Open Mind

Στο « VaginaHood Vol.2 », το μπαρ είναι ο βασικός χώρος δράσης και εξομολόγησης. Χωρίς μια συμβατική θεατρική σκηνή, οι πέντε γυναίκες κινούνται ανάμεσα στα σκαμπό και τον πάγκο, μοιράζονται τις ιστορίες τους και φέρνουν στο προσκήνιο τις δυσκολίες που συναντούν στην καθημερινότητα, στις επαγγελματικές τους διαδρομές και στις προσωπικές τους σχέσεις. Το έργο μιλά για τις κοινωνικές πιέσεις και τους περιορισμούς που εξακολουθούν να καθορίζουν τη ζωή των γυναικών, επιστρατεύοντας χιούμορ και συγκίνηση.

Στη « Γυμνή » της Δανάης Καλοπήτα  σε κείμενο δικό της,  μας κράτησε περισσότερο η ανάγκη της Σοφίας να αγαπήσει και να αγαπηθεί, να βρει έναν άνθρωπο που θα την κοιτάξει πέρα από την ασθένειά της. Η μοναξιά της γίνεται το κέντρο της παράστασης και η αναζήτηση μιας αγκαλιάς αποκτά ιδιαίτερο βάρος.

Το « Oracle » του Łukasz Twarkowski στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση είναι μια παράσταση που σε κερδίζει αρχικά με την εικόνα και τον τρόπο που αξιοποιεί την τεχνολογία. Το σκηνικό αλλάζει διαρκώς μορφή, οι χώροι ανοίγουν και κλείνουν μπροστά στα μάτια μας, ενώ οι κάμερες ακολουθούν τους ηθοποιούς και προβάλλουν σε μεγάλες οθόνες πρόσωπα, κινήσεις και λεπτομέρειες που δύσκολα θα παρατηρούσαμε από την πλατεία. Το θέατρο μετατρέπεται σε ζωντανό κινηματογραφικό στούντιο. Η μουσική, ο φωτισμός και οι εικόνες δημιουργούν μια ατμόσφαιρα που άλλοτε καθηλώνει και άλλοτε προκαλεί αισθητηριακό κορεσμό.

Η « Φόνισσα » του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη  στο Θέατρο ΕΡΓΟΝ , σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, είναι μια εξαιρετική παράσταση, με τη Λυδία Κονιόρδου να παραδίδει μια ερμηνεία υψηλής ακρίβειας και έντασης. Η Φραγκογιαννού της έχει σκληρότητα, απόγνωση και βαθιά εσωτερική ταραχή. Το πρόσωπό της αλλάζει διαρκώς, το βλέμμα της σκοτεινιάζει, η φωνή της τρέμει και κάθε κίνηση αποκαλύπτει κάτι από τον ψυχικό κόσμο μιας γυναίκας που έχει φτάσει στα όριά της. Η Κονιόρδου χειρίζεται την παπαδιαμαντική γλώσσα με αξιοθαύμαστη άνεση, κρατώντας ζωντανή την καθαρεύουσα και αναδεικνύοντας τη δύναμη του λόγου χωρίς να τον κάνει δυσπρόσιτο.

Το « Θεόφιλος sold » του Σαμσών Ρακά, σε σκηνοθεσία της Όλιας Λαζαρίδου  στο θέατρο Μίνι Πειραιώς 131 , επιλέγει να παρουσιάσει τον Θεόφιλο χωρίς το βάρος μιας συμβατικής βιογραφικής αφήγησης. Η ζωή του περνά στη σκηνή μέσα από το χιούμορ, το παιχνίδι, τη μουσική και την άμεση επικοινωνία με το κοινό.

Το « DEADLIFT Άρση θανάτου » της Βαλέριας Δημητριάδου στο Θέατρο Εμπορικόν, είναι μια παράσταση που κρατά το ενδιαφέρον της από την αρχή μέχρι το τέλος. Έχει γρήγορο ρυθμό, συνεχείς εναλλαγές και μια σκηνική ενέργεια που κάνει τα λεπτά να περνούν χωρίς να το καταλαβαίνεις.

Στον « Χρόνο από δεύτερο χέρι » της  Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, σε διασκευή και σκηνοθεσία της  Βίλιας Χατζοπούλου, το ζητούμενο πέρα από την Ιστορία, είναι να ακουστούν οι άνθρωποι που τη βίωσαν.  Η σπονδυλωτή δομή υπηρετεί αυτή την επιλογή. Οι διαφορετικές ιστορίες δημιουργούν σταδιακά ένα σύνθετο ανθρώπινο τοπίο. Πόλεμος, φόβος, απώλεια, προσδοκία, διάψευση και ανάγκη για επιβίωση περνούν από τη μία αφήγηση στην άλλη και αποκτούν προσωπικό βάρος.  Και εδώ οι ερμηνείες κάνουν τη διαφορά.

Η « Π Ι ΝΕΛΟΠΗ » της Χριστίνας Ντούμα, σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία του Στρατή Πανούριου, είναι μια παράσταση που μιλά στα παιδιά με απλό και καθαρό τρόπο για την αγάπη, την αποδοχή και την προσφορά. Τι γίνεται όταν η Αναστασία έχει ως μόνη συντροφιά ένα πινέλο, τη φαντασία και την αγάπη της για παρέα; Μηνύματα όπως η συντροφικότητα, η αγάπη, η συνεργασία και το να δίνεις και όχι μόνο να παίρνεις είναι τα κύρια ζητήματα του έργου.

Ο « Θαυματοποιός » του Μπράιαν Φρίελ είναι ένα έργο που βασίζεται στη δύναμη της αφήγησης. Τρεις άνθρωποι θυμούνται τα ίδια γεγονότα και ο καθένας τα παρουσιάζει μέσα από τη δική του αλήθεια.

Η « ΚΑΣΣΥ » του Ανδρέα Φλουράκη, σε σκηνοθεσία Athena Zeros, είναι μια παράσταση που βασίζεται πολύ στην εικόνα, την κίνηση και την ατμόσφαιρα. Από την αρχή δημιουργεί έναν ιδιαίτερο σκηνικό χώρο και βάζει τον θεατή μέσα στην ιστορία της Κασσάνδρας.

Είδαμε το « Κόκκινο » του John Logan στο Θέατρο Μουσούρη, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Κιμούλη, και πραγματικά απολαύσαμε μια πολύ δυνατή θεατρική συνάντηση. Ο Γιώργος Κιμούλης στον ρόλο του Μαρκ Ρόθκο είναι εξαιρετικός, όπως άλλωστε τον έχουμε συνηθίσει. Ο Ρόθκο που βλέπουμε στη σκηνή είναι ένας άνθρωπος απόλυτα αφοσιωμένος στην τέχνη του, αλλά ταυτόχρονα γεμάτος αντιφάσεις. Πιστεύει βαθιά στη δύναμη της ζωγραφικής και στην επικοινωνία του έργου με τον θεατή, ενώ την ίδια στιγμή βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν κόσμο που θέλει να μετατρέψει την τέχνη σε προϊόν.

Το « Μένγκελε » του Θανάση Τριαρίδη στο θέατρο ΠΛΥΦΑ είναι μια παράσταση που μας άρεσε πολύ, κυρίως γιατί σε βάζει κι εσένα μέσα στο παιχνίδι της. Δύο άγνωστοι βρίσκονται σε ένα βαγόνι τρένου και, για να περάσει η ώρα, αρχίζουν να παίζουν ένα παιχνίδι ρόλων. Εκείνος παίρνει τον ρόλο του Γιόζεφ Μένγκελε και εκείνη τον ρόλο μιας γυναίκας που συνδέεται με τα θύματα των πειραμάτων του. Από εκεί και μετά, τα πράγματα αρχίζουν να σκοτεινιάζουν.

Το « Απόψε Τρώμε Στης Ιοκάστης » του Άκη Δήμου είναι μια παράσταση που παίζει με το παράλογο και το κάνει διασκεδαστικό. Το χιούμορ της είναι ιδιαίτερο, ανατρεπτικό και συχνά απρόβλεπτο, με καταστάσεις που ξεφεύγουν από την πραγματικότητα και οδηγούν σε στιγμές γέλιου. Η Φωτεινή Μπαξεβάνη δίνει στην Ιοκάστη ένταση, μπρίο και έναν πολύ προσωπικό τρόπο να βλέπει τον κόσμο. Ο ρόλος της έχει υπερβολή, αφέλεια και αρκετή τρέλα, στοιχεία που η ίδια χειρίζεται με άνεση και χιούμορ.

Ο άνθρωπος κάνει πάντα τη χειρότερη επιλογή; Δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν το θεατρικό έργο « Καλύτερα να σου βγει το μάτι » απευθύνεται αποκλειστικά σε εφηβικό ή ενήλικο κοινό. Μπορώ όμως να πω με βεβαιότητα πως το θέμα του αγγίζει κάθε ηλικία και συνδέεται άρρηκτα με το σύνθημα που κατακλύζει τον τελευταίο καιρό τις ψηφιακές μας οθόνες: «Μίλα!». Το σύγχρονο ελληνικό έργο, σε κείμενο και σκηνοθεσία της Χριστίνας Μπαρίτα, φέρνει στο προσκήνιο ένα κρυμμένο μυστικό, ένα λάθος, «μια μαλακία» σύμφωνα με τα λόγια της ίδιας της πρωταγωνίστριας, που γίνεται η αφορμή να εγκλωβιστεί σε έναν εφιάλτη. Η νεαρή ηρωίδα κλείνεται στον εαυτό της, καταφεύγει στα ψυχοφάρμακα και έρχεται αντιμέτωπη με έναν αδίστακτο, επαναλαμβανόμενο εκβιασμό που παραλύει τη ζωή της.

Ο « Κοινός Λόγος » που είδαμε στο Θέατρο του Νέου Κόσμου είναι μια ποιοτική και ιδιαίτερη δουλειά, που εκφεύγει των ορίων του κλασικού θεάτρου. Η Λουίζα Κωστούλα επέλεξε να κοιτάξει την πρώτη παράσταση του έργου στο θέατρο, το 1997, μέσα από τη δική της ματιά και τη δική της οικογενειακή ιστορία. Η προβολή της παλιάς μαγνητοσκοπημένης παράστασης ήταν το βασικό στοιχείο της παρουσίασης. Οι εικόνες από τότε μπήκαν σε διάλογο με όσα αφηγείται και παρουσιάζει σήμερα η ίδια. Έτσι δημιουργήθηκε μια προσωπική σύνδεση ανάμεσα σε αυτό που συνέβη τότε και σε αυτό που σημαίνει σήμερα.

Η « Μπαλάντα ενός ευαίσθητου δήμιου »  στο θέατρο OLVIO,  είναι μια παράσταση που ξέρει πολύ καλά τι θέλει να πετύχει: να κάνει το κοινό να γελάσει και ταυτόχρονα να του πετάξει κατάμουτρα μερικές αλήθειες για την εξουσία, την πολιτική και την ανθρώπινη υπακοή.

Είδαμε τις εκμυστηρεύσεις της Έλλης Αλεξίου στο Θέατρο Τέχνης Κ. Κουν - Σκηνή Φρυνίχου με την Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Εύας Νικολαϊδου.

Υπάρχουν κάποιες φορές που ένα κείμενο που γνωρίζεις καλά, ξαφνικά αποκτά άλλη μορφή. Σαν να ανοίγει μια πόρτα και να σε καλεί να περάσεις από την άλλη πλευρά. Κάπως έτσι νιώσαμε όταν βρεθήκαμε, πριν ακόμη ανοίξει τις πόρτες της στο κοινό, στην «Ομήρου Οδύσσεια» της Dreamland Experience , στο Village Shopping & More στον Ρέντη.

Παρακολουθήσαμε στο Θέατρο Μπέλλος την « Απολογία Σωκράτους – Η Τελευταία Παράσταση », σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Αβράμη.

  Η κατάθεση του Παναγιώτη Μέντη Σκηνοθ. Σοφία Παπουτσόγλου / Αίθουσα Παρνασσός Η δραματουργική προσέγγιση του έργου «Η κατάθεση» του Παναγιώτη Μέντη, μέσα από τη σκηνοθετική ματιά της Σοφίας Παπουτσόγλου και τη σύμπραξη με τον Κωνσταντίνο Κλάδη, αναδεικνύει με συγκλονιστικό τρόπο ένα θεατρικό κείμενο βαθιάς υπαρξιακής και κοινωνικής ανατομίας. Το έργο λειτουργεί ως μια αληθινή κατάθεση ψυχής και, ταυτόχρονα, ως η επώδυνη απολογία μιας ζωής που έμεινε ανεκπλήρωτη, εγκλωβισμένη στις σιωπές και τα κοινωνικά στερεότυπα. Η πλοκή ξετυλίγεται γύρω από ένα ανδρόγυνο που συναντιέται μετά από χρόνια σε έναν σιδηροδρομικό σταθμό —έναν χώρο καίριας συμβολικής σημασίας, που ορίζει το μεταίχμιο ανάμεσα στο οριστικό διαζύγιο και ένα επικείμενο ταξίδι της συζύγου στη Γερμανία για να επισκεφτεί την κόρη τους. Στο κομβικό αυτό σημείο, οι δύο ήρωες αρχίζουν σταδιακά να αποκαλύπτουν τα λάθη του παρελθόντος, να ομολογούν σκέψεις που κρατήθηκαν κρυφές και να αναμετρώνται με πράξεις που δεν ολοκληρώθ...