Open Mind

Η « Αντιγόνη » του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία του Θέμη Μουμουλίδη, είναι μια προσεγμένη παράσταση που αναδεικνύει τη διαχρονικότητα του έργου και το φέρνει κοντά στον σύγχρονο θεατή. Η μετάφραση είναι εξαιρετική, άμεση και απόλυτα κατανοητή, χωρίς να χάνει τη δύναμη και την ποιητικότητα του πρωτότυπου κειμένου. Η σκηνοθεσία υπηρετεί με συνέπεια το έργο και αναδεικνύει τα μεγάλα ερωτήματα γύρω από την εξουσία, τη δικαιοσύνη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Οι ερμηνείες είναι πολύ καλές στο σύνολό τους. Η Αντιγόνη της Λένας Παπαληγούρα αποδίδεται με δύναμη, ευαισθησία και αποφασιστικότητα, ενώ ο Κρέοντας του Ηλία Μελέτη ξεχωρίζει με μια εξαιρετική ερμηνεία, αποδίδοντας με ένταση και πειστικότητα την ακαμψία και την τραγικότητα του χαρακτήρα. Πρόκειται για μια αξιόλογη παράσταση που σέβεται το κλασικό έργο, συγκινεί και υπενθυμίζει ότι τα μηνύματα της «Αντιγόνης» παραμένουν πιο επίκαιρα από ποτέ.

Η παράσταση « Ο Αλέκος βγήκε απ’ τον Παράδεισο » στον «Ελληνικό Κόσμο» είναι μια όμορφη, νοσταλγική θεατρική εμπειρία που σε ταξιδεύει σε μια άλλη Ελλάδα. Από την αρχή μέχρι το τέλος, κυριαρχεί η τρυφερότητα και η συγκίνηση για το έργο και τη ζωή του Αλέκου Σακελλάριου. Το κείμενο είναι καλοδουλεμένο και δίνει χώρο στις μνήμες, στα τραγούδια και στις ιστορίες που σημάδεψαν το ελληνικό θέατρο και τον κινηματογράφο. Η παράσταση έχει ζωντάνια και ρυθμό και κρατά το ενδιαφέρον του θεατή με έναν ευχάριστα διαδραστικό τρόπο. Το γέλιο και η συγκίνηση εναλλάσσονται φυσικά, χωρίς υπερβολές. Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης στον ρόλο του Αλέκου Σακελλάριου είναι πολύ καλός, με άνεση και αμεσότητα. Η Ματίνα Νικολάου ξεχωρίζει επίσης με τις πολλαπλές μεταμορφώσεις της, δίνοντας ενέργεια και ευελιξία στην παράσταση. Συνολικά πρόκειται για μια τρυφερή και νοσταλγική καλοκαιρινή θεατρική πρόταση, που τιμά μια ολόκληρη εποχή και αφήνει μια ζεστή, ευχάριστη αίσθηση στον θεατή.

Η παράσταση « Ο Σώζων Εαυτόν Σωθήτω » είναι μια ζεστή, ανθρώπινη και απολαυστική κωμωδία που θυμίζει γιατί το θέατρο παραμένει μια ζωντανή εμπειρία. Η σκηνοθεσία της Ταμίλλας Κουλίεβα διατηρεί αμείωτο τον ρυθμό και αφήνει το χιούμορ να γεννιέται φυσικά μέσα από τις καταστάσεις και τις σχέσεις των ηρώων. Το έργο του Eduardo de Filippo συνδυάζει το γέλιο με τη συγκίνηση και αποτίει έναν όμορφο φόρο τιμής στους παλιούς περιοδεύοντες θιάσους, στα θρυλικά «μπουλούκια» που μετέφεραν το θέατρο από τόπο σε τόπο. Μέσα από παρεξηγήσεις, ανατροπές και ευτράπελα, αναδεικνύεται η αλληλεγγύη, η επιμονή και η αγάπη των ανθρώπων για την τέχνη τους.

Η «Εκάβη – Στη σκιά της Πολιτείας» του Στάθη Λιβαθινού αποτέλεσε μια μεγάλη θεατρική στιγμή και έναν ιδανικό αποχαιρετισμό του Ηρωδείου πριν από το κλείσιμό του για τις εργασίες αναστήλωσης. Η παράσταση συνδύασε τον λόγο του Ευριπίδη με τη φιλοσοφική σκέψη της Πολιτείας του Πλάτωνα και ανέδειξε με δύναμη τη διαχρονική σύγκρουση ανάμεσα στη δικαιοσύνη, την εκδίκηση, τη βία και την ανθρώπινη ευθύνη. Η σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθινού είχε σαφή καλλιτεχνική ταυτότητα, υψηλή αισθητική και απόλυτη συνοχή. Κάθε σκηνή υπηρετούσε το κεντρικό νόημα του έργου και κάθε σκηνική εικόνα λειτουργούσε με ακρίβεια και ουσία. Οι ερμηνείες είχαν ποιότητα, ένταση και αλήθεια. Η Μαρία Σαββίδου παρέδωσε μια σπουδαία Εκάβη, γεμάτη πόνο, αξιοπρέπεια και τραγική δύναμη. Ο Αντώνης Γιαννάκος ως Πολύδωρος, η Πολυξένη Παπακωνσταντίνου ως Πολυξένη, ο Γιώργος Δαμπάσης ως Οδυσσέας, ο Νίκος Καρδώνης ως Ταλθύβιος, ο Άρης Τρουπάκης ως Αγαμέμνων και ο Νέστορας Κοψιδάς ως Πολυμήστωρ συγκρότησαν ένα εξαιρετικό καστ με ουσι...

Ο «Τελευταίος να κλείσει την πόρτα» στο ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης από την ομάδα Εν Δράσει είναι από εκείνες τις παραστάσεις που σε κάνουν να γελάς και λίγα λεπτά μετά να νιώθεις έναν κόμπο στο λαιμό. Μέσα από χιουμοριστικές και συχνά απίθανες καταστάσεις μιλά για πράγματα που αφορούν όλους μας: τη μοναξιά, τα γηρατειά, την εγκατάλειψη, αλλά και την τεράστια επιθυμία του ανθρώπου να ζήσει, όσο δύσκολες κι αν είναι οι συνθήκες. Γελάσαμε, συγκινηθήκαμε και σκεφτήκαμε. Οι χαρακτήρες είχαν αλήθεια και η ιστορία κύλησε με φυσικότητα, χωρίς υπερβολές και χωρίς να χάνει ποτέ την ανθρώπινη πλευρά της. Η παράσταση θυμίζει ότι η ζωή παραμένει πολύτιμη μέχρι την τελευταία της στιγμή και ότι το γέλιο πολλές φορές είναι ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπίσεις όσα φοβάσαι. Φύγαμε από την αίθουσα με χαμόγελο, αλλά και με αρκετές σκέψεις. Και αυτό είναι πάντα σημάδι μιας καλής θεατρικής εμπειρίας.

Οι « Δύο Σιωπές » της θεατρικής ομάδας Mirror αποτελούν μια σκοτεινή ανατομία της ανθρώπινης βίας που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα.Ο Γιώργος Βογιατζάκης υπογράφει κείμενο και σκηνοθεσία με απόλυτη καθαρότητα και ακρίβεια. Η παράσταση απογυμνώνει τη βία από κάθε περιτύλιγμα και την τοποθετεί στο κέντρο της σκηνής ως μηχανισμό εξουσίας και καθημερινής συνύπαρξης. Οι σιωπές λειτουργούν ως φορείς νοήματος και ως χώροι όπου η ευθύνη, ο φόβος και η συνενοχή αποκτούν υλική μορφή. Η σκηνική γλώσσα υπηρετεί μια συνεχή ένταση που δεν χαλαρώνει και δεν επιτρέπει απόσταση από τα τεκταινόμενα. Η πραγματικότητα των γεγονότων μεταφέρεται στη σκηνή χωρίς εξωραϊσμό και χωρίς αποφόρτιση. Η εμπειρία της παράστασης μένει έντονη και δυνατή. Η παράσταση διεκδικεί τη θέση της ως αναγκαία καλλιτεχνική κατάθεση που αξίζει να παρουσιάζεται διαρκώς, γιατί αγγίζει τον πυρήνα της κοινωνικής ευθύνης και της ανθρώπινης συνείδησης. Αυτή η μικρή αλλά μεγάλη και δυνατή παράσταση πρέπει να παίζει 365 μέρες μπας και σωθ...

Η παράσταση « Σερβιρισμένες » στο θέατρο της Οδού Κυκλάδων Λευτέρης Βογιατζής από την ομάδα Α' Ύλες, στα πλαίσια του φεστιβάλ άδειος χώρος είναι μια δυνατή θεατρική εμπειρία που βάζει στο επίκεντρο τη γυναίκα και τους πολλαπλούς ρόλους της μέσα στην κοινωνία. Με έναν ιδιαίτερο και πρωτότυπο τρόπο αφήγησης, παρουσιάζει διαφορετικές ιστορίες και εποχές, δείχνοντας πώς η γυναικεία ύπαρξη διαμορφώνεται μέσα στον χρόνο. Η σκηνική δράση είναι ζωντανή και συνδυάζει λόγο, κίνηση, μουσική και εικόνα, δημιουργώντας μια ολοκληρωμένη ατμόσφαιρα. Το τραπέζι ως βασικό σκηνικό στοιχείο λειτουργεί πολύ εύστοχα και δίνει συμβολισμό σε κάθε σκηνή, άλλοτε ως χώρος σύγκρουσης και άλλοτε ως χώρος μνήμης ή διεκδίκησης. Οι ερμηνείες είναι έντονες και εκφραστικές, με τις ηθοποιούς να αποδίδουν με αλήθεια και δύναμη τις διαφορετικές γυναικείες ιστορίες. Το έργο καταφέρνει να περάσει μηνύματα για τα στερεότυπα, τις κοινωνικές πιέσεις και τις ανισότητες, χωρίς να γίνεται βαριά ή δυσνόητη η εμπειρία. Συνολικά...

Η παράσταση « Ο κλέψας του κλέψαντος » από το θεατρικό εργαστήρι Ρενδία Λέξις στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης ήταν μια πολύ ευχάριστη και ζωντανή εμπειρία για τον θεατή. Είχε γρήγορο ρυθμό, πολλές κωμικές στιγμές και καταστάσεις που προκαλούσαν γέλιο χωρίς να κουράζουν. Οι ερμηνείες ήταν γεμάτες ενέργεια και οι ηθοποιοί φάνηκε ότι το χάρηκαν πάνω στη σκηνή. Οι χαρακτήρες είχαν καθαρότητα και έγιναν εύκολα κατανοητοί, κάτι που βοήθησε το κοινό να ακολουθήσει την ιστορία από την αρχή μέχρι το τέλος. Το έργο στηρίχθηκε σε μια απλή αλλά αποτελεσματική σκηνοθετική γραμμή, που άφησε χώρο στο χιούμορ και στις κωμικές καταστάσεις να αναπτυχθούν φυσικά. Τα σκηνικά και τα κοστούμια ταίριαζαν με το ύφος της φαρσοκωμωδίας και ενίσχυσαν την ατμόσφαιρα. Συνολικά, ήταν μια διασκεδαστική θεατρική βραδιά που πρόσφερε γέλιο, ανάλαφρη διάθεση και καλή ενέργεια. Ήταν μια παράσταση που κράτησε το ενδιαφέρον του κοινού μέχρι το τέλος και άφησε θετική εντύπωση.

Η παράσταση « ΜΠΛΟΥΖ » της θεατρικής ομάδας YORICK στο θέατρο Τόπος Αλλού στα πλαίσια του φεστιβάλ άδειος χώρος είναι μια ποιητική και συναισθηματικά φορτισμένη θεατρική εμπειρία που μιλά για τον έρωτα, την απώλεια και την εμμονή. Στο κέντρο της βρίσκεται μια γυναίκα που ερωτεύεται το μπλε χρώμα και μέσα από αυτή την ιδιότυπη σχέση χτίζει έναν κόσμο γεμάτο φαντασία, ανάγκη και ευαισθησία. Η ιστορία ξεδιπλώνεται σταδιακά, μέσα από μνήμες, επιστολές και σχέσεις που τη σημαδεύουν, δείχνοντας πώς η αγάπη μπορεί να γίνει ταυτόχρονα παρηγοριά αλλά και τραύμα. Η σκηνική προσέγγιση είναι ατμοσφαιρική, με έντονη παρουσία της μουσικής και της αφήγησης, που ενισχύουν τη συναισθηματική ένταση του έργου. Οι ερμηνείες είναι εσωτερικές και εκφραστικές, δίνοντας χώρο στη λεπτότητα της ιστορίας να αναπνεύσει. Συνολικά, πρόκειται για μια παράσταση που κινείται ανάμεσα στο πραγματικό και το ποιητικό, αφήνοντας τον θεατή με σκέψεις για τα όρια της αγάπης, της απώλειας και της προσωπικής ταυτότητας.

Το « SUCCESS STORY » της ομάδας ΚΛΕΨύΔΡΑ καταγράφει με οξύτητα, τόλμη και πολιτική συνείδηση το συλλογικό τραύμα που άφησε πίσω του το έγκλημα των Τεμπών. Η παράσταση ανοίγει μια πληγή που παραμένει ανοιχτή και μεταφέρει στη σκηνή την αγωνία, την οργή και το αίτημα για δικαιοσύνη. Η σκηνοθεσία οικοδομεί έναν κόσμο γεμάτο λάμψη, εύκολες υποσχέσεις και κατασκευασμένα πρότυπα επιτυχίας. Κάτω από αυτή τη γυαλιστερή επιφάνεια κυριαρχούν η χειραγώγηση, η εκμετάλλευση του πόνου και η μετατροπή της ανθρώπινης τραγωδίας σε δημόσιο θέαμα. Κάθε σκηνή αποκαλύπτει έναν μηχανισμό που παράγει αφηγήματα αισιοδοξίας την ίδια στιγμή που αποκρύπτει ευθύνες.

  Ieșire , που θα πει Έξοδος Κείμενο- Σκηνοθεσία – Δρματουργία: Δέσποινα Ρεμιεδάκη Από την ομάδα Firs

Έρημος Ατακάμα – Θεατρική ομάδα Los Nadies Η « Έρημος Ατακάμα » είναι μια παράσταση που μιλά για τη μνήμη, την Ιστορία και την ανάγκη του ανθρώπου να συνεχίσει να δημιουργεί.  Οι τρεις ηθοποιοί ακολουθούν μια διαδρομή που ξεκινά σαν ταξίδι και εξελίσσεται σε αναζήτηση νοήματος. Η παράσταση συνδυάζει προσωπικές αφηγήσεις, ιστορικές αναφορές και σωματική έκφραση με φυσικό τρόπο, δημιουργώντας εικόνες που μένουν στο μυαλό.  Το θέμα της συλλογικής μνήμης της Χιλής αποκτά ανθρώπινη διάσταση και συνδέεται με διαχρονικά ερωτήματα γύρω από τη λήθη, την απώλεια και τη δημιουργία. Συνθήκες Διαβίωσης – Θεατρική ομάδα ΑΛΜΑ Οι « Συνθήκες Διαβίωσης » καταπιάνονται με καταστάσεις που οι περισσότεροι έχουμε ζήσει ή σκεφτεί.  Το μικρό σπίτι, οι συμβιβασμοί της καθημερινότητας, η έλλειψη προσωπικού χώρου, η μοναξιά και η εξάρτηση από την τεχνολογία γίνονται υλικό για μια παράσταση με χιούμορ και εύστοχες παρατηρήσεις.  Οι σκηνές διαδέχονται η μία την άλλη με ρυθμό και αναδεικνύουν τις...

Παρακολουθήσαμε την παράσταση " Οι Ρήτορες " του Χριστόφορου Χριστοφή στο το Μουσείο Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών και ξεχωριστή αναφορά αξίζει στον χώρο παρουσίασης. Η επιλογή του αποδείχθηκε ιδανική. Η ατμόσφαιρα του ιστορικού κτιρίου λειτούργησε τόσο ως σκηνικό, όσο και ως οργανικό κομμάτι της παράστασης. Οι τοίχοι, η ιστορία και η αίσθηση του χώρου ενίσχυσαν το παιχνίδι ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη μυθοπλασία, προσθέτοντας ένα ακόμη επίπεδο σε αυτό το «θέατρο μέσα στο θέατρο». Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις όπου ο χώρος χαρίζει στην παράσταση επιπλέον δύναμη. Η ιστορία ξεκινά φαινομενικά απλά, με δύο ηθοποιούς που συναντιούνται για να διαβάσουν ένα νέο θεατρικό έργο. Πολύ γρήγορα όμως γίνεται φανερό ότι δεν παρακολουθούμε απλώς μια ανάγνωση, αλλά ένα παιχνίδι εξουσίας, εγωισμών, κρυμμένων επιθυμιών και προσωπικών συγκρούσεων. Το ενδιαφέρον είναι ότι όσο προχωρά η δράση, δεν ξέρεις πού τελειώνει ο ρόλος και πού αρχίζει ο πραγματικός άνθρωπος. Το στοιχείο που μας κ...

Η παράσταση Barrymore στο θέατρο Άνεσις κρατά σταθερά το ενδιαφέρον και φωτίζει με απλότητα τη ζωή ενός μεγάλου ηθοποιού στο τέλος της διαδρομής του. Ο John Barrymore εμφανίζεται ως ένας άνθρωπος που θυμάται, δοκιμάζει ξανά τον εαυτό του και παλεύει να σταθεί απέναντι στον χρόνο μέσα σε ένα άδειο θέατρο που γίνεται όλος του ο κόσμος. Ο Δημήτρης Καταλειφός δίνει μια πολύ δυνατή και ταυτόχρονα τρυφερή ερμηνεία. Παίζει με μέτρο, με αλήθεια και με μια εσωτερική ηρεμία που κάνει τον ήρωα ανθρώπινο και κοντινό. Χτίζει έναν Barrymore που άλλοτε γελά και άλλοτε ραγίζει, χωρίς ποτέ να χάνει την ισορροπία του. Ο Δημήτρης Τσιγκριμάνης στέκεται διακριτικά αλλά ουσιαστικά δίπλα του και δίνει ρυθμό και στήριξη στη ροή της παράστασης. Η σχέση τους λειτουργεί φυσικά και βοηθά να ξεδιπλωθεί η ιστορία χωρίς ένταση ή υπερβολή. Η σκηνοθεσία του Φοίβου Σαμαρτζή υπηρετεί το έργο με καθαρότητα και ηρεμία. Η παράσταση αφήνει μια γλυκιά αίσθηση για τη φθορά, τη μνήμη και τη δύναμη του θεάτρου να κρατά έναν άν...

Η επιθεώρηση «Εγώ θα σας τα πω!» επαναφέρει ένα θεατρικό είδος που τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται σπάνια με σαφή αναφορά στην πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα. Τα κείμενα των Γεράσιμου Ευαγγελάτου και Δημήτρη Χαλιώτη αξιοποιούν πρόσωπα, γεγονότα και στερεότυπα της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, μετατρέποντάς τα σε υλικό σάτιρας με γρήγορο ρυθμό και διαδοχικές εναλλαγές θεμάτων. Η παράσταση δεν επιδιώκει τη λεπτή ειρωνεία αλλά την άμεση, αναγνωρίσιμη σάτιρα. Σχολιάζει την πολιτική εξουσία, τα μέσα ενημέρωσης, τις ιδεολογικές αντιφάσεις και τις κοινωνικές εμμονές της εποχής, ακολουθώντας τη βασική αρχή της επιθεώρησης: να στρέφει το βλέμμα της προς όσους κατέχουν δημόσιο λόγο και δύναμη. Η σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου διατηρεί τη συνοχή ενός υλικού που βασίζεται στη διαδοχή σκετς και μουσικών παρεμβάσεων, ενώ η πρωτότυπη μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη ενισχύει τον σατιρικό χαρακτήρα χωρίς να λειτουργεί ως απλό συνοδευτικό στοιχείο. Η ζωντανή ορχήστρα προσθέτει ενέργεια ...

Το « Θα σε λέω Μαρία » είναι μια παράσταση γεμάτη εικόνες, συναίσθημα και ποίηση. Βασισμένη στα διηγήματα του Γιάννη Παλαβού, μας ταξιδεύει στην ελληνική επαρχία, στους ανθρώπους, στις μνήμες, στις παραδόσεις και στα μικρά θαύματα της καθημερινής ζωής. Ο  Χρήστος Κραγιόπουλος  είναι η ψυχή της παράστασης. Με την ήρεμη και ζεστή φωνή του, με τον σωστό τονισμό και τη φυσικότητα του λόγου του, δίνει ζωή σε κάθε ιστορία. Θυμίζει έναν παραμυθά που συγκεντρώνει γύρω του τους ανθρώπους και τους ταξιδεύει σε κόσμους γεμάτους φαντασία και συναίσθημα. Η παρουσία του είναι μαγική, τρυφερή και αληθινή. Οι ιστορίες κυλούν σαν παραμύθι και γεμίζουν τη σκηνή με εικόνες από παιδιά, γονείς, ζώα, χωράφια και ανθρώπους που αναζητούν την αγάπη, την πίστη και την ελπίδα. Η γλώσσα είναι απλή και όμορφη, γεμάτη ζωντάνια και μουσικότητα. Η παράσταση δημιουργεί μια ζεστή ατμόσφαιρα και προσφέρει μια ξεχωριστή εμπειρία. Είναι ένα όμορφο ταξίδι στη δύναμη της αφήγησης και στη μαγεία των ιστοριών. Φεύγει...

Οι « Παραλλαγές πάπιας » του David Mamet, στην παραγωγή της Εταιρείας Θεάτρου «ΡΕΚΤΙΣ», αποδεικνύουν πως το σπουδαίο θέατρο δεν χρειάζεται θεαματικά γεγονότα για να αγγίξει τον θεατή. Ένα παγκάκι, μια λίμνη, δύο ηλικιωμένοι άντρες και μερικές πάπιες αρκούν για να ξεδιπλωθεί μπροστά μας ένας ολόκληρος κόσμος σκέψεων, φόβων, αναμνήσεων και προσδοκιών. Ο Τζορτζ και ο Εμίλ συνομιλούν για τα πιο απλά και ταυτόχρονα τα πιο ουσιαστικά ζητήματα της ζωής. Οι πάπιες λειτουργούν ως αφετηρία για μια σειρά συζητήσεων που αγγίζουν τη μοναξιά, τη φιλία, τη γήρανση, την ανάγκη για επικοινωνία και τη διαρκή προσπάθεια του ανθρώπου να κατανοήσει τον κόσμο γύρω του. Μέσα από τις δεκατέσσερις παραλλαγές του έργου, ο Μάμετ μετατρέπει το καθημερινό σε φιλοσοφικό και το χιουμοριστικό σε βαθιά ανθρώπινο. Η δύναμη του έργου βρίσκεται στην απλότητά του. Οι διάλογοι μοιάζουν αυθόρμητοι και καθημερινοί, όμως κάτω από τις λέξεις κυλά ένα συνεχές ρεύμα συναισθημάτων. Οι δύο άντρες Κοραής Δαμάτης - Περικλής Μοσχολιδ...

Το Sunward του Φάνη Σακελλαρίου στο θέατρο Ροές είναι μια παράσταση που συνδυάζει με ιδιαίτερη επιτυχία το θέατρο, την εικαστική τέχνη και την performance. Αν και η εικόνα κυριαρχεί, δεν πρόκειται για ένα έργο χωρίς λόγο. Αντίθετα, ο λόγος είναι παρών σε όλη τη διάρκειά του και λειτουργεί ως βασικός άξονας της δραματουργίας. Εικαστικά, η παράσταση είναι άψογη. Οι φωτισμοί δημιουργούν μια σκοτεινή, τελετουργική ατμόσφαιρα, ενώ η μουσική συνοδεύει υποβλητικά τη δράση, ενισχύοντας την αίσθηση ότι παρακολουθούμε μια ιδιότυπη κοσμογονία. Οι εικόνες που δημιουργούνται στη σκηνή είναι δυνατές και συχνά εντυπωσιακές. Κεντρική μορφή του έργου είναι ο Σιδηρουργός, μια επιβλητική παρουσία τοποθετημένη ψηλά σε μια κατασκευή που δεσπόζει στον σκηνικό χώρο. Από εκεί καθοδηγεί τον Πρωτόπλαστο Άντρα, δίνοντάς του διαρκώς υλικά και οδηγίες για να χτίσει τον κόσμο και τον ανθρώπινο πολιτισμό. Η σχέση δημιουργού και δημιουργήματος αποτελεί έναν από τους πιο ενδιαφέροντες άξονες της παράστασης, καθώς συν...

Ο Γιάννης Οικονομίδης είναι ένας από τους πιο χαρισματικούς, πολυσχιδείς και ουσιαστικούς ηθοποιούς της γενιάς του, ένας καλλιτέχνης που διαθέτει τη σπάνια ικανότητα να μεταμορφώνεται διαρκώς χωρίς ποτέ να χάνει την αλήθεια του. Είτε κινείται στα σκοτεινά μονοπάτια του δράματος είτε βουτά στις πιο παράδοξες και σαρκαστικές περιοχές της κωμωδίας, καταφέρνει να υπηρετεί κάθε ρόλο με απόλυτη ακρίβεια, ένστικτο και γενναιοδωρία. Η σκηνική του παρουσία είναι καθηλωτική, καθώς συνδυάζει τεχνική αρτιότητα, εκφραστική τόλμη και μια σπάνια συναισθηματική ευφυΐα που μετατρέπει ακόμη και την πιο μικρή λεπτομέρεια σε ουσία. Στον « Καραφλομπέκατσο » της Λένας Κιτσοπούλου στο θέατρο Olvio o Οικονομίδης σηκώνει στις πλάτες του ένα έργο απαιτητικό, άβολο και βαθιά υπαρξιακό, παραδίδοντας μια ερμηνεία που ισορροπεί με μαεστρία ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό. Και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο όταν έχεις να διαχειριστείς το εκρηκτικό σύμπαν μιας συγγραφέως που δεν χαρίζεται ούτε στους ήρωές της ούτε σ...

Χθες είδαμε το «Hass / Μίσος / Ură» από το Theaterhaus Jena στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν. Βασισμένη στο εμβληματικό «Μίσος» του Κασοβίτς, δεν προσπάθησε να αντιγράψει την ταινία αλλά να τη μεταφέρει στο σήμερα, σε μια εποχή θυμού, κοινωνικού αποκλεισμού και ανθρώπων που παλεύουν να ακουστούν πριν γίνουν αόρατοι. Οι ερμηνείες ήταν δυνατές και αληθινές. Οι ηθοποιοί έπαιξαν με ένταση αλλά χωρίς υπερβολή, κρατώντας μια ωμή αμεσότητα που ταίριαζε απόλυτα στο έργο. Η πολυγλωσσία της παράστασης δεν λειτούργησε αποστασιοποιητικά· αντίθετα, έδωσε ακόμη μεγαλύτερη αίσθηση πραγματικότητας και σύγχρονης ευρωπαϊκής ταυτότητας. Οι υπέρτιτλοι ήταν εξαιρετικοί και δεν έχανες στιγμή τη ροή. Η σκηνοθετική προσέγγιση ήταν λιτή, νευρική και ουσιαστική. Χωρίς εύκολους εντυπωσιασμούς, άφηνε χώρο στο κείμενο, στο σώμα και στη σιωπή να μιλήσουν. Η μουσική, με έντονο hip-hop στοιχείο, έδεσε οργανικά με την ατμόσφαιρα και ενίσχυσε τον παλμό της παράστασης. Αυτό που μένει τελικά είναι τα ερωτήματα που θέτει: π...