Open Mind

Κάθε φορά που συναντάς έναν καλλιτέχνη ξανά στη σκηνή, έχει ενδιαφέρον να παρατηρείς όσα έχουν αλλάξει πάνω του. Στη Βασιλική Μιχαλοπούλου η εξέλιξη γίνεται όλο και πιο καθαρή. Η φωνή της αποκτά βάθος, η ερμηνεία της περισσότερη σιγουριά και η σκηνική της παρουσία έναν αυθορμητισμό που κερδίζεται με τον χρόνο. Στον Σταυρό του Νότου Club, η Βασιλική έφερε τα τραγούδια της κοντά στο κοινό, με την αμεσότητα μιας δημιουργού που εμπιστεύεται όλο και περισσότερο το υλικό της και βρίσκει τον δικό της τρόπο να το επικοινωνεί.

Ο Δημήτρης Σαμόλης έφερε στον Σταυρό του Νότου Club χιούμορ, ρυθμό και πολλή ενέργεια, σε μια βραδιά που συγκέντρωσε πολύ κόσμο και μετέτρεψε την καθημερινή έξοδο σε μουσική γιορτή. Με όχημα τα προσωπικά του τραγούδια, κινήθηκε ανάμεσα στην εξομολόγηση, τον αυτοσαρκασμό και τη διασκέδαση, δίνοντας στη σκηνή τον δικό του ξεχωριστό χαρακτήρα.

Η Χριστίνα Σαμαρά ανέβηκε χθες, 20 Οκτωβρίου, στη σκηνή του Σταυρού του Νότου Club και μετέτρεψε προσωπικά βιώματα, συναισθηματικές διακυμάνσεις και στιγμές αυτογνωσίας σε ένα μουσικό ταξίδι με αλήθεια, ευαισθησία και εξαιρετική ερμηνευτική δύναμη.

Το Σάββατο 10 Οκτωβρίου, το ARCH Club φιλοξένησε τους Istanbul Ghetto Club , την ανώνυμη μουσική κολεκτίβα με έδρα το Βερολίνο, σε μια βραδιά όπου η παραδοσιακή μουσική της Ανατολίας συνάντησε τον ηλεκτρονικό ήχο και την club κουλτούρα.

Την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου, οι Tempers βρέθηκαν στη σκηνή του AUX Club στην Αθήνα, παρουσιάζοντας ένα live που στηρίχθηκε περισσότερο στην ατμόσφαιρα και τη μουσική ένταση παρά στην υπερβολή. Η Jasmine Golestaneh, κεντρική παρουσία του σχήματος, κράτησε από την αρχή μέχρι το τέλος τον έλεγχο μιας εμφάνισης σκοτεινής, ρυθμικής και ιδιαίτερα προσεγμένης.

Χθες το βράδυ, στο Θέατρο «Δόρα Στράτου» στον Λόφο Φιλοπάππου, ζήσαμε μια πραγματικά ξεχωριστή μουσική εμπειρία. Η Μάρθα Φριντζήλα, το The Kubara Project και τα Καλογεράκια μάς ταξίδεψαν μέσα από διαφορετικά είδη μουσικής, από το έντεχνο και το λαϊκό μέχρι το ρεμπέτικο, το ισπανικό φλαμένκο και τραγούδια με έντονο κοινωνικό και πολιτικό αποτύπωμα.

Η χθεσινή βραδιά στην Τεχνόπολη είχε απ’ όλα: τραγούδια που ξέραμε, τραγούδια που μάθαμε, τραγούδια που διαλέξαμε και τραγούδια που τελικά τραγουδήσαμε όλοι μαζί, σαν να είχαμε κάνει πρόβα από πριν. Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου και ο Σπύρος Γραμμένος ανέβηκε στη σκηνή για μια συναυλία όπου το κοινό είχε το τιμόνι και ο ίδιος φρόντισε να μη λείψει τίποτα από τη διαδρομή. Με αφορμή τον νέο δίσκο «Συγγνώμη που Υπήρξα», η Τεχνόπολη έγινε μια μεγάλη παρέα. Οι γνώριμες μελωδίες συναντήθηκαν με τα καινούργια τραγούδια, το καυστικό χιούμορ μπλέχτηκε με την τρυφερότητα και κάπου ανάμεσα στα τραγούδια χωρούσαν ιστορίες, σχόλια, αυθόρμητες ατάκες και εκείνη η αίσθηση ότι η συναυλία συμβαίνει για πρώτη φορά.

Το Κηποθέατρο Παπάγου γέμισε από στίχους, μνήμες και συγκίνηση, σε μια ξεχωριστή συναυλία-αφιέρωμα στον σπουδαίο στιχουργό Άλκη Αλκαίο. Η Βιολέτα Ίκαρη , ο Δημήτρης Μπάκουλης , η Μαριάνα Κατσιμίχα , με τη συμμετοχή του Μιχάλη Ατσάλη , παρουσίασαν το «Βαλς των ονείρων», μια μουσική διαδρομή αφιερωμένη σε έναν από τους σημαντικότερους δημιουργούς του ελληνικού τραγουδιού.  Οι στίχοι του Άλκη Αλκαίου παραμένουν διαχρονικοί. Με ποιητικότητα, κοινωνική ευαισθησία και βαθιά ανθρωπιά, κατάφερε να μιλήσει για την αγάπη, την απώλεια, την ελευθερία, την ελπίδα και τις διαψεύσεις μιας ολόκληρης εποχής, χωρίς ποτέ να χάσει τη δύναμή τους στο πέρασμα του χρόνου. Τραγούδια που εξακολουθούν να συγκινούν, γιατί πίσω από τις λέξεις τους κρύβονται αλήθειες που παραμένουν επίκαιρες.  Οι τέσσερις ερμηνευτές στάθηκαν με απόλυτο σεβασμό απέναντι σε αυτό το σπουδαίο υλικό, χωρίς να επιχειρήσουν να μιμηθούν τις ιστορικές εκτελέσεις. Αντίθετα, έδωσαν τη δική τους προσωπική σφραγίδα, προσφέροντας ερμη...

Η βραδιά « Star Ovation – Το Rock που δεν ξεχάσαμε | Summer Edition » στο Θέατρο Βράχων αποτέλεσε μια ζωντανή γιορτή του rock που σημάδεψε γενιές. Ο Δημήτρης Σταρόβας και οι Starovas Band έστησαν ένα πρόγραμμα γεμάτο ενέργεια, γνώριμες μελωδίες και μια διάθεση που έφερνε τον κόσμο κοντά, σαν μια μεγάλη παρέα που μοιράζεται κοινές μνήμες. Η σκηνική παρουσία του Σταρόβα έδωσε τον τόνο της βραδιάς με χιούμορ, αμεσότητα και αυθεντικότητα. Η κιθάρα του και η επαφή με τους μουσικούς του έδεσαν έναν ήχο που παρέμεινε σταθερός και ζωντανός σε όλη τη διάρκεια του live. Οι καλεσμένοι που εμφανίστηκαν στη σκηνή πρόσθεσαν ποικιλία και έδωσαν στο πρόγραμμα τη γοητεία μιας απρόβλεπτης συνάντησης. Το κοινό συμμετείχε ενεργά και ακολούθησε τη ροή της συναυλίας με ενθουσιασμό. Τα τραγούδια που παρουσιάστηκαν ξύπνησαν μνήμες από διαφορετικές δεκαετίες και δημιούργησαν μια αίσθηση οικειότητας και νοσταλγίας. Η ατμόσφαιρα θύμισε καλοκαιρινό πάρτι, με ένταση αλλά και ανεπιτήδευτη χαρά. Η σκηνοθετική επιμέλ...

Το Rudu Festival αποτέλεσε μια τριήμερη γιορτή μουσικής, ενέργειας και ελευθερίας, με έντονη σκηνική παρουσία και πολυσυλλεκτικό χαρακτήρα. Η πρώτη μέρα του φεστιβάλ έδωσε τον ρυθμό για όλο το σύνολο της διοργάνωσης, δημιουργώντας μια αίσθηση ενιαίας εμπειρίας που ξεπερνούσε το κάθε επιμέρους live.   Οι N. Cheezed άνοιξαν τη βραδιά με ένα εκρηκτικό μείγμα ska, punk και funk, γεμάτο ενέργεια και σατιρικούς στίχους, με έντονο καλοκαιρινό και ανεπιτήδευτο ύφος. Οι Over 9000 συνέχισαν με ελληνόφωνο pop-punk, με καθαρές μελωδίες, γρήγορο ρυθμό και νεανική ένταση, διατηρώντας τον παλμό της σκηνής σε υψηλό επίπεδο. Οι Dramachine ολοκλήρωσαν τη βραδιά με ένα σκοτεινό και ηλεκτρισμένο ηχοτοπίο, όπου το post-punk συνδυάστηκε με σύγχρονα synth-driven στοιχεία, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα έντονα βιωματική και καθηλωτική. Η πρώτη μέρα του φεστιβάλ έδωσε σαφή εικόνα ενός δυναμικού και ζωντανού μουσικού χώρου, με συγκροτήματα που εκφράζουν διαφορετικές αισθητικές αλλά συνυπάρχουν σε ένα κοιν...

Η μουσικοθεατρική παράσταση « Ζήτω τα Λαϊκά Κορίτσια! » στο Theatre of the NO είναι μια βραδιά γεμάτη κέφι, χιούμορ και αυθεντική διασκέδαση. Ο Παντελής Αμπαζής επικοινωνιακός και άμεσος με το κοινό, δημιούργησε από την πρώτη στιγμή μια ζεστή ατμόσφαιρα παρέας, με τραγούδι, γέλιο και συμμετοχή. Η « Ανωτάτη Ζαμπετική » έδωσε ασταμάτητο ρυθμό και ενέργεια, ενώ οι Μαργαρίτα Αμαραντίδη , Βασιλική Σαμαρτζή και Nadi Raj χάρισαν θεατρικότητα, σκέρτσο και πολλές απολαυστικές στιγμές στη σκηνή. Από σατιρικά σκετς μέχρι χορό με το κοινό και ιδιαίτερες μουσικές στιγμές, η παράσταση κράτησε ζωντανό το ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος. Ένα χαρούμενο, μουσικό «υπερθέαμα τσέπης» που σε κάνει να περνάς πραγματικά όμορφα. Τη συστήνουμε ανεπιφύλακτα για μια βραδιά γεμάτη γέλιο, τραγούδι και θετική ενέργεια.

  Παρακολουθήσαμε τη συναυλία του Μάριου Στρόφαλη “ Ιστορίες της Τρούμπας” -  Porto   Leone  

Στη Μουσική Σκηνή Ράδιο βρεθήκαμε σε μια βραδιά που περισσότερο έμοιαζε με συνάντηση φίλων παρά με μια τυπική συναυλία. Ο Θοδωρής Τσάτσος και η Κέλλυ Βουδούρη ανέβηκαν στη σκηνή με αφορμή τη συνεργασία τους στο άλμπουμ «Εξωγήινος», αλλά τελικά το live εξελίχθηκε σε κάτι πιο προσωπικό και ζωντανό από μια απλή παρουσίαση δίσκου. Από την αρχή φάνηκε η χημεία τους. Οι δυο καλλιτέχνες αντάλλασσαν τραγούδια, ρόλους και διαθέσεις, παίζοντας με τις φωνές και τις επιρροές τους. Υπήρχαν στιγμές που η Βουδούρη πήρε τον χώρο με τη δυνατή, γεμάτη φωνή της, μια φωνή που πραγματικά γεμίζει τη σκηνή, αλλά χωρίς να επιβληθεί· περισσότερο σαν να κρατά το νήμα της μελωδίας και να οδηγεί το τραγούδι εκεί που πρέπει.

Το Σάββατο 21 Μαρτίου στο ARCH Club, οι The Underground Youth απέδειξαν γιατί παραμένουν ένα από τα πιο ιδιαίτερα και συνεπή σχήματα της σκοτεινής ανεξάρτητης σκηνής. Η επιστροφή τους στην Αθήνα, στο πλαίσιο της περιοδείας για το νέο άλμπουμ Décollage, ήταν μια βραδιά με ένταση, ατμόσφαιρα και ουσιαστική επικοινωνία με το κοινό. Το συγκρότημα εμφανίστηκε ορεξάτο και απόλυτα συγκεντρωμένο στον ήχο του. Η αισθητική που έχουν χτίσει όλα αυτά τα χρόνια αποτυπώθηκε καθαρά στη σκηνή: σκοτεινή, κινηματογραφική, με μια μουσική που ισορροπεί ανάμεσα στη μελαγχολία και την εσωτερική έκρηξη. Το κοινό ανταποκρίθηκε από την πρώτη στιγμή και η ενέργεια της βραδιάς παρέμεινε σταθερή μέχρι το τέλος. Ο Craig Dyer , κεντρική μορφή του συγκροτήματος, έδειξε για ακόμη μία φορά πόσο άμεση είναι η σχέση του με όσους βρίσκονται απέναντί του. Προς το τέλος της συναυλίας κατέβηκε από τη σκηνή, μπήκε μέσα στο κοινό με το μικρόφωνο και τραγούδησε ανάμεσά του. Η στιγμή αυτή δεν ήταν απλώς εντυπωσιακή· έδειξε τη ...

Η βραδιά στο Κύτταρο Live Club είχε παλμό, αμεσότητα και μια σπάνια αίσθηση οικειότητας που σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή. Η Φωτεινή Βελεσιώτου ανέβηκε στη σκηνή χωρίς περιττές αποστάσεις, με τη χαρακτηριστική φωνή και την ειλικρίνεια που τη συνοδεύουν, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα ζεστή και ανθρώπινη. Τα τραγούδια εναλλάσσονταν φυσικά με μικρές ιστορίες, χιούμορ και στιγμές αυτοσαρκασμού, δίνοντας στη βραδιά μια ροή που δεν βασιζόταν μόνο στη μουσική, αλλά και στην επικοινωνία. Το κοινό δεν παρακολουθούσε απλώς, συμμετείχε, γελούσε, ένιωθε. Ξεχωριστή παρουσία η Κική Μαυρίδου , που πρόσθεσε έναν διαφορετικό, θεατρικό και στοχαστικό τόνο. Με λόγο εύστοχο και ευαίσθητο, κινήθηκε ανάμεσα στο χιούμορ και την παρατήρηση της καθημερινότητας, δένοντας οργανικά με το μουσικό μέρος. Η σκηνική της συνύπαρξη με τη Βελεσιώτου είχε φυσικότητα και χημεία, χωρίς ίχνος επιτήδευσης. Η μπάντα ενίσχυσε την ενέργεια της παράστασης, λειτουργώντας όχι απλώς συνοδευτικά αλλά ως ενεργό κομμάτι της εμπ...

Η απόσταση μεταξύ της «καψούρας» και της «καούρας» ορίζεται από ένα και μόνο γράμμα, όμως αυτό το «ψ» είναι που κάνει όλη τη διαφορά ανάμεσα στον πόνο που σε τσακίζει και στο πάθος που σε ανασταίνει. Στο δεύτερο επεισόδιο της «Εκπομπής»  της Γεωργίας Δρακάκη, που φιλοξενήθηκε στο Black Duck , το θέμα ήταν το «Όχι μαζί». Μια βραδιά αφιερωμένη στα τραγούδια του χωρισμού, του ανεκπλήρωτου έρωτα και εκείνων των ανθρώπων που, αν και δεν μοιράζονται την ίδια στέγη, παραμένουν πιο κοντά από όσους μοιράζονται το ίδιο κρεβάτι. Ξεκινήσαμε με μια αναδρομή στην ουσία αυτού που ονομάζουμε «τρέλα». Η καψούρα δεν είναι θεωρία· είναι η ανάγκη που σε πετάει έξω στις δύο το πρωί για τσιγάρα, είναι η «πρέζα» και η «μαστούρα» που σε κάνει να παρατάς τις δουλειές σου ή να ξεχνάς να φας. Αφήνοντας πίσω τις κλασικές αναφορές στη Σάρα Κέιν ή τον Σιντάρτα, εστιάσαμε στο «εδώ και τώρα» της δικής μας αλήθειας. Άλλοι γράφουν, άλλοι τραγουδούν, όλοι όμως αναζητούν την ίδια λύτρωση. Στο επίκεντρο της βραδιάς βρ...

Η βραδιά άνοιξε με το «Valentine's day» και το στίγμα δόθηκε από τα πρώτα λεπτά.....Σκατά στα μούτρα του Αγίου Βαλεντίνου!!! Ο Σπύρος Γραμμένος ανέβηκε στη σκηνή με τη γνώριμη αυτοσαρκαστική του διάθεση και με εκείνη τη σκηνική άνεση που έχει μετατρέψει την 14η Φλεβάρη σε προσωπική του γιορτή από το 2005. Η καυστικότητά του παραμένει το βασικό του εργαλείο. Χιούμορ αιχμηρό, σχόλια για τον έρωτα, για την εμπορευματοποίηση της ημέρας, για τις ανθρώπινες σχέσεις που κινούνται ανάμεσα στην τρυφερότητα και στην απόλυτη απογοήτευση. Ο λόγος του έχει ρυθμό, ευθύτητα και μια παιδική σχεδόν ειλικρίνεια που αποφορτίζει ακόμα και τις πιο «σκληρές» ατάκες. Το σαρκαστικό ύφος δεν λειτουργεί ως απόσταση αλλά ως τρόπος οικειότητας. Το πρόγραμμα κινήθηκε ανάμεσα σε παλιά αγαπημένα τραγούδια και σε καινούργιο υλικό που ετοιμάζεται στο στούντιο. Οι εναλλαγές είχαν ζωντάνια και ροή. Οι μουσικοί του στάθηκαν σταθεροί συνοδοιπόροι, με ήχο δεμένο και καθαρό, υποστηρίζοντας τόσο τις πιο χιουμοριστικές στ...

Το βράδυ της Δευτέρας, το Caja de Música γέμισε με ήχους, φωνές και μια αίσθηση συλλογικότητας που δεν συναντάς συχνά. Πέντε καλλιτέχνες, ο Αντώνης Ανδρουλάκης, ο Κώστας Βλαχούτσος, ο Δημήτρης Γαλίτης, ο Απόστολος Μόσιος και ο Βαγγέλης Παπαχρήστος, συναντήθηκαν επί σκηνής όχι για να επιδείξουν ατομικές δεξιότητες, αλλά για να συνυπάρξουν μουσικά. Από τα πρώτα λεπτά έγινε φανερό πως η βραδιά δεν στηριζόταν σε μια αυστηρή δομή. Οι φωνές, οι κιθάρες και το ακορντεόν μπλέκονταν φυσικά, αφήνοντας χώρο στον αυτοσχεδιασμό και στη στιγμή. Η σκηνική παρουσία όλων ήταν δεμένη, χωρίς πρωταγωνισμούς και χωρίς ρόλους. Ο καθένας άκουγε τον άλλον, ανταποκρινόταν, συμπλήρωνε.

Η χθεσινή εμφάνιση του Βασίλη Πασλίδη στη μουσική σκηνή Caja de Música εξελίχθηκε σε μια ζωντανή εμπειρία ουσιαστικής επικοινωνίας, εκεί όπου το τραγούδι συναντά το κοινό χωρίς αποστάσεις και περιττές επιδείξεις. Από την πρώτη στιγμή, ο χώρος γέμισε ρυθμό, λόγο και μια αίσθηση συλλογικότητας που χαρακτήρισε ολόκληρη τη βραδιά. Με τραγούδια από τη δισκογραφία του, αλλά και με επιλογές που συνομιλούν ανοιχτά με τη μέχρι σήμερα πορεία του, ο Βασίλης Πασλίδης διαμόρφωσε ένα πρόγραμμα με σύγχρονη αισθητική και έντονο παλμό. Ο λόγος είχε πρωταγωνιστικό ρόλο, η μελωδία λειτουργούσε ως φυσική προέκτασή του και η ερμηνεία παρέμενε σταθερά προσανατολισμένη στην ανάγκη για άμεση επαφή με τον ακροατή. Η ατμόσφαιρα ήταν οικεία και συμμετοχική, ακριβώς όπως απαιτεί η δυναμική μιας μουσικής σκηνής που ευνοεί τη ζωντανή ανταλλαγή ενέργειας.

Υπάρχουν κάποιες βραδιές που η συναυλιακή συνθήκη μετατρέπεται σε μια μεγάλη, λυτρωτική γιορτή και αυτό ακριβώς βιώσαμε την Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2026 στο Κύτταρο. Η Μελίνα Κανά , πιο ανανεωμένη και λαμπερή από ποτέ, υποδέχτηκε το κοινό σε μια σύμπραξη που απέδειξε περίτρανα πως όταν η εμπειρία συναντά την ορμή της νέας γενιάς, το αποτέλεσμα είναι απλά μαγικό. Με τη σιγουριά μιας πορείας που δεν χρειάζεται αποδείξεις και με τη φρεσκάδα που γεννιέται όταν ένας καλλιτέχνης επιλέγει να μοιραστεί τη σκηνή με τη νέα γενιά.  Η ίδια, άλλωστε, δεν έκρυψε τον ενθουσιασμό της, εξομολογούμενη από σκηνής πως η συνεργασία της με τον Αλέξανδρο Δάικο και τους Otra Rota την έκανε να νιώσει «είκοσι χρόνια μικρότερη», μια φράση που έδωσε το στίγμα ολόκληρης της βραδιάς.  Και αυτό φαινόταν, στη στάση του σώματος, στο χαμόγελο, στον τρόπο που παρέδιδε τα τραγούδια στο κοινό. Το πρόγραμμα της Μελίνας κινήθηκε με φροντίδα και αγάπη, όπως η ίδια είπε. Η αγαπημένη ερμηνεύτρια μας ταξίδεψε στα μονοπ...