Είδαμε και προτείνουμε: «Κάθε Πέμπτη, κύριε Γκρην» στο θέατρο Altera Pars

Είχα την τύχη να παρακολουθήσω μια εξαιρετική θεατρική παράσταση, το έργο του Τζεφ Μπάρον «Visiting Mr. Green» («Κάθε Πέμπτη, κύριε Γκρην»), στο θέατρο Altera Pars. Μια παράσταση που με συγκίνησε, με προβλημάτισε και με ενθουσίασε, αποδεικνύοντας πως το καλό θέατρο δεν χρειάζεται εντυπωσιασμούς, αλλά ουσία, αλήθεια και σπουδαίες ερμηνείες.

Στη σκηνή συναντήθηκαν δύο γενιές ηθοποιών: ένας σπουδαίος εκπρόσωπος της παλαιότερης γενιάς, ο Γιώργος Κωνσταντίνου, και ένας ιδιαίτερα ταλαντούχος ηθοποιός της νεότερης γενιάς, ο Ορέστης Τζιόβας. Η συνύπαρξή τους αποτέλεσε ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα της παράστασης.

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου, μοναδικός στον ρόλο του κ. Γκρην, απέδωσε με αξιοθαύμαστη ευαισθησία και εσωτερικότητα έναν άνθρωπο κλεισμένο στον εαυτό του, εγκλωβισμένο στις μνήμες, στις προκαταλήψεις και στις προσωπικές του πληγές. Με τη χαρακτηριστική υποκριτική του ωριμότητα, τις λεπτές εκφραστικές αποχρώσεις και την αφοπλιστική σκηνική του παρουσία, κατάφερε να δώσει βάθος και συγκινητική αλήθεια στον χαρακτήρα του.

Από την άλλη πλευρά, ο Ορέστης Τζιόβας, ως ο νεαρός Ρος, ανέδειξε το ταλέντο και την υποκριτική του ευελιξία. Αρχικά ανέμελος, αυθόρμητος και φαινομενικά επιπόλαιος, ο ήρωάς του εξελίσσεται σταδιακά, αποκαλύπτοντας τις ευαισθησίες και τις εσωτερικές του αναζητήσεις. Η ερμηνεία του είχε ζωντάνια, φυσικότητα και συναισθηματική αμεσότητα, ενώ η σταδιακή προσέγγισή του στον κ. Γκρην οδήγησε σε μια ιδιαίτερα συγκινητική ανθρώπινη συνάντηση.

Η ουσία του έργου βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη συνάντηση δύο φαινομενικά διαφορετικών κόσμων. Δύο άνθρωποι με διαφορετικές ηλικίες, βιώματα, αντιλήψεις και κοινωνικές καταβολές αναγκάζονται να συνυπάρξουν και, μέσα από τις αρχικές τους αντιπαραθέσεις, να ανακαλύψουν όσα τους ενώνουν. Οι προκαταλήψεις, η μοναξιά, η αποδοχή της διαφορετικότητας, οι οικογενειακές σχέσεις, η ανάγκη για επικοινωνία και, πάνω απ' όλα, η ανθρώπινη αγάπη αναδεικνύονται με τρόπο ουσιαστικό και βαθιά συγκινητικό.

Ιδιαίτερα εύστοχη ήταν η σκηνοθετική προσέγγιση του Κώστα Γάκη, ο οποίος, χωρίς να επισκιάζει το κείμενο και τους ηθοποιούς, ανέδειξε τις λεπτές ισορροπίες ανάμεσα στο χιούμορ, τη συγκίνηση και τη δραματική ένταση. Εξαιρετική ήταν και η επιλογή της μουσικής πλαισίωσης, την οποία υπογράφει ο ίδιος, καθώς λειτούργησε υποστηρικτικά στη συναισθηματική ατμόσφαιρα του έργου.

Η σκηνογραφία του Αντώνη Χαλκιά, η ενδυματολογική επιμέλεια του Μάριου Ράμμου και οι φωτισμοί του Θοδωρή Γκόγκου συνέβαλαν αρμονικά στη δημιουργία ενός σκηνικού περιβάλλοντος που υπηρετούσε την ιστορία, χωρίς περιττές υπερβολές.

Αυτό που κρατώ περισσότερο από την παράσταση είναι η βαθιά ανθρώπινη ζεστασιά με την οποία ολοκληρώνεται αυτή η ιδιαίτερη σχέση. Γιατί, τελικά, οι άνθρωποι δεν χρειάζονται πάντα μεγάλες χειρονομίες για να έρθουν κοντά. Χρειάζονται χρόνο, ειλικρίνεια, κατανόηση και, κυρίως, τη διάθεση να ακούσουν πραγματικά ο ένας τον άλλον.

Το «Κάθε Πέμπτη, κ. Γκρην» είναι μια παράσταση που αξίζει να δει κανείς. Για τις εξαιρετικές ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών, για τη σκηνοθετική ευαισθησία της και, κυρίως, για τα δυνατά ανθρώπινα μηνύματα που αφήνει στον θεατή.

Έφυγα από το θέατρο με συγκίνηση, χαμόγελο και πολλές σκέψεις. Και αυτό, για μένα, είναι ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα μιας θεατρικής παράστασης: να συνεχίζει να σε συνοδεύει και μετά την αυλαία.

Μαρία Κουμαριανού