Open Mind

Έρημος Ατακάμα – Θεατρική ομάδα Los Nadies Η « Έρημος Ατακάμα » είναι μια παράσταση που μιλά για τη μνήμη, την Ιστορία και την ανάγκη του ανθρώπου να συνεχίσει να δημιουργεί.  Οι τρεις ηθοποιοί ακολουθούν μια διαδρομή που ξεκινά σαν ταξίδι και εξελίσσεται σε αναζήτηση νοήματος. Η παράσταση συνδυάζει προσωπικές αφηγήσεις, ιστορικές αναφορές και σωματική έκφραση με φυσικό τρόπο, δημιουργώντας εικόνες που μένουν στο μυαλό.  Το θέμα της συλλογικής μνήμης της Χιλής αποκτά ανθρώπινη διάσταση και συνδέεται με διαχρονικά ερωτήματα γύρω από τη λήθη, την απώλεια και τη δημιουργία. Συνθήκες Διαβίωσης – Θεατρική ομάδα ΑΛΜΑ Οι « Συνθήκες Διαβίωσης » καταπιάνονται με καταστάσεις που οι περισσότεροι έχουμε ζήσει ή σκεφτεί.  Το μικρό σπίτι, οι συμβιβασμοί της καθημερινότητας, η έλλειψη προσωπικού χώρου, η μοναξιά και η εξάρτηση από την τεχνολογία γίνονται υλικό για μια παράσταση με χιούμορ και εύστοχες παρατηρήσεις.  Οι σκηνές διαδέχονται η μία την άλλη με ρυθμό και αναδεικνύουν τις...

Παρακολουθήσαμε την παράσταση " Οι Ρήτορες " του Χριστόφορου Χριστοφή στο το Μουσείο Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών και ξεχωριστή αναφορά αξίζει στον χώρο παρουσίασης. Η επιλογή του αποδείχθηκε ιδανική. Η ατμόσφαιρα του ιστορικού κτιρίου λειτούργησε τόσο ως σκηνικό, όσο και ως οργανικό κομμάτι της παράστασης. Οι τοίχοι, η ιστορία και η αίσθηση του χώρου ενίσχυσαν το παιχνίδι ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη μυθοπλασία, προσθέτοντας ένα ακόμη επίπεδο σε αυτό το «θέατρο μέσα στο θέατρο». Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις όπου ο χώρος χαρίζει στην παράσταση επιπλέον δύναμη. Η ιστορία ξεκινά φαινομενικά απλά, με δύο ηθοποιούς που συναντιούνται για να διαβάσουν ένα νέο θεατρικό έργο. Πολύ γρήγορα όμως γίνεται φανερό ότι δεν παρακολουθούμε απλώς μια ανάγνωση, αλλά ένα παιχνίδι εξουσίας, εγωισμών, κρυμμένων επιθυμιών και προσωπικών συγκρούσεων. Το ενδιαφέρον είναι ότι όσο προχωρά η δράση, δεν ξέρεις πού τελειώνει ο ρόλος και πού αρχίζει ο πραγματικός άνθρωπος. Το στοιχείο που μας κ...

Η παράσταση Barrymore στο θέατρο Άνεσις κρατά σταθερά το ενδιαφέρον και φωτίζει με απλότητα τη ζωή ενός μεγάλου ηθοποιού στο τέλος της διαδρομής του. Ο John Barrymore εμφανίζεται ως ένας άνθρωπος που θυμάται, δοκιμάζει ξανά τον εαυτό του και παλεύει να σταθεί απέναντι στον χρόνο μέσα σε ένα άδειο θέατρο που γίνεται όλος του ο κόσμος. Ο Δημήτρης Καταλειφός δίνει μια πολύ δυνατή και ταυτόχρονα τρυφερή ερμηνεία. Παίζει με μέτρο, με αλήθεια και με μια εσωτερική ηρεμία που κάνει τον ήρωα ανθρώπινο και κοντινό. Χτίζει έναν Barrymore που άλλοτε γελά και άλλοτε ραγίζει, χωρίς ποτέ να χάνει την ισορροπία του. Ο Δημήτρης Τσιγκριμάνης στέκεται διακριτικά αλλά ουσιαστικά δίπλα του και δίνει ρυθμό και στήριξη στη ροή της παράστασης. Η σχέση τους λειτουργεί φυσικά και βοηθά να ξεδιπλωθεί η ιστορία χωρίς ένταση ή υπερβολή. Η σκηνοθεσία του Φοίβου Σαμαρτζή υπηρετεί το έργο με καθαρότητα και ηρεμία. Η παράσταση αφήνει μια γλυκιά αίσθηση για τη φθορά, τη μνήμη και τη δύναμη του θεάτρου να κρατά έναν άν...

Η επιθεώρηση «Εγώ θα σας τα πω!» επαναφέρει ένα θεατρικό είδος που τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται σπάνια με σαφή αναφορά στην πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα. Τα κείμενα των Γεράσιμου Ευαγγελάτου και Δημήτρη Χαλιώτη αξιοποιούν πρόσωπα, γεγονότα και στερεότυπα της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, μετατρέποντάς τα σε υλικό σάτιρας με γρήγορο ρυθμό και διαδοχικές εναλλαγές θεμάτων. Η παράσταση δεν επιδιώκει τη λεπτή ειρωνεία αλλά την άμεση, αναγνωρίσιμη σάτιρα. Σχολιάζει την πολιτική εξουσία, τα μέσα ενημέρωσης, τις ιδεολογικές αντιφάσεις και τις κοινωνικές εμμονές της εποχής, ακολουθώντας τη βασική αρχή της επιθεώρησης: να στρέφει το βλέμμα της προς όσους κατέχουν δημόσιο λόγο και δύναμη. Η σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου διατηρεί τη συνοχή ενός υλικού που βασίζεται στη διαδοχή σκετς και μουσικών παρεμβάσεων, ενώ η πρωτότυπη μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη ενισχύει τον σατιρικό χαρακτήρα χωρίς να λειτουργεί ως απλό συνοδευτικό στοιχείο. Η ζωντανή ορχήστρα προσθέτει ενέργεια ...

Το « Θα σε λέω Μαρία » είναι μια παράσταση γεμάτη εικόνες, συναίσθημα και ποίηση. Βασισμένη στα διηγήματα του Γιάννη Παλαβού, μας ταξιδεύει στην ελληνική επαρχία, στους ανθρώπους, στις μνήμες, στις παραδόσεις και στα μικρά θαύματα της καθημερινής ζωής. Ο  Χρήστος Κραγιόπουλος  είναι η ψυχή της παράστασης. Με την ήρεμη και ζεστή φωνή του, με τον σωστό τονισμό και τη φυσικότητα του λόγου του, δίνει ζωή σε κάθε ιστορία. Θυμίζει έναν παραμυθά που συγκεντρώνει γύρω του τους ανθρώπους και τους ταξιδεύει σε κόσμους γεμάτους φαντασία και συναίσθημα. Η παρουσία του είναι μαγική, τρυφερή και αληθινή. Οι ιστορίες κυλούν σαν παραμύθι και γεμίζουν τη σκηνή με εικόνες από παιδιά, γονείς, ζώα, χωράφια και ανθρώπους που αναζητούν την αγάπη, την πίστη και την ελπίδα. Η γλώσσα είναι απλή και όμορφη, γεμάτη ζωντάνια και μουσικότητα. Η παράσταση δημιουργεί μια ζεστή ατμόσφαιρα και προσφέρει μια ξεχωριστή εμπειρία. Είναι ένα όμορφο ταξίδι στη δύναμη της αφήγησης και στη μαγεία των ιστοριών. Φεύγει...

Οι « Παραλλαγές πάπιας » του David Mamet, στην παραγωγή της Εταιρείας Θεάτρου «ΡΕΚΤΙΣ», αποδεικνύουν πως το σπουδαίο θέατρο δεν χρειάζεται θεαματικά γεγονότα για να αγγίξει τον θεατή. Ένα παγκάκι, μια λίμνη, δύο ηλικιωμένοι άντρες και μερικές πάπιες αρκούν για να ξεδιπλωθεί μπροστά μας ένας ολόκληρος κόσμος σκέψεων, φόβων, αναμνήσεων και προσδοκιών. Ο Τζορτζ και ο Εμίλ συνομιλούν για τα πιο απλά και ταυτόχρονα τα πιο ουσιαστικά ζητήματα της ζωής. Οι πάπιες λειτουργούν ως αφετηρία για μια σειρά συζητήσεων που αγγίζουν τη μοναξιά, τη φιλία, τη γήρανση, την ανάγκη για επικοινωνία και τη διαρκή προσπάθεια του ανθρώπου να κατανοήσει τον κόσμο γύρω του. Μέσα από τις δεκατέσσερις παραλλαγές του έργου, ο Μάμετ μετατρέπει το καθημερινό σε φιλοσοφικό και το χιουμοριστικό σε βαθιά ανθρώπινο. Η δύναμη του έργου βρίσκεται στην απλότητά του. Οι διάλογοι μοιάζουν αυθόρμητοι και καθημερινοί, όμως κάτω από τις λέξεις κυλά ένα συνεχές ρεύμα συναισθημάτων. Οι δύο άντρες Κοραής Δαμάτης - Περικλής Μοσχολιδ...

Το Sunward του Φάνη Σακελλαρίου στο θέατρο Ροές είναι μια παράσταση που συνδυάζει με ιδιαίτερη επιτυχία το θέατρο, την εικαστική τέχνη και την performance. Αν και η εικόνα κυριαρχεί, δεν πρόκειται για ένα έργο χωρίς λόγο. Αντίθετα, ο λόγος είναι παρών σε όλη τη διάρκειά του και λειτουργεί ως βασικός άξονας της δραματουργίας. Εικαστικά, η παράσταση είναι άψογη. Οι φωτισμοί δημιουργούν μια σκοτεινή, τελετουργική ατμόσφαιρα, ενώ η μουσική συνοδεύει υποβλητικά τη δράση, ενισχύοντας την αίσθηση ότι παρακολουθούμε μια ιδιότυπη κοσμογονία. Οι εικόνες που δημιουργούνται στη σκηνή είναι δυνατές και συχνά εντυπωσιακές. Κεντρική μορφή του έργου είναι ο Σιδηρουργός, μια επιβλητική παρουσία τοποθετημένη ψηλά σε μια κατασκευή που δεσπόζει στον σκηνικό χώρο. Από εκεί καθοδηγεί τον Πρωτόπλαστο Άντρα, δίνοντάς του διαρκώς υλικά και οδηγίες για να χτίσει τον κόσμο και τον ανθρώπινο πολιτισμό. Η σχέση δημιουργού και δημιουργήματος αποτελεί έναν από τους πιο ενδιαφέροντες άξονες της παράστασης, καθώς συν...

Ο Γιάννης Οικονομίδης είναι ένας από τους πιο χαρισματικούς, πολυσχιδείς και ουσιαστικούς ηθοποιούς της γενιάς του, ένας καλλιτέχνης που διαθέτει τη σπάνια ικανότητα να μεταμορφώνεται διαρκώς χωρίς ποτέ να χάνει την αλήθεια του. Είτε κινείται στα σκοτεινά μονοπάτια του δράματος είτε βουτά στις πιο παράδοξες και σαρκαστικές περιοχές της κωμωδίας, καταφέρνει να υπηρετεί κάθε ρόλο με απόλυτη ακρίβεια, ένστικτο και γενναιοδωρία. Η σκηνική του παρουσία είναι καθηλωτική, καθώς συνδυάζει τεχνική αρτιότητα, εκφραστική τόλμη και μια σπάνια συναισθηματική ευφυΐα που μετατρέπει ακόμη και την πιο μικρή λεπτομέρεια σε ουσία. Στον « Καραφλομπέκατσο » της Λένας Κιτσοπούλου στο θέατρο Olvio o Οικονομίδης σηκώνει στις πλάτες του ένα έργο απαιτητικό, άβολο και βαθιά υπαρξιακό, παραδίδοντας μια ερμηνεία που ισορροπεί με μαεστρία ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό. Και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο όταν έχεις να διαχειριστείς το εκρηκτικό σύμπαν μιας συγγραφέως που δεν χαρίζεται ούτε στους ήρωές της ούτε σ...

Χθες είδαμε το «Hass / Μίσος / Ură» από το Theaterhaus Jena στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν. Βασισμένη στο εμβληματικό «Μίσος» του Κασοβίτς, δεν προσπάθησε να αντιγράψει την ταινία αλλά να τη μεταφέρει στο σήμερα, σε μια εποχή θυμού, κοινωνικού αποκλεισμού και ανθρώπων που παλεύουν να ακουστούν πριν γίνουν αόρατοι. Οι ερμηνείες ήταν δυνατές και αληθινές. Οι ηθοποιοί έπαιξαν με ένταση αλλά χωρίς υπερβολή, κρατώντας μια ωμή αμεσότητα που ταίριαζε απόλυτα στο έργο. Η πολυγλωσσία της παράστασης δεν λειτούργησε αποστασιοποιητικά· αντίθετα, έδωσε ακόμη μεγαλύτερη αίσθηση πραγματικότητας και σύγχρονης ευρωπαϊκής ταυτότητας. Οι υπέρτιτλοι ήταν εξαιρετικοί και δεν έχανες στιγμή τη ροή. Η σκηνοθετική προσέγγιση ήταν λιτή, νευρική και ουσιαστική. Χωρίς εύκολους εντυπωσιασμούς, άφηνε χώρο στο κείμενο, στο σώμα και στη σιωπή να μιλήσουν. Η μουσική, με έντονο hip-hop στοιχείο, έδεσε οργανικά με την ατμόσφαιρα και ενίσχυσε τον παλμό της παράστασης. Αυτό που μένει τελικά είναι τα ερωτήματα που θέτει: π...

Το « Δεκάξι » της ομάδας Lorem Ipsum στο Θέατρο 104 είναι μια παράσταση που καταφέρνει να ισορροπήσει με εξαιρετική δεξιοτεχνία ανάμεσα στη μαύρη κωμωδία, τη συγκίνηση και τον βαθύ κοινωνικοπολιτικό προβληματισμό. Με φόντο μια συνθήκη που μοιάζει ταυτόχρονα οικεία και διαχρονική, το έργο φωτίζει τον φόβο, την κοινωνική ασφυξία και τη σιωπηλή διείσδυση των ολοκληρωτικών αντιλήψεων στην καθημερινότητα του ανθρώπου. Μέσα από φαινομενικά ασήμαντες συνομιλίες και λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής, ξεδιπλώνεται σταδιακά μια ατμόσφαιρα αγωνίας, ελέγχου και εσωτερικής διάλυσης. Το κείμενο είναι ευφυές, αιχμηρό και πολυεπίπεδο, με χιούμορ που λειτουργεί ως εργαλείο αποδόμησης μιας σκοτεινής πραγματικότητας και όχι ως απλή ανάπαυλα. Η σκηνοθεσία του Γιάννη Κεντρωτά αξιοποιεί ιδανικά τη black box συνθήκη, δημιουργώντας μια κλειστοφοβική αλλά απόλυτα ζωντανή εμπειρία, όπου κάθε βλέμμα, παύση και κίνηση αποκτούν βαρύτητα. Ο ρυθμός της παράστασης διατηρεί αμείωτη την ένταση, ενώ η μετάβαση από το γέ...

Η παράσταση «Optansia & Guerrilla», εμπνευσμένη από το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Ο Γορίλας και η Ορτανσία», παίζεται στο Θέατρο Αργώ στην Αθήνα. Το εγχείρημα προσεγγίζει το αρχικό υλικό μέσα από μια σύγχρονη, πειραματική ματιά που μετατρέπει την πρόβα σε κεντρικό θεατρικό γεγονός. Ένας σκηνοθέτης λειτουργεί ως αυστηρή, σχεδόν εξουσιαστική μορφή, επιδιώκοντας απόλυτο έλεγχο στη διαδικασία. Οι ηθοποιοί κινούνται απέναντί του με έντονη ανάγκη για ελευθερία, αυθορμητισμό και ζωντανό παιχνίδι πάνω στη σκηνή. Η δράση οργανώνεται γύρω από τη διαρκή σύγκρουση ανάμεσα στον έλεγχο και στη δημιουργική έκφραση. Η πρόβα δεν παρουσιάζεται ως προετοιμασία, αλλά ως χώρος όπου οι ισορροπίες δοκιμάζονται συνεχώς και οι ρόλοι επαναδιαπραγματεύονται. Ο γορίλας λειτουργεί ως καταλυτική μορφή μέσα σε αυτό το πλαίσιο. Αγαπιέται και αμφισβητείται ταυτόχρονα και ενεργοποιεί τη ρήξη ανάμεσα στο ανθρώπινο και στο ενστικτώδες, φέρνοντας στην επιφάνεια πιο ακατέργαστες πλευρές της σχέσης των προσώπων. Οι ερ...

Η παράσταση « Επιστροφή στην Κόλαση » στο Θέατρο Ρεκτιφιέ παρουσιάζει έναν κόσμο χαμένο μέσα στη βία, τον φόβο και την ανθρώπινη παρακμή. Το έργο μιλά για το κακό που γεννιέται μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο και για μια κοινωνία που μοιάζει να έχει χάσει κάθε όριο. Μέσα από μαύρο χιούμορ, σαρκασμό και σκοτεινές εικόνες, η παράσταση δείχνει πως οι πραγματικοί δαίμονες δεν βρίσκονται στην κόλαση αλλά στην καθημερινότητα και στις πράξεις των ανθρώπων. Η σκηνοθεσία της Ειρήνης Ζήκα δημιουργεί από την αρχή μια αίσθηση έντασης και συνεχούς κίνησης. Η δράση κυλά γρήγορα και η σκηνή γεμίζει διαρκώς με φωνές, σώματα και δυνατές εικόνες. Η παράσταση έχει ρυθμό και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Η σκηνοθεσία αξιοποιεί σωστά τον χώρο και χτίζει μια ατμόσφαιρα σκοτεινή, άγρια και σχεδόν τελετουργική. Η μουσική αποτελεί από τα πιο δυνατά στοιχεία της παράστασης. Οι ζωντανοί ήχοι και οι κιθάρες δημιουργούν μια υπνωτική ατμόσφαιρα και συνοδεύουν ιδανικά την ένταση των σκηνών. Η μουσική λειτου...

Η παράσταση Μπουμπουλίνας 18 στο Θέατρο του Νέου Κόσμου συνιστά μια δυναμική επιστροφή στο πιο σκοτεινό και ταυτόχρονα καθοριστικό κεφάλαιο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας: την περίοδο της Ελληνικής Χούντας. Πρόκειται για μια θεατρική πράξη με καθαρό προσανατολισμό, που μεταφέρει στη σκηνή μια προσωπική μαρτυρία, αλλά και ένα συλλογικό τραύμα και μια βαθιά ριζωμένη ανάγκη για δικαιοσύνη και μνήμη. Η μαρτυρία της Κίττυ Αρσένη αποτελεί τον πυρήνα του έργου. Μια νέα γυναίκα, ηθοποιός, πολιτικοποιημένη, που βρέθηκε στα κρατητήρια της οδού Μπουμπουλίνας, στο διαβόητο κτίριο της Ασφάλειας, επειδή ανήκε στον χώρο της Αριστεράς και διεκδικούσε ελευθερία. Εκεί, σε έναν τόπο που ταυτίστηκε με βασανιστήρια, εξευτελισμό και ψυχική συντριβή, γράφτηκαν ιστορίες ανθρώπων που στοχοποιήθηκαν για τις ιδέες τους. Άνθρωποι που χαρακτηρίστηκαν «εχθροί», «επικίνδυνοι», «ανεπιθύμητοι» μόνο και μόνο επειδή πίστευαν σε έναν διαφορετικό κόσμο.

Η AI-MILIA στο Θέατρο Αργώ είναι μια βαθιά προσωπική εξομολόγηση της Αιμιλία Υψηλάντη. Η σπουδαία ηθοποιός παραμένει πάνω στη σκηνή μετά το τέλος της παράστασης και αφηγείται τη ζωή της μέσα από μνήμες, απώλειες, πολιτικές εμπειρίες, έρωτες και στιγμές που τη διαμόρφωσαν. Η αφήγηση ξεκινά από τα παιδικά χρόνια στον Πύργο και την Αμαλιάδα. Οι εικόνες της επαρχίας, της οικογένειας και της σχέσης με τη φύση αποκτούν ζεστασιά και αλήθεια μέσα από τον λόγο της. Ξεχωρίζουν οι αναφορές στους γονείς της και κυρίως στην αγάπη της για τα βιβλία και τη γνώση, που καθόρισε από νωρίς τη διαδρομή της. Η μετάβαση στην Αθήνα, οι σπουδές στην Ανώτατη Εμπορική και στο Θέατρο Τέχνης, η απομάκρυνσή της από τη σχολή του Καρόλου Κουν επειδή παντρεύτηκε και απέκτησε παιδί, σκιαγραφούν τη θέση της γυναίκας σε μια διαφορετική εποχή. Η ίδια μιλά με ειλικρίνεια και αυτογνωσία, χωρίς ίχνος πικρίας. Ιδιαίτερη δύναμη έχουν οι σκέψεις της για το θέατρο, την πολιτική και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η αναφορά στη συμμ...

Η παράσταση «Οι Ευεργετικές Ιδιότητες του Αθλητισμού» στο STUDIO ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗ χρησιμοποιεί το χιούμορ και τη σάτιρα για να μιλήσει για κάτι πολύ οικείο και σύγχρονο: την ανάγκη των ανθρώπων να νιώσουν καλύτερα με το σώμα, την ψυχή και τη ζωή τους. Μέσα στον χώρο ενός «θεραπευτηρίου», όπου η άσκηση παρουσιάζεται σχεδόν σαν μέθοδος προσωπικής σωτηρίας, οι χαρακτήρες αποκαλύπτουν σταδιακά τους φόβους, τις αδυναμίες και τις πραγματικές τους προθέσεις. Το περιστατικό με τη λιποθυμία της Γιώτας γίνεται η αφορμή ώστε να φανεί πώς αντιδρά ο καθένας μπροστά σε μια κρίσιμη στιγμή. Άλλος σκέφτεται πρώτα τον άνθρωπο που κινδυνεύει, άλλος φοβάται τις συνέπειες, άλλος υπερασπίζεται με πάθος τη «θεραπεία» και την ομάδα. Μέσα από αυτές τις συγκρούσεις, το έργο αγγίζει ένα πολύ ουσιαστικό ερώτημα της εποχής μας: ζούμε μόνο για τον εαυτό μας ή υπάρχει ακόμη χώρος για τον συνάνθρωπο; Η παράσταση κρατά έναν φρέσκο και γρήγορο ρυθμό, με φυσικούς διαλόγους και έξυπνο χιούμορ που βγαίνει αβίαστα. Οι ηθοποιοί...

Η παράσταση Μισή Πατρίδα στο θέατρο Μικρός Κεραμεικός είναι μια βαθιά προσωπική και συγκινητική αφήγηση για τον ξεριζωμό της Σμύρνης, δοσμένη μέσα από τη φωνή μιας λουτράρισσας των χαμάμ. Η μνήμη της χαμένης πατρίδας συναντά θρύλους, δοξασίες και παραμυθητικά στοιχεία της Μικράς Ασίας, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα μαγικού ρεαλισμού που διαπερνά ολόκληρη την παράσταση. Το κείμενο, βασισμένο στην ιδέα του βιβλίου της Κώστιας Κοντολέων Σιγανά πατώ τη γη και σε αυθεντικές μαρτυρίες γυναικών από το αρχείο του ΕΛΙΑ, αποκτά πάνω στη σκηνή μια ζεστή, ανθρώπινη και σχεδόν παραμυθένια διάσταση. Με εκφραστικότητα και τρυφερότητα, η ηρωίδα διηγείται την κόλαση της καταστροφής της Σμύρνης. Τα χέρια της μοιάζουν να ζωγραφίζουν μπροστά μας τις εικόνες που περιγράφει· σπίτια, ανθρώπους, φόβο, απώλεια και μνήμη. Η αφήγησή της είναι ένα βιωμένο συναίσθημα. Στο δεύτερο μέρος, η παράσταση αλλάζει ύφος και μπαίνει σε έναν κόσμο λαϊκού θρύλου. Ο Σάπρης ερωτεύεται μια νεράιδα στο νεραϊδόρεμα και της παίρνει...

Η παράσταση « LuLe » είναι μια εξαιρετική σκηνική εμπειρία που καταφέρνει να συγκινήσει και να ψυχαγωγήσει χωρίς ούτε μία λέξη. Οι Κατερίνα Μπιλιούρη και Βασίλης Τσιάκας έχουν μοναδική σκηνική χημεία και κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού από την αρχή μέχρι το τέλος. Με μόνο όπλο το βλέμμα, τις κινήσεις και τους μορφασμούς τους, δημιουργούν αληθινές στιγμές γέλιου αλλά και συγκίνησης. Το χιούμορ τους είναι αυθεντικό, ζωντανό και συνεχές. Οι δυο τους θυμίζουν ένα σύγχρονο κωμικό δίδυμο, με έντονη εκφραστικότητα και απίστευτο συγχρονισμό. Η παράσταση μιλά κατευθείαν στην ψυχή του θεατή. Πίσω από το γέλιο κρύβονται η μοναξιά, η ανάγκη για επικοινωνία και η ανθρώπινη τρυφερότητα. Η σιωπή γίνεται δύναμη και κάθε κίνηση αποκτά νόημα. Το «LuLe» είναι μια ευρηματική, τρυφερή και πολύ ιδιαίτερη παράσταση που αξίζει πραγματικά να δει κανείς. Πολλά μπράβο στους δημιουργούς και στους ηθοποιούς για αυτή την τόσο όμορφη και ξεχωριστή δουλειά.

Στο Θέατρο Αλκμήνη παρουσιάζεται η παράσταση « Ο τραπεζίτης κερδίζει πάντα δύο φορές », μια πολιτική κωμωδία με παλμό, ρυθμό και ουσία. Το έργο μιλά με αμεσότητα για την οικονομική κρίση, την ανθρώπινη απόγνωση, την ανάγκη για δικαιοσύνη και τη σύγκρουση ανάμεσα στην ηθική και την εκδίκηση. Οι δημιουργοί Ιγνάθιο δελ Μοράλ και Ερνέστο Καμπαγιέρο χτίζουν μια ιστορία που παραμένει απολύτως επίκαιρη και αγγίζει έντονα και την ελληνική πραγματικότητα. Η σκηνοθεσία του Θάνου Περιστέρη διατηρεί αδιάκοπα τον παλμό της παράστασης και αναδεικνύει με ευκρίνεια τόσο το κωμικό όσο και το δραματικό στοιχείο του έργου. Ο ρυθμός παραμένει ζωντανός, οι εναλλαγές λειτουργούν δυναμικά και η σκηνική δράση κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού. Οι ερμηνείες διαθέτουν ενέργεια, ένταση και εξαιρετικό σκηνικό δέσιμο. Οι ηθοποιοί αποδίδουν με φυσικότητα τους χαρακτήρες και μεταφέρουν αβίαστα το χιούμορ, την αγωνία και τη συγκίνηση της ιστορίας. Το κοινό γελά, συμμετέχει και προβληματίζεται ουσιαστικά σε μια ε...

Η παράσταση « Ο Μέγας Ιεροεξεταστής » στο Θέατρο Αλκμήνη βασίζεται σε ένα από τα πιο δυνατά κεφάλαια του Ντοστογιέφσκι στους «Αδελφούς Καραμάζοφ» και μεταφέρει στη σκηνή μια καθαρή και έντονη φιλοσοφική σύγκρουση. Το έργο θέτει στο κέντρο του το ερώτημα της ελευθερίας και της εξουσίας και δείχνει πόσο δύσκολο είναι για τον άνθρωπο να ζει με απόλυτη ευθύνη των επιλογών του. Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου στηρίζεται απόλυτα στη δύναμη του λόγου και αφήνει το κείμενο να αναπνέει και να κυριαρχεί. Η παράσταση διατηρεί σταθερό ρυθμό και καθαρή γραμμή, ενώ εστιάζει στη σύγκρουση των ιδεών χωρίς να τη διασπά με περιττά στοιχεία. Η ερμηνεία του Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου είναι δυνατή και ελεγχόμενη. Ο ηθοποιός αποδίδει το κείμενο με ακρίβεια, ένταση και εσωτερικό ρυθμό και δίνει ζωή στον διάλογο των δύο θέσεων. Η ερμηνεία του διατηρεί ισορροπία ανάμεσα στη λογική και στο συναίσθημα και μεταφέρει καθαρά την πνευματική ένταση του έργου. Το αποτέλεσμα δημιουργεί μια παράσταση που...

Στον χώρο του Onassis Ready παρουσιάζονται τα έργα « Ongoing » και « A Biographical Wardrobe » της Tilda Swinton. Η έκθεση διαμορφώνει μια ενιαία εμπειρία που συνδυάζει performance, εγκατάσταση και κινηματογραφική αφήγηση. Η Σουίντον οργανώνει ένα προσωπικό αρχείο ζωής μέσα από ρούχα που προέρχονται από την οικογένειά της, από σημαντικές στιγμές της καριέρας της και από την καθημερινότητά της. Κάθε αντικείμενο λειτουργεί ως φορέας μνήμης και συνδέεται άμεσα με μια συγκεκριμένη εμπειρία ή σχέση. Η παρουσία του Olivier Saillard δίνει στο έργο μια σκηνική και χορογραφημένη διάσταση. Τα ρούχα ενεργοποιούνται μέσα στον χώρο και αποκτούν χαρακτήρα performance που φέρνει το κοινό κοντά στην προσωπική αφήγηση της καλλιτέχνιδας. Το « Ongoing » αναπτύσσει μια καθαρά αυτοβιογραφική δομή. Η Σουίντον επιστρέφει στην οικογενειακή της ιστορία και εντάσσει ρούχα των γονιών και των παππούδων της σε ένα ενιαίο αφήγημα. Η διαδοχή των ενδυμάτων δημιουργεί μια αίσθηση συνέχειας ανάμεσα στις γενιές. Η καταγ...