Open Mind

  Στο Θέατρο Αλκμήνη παρουσιάζεται το « Ταξίδι γύρω από τη χύτρα μου » του Ευγενίου Λαμπίς, μια κλασική φάρσα του 1859 που εξακολουθεί να στηρίζεται στον ρυθμό, στις παρεξηγήσεις και στις λεπτές μετατοπίσεις των ανθρώπινων σχέσεων. Η παράσταση, σε σκηνοθεσία Άννας Σωτρίνη, προσεγγίζει το έργο με διάθεση παιχνιδιού και ελαφρότητας, χωρίς να επιδιώκει μεγάλες αναγνώσεις ή ανατροπές.

Στον Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, η Μαργαρίτα Παπαγιάννη υπογράφει και ερμηνεύει έναν προσωπικό μονόλογο γύρω από την εμπειρία της αιφνίδιας εγκατάλειψης. Το « Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες » παρακολουθεί μια γυναίκα που προσπαθεί να διαχειριστεί το κενό που αφήνει πίσω του ένας άνθρωπος ο οποίος εξαφανίζεται χωρίς εξηγήσεις. Το σώμα, η μνήμη και η καθημερινή επανάληψη –μετρώντας τσιγάρα αντί για λέξεις που δεν ειπώθηκαν– γίνονται τα βασικά εργαλεία αφήγησης.

  Είδαμε τις «Βλαβερές Συνέπειες του Γάμου» στο Θέατρο Άνεσις ως μια ευχάριστη και καλοδουλεμένη συνάντηση με τον κωμικό κόσμο του Αντόν Τσέχωφ. Η παράσταση, βασισμένη σε τρία εμβληματικά μονόπρακτα, κινείται με ρυθμό και καθαρότητα, αφήνοντας χώρο στο χιούμορ, αλλά και στις μικρές ανθρώπινες ρωγμές που πάντα υποβόσκουν στο τσεχωφικό σύμπαν.

Είδαμε τη «Φαίδρα» του Γιάννη Ρίτσου στο Θέατρο Αλκμήνη ως μια σκηνική ανάγνωση που στηρίζεται πρωτίστως στη δύναμη του ποιητικού λόγου και στη διαχρονική ένταση του μύθου. Η παράσταση αντλεί από την Τέταρτη Διάσταση για να φωτίσει το υπαρξιακό σκοτάδι της ηρωίδας, μεταφέροντας τον θεατή σε έναν εσωτερικό μονόλογο όπου η επιθυμία, η ενοχή και η ανάγκη για αλήθεια συνυπάρχουν χωρίς εξωραϊσμούς.

  Είδαμε το «Ξανά» , εμπνευσμένο από τις αφηγήσεις του Μάκη Παπούλια και το βιβλίο « Πόσο η φόρα ήταν μεγάλη » , ως μια βαθιά ανθρώπινη θεατρική εμπειρία, που κινείται με ευαισθησία ανάμεσα στη μαρτυρία, την ποίηση και τη ζωντανή μνήμη. Η παράσταση δεν αφηγείται απλώς μια ζωή· τη φέρνει παρούσα, σαν μια ανάσα που επιμένει, που πέφτει και ξανασηκώνεται, που αρνείται να σωπάσει.

  Είδαμε τον «Έμπορο της Βενετίας» της θεατρικής ομάδας Contratiempo στο Θέατρο 104 ως μια δουλεμένη, δυναμική και βαθιά σύγχρονη ανάγνωση ενός από τα πιο σύνθετα έργα του Shakespeare. Η ομάδα προσεγγίζει το σαιξπηρικό σύμπαν με καθαρή δραματουργική ματιά και έντονο ρυθμό, αναδεικνύοντας τη Βενετία όχι ως γραφικό σκηνικό, αλλά ως έναν αδυσώπητο μηχανισμό εξουσίας, χρήματος και κοινωνικών διαχωρισμών.

Είδαμε την παράσταση «Στο εσωτερικό του Maurice Maeterlinck» της Ελένης Παργινού στο Bios ως μια σκηνική πρόταση που επιλέγει συνειδητά την ανοιχτή φόρμα και τη διαδικασία πάνω από τη θεατρική αφήγηση. Από την πρώτη στιγμή γίνεται σαφές ότι το ενδιαφέρον δεν εστιάζει στην αναπαράσταση του έργου Εσωτερικό , αλλά στη δημιουργία μιας συνθήκης μνήμης, παρατήρησης και συλλογικού στοχασμού γύρω από τον θάνατο και την εύθραυστη ισορροπία της καθημερινότητας.

  Ο Προθάλαμος Δ’ 5 Κοινωνία , φιλοξένησε μια ουσιαστική και γόνιμη συνάντηση γύρω από την έννοια της Αλλαγής, κοινωνικής και ατομικής, σε έναν διάλογο όπου η πολιτική επιστήμη και η κινηματογραφική αφήγηση συναντήθηκαν με φυσικότητα και ακρίβεια. Η διάλεξη του Στάθη Ν. Καλύβα, σε συνομιλία με το έργο του Γιώργου Ζώη, ανέδειξε την αλλαγή όχι ως στιγμιαίο γεγονός αλλά ως διαδικασία που εξελίσσεται στον χρόνο, συχνά αθόρυβα, άλλοτε με ρήξεις.

Το νέο έργο του Ανέστη Αζά, « Δύο ή τρία πράγματα που ξέρω γι’ αυτόν », μια παράσταση για τον πατέρα, μια κατάδυση στη μνήμη, στην κληρονομιά και στα αόρατα νήματα που συνδέουν τον άντρα του τότε με τον άντρα του τώρα και εκείνον του μέλλοντος.

  Ο « Αγαπητικός της Βοσκοπούλας – Το Μιούζικαλ » στο Θέατρο Ακροπόλ είναι από εκείνες τις παραστάσεις που σε κερδίζουν από την πρώτη στιγμή και σε αφήνουν στο τέλος γεμάτο. Γεμάτο εικόνες, μουσική, συγκίνηση και μια αίσθηση πληρότητας που σπάνια συναντάς.

  Η παράσταση « Έχεις πέντε λεπτά » της Κατερίνας Λούβαρη Φασόη είναι μια παράσταση που πλησιάζει την εφηβεία με σεβασμό, τρυφερότητα και βαθιά κατανόηση. Στην Πλαγία Σκηνή του Εθνικού, ο Παντελής Δεντάκης σκηνοθετεί έναν κόσμο σε διαρκή κίνηση, όπου μια ομάδα εφήβων αθλητών αναζητά τη φωνή της, τα όριά της και το δικαίωμα να ονειρεύεται.

  Η γυναίκα της Ζάκυθος Καφενείο Σωκράτης Η θεατρική μεταφορά του έργου του Διονυσίου Σολωμού Η γυναίκα της Ζάκυθος αναδεικνύει με ιδιαίτερη ένταση τη σκοτεινή, αντιηρωική πλευρά της κοινωνίας που ο ποιητής τολμά να φωτίσει. Το έργο, γραμμένο σε πεζό λόγο και με έντονα αποσπασματική, σχεδόν εφιαλτική αφήγηση, βρίσκει στη σκηνή ένα πρόσφορο πεδίο για να μετατραπεί σε ζωντανό κοινωνικό σχόλιο. Ο θεατρικός λόγος, αξιοποιώντας τη μορφή του Ιερομόναχου-αφηγητή και τη σχεδόν δαιμονική παρουσία της Γυναίκας, μετατρέπει το κείμενο σε μια ηθική και πολιτική αλληγορία που ξεπερνά το ιστορικό του πλαίσιο.

Η Locandiera στο Θέατρο Τέχνης είναι μια κωμωδία που βλέπεται ευχάριστα και κυλά με ρυθμό. Δεν προσπαθεί να «φορτώσει» το έργο με ερμηνευτικές υπερβολές· αντίθετα, αφήνει το χιούμορ, τις σχέσεις και το παιχνίδι εξουσίας να κάνουν τη δουλειά τους. Το αποτέλεσμα είναι μια παράσταση ανάλαφρη, ζωντανή και επικοινωνιακή.

  Το The Great Nothing ξεκινά μέσα σε μια σιωπηλή, διαμελισμένη σκηνή. Τρία δωμάτια, τρεις μορφές, τρεις διαφορετικές καταστάσεις μοναξιάς που συνυπάρχουν χωρίς να συναντιούνται. Ο χρόνος μοιάζει ήδη σπασμένος και η κίνηση αναπτύσσεται σαν κάτι που έχει προηγηθεί και συνεχίζει να επιστρέφει, παραμορφωμένο, σαν ανάμνηση που δεν βρίσκει διέξοδο.

Το Toxic του Γιώργου Αγγελίδη είναι ένα έργο ασφυκτικά κλειστό, σαν τον χώρο όπου εκτυλίσσεται, και ταυτόχρονα ανοιχτό στις σκοτεινές αποχρώσεις της ανθρώπινης συνύπαρξης. Έξω, ο κόσμος καταρρέει από έναν αόρατο ιό· μέσα, σε ένα αποστειρωμένο δωμάτιο, δύο άνθρωποι επιχειρούν να διατηρήσουν την ψευδαίσθηση της ασφάλειας. Όμως η πραγματική απειλή δεν έρχεται απ’ έξω. Φωλιάζει στη σιωπή, στις λέξεις που δεν λέγονται, στις μικρές μετατοπίσεις της εξουσίας.

  Η Σκιά της μύγας  είναι μια παράσταση χαμηλής έντασης αλλά υψηλής ακρίβειας, που μετατρέπει την καθημερινότητα σε δραματουργικό υλικό και τον οικείο χώρο σε πεδίο υπαρξιακής δοκιμασίας. Το έργο της Βαλεντίνας Παπαδημητράκη δεν επιχειρεί να καταγγείλει τον υπερτουρισμό με συνθήματα· τον προσεγγίζει μέσα από το βίωμα μιας γυναίκας που έμαθε να ζει σε καθεστώς προσωρινότητας, σε ένα σπίτι που έχει πάψει να της ανήκει ουσιαστικά.

  Η « Βάσσα ~ Μια μητέρα » του Μαξίμ Γκόρκι, σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ, παρουσιάζεται ως ένα έργο βαθιά πολιτικό και ταυτόχρονα σκληρά ανθρώπινο. Η παράσταση δεν επιδιώκει εντυπωσιασμούς· αντιθέτως, χτίζει μεθοδικά έναν ασφυκτικό σκηνικό κόσμο, όπου η οικογένεια λειτουργεί ως μικρογραφία ενός συστήματος εξουσίας που αναπαράγει τη βία, τη συνενοχή και τη σιωπή.

 ΚΕΛΛΥ της Βασιλικής Βλάχου Θέατρο 104 Η «Κέλλυ» της Βασιλικής Βλάχου αποτελεί ένα σύγχρονο έργο που καταφέρνει να μιλήσει με τόλμη, χιούμορ και συγκίνηση για τη διαμόρφωση της γυναικείας ταυτότητας μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο αντιφάσεις. Πρόκειται για μια κωμικοτραγική αφήγηση που δεν φοβάται να αυτοσαρκαστεί, να εκτεθεί και να αγγίξει ευαίσθητες χορδές, μετατρέποντας το προσωπικό βίωμα σε συλλογική εμπειρία.

  Το « Παραλήρημα για δύο » είναι πράγματι ένα έργο που, αν και γράφτηκε δεκαετίες πριν, μοιάζει να φωτογραφίζει τη σύγχρονη κοινωνική απάθεια και τον εγκλεισμό των ανθρώπινων σχέσεων. Η παράσταση του μονόπρακτου του Ιονέσκο, σε σκηνοθεσία Μαρκέλλας Αργυροπούλου, λειτούργησε ως ένας ειρωνικός καθρέφτης της σύγχρονης πραγματικότητας. Μέσα σε ένα σκηνικό κέλυφος που απέδιδε εύστοχα την απομόνωση, παρακολουθήσαμε ένα ζευγάρι παγιδευμένο στη φθορά και την επανάληψη. Η σκηνοθετική γραμμή κινήθηκε με απλότητα, επιτρέποντας στο κείμενο να αναπνεύσει και να αναδείξει τη διάχυτη πολεμική ατμόσφαιρα που περιβάλλει τους ήρωες, έναν πόλεμο που, ενώ μαίνεται έξω από τους τέσσερις τοίχους, μεταφέρεται αυτούσιος μέσα στη σχέση τους ως ένας αέναος καβγάς για το ασήμαντο.

  Το The Fever του Wallace Shawn είναι ένα έργο που δεν στηρίζεται στη δράση, αλλά στη σκέψη. Ένας εσωτερικός μονόλογος που εξελίσσεται ως σταδιακή ρωγμή στη βεβαιότητα μιας προνομιούχας συνείδησης, αποκαλύπτοντας τον τρόπο με τον οποίο η ευημερία συνυπάρχει, και συχνά θεμελιώνεται, πάνω στην αόρατη εργασία και τον πόνο των άλλων. Η πολιτική του αιχμή δεν εκδηλώνεται μέσα από καταγγελία, αλλά μέσω μιας αμείλικτης λογικής που δεν αφήνει περιθώρια διαφυγής.