Open Mind

  Το « Κουρέλι » του Dennis Kelly, σε σκηνοθεσία του Συμεών Κωστάκογλου, παρουσιάζεται ως μια συγκροτημένη και ουσιαστική κατάθεση πάνω στο τραύμα και τη μνήμη. Η παράσταση αναπτύσσει με καθαρότητα τη βασική της συνθήκη: δύο αδέλφια ανασυνθέτουν την παιδική τους ηλικία μέσα από αφηγήσεις που κινούνται ανάμεσα στο πραγματικό και το επινοημένο. Η απουσία της μητέρας, η βία της καθημερινότητας και η εύθραυστη οικογενειακή δομή συγκροτούν ένα περιβάλλον πίεσης, μέσα στο οποίο η φαντασία λειτουργεί ως μηχανισμός επιβίωσης. Η σκηνοθεσία διατηρεί μια λιτή γραμμή και εστιάζει στο σώμα και στον λόγο ως βασικά εκφραστικά εργαλεία. Η κίνηση αξιοποιείται για να αποδώσει τη ρευστότητα της μνήμης και την επαναληπτικότητα του τραύματος. Η επιλογή ενός ανοιχτού σκηνικού χώρου ενισχύει τη συμμετοχή του θεατή, ο οποίος καλείται να συμπληρώσει τα κενά της αφήγησης. Το έργο συνδυάζει το χιούμορ με τη σκληρότητα χωρίς να εξισορροπεί τεχνητά τις αντιθέσεις. Η βία παραμένει παρούσα και δεν ωραιοποιείται....

Η παράσταση « Το Καταφύγιο » της Jennifer Haley παρουσιάζεται ως ένα σκοτεινό και βαθιά προκλητικό έργο που καταπιάνεται ευθέως με τα πιο δύσκολα ηθικά ζητήματα της εποχής μας. Η δραματουργία είναι σφιχτή και βασίζεται σε μια έντονη ανακριτική διαδικασία που διατηρεί αμείωτη την αγωνία από την αρχή έως το τέλος. Το έργο μιλά ξεκάθαρα για την παιδοφιλία, τοποθετώντας τη μέσα σε έναν ψηφιακό κόσμο όπου οι χρήστες δρουν χωρίς πραγματικές συνέπειες. Το «Καταφύγιο» αποτελεί μια εικονική κατασκευή του «Papa», ο οποίος το δημιούργησε ως χώρο εκτόνωσης των πιο αρρωστημένων επιθυμιών. Η ύπαρξή του παρουσιάζεται ως συνειδητή επιλογή: λειτουργεί ως μέσο ελέγχου και απομόνωσης αυτών των ενστίκτων από τον πραγματικό κόσμο. Η σύγκρουση με τον ντετέκτιβ είναι άμεση και ουσιαστική. Η έρευνα οδηγεί σταδιακά στην αποκάλυψη της ταυτότητας του δημιουργού και θέτει ξεκάθαρα το ζήτημα της ευθύνης. Το έργο υποστηρίζει ότι η βία, ακόμη και σε ψηφιακή μορφή, παραμένει βία. Δεν την αθωώνει και δεν την αποσυνδέε...

  Η θεατρική μεταφορά του «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» στο Θέατρο Σταθμός, σε διασκευή και σκηνοθεσία του Μάνου Καρατζογιάννη, αποτελεί ένα απαιτητικό εγχείρημα που αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα και καθαρή πρόθεση. Η σκηνική αφήγηση διατηρεί τη συνοχή της και αποδίδει με σαφήνεια τον πυρήνα του έργου του Νίκου Καζαντζάκη, χωρίς να χάνει τον προσανατολισμό της μέσα στην πολυπλοκότητα της ιστορίας. Η παράσταση αναδεικνύει τις βασικές γραμμές των χαρακτήρων και τις μεταξύ τους συγκρούσεις, δίνοντας χώρο στους ηθοποιούς να κινηθούν με μέτρο και συνέπεια. Οι ερμηνείες λειτουργούν υποστηρικτικά προς το σύνολο, χωρίς εξάρσεις, υπηρετώντας τη δραματουργία και το ηθικό βάρος του έργου. Η παρουσία του ίδιου του σκηνοθέτη επί σκηνής εντάσσεται οργανικά στη ροή, χωρίς να διαταράσσει την ισορροπία. Η χρήση ποιητικών κειμένων λειτουργεί ως διακριτικός σχολιασμός και ενισχύει τη θεματική της παράστασης, συνδέοντας το έργο με μια ευρύτερη ελληνική πνευματική παράδοση. Το αποτέλεσμα παραμένει συγκρ...

  Η παράσταση « Ωχ, τα νεφρά μου! » του Μπάμπη Τσικληρόπουλου, σε σκηνοθεσία του Γιάννης Διαμαντόπουλος, στο Θέατρο Βικτώρια, προσεγγίζει με απλότητα και καθαρότητα έναν κόσμο στο περιθώριο, χωρίς να τον ωραιοποιεί. Η παράσταση στηρίζεται σε μια λιτή αλλά ουσιαστική δραματουργία, που αναδεικνύει τη σχέση των δύο κεντρικών προσώπων. Ο Μπούλης και ο Μητσάρας συγκροτούν ένα δίδυμο βαθιά ανθρώπινο, με μια σχέση που ισορροπεί ανάμεσα στη συντροφικότητα και την ανάγκη επιβίωσης. Η καθημερινότητά τους αποδίδεται με ειλικρίνεια, δημιουργώντας μια αίσθηση οικειότητας που επιτρέπει στον θεατή να συνδεθεί μαζί τους χωρίς δυσκολία. Η σκηνοθετική γραμμή επιλέγει να κινηθεί χωρίς υπερβολές. Η αφήγηση εξελίσσεται με ρυθμό σταθερό και αφήνει χώρο στους χαρακτήρες να αναπτυχθούν. Το χιούμορ λειτουργεί υπόγεια, συχνά πικρό, και συνυπάρχει με μια διακριτική μελαγχολία που διατρέχει όλο το έργο. Η παρουσία του «καλοντυμένου κυρίου» εισάγει μια ένταση που μετατοπίζει το έργο από το καθημερινό στο υπαιν...

  Η « Ηλέκτρα Εντός » σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Τάρλοου αποτελεί μια ανανεωμένη και βαθιά στοχαστική προσέγγιση της τραγωδίας του Σοφοκλή, που απομακρύνεται συνειδητά από τη συμβατική παρουσίαση και επιλέγει έναν πιο εσωτερικό, σχεδόν βιωματικό δρόμο.

Η παράσταση « Οι Δακτυλογράφοι » του Μάρεϊ Σίζγκαλ στο ΠΛΥΦΑ αποτυπώνει με καθαρότητα και ακρίβεια τη σιωπηλή φθορά του χρόνου μέσα στην καθημερινότητα. Με ένα φαινομενικά απλό σκηνικό πλαίσιο, καταφέρνει να συμπυκνώσει μια ολόκληρη ζωή, αναδεικνύοντας τη μετάβαση από την προσδοκία στην παραίτηση χωρίς δραματικές κορυφώσεις, αλλά μέσα από μικρές, σχεδόν ανεπαίσθητες μετατοπίσεις. Η σκηνοθεσία της Νάγια Μητσάκου υπηρετεί το έργο με λιτότητα και εστίαση. Ο ρυθμός παραμένει σταθερός και εσωτερικός, επιτρέποντας στον χρόνο να λειτουργήσει ως βασικός άξονας της αφήγησης. Η απουσία περιττών σκηνικών ή ερμηνευτικών εξάρσεων ενισχύει τη δραματουργία, κρατώντας το βλέμμα στραμμένο στις λεπτομέρειες που χτίζουν τη σχέση των δύο ηρώων. Η Σμαράγδα Κάκκινου και ο Γιάννης Λιόκαρης αποδίδουν με ακρίβεια τη σταδιακή εξέλιξη των χαρακτήρων τους. Μέσα από παύσεις, επαναλήψεις και ελάχιστες εκφραστικές μεταβολές, αποτυπώνουν τη συνήθεια, τη ματαίωση αλλά και μια υπόγεια τρυφερότητα που γεννιέται από τη σ...

  Η παράσταση « ΑΜΦΙ (Άπειρες Μικρές Φαεινές Ιδέες) » στο Θέατρο Δίπυλον, σε σύλληψη και δημιουργία του Φώτη Σιώτα μοιάζει να ξετυλίγει έναν εσωτερικό μονόλογο που έχει διασπαστεί σε πολλαπλές φωνές. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται η δύναμή της: στο ότι μετατρέπει τη σύγχυση, την αμφιβολία και την εσωτερική διάσπαση σε σκηνική εμπειρία. Οι οκτώ ερμηνευτές λειτουργούν σαν θραύσματα ενός και μόνο νου, εγκλωβισμένου σε μια αέναη διαδικασία αυτοεξέτασης. Οι φωνές τους δεν συνθέτουν μια αρμονική πολυφωνία· αντίθετα, συγκρούονται, αλληλοαναιρούνται και επανέρχονται, δημιουργώντας ένα ηχητικό και νοηματικό πεδίο έντασης. Η χρήση της ζωντανής μουσικής αποτελεί οργανικό στοιχείο της δραματουργίας: ο ρυθμός καθορίζει τη σκέψη, και η σκέψη διαλύεται μέσα στον ρυθμό. Η σκηνοθετική γραφή του Σιώτα είναι αυστηρή, σχεδόν μαθηματική, αλλά ταυτόχρονα διαποτισμένη από μια υπόγεια ποιητικότητα. Επαναλήψεις, μοτίβα και λεκτικά παιχνίδια λειτουργούν σαν εμμονές που επιστρέφουν, αποτυπώνοντας εκείνη τη γνώρι...

  Η παράσταση του « Ιωάννη Γαβριήλ Μπόρκμαν » στο θέατρο Αλκμήνη σε σκηνοθεσία Μανώλη Ιωνά καταφέρνει να αναδείξει με συνέπεια το βαθιά ψυχολογικό και ηθικό βάρος του έργου του Χένρικ Ίψεν. Οι ηθοποιοί δούλεψαν με προσοχή και πειθαρχία, δίνοντας πειστικές ερμηνείες στους χαρακτήρες που φέρουν τα τραύματα και τις αντιφάσεις τους. Η σκηνοθετική προσέγγιση σέβεται την ένταση και τη σκοτεινή ατμόσφαιρα του έργου, χωρίς να πέφτει σε περιττές υπερβολές, δημιουργώντας έναν χώρο όπου οι σχέσεις, οι συγκρούσεις και οι προσωπικές πτώσεις γίνονται αισθητά στον θεατή. Η παράσταση επικεντρώνεται στα ουσιαστικά θέματα του έργου, τη φιλοδοξία, την ηθική ευθύνη και την ανθρώπινη μοναξιά και τα φωτίζει με σαφήνεια. Δεν υπάρχουν φτηνά δραματικά εφέ· η δύναμη προκύπτει από την εσωτερική ένταση των χαρακτήρων και την αλληλουχία των συγκρούσεων. Το αποτέλεσμα είναι μια σοβαρή και μεστή θεατρική εμπειρία, που καλεί τον θεατή σε στοχασμό χωρίς να επιβάλλει συναισθήματα ή εντυπώσεις. Η παράσταση του Μανώλ...

  Η Τέχνη του να Μην» — εμπνευσμένη από τον Franz Kafka Η «Τέχνη του να Μην» είναι μια ανατρεπτική περφόρμανς που δεν επιχειρεί απλώς να αφηγηθεί μια ιστορία, αλλά να εκθέσει —σχεδόν ωμά— την έννοια της ανθρωποφαγίας που διατρέχει τους αιώνες στο όνομα του κέρδους, της αποδοχής και του θεάματος.  Με αφετηρία το καφκικό σύμπαν του «Καλλιτέχνη της Πείνας», η παράσταση μετατοπίζει το βλέμμα από το ίδιο το πρόσωπο του καλλιτέχνη στο βλέμμα του θεατή, θέτοντας ένα καίριο και άβολο ερώτημα: ποιος τελικά καταναλώνει ποιον;

  Η παράσταση «Dolls» κινείται με τόλμη και ευαισθησία στα όρια του θεάτρου και της performance, καταφέρνοντας μέσα σε μόλις μία ώρα να ανοίξει ένα υπόγειο, βαθύ ρήγμα στη σκέψη του θεατή. Πρόκειται για μια σκηνική πρόταση που δεν επιδιώκει τον άμεσο εντυπωσιασμό, αλλά μια αργή, σχεδόν υπνωτική διείσδυση στα κοινωνικά στερεότυπα που εξακολουθούν να καταδυναστεύουν τη γυναικεία ύπαρξη.

  Η  Πυρεξία  της Naomi Wallace ανεβαίνει στο Θεατρικό Βαγόνι του Ρουφ σαν μια αναπνοή θερμή, άγρυπνη, που δεν αφήνει τον θεατή να καταφύγει στην άνεση της απόστασης. Τρία σύντομα δράματα, τρεις θαμποί καθρέφτες ενός κόσμου που καίγεται, επιχειρούν να χαρτογραφήσουν όχι τη γεωπολιτική των συγκρούσεων, αλλά τη μυστική γεωγραφία της ανθρώπινης επιβίωσης. Η εξαιρετική σκηνοθεσία της Τατιάνας Λύγαρη αγκαλιάζει το υλικό με έναν βαθύ ανθρωπισμό· όχι για να γλυκάνει το σκοτάδι, αλλά για να το φωτίσει από μέσα.

Στην παράσταση Εκείνος που έκλεψε τη μέρα και πλήρωσε τη νύχτα στο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου, ο Θωμάς Μοσχόπουλος στήνει έναν κόσμο καθαρό, ρυθμικό και απόλυτα ελεγχόμενο, όπου το εξπρεσιονιστικό σύμπαν του Γκέοργκ Κάιζερ αποκτά σύγχρονη ένταση. Η παράσταση πετυχαίνει να μεταφέρει έντονα την αίσθηση του βωβού κινηματογράφου. Η κίνηση, ο ρυθμός και οι εναλλαγές των σκηνών λειτουργούν σαν διαδοχικά πλάνα, δημιουργώντας μια ροή που κρατά το ενδιαφέρον και δίνει ενιαίο ύφος. Η επιλογή αυτή υποστηρίζει ουσιαστικά την αφήγηση και ενισχύει την αίσθηση αποξένωσης και μηχανικότητας που διατρέχει το έργο. Μέσα σε αυτό το σκηνικό πλαίσιο αναδεικνύονται καθαρά οι θεματικοί άξονες του έργου. Η ηθική αποσύνθεση προβάλλεται ως φυσική συνέπεια ενός κόσμου που λειτουργεί με όρους συμφέροντος. Η ψυχολογία της μάζας εμφανίζεται ως δύναμη που απορροφά και ισοπεδώνει το άτομο. Οι ταξικές ανισότητες διαγράφονται με σαφήνεια, ενώ ο ατομικισμός συγκρούεται διαρκώς με την έννοια του κοινού καλού. Πάνω απ’ όλα...

Η σκηνική παρουσίαση της παράστασης Η τελευταία κασέτα του Κραπ του Samuel Beckett στο Theatre of the NO επιχειρεί να αγγίξει έναν από τους πιο απαιτητικούς και σιωπηλά σκληρούς κόσμους του σύγχρονου θεάτρου. Ο Μπέκετ απαιτεί ακρίβεια, ρυθμό και κυρίως εσωτερική ένταση. Η σκηνοθεσία της Ελβίρας Πουλιανού επιλέγει τη λιτότητα και την πιστότητα στο μπεκετικό σύμπαν, όμως σε ορισμένες στιγμές η παράσταση μοιάζει να κινείται επικίνδυνα κοντά στη στατικότητα. Το έργο από τη φύση του είναι εσωστρεφές, αλλά η σκηνική του ζωή χρειάζεται μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη σιωπή και στη δραματική ένταση. Εκεί όπου η παράσταση πραγματικά στηρίζεται είναι στην ερμηνεία του David Gilliam. Ο ηθοποιός αντιμετωπίζει έναν ρόλο δύσκολο και μοναχικό, όπου κάθε κίνηση και κάθε παύση έχει βάρος. Η παρουσία του καταφέρνει να μεταφέρει την κόπωση του χρόνου και την πικρή ειρωνεία ενός ανθρώπου που ακούει τον νεότερο εαυτό του σαν να πρόκειται για έναν ξένο. Υπάρχουν στιγμές όπου η ερμηνεία του αποκτά αληθινή δ...

Η παράσταση Εσύ και τα σύννεφά σου , σε σκηνοθεσία του Κώστα Φιλίππογλου και βασισμένη στο έργο του Έρικ Βέστφαλ, σε μεταφέρει σε ένα σκοτεινό και ψυχολογικά φορτισμένο σύμπαν όπου το μαύρο χιούμορ και η απειλή συνυπάρχουν με σχεδόν αφόρητη ένταση. Ο μικρός χώρος του Θεάτρου Μετς γίνεται ένας κλειστός κόσμος, σχεδόν ζωντανός οργανισμός, που εγκλωβίζει τον θεατή μαζί με τους χαρακτήρες και τον αναγκάζει να βιώσει την ψυχική αστάθεια και τις συγκρούσεις τους από πολύ κοντά. Η χρήση πολυμέσων και τεχνολογίας λειτουργεί ως καθρέφτης της διαταραγμένης πραγματικότητας που περιβάλλει τους ήρωες, προσδίδοντας ατμόσφαιρα απόλυτης αμηχανίας και αγωνίας. Οι ερμηνείες της ομάδας Βίδα είναι καθηλωτικές. Οι ηθοποιοί χειρίζονται τις λεπτές μετατοπίσεις στις σχέσεις των χαρακτήρων με ακρίβεια, ενώ οι στιγμές ξαφνικού χιούμορ μέσα στη σκοτεινή ατμόσφαιρα προκαλούν έντονη αμηχανία, αποκαλύπτοντας την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ψυχής. Η κα Καφετζή μας μάγεψε, καθηλώνοντας με κάθε κίνηση, κάθε χροιά φω...

Η παιδική παράσταση Η Χιονάτη και οι 7 Νάνοι , σε κείμενο και σκηνοθεσία της Γιώτα Τζουάνη , προσεγγίζει το γνωστό παραμύθι με διάθεση να το φέρει πιο κοντά στο σημερινό παιδικό κοινό. Η παράσταση κρατά τα βασικά στοιχεία της ιστορίας, αλλά επιλέγει έναν πιο παιχνιδιάρικο και συμμετοχικό τρόπο αφήγησης, ώστε τα παιδιά να νιώθουν ότι βρίσκονται μέσα στον κόσμο της σκηνής και όχι απλώς απέναντί του. Το στοιχείο που ξεχωρίζει είναι η επικοινωνία με το κοινό. Οι μικροί θεατές ενθαρρύνονται να αντιδράσουν, να σχολιάσουν και να συμμετάσχουν σε στιγμές της δράσης, κάτι που βοηθά τη συγκέντρωσή τους και δημιουργεί μια ζεστή ατμόσφαιρα στην αίθουσα. Αυτή η επιλογή λειτουργεί ιδιαίτερα καλά σε μια ιστορία που βασίζεται στη φιλία, τη συνεργασία και τη συνύπαρξη διαφορετικών χαρακτήρων. Η διασκευή δίνει μεγαλύτερη έμφαση στους νάνους ως ξεχωριστές προσωπικότητες, κάτι που επιτρέπει στα παιδιά να αναγνωρίσουν συναισθήματα και συμπεριφορές μέσα από το παιχνίδι. Χωρίς να γίνεται διδακτική, η παράστ...

Η σκηνική μεταφορά του μυθιστορήματος Εκμηδένιση στο Θέατρο Ροές επιχειρεί κάτι αρκετά απαιτητικό: να μεταφέρει στη σκηνή έναν κόσμο όπου η κρίση εκδηλώνεται με μια σταδιακή φθορά. Η ομάδα Elephas Tiliensis συνεχίζει τη συνομιλία της με το έργο του Μισέλ Ουελμπέκ και φαίνεται να ενδιαφέρεται περισσότερο για το υπαρξιακό κλίμα του βιβλίου παρά για μια απλή αναπαράσταση της πλοκής.                                   Η παράσταση κρατά τον πυρήνα της ιστορίας: έναν άνθρωπο που κινείται μέσα σε έναν πολιτικό και τεχνοκρατικό κόσμο, ενώ την ίδια στιγμή οι προσωπικές του σχέσεις δοκιμάζονται. Το ενδιαφέρον όμως βρίσκεται αλλού· στον τρόπο που η σκηνή αποτυπώνει τη διάχυτη αίσθηση αποστασιοποίησης και κόπωσης που χαρακτηρίζει τους ήρωες. Η δραματουργία επιλέγει να εστιάσει στις ρωγμές: στις οικογενειακές εντάσεις, στην αποξένωση, αλλά και σε μικρές στιγμές που υπονοούν ότι κάτι ανθρώπινο επιμένει. Δεν λειτουρ...

Η παράσταση Αρμπάιτ , σε κείμενο και σκηνοθεσία των ΓιώργουΠαλούμπη  και Αντώνη Τσιοτσιόπουλου , ξεκινά από μια απλή αλλά ουσιαστική αφετηρία: τη δουλειά ως εμπειρία που επηρεάζει τη ζωή των ανθρώπων περισσότερο απ’ όσο συχνά παραδεχόμαστε. Η παράσταση αποτελείται από μικρές ιστορίες, στιγμές εργασιακής καθημερινότητας που άλλοτε αγγίζουν το προσωπικό και άλλοτε το κοινωνικό επίπεδο. Δεν λειτουργούν όλες με την ίδια ένταση. Υπάρχουν επεισόδια που ξεχωρίζουν γιατί έχουν μεγαλύτερη αλήθεια ή δραματική δύναμη, ενώ άλλα μοιάζουν πιο σύντομα . Ωστόσο, αυτό δεν ακυρώνει τη συνολική εμπειρία. Αντίθετα, δημιουργεί μια αίσθηση ποικιλίας, σαν να ακούς διαφορετικές φωνές γύρω από το ίδιο θέμα. Το ενδιαφέρον βρίσκεται κυρίως στον τρόπο που οι χαρακτήρες αποκαλύπτουν τις μικρές πιέσεις και τα διλήμματα της εργασίας. Ξεπερνούν τις "μεγάλες" αφηγήσεις και μιλούν για καταστάσεις που θυμίζουν οικείες συζητήσεις, ιστορίες που μπορεί να έχει κανείς ακούσει από φίλους ή συναδέλφους. Εκεί η παρ...

  Η Ντάμα Πίκα του Αλεξάντρ Πούσκιν, έργο που έχει χαράξει έντονο αποτύπωμα στη ρωσική λογοτεχνία και που έγινε ακόμη πιο γνωστό μέσα από την ομώνυμη όπερα του Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι, μεταφέρεται στη σκηνή από τον Στάθη Λιβαθινό με μια προσέγγιση που ισορροπεί ανάμεσα στην ειρωνεία, την ατμόσφαιρα και τη δραματουργική καθαρότητα. Η επιλογή του έργου δεν μοιάζει τυχαία: πρόκειται για ένα κείμενο που ήδη περιέχει έντονη θεατρικότητα, αλλά και θεματικούς πυρήνες που θα συναντήσουμε αργότερα στα έργα του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, όπως η εμμονή, η ηθική διολίσθηση και η μοιραία έλξη προς το ρίσκο. Στον άξονα της ιστορίας βρίσκεται ο Χέρμαν, ένας άνθρωπος που αρχικά φαίνεται εγκρατής και υπολογιστικός, όμως σταδιακά παρασύρεται από την ιδέα μιας βέβαιης νίκης. Η παράσταση αναδεικνύει με σαφήνεια αυτή τη μετατόπιση: από την ψυχρή λογική στην εμμονή. Δεν πρόκειται απλώς για μια ιστορία γύρω από τον τζόγο, αλλά για μια μελέτη της ανθρώπινης επιθυμίας να ελέγξει την τύχη, μια επιθυμία που, ότα...

Η μουσικοθεατρική παράσταση «Νίκος Ξυλούρης, ο Αρχάγγελος της Κρήτης» , που παρουσιάζεται στο Θέατρο ΗΒΗ , επιχειρεί κάτι ιδιαίτερα απαιτητικό: να μεταφέρει στη σκηνή τη βιογραφία ενός μεγάλου καλλιτέχνη, αλλά και το πνεύμα μιας εποχής. Ο Νίκος Ξυλούρης δεν υπήρξε απλώς μια σπουδαία φωνή της κρητικής παράδοσης· υπήρξε σύμβολο, μια μορφή που συνδέθηκε βαθιά με την ιστορική μνήμη, την αξιοπρέπεια και την ανάγκη ενός λαού να εκφραστεί μέσα από το τραγούδι. Η παράσταση καταφέρνει να προσεγγίσει αυτή τη σύνθετη προσωπικότητα με ευαισθησία και σκηνική συνοχή, χωρίς να περιορίζεται σε μια απλή αναδρομή γεγονότων. Η σκηνοθεσία του Νικορέστη Χανιωτάκη  επιλέγει μια αφήγηση που κινείται ανάμεσα στο ντοκουμέντο και τη θεατρική αναπαράσταση. Το υλικό οργανώνεται με τρόπο που επιτρέπει στο κοινό να ακολουθήσει τη διαδρομή του καλλιτέχνη από την κρητική του καταγωγή μέχρι τη στιγμή που η φωνή του έγινε σημείο αναφοράς για ολόκληρη τη χώρα. Η χρήση ζωντανής μουσικής, οπτικών τεκμηρίων και αφηγημ...

Η μουσικοθεατρική παράσταση Κατσαρός. Ο Κοσμοπολίτης Ρεμπέτης ~ Τι θα κάνουμε βρε φίλοι ~ , αφιερωμένη στη ζωή του Γιώργου Θεολογίτη Κατσαρού  που παρουσιάζεται στο ΠΛΥΦΑ , αποτέλεσε μια ουσιαστική και αισθητικά συνεκτική σκηνική πρόταση που αντιμετώπισε το υλικό της με σεβασμό αλλά και δημιουργική ελευθερία. Μακριά από τη λογική μιας βιογραφικής αναπαράστασης, η παράσταση λειτούργησε ως μια μουσική κυρίως και ελάχιστα θεατρική σύνθεση που επιχειρεί να προσεγγίσει το πνεύμα μιας ιδιαίτερης προσωπικότητας της ελληνικής μουσικής μέσα από ήχους, μνήμες και αφηγηματικές ψηφίδες. Αυτό που ξεχώρισε ήταν η αίσθηση ότι η παράσταση ήταν πραγματικά «χειροποίητη». Η σκηνική οικονομία, η χρήση των οργάνων και του ηχητικού σχεδιασμού, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο οι ερμηνευτές κινούνταν ανάμεσα στη μουσική και τη θεατρική αφήγηση δημιούργησαν ένα περιβάλλον άμεσο και ζωντανό. Η μουσική λειτουργούσε ως βασικός φορέας της δραματουργίας. Τα τραγούδια αναπτύσσονταν με μια προσεκτική κλιμάκωση, α...