Ελπίδα Αμίτση: "Η εικόνα μεταβάλλεται όταν ο θαυμασμός και το αληθινό όνειρο όπου ζούσε σκιάζονται από την έχθρα και το κρυφό μίσος".

Η Ελπίδα Αμίτση σκηνοθετεί και ερμηνεύει τη «Μονίκ» του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου, μια ιστορία για την αγάπη προς την Ελλάδα, τον θαυμασμό για τον πολιτισμό της και τη σκοτεινή πλευρά που μπορεί να κρύβεται πίσω τους. Με αφετηρία την ιστορία μιας Βελγίδας ελληνίστριας, η παράσταση θέτει ερωτήματα για την πολιτισμική ταυτότητα, την ιστορική κληρονομιά και τη σχέση της Ελλάδας με τη Δύση. Η Ελπίδα Αμίτση μιλά για τη διπλή της ιδιότητα ως σκηνοθέτιδας και ηθοποιού και για όσα επιδιώκει να αναδείξει μέσα από το έργο.

Η Μονίκ είναι μια Βελγίδα ελληνίστρια που αγαπά βαθιά την Ελλάδα, την ιστορία και τον πολιτισμό της. Ποια ήταν η δική σας πρώτη ανάγνωση του έργου και τι σας έκανε να θελήσετε να το σκηνοθετήσετε και να ενσαρκώσετε την ηρωίδα;

Ε.Α. Η Monique περιλαμβάνεται σε ένα κύκλο αφηγήσεων και διηγημάτων στο βιβλίο του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου με τον τίτλο « Ο Αδάμ και το μήλο» (εκδόσεις οδός Πανός).

Η θεματολογία του συγκεκριμένου διηγήματος με ενθουσίασε και με την άδεια του συγγραφέα το έκανα ταινία μικρού μήκους.

Στη συνέχεια ζήτησα από τον Αλέξανδρο Αδαμόπουλο να γράψει ένα θεατρικό έργο πάνω σε αυτό το θέμα. Έτσι δημιουργήθηκε  « Η Μονίκ» Φιλέλλην ή μήπως το αντίθετο.

«Φιλέλλην ή μήπως το αντίθετο;». Πού τελειώνει ο ειλικρινής θαυμασμός για έναν πολιτισμό και πού αρχίζει η ανάγκη να τον οικειοποιηθεί κανείς ή να τον ελέγξει; Πώς προσεγγίζει το έργο αυτή τη λεπτή διαχωριστική γραμμή;

Ε.Α.Εκεί που τελειώνει η αγάπη και ξεκινάει η ζήλεια, αυτή η σκοτεινή πτύχωση της ψυχής.

Η Μονίκ δεν είναι Ελληνίδα, αλλά έχει αφιερώσει τη ζωή της στη μελέτη και την αγάπη της για την Ελλάδα. Πώς διαμορφώνεται η σχέση της με τη χώρα και πώς μεταβάλλεται η εικόνα που έχει για αυτήν όσο εξελίσσεται η ιστορία; Είναι τελικά ο έρωτάς της για την Ελλάδα και ο έρωτάς της για τον Κίμωνα δύο όψεις της ίδιας ανάγκης;

Ε.Α. Η εικόνα μεταβάλλεται όταν ο θαυμασμός και το αληθινό όνειρο όπου ζούσε σκιάζονται από την έχθρα και το κρυφό μίσος.

Το έργο του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου συνδέει την προσωπική ιστορία μιας γυναίκας με ένα ευρύτερο ζήτημα πολιτισμικής και ιστορικής σχέσης ανάμεσα στη Δύση και την Ελλάδα. Πώς δουλέψατε σκηνοθετικά αυτή τη μετάβαση από την προσωπική εξομολόγηση στον ευρύτερο πολιτικό και πολιτισμικό προβληματισμό;

Ε.Α.   Ακριβώς όπως με οδήγησε το κείμενο, ο συγκλονιστικός λόγος του συγγραφέα.

Πώς ισορροπείτε ανάμεσα στη σκηνοθέτιδα που οργανώνει τη συνολική αφήγηση και στην ηθοποιό που βιώνει τον ψυχισμό της ηρωίδας; Υπάρχουν στιγμές που αυτές οι δύο ιδιότητες συγκρούονται δημιουργικά;

Ε.Α. Με αρμονία και ισορροπία.

Η ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα πατρογονικό σπίτι γεμάτο ελληνικές αρχαιότητες, αντικείμενα που συνδέουν τη Μονίκ με όσα έχει αγαπήσει και μελετήσει. Τι συμβολίζει για εσάς αυτός ο χώρος; Είναι ένα καταφύγιο που προστατεύει τον έρωτά της για την Ελλάδα ή ένας τόπος που αποκαλύπτει σταδιακά τις αντιφάσεις του;

Ε.Α. Η Ελλάδα με ιστορία αιώνων είναι ο πυρήνας που έδωσε το φως σε ολόκληρο τον πλανήτη.  Ο θαυμασμός της Δύσης ενίοτε οδηγεί σε ζήλεια και αυτή με τη σειρά της σε κρυφό ή φανερό μίσος.

Πιστεύετε ότι έχουμε κατανοήσει την αξία αυτής της κληρονομιάς ή συχνά την αντιμετωπίζουμε ως δεδομένη, αφήνοντας άλλους να καθορίζουν τη σημασία της;

Ε.Α.  Είναι αναγκαίο ο Έλληνας να κατανοήσει αυτή την κληρονομιά που έχει λάβει και να την τιμήσει μέσα από τις πράξεις του με στόχο την ελευθερία και την ανεξαρτησία.

Τι θα θέλατε να μείνει στον θεατή μετά το τέλος της παράστασης; Να αναρωτηθεί για τη στάση της Δύσης απέναντι στην Ελλάδα ή και για τον τρόπο με τον οποίο εμείς οι ίδιοι αντιλαμβανόμαστε την ταυτότητά μας;

Ε.Α. Να αναρωτηθεί και να δώσει ταυτόχρονα απάντηση και για τα δύο.

 Βλάρα Αλεξία