολισμούς. Η σκάλα όρισε την ιεραρχία και την έννοια της εξουσίας, έδωσε ύψος και απόσταση στα πρόσωπα και καθόρισε τον χώρο της σύγκρουσης. Τα μπλε γάντια λειτούργησαν ως ισχυρό θεατρικό εύρημα, ένα σημάδι που ενεργοποίησε το παιχνίδι των ρόλων και την ένταση των σχέσεων. Η σκηνοθετική επιλογή του απολαυστικού Ντίνου Παπαγεωργίου στον ρόλο της Κυρίας πρόσθεσε μια ενδιαφέρουσα διάσταση στην παράσταση και ενίσχυσε τη θεατρικότητα του έργου. Η παρουσία του δημιούργησε μια μορφή εξουσίας που κινήθηκε πάνω από τις άλλες δύο φιγούρες και ταυτόχρονα καθόρισε τον ρυθμό της σκηνής. Η Έλλη Ιγγλίζ ως Σολάνζ και η Μυρτώ Ροζάκη ως Κλαιρ στάθηκαν δυναμικά στη σκηνή. Οι ερμηνείες τους είχαν ένταση, καθαρές εκφράσεις και σωματικότητα που κράτησε ζωντανή την αγωνία του έργου. Οι κινήσεις, τα βλέμματα...

  Η μουσική παράσταση «ASTORIA» στο Θέατρο Παλλάς αποτελεί μια δυνατή θεατρική πρόταση που καταφέρνει να μετατρέψει την ιστορία της ελληνικής μετανάστευσης σε μια ζωντανή, συγκινητική και ουσιαστική σκηνική εμπειρία. Με πρωτότυπο κείμενο του Κωνσταντίνου Σαμαρά  και σκηνοθεσία του Βασίλη Μαυρογεωργίου , η παράσταση μάς ταξιδεύει στη Νέα Υόρκη του Μεσοπολέμου και στην καρδιά μιας κοινότητας που παλεύει να ριζώσει χωρίς να χάσει τη μνήμη και την ταυτότητά της. Η «ASTORIA» ξεχωρίζει γιατί δεν περιορίζεται σε μια απλή αναπαράσταση εποχής. Αντίθετα, δημιουργεί έναν ζωντανό σκηνικό κόσμο όπου το ελληνικό καφενείο γίνεται τόπος συνάντησης, εξομολόγησης, σύγκρουσης αλλά και ελπίδας. Το έργο αναδεικνύει με καθαρότητα τη δύναμη της ανθρώπινης αντοχής, τον έρωτα που επιμένει ακόμη και μέσα σε δύσκολες συνθήκες, αλλά και τον αγώνα των μεταναστών να σταθούν όρθιοι σε έναν νέο, απαιτητικό κόσμο. Η σκηνοθεσία κινείται με ρυθμό, ακρίβεια και έντονη θεατρικότητα. Οι εικόνες διαδέχονται η μία...

  Αν ψάχνετε μια αφορμή για να γελάσετε , αλλά και να δείτε την καθημερινότητα με ένα άλλο, πιο «λοξό» μάτι, τότε η παράσταση «Ο Ημιυπαίθριος» στο θέατρο Coronet είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεστε. Οι Γιώργος Αλκαίος και Στράτος Αγιοστρατίτης έστησαν μια σύγχρονη φάρσα που δεν φοβάται το παράλογο, αντίθετα, το αγκαλιάζει και το μετατρέπει σε καθαρή διασκέδαση. Το κείμενο της παράστασης είναι μια ευχάριστη «σπαζοκεφαλιά». Χτίζεται πάνω σε μια σειρά από απρόσμενα γεγονότα και ετερόκλητα στοιχεία που, ενώ στην αρχή μοιάζουν ασύνδετα, καταλήγουν να δημιουργούν έναν σκηνικό κόσμο γεμάτο εκπλήξεις. Εκεί που νομίζεις ότι βρήκες τη λογική σειρά των πραγμάτων, έρχεται μια ανατροπή να σου θυμίσει ότι η ζωή είναι συχνά μια ελεγχόμενη αποδιοργάνωση και αυτό ακριβώς είναι το γοητευτικό της. Το μεγάλο ατού του « Ημιυπαίθριου » είναι ο καταιγιστικός του ρυθμός . Η σκηνή ξεχειλίζει από ενέργεια, με τις καταστάσεις να διαδέχονται η μία την άλλη τόσο γρήγορα, που δεν προλαβαίνεις να πάρεις ανάσα. Τ...

  Υπάρχουν ορισμένα έργα που, όσες δεκαετίες κι αν περάσουν, παραμένουν το ίδιο φρέσκα, το ίδιο «επικίνδυνα» επίκαιρα και, πάνω απ' όλα, ακαταμάχητα διασκεδαστικά. Οι «Εύθυμες Κυράδες» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ είναι το απόλυτο παράδειγμα. Αυτή την περίοδο, το Διάχρονο Θέατρο της Μαίρης Βιδάλη μας καλεί σε μια γιορτή του χιούμορ, ανεβάζοντας τη διάσημη ηθογραφική φάρσα σε μια τολμηρή και γεμάτη ρυθμό μορφή μιούζικαλ . Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται ένας από τους πιο απολαυστικούς χαρακτήρες της παγκόσμιας λογοτεχνίας: ο Φάλσταφ. Ένας ξεπεσμένος ιππότης, γεμάτος αυτοπεποίθηση αλλά στερημένος από χρήματα, που αποφασίζει να «πολιορκήσει» ερωτικά τις ευκατάστατες κυρίες του Ουίνδσορ. Μόνο που υπολογίζει χωρίς τον ξενοδόχο ή μάλλον, χωρίς τις ίδιες τις γυναίκες. Οι «Εύθυμες Κυράδες» είναι οι απόλυτες ρυθμίστριες του παιχνιδιού. Με όπλα τους το έξυπνο χωρατό, τη γυναικεία αλληλεγγύη και μια σειρά από απίθανες γκάφες, στήνουν μια παγίδα στον επίδοξο εραστή, χαρίζοντάς μας μια περιπέτεια...

Η παράσταση violet76 – is that horror? στο ΙΛΙΟΝ PLUS προσφέρει μια δυνατή και ιδιαίτερη σκηνική εμπειρία. Συνδυάζει μουσική, κίνηση και μια σκοτεινή, έντονη ατμόσφαιρα που κρατά το ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος. Οι Chris Scott , Γιώργος Αθανασίου και Χριστίνα Σκουτέλα κινούνται με ενέργεια και ελευθερία, εκφράζοντας έντονα συναισθήματα μέσα από το σώμα τους. Η παρουσία τους είναι άμεση και ζωντανή, δημιουργώντας μια συνεχή σκηνική ένταση.

Αν το θέατρο είναι, πάνω απ’ όλα, χαρά, τότε τα «Μαλλιά Κουβάρια» στο 2510 το πετυχαίνουν με το παραπάνω. Μια φάρσα του 1890 παίρνει μια απολαυστικά φρέσκια ανάσα και μπλέκει έναν παντρεμένο υπουργό, μια ζηλιάρα σύζυγο, μια μυστική αποστολή… και ένα απρόσμενο AI που «διαβάζει» τρίχες και ξεσκεπάζει επιθυμίες (!). Το αποτέλεσμα; Ένα καλοστημένο χάος παρεξηγήσεων που ξετυλίγεται με ρυθμό, ευρηματικότητα και πολύ, μα πολύ, γέλιο. Η παράσταση δεν καταφεύγει σε ευκολίες ή χοντροκοπιές· το χιούμορ είναι ζωντανό, αυθόρμητο και γεμάτο έξυπνες αναφορές στην επικαιρότητα, ΟΠΕΚΕΠΕ - Πορτοσάλτε , που δένουν ιδανικά με το κλασικό υλικό. Είναι από αυτές τις περιπτώσεις που γελάς αβίαστα, σχεδόν χωρίς να το καταλάβεις. Οι ερμηνείες είναι ένα από τα μεγάλα ατού: νέοι, φρέσκοι ηθοποιοί με ενέργεια και εξαιρετικό κωμικό στοιχείο. Από την πρώτη στιγμή κερδίζουν το κοινό με την άνεση και τη σκηνική τους παρουσία, ενώ ο Γιώργος Ήμερης και ως σκηνοθέτης, δίνει έναν ιδιαίτερο τόνο με την πειστική του προσέ...

  Η θεατρική μεταφορά του μυθιστορήματος Επικίνδυνος Οίκτος του Stefan Zweig στο Θέατρο Χώρος αποτελεί μια ώριμη και ουσιαστική σκηνική πρόταση που αναδεικνύει τη δραματική και ηθική ένταση του έργου. Η διασκευή και σκηνοθεσία της Κερασία Σαμαρά προσεγγίζει το κείμενο με σαφήνεια και σεβασμό, διατηρώντας την ψυχολογική του πολυπλοκότητα και φωτίζοντας τη διαχρονικότητά του. Η παράσταση αναπτύσσει με καθαρή δραματουργική γραμμή την ιστορία του Άντον Χόφμιλερ και της Έντιθ φον Κεκεσφάλβα. Ο οίκτος, που στην αρχή μοιάζει με ανθρώπινη ευαισθησία, αποκαλύπτεται σταδιακά ως μια μορφή αδυναμίας που οδηγεί σε ψέμα και ηθική υποχώρηση. Η σκηνική αφήγηση αναδεικνύει αυτή τη μετάβαση με μέτρο και ένταση, χωρίς δραματικές υπερβολές. Η σκηνοθεσία αξιοποιεί αποτελεσματικά το ιστορικό πλαίσιο της παρακμής της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας. Το προσωπικό δράμα των ηρώων καθρεφτίζει μια κοινωνία που αδυνατεί να αναλάβει ευθύνη απέναντι στην επερχόμενη καταστροφή. Η παράσταση διατηρεί σταθερά α...

  Η σκηνική ανάγνωση του έργου  Ο Μισάνθρωπος του Μολιέρου επιστρέφει στη σκηνή του θεάτρου Φιλίπ με νέα διανομή, μετά την πρώτη της παρουσίαση πριν 8 χρόνια. Η παράσταση διατηρεί τον βασικό σκηνοθετικό της πυρήνα και επαναπροτείνει τη δραματουργική της ιδέα, δίνοντας την ευκαιρία σε μια νέα ομάδα ερμηνευτών να κινηθεί μέσα στο ίδιο αισθητικό και σκηνικό πλαίσιο. Η σκηνοθετική σύλληψη οργανώνει ολόκληρη τη δράση γύρω από τον χώρο της «Πινακοθήκης». Το δωμάτιο αυτό του σπιτιού της Σελιμένης μετατρέπεται στο κεντρικό σκηνικό πεδίο της παράστασης. Στη σκηνή δεσπόζουν εξαρχής έξι μεγάλα κάδρα, μέσα από τα οποία οι ήρωες εμφανίζονται σταδιακά, σαν ζωντανές μορφές που βγαίνουν από έναν πίνακα για να παρουσιάσουν τον εαυτό τους. Η παρουσία των χαρακτήρων αναπτύσσεται σε τρία διαφορετικά επίπεδα. Στο εσωτερικό των κάδρων αναδύεται μια ονειρική διάσταση, όπου οι μορφές εκφράζονται κυρίως μέσα από τη σωματικότητα και τη μεγεθυμένη κίνηση, σαν να έχουν αποτυπωθεί σε στάσεις χαρακτηρι...

Η μεταφορά του διηγήματος του Κωστή Παλαμά Ο Θάνατος παλληκαριού στη σκηνή του Μικρού Κεραμεικού, αποτελεί μια αναπάντεχα πυκνή εμπειρία, που καταφέρνει να συνομιλήσει με το σήμερα χωρίς να προδίδει τις λογοτεχνικές της καταβολές. Ο κόσμος του Θαλασσοχωρίου ζωντανεύει μέσα από μια ατμόσφαιρα όπου η γιορτή και το σκοτάδι συνυπάρχουν οργανικά, τοποθετώντας την ιστορία στο τελετουργικό πλαίσιο της Μεγάλης Παρασκευής. Σε αυτό το περιβάλλον, το ανθρώπινο σώμα, η ρώμη και η κοινωνική αποδοχή τίθενται υπό δοκιμασία, καθώς η σκηνοθεσία ακολουθεί μια καθαρή δραματουργική γραμμή με εσωτερικό ρυθμό που δεν αφήνει την ένταση να χαλαρώσει. Ο τραυματισμός του Μήτρου, που αρχικά φαντάζει ως μια τυχαία, μικρή στιγμή, λειτουργεί ως ο απόλυτος καταλύτης για μια βαθιά υπαρξιακή κρίση. Η απώλεια της «τέλειας» μορφής του μετατρέπεται σταδιακά σε μια οδυνηρή απώλεια ταυτότητας, με τη σκηνική αφήγηση να αναδεικνύει αυτή τη μετατόπιση με λιτότητα. Οι φιγούρες των γιατρών, των πρακτικών θεραπευτών και των μαν...