Είδαμε και προτείνουμε: «Μια κανονική μέρα» της Κατερίνας Γιαννάκου, στο Θέατρο Έργον

Η παράσταση «Μια κανονική μέρα» της Κατερίνας Γιαννάκου, στο Θέατρο Έργον, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσαφούλια, είναι μια παράσταση γροθιά. Μια ιστορία για την απώλεια, την οικογένεια και την προσπάθεια ενός ανθρώπου να ξαναβρεί τον εαυτό του, όταν η ζωή του αλλάζει μέσα σε μια στιγμή.

Μια γυναίκα χάνει τον σύζυγό της και βρίσκεται ξαφνικά μπροστά σε μια πραγματικότητα που δυσκολεύεται να διαχειριστεί. Μαζί με τον δικό της πόνο πρέπει να αντιμετωπίσει και τον πόνο των παιδιών της, τις αντιδράσεις τους, τον θυμό τους και τη δική τους αδυναμία να καταλάβουν όσα συνέβησαν. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη προσπαθεί να θυμηθεί πώς είναι να ζεις, να θέλεις, να κάνεις σχέδια, να συνεχίζεις. Και αυτή η επιστροφή στην καθημερινότητα γίνεται ένα μικρό βήμα κάθε φορά.

Η Ευαγγελία Μουμούρη είναι εξαιρετική. Την εκτιμώ ιδιαίτερα για τη φυσικότητα και την εκφραστικότητά της, όμως εδώ με κέρδισε ακόμη περισσότερο. Με καθαρό λόγο, υπέροχη άρθρωση και μια ερμηνεία γεμάτη αλήθεια, περνά από τη βαθιά συγκίνηση στο χιούμορ με έναν τρόπο που μοιάζει απόλυτα φυσικός. Γιατί έτσι είναι και η ζωή: ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές της, βρίσκει χώρο για μια αστεία σκέψη, ένα χαμόγελο, μια μικρή ανάσα. Σε κρατά κοντά της σε όλη τη διάρκεια του μονολόγου και σε κάνει να αισθάνεσαι πως ακούς μια ιστορία που θα μπορούσε να συμβεί δίπλα σου.

Η σκηνοθεσία του Σωτήρη Τσαφούλια και η σκηνογραφία λειτουργούν εξαιρετικά μαζί με το κείμενο. Τα αντικείμενα της καθημερινότητας αποκτούν τη δική τους σημασία και ακολουθούν τη διαδρομή της ηρωίδας. Τα ρούχα, το χώμα, ένα σκαμπό γίνονται κομμάτια μιας ζωής που προσπαθεί να ξαναβρεί την ισορροπία της. Μου άρεσε ιδιαίτερα αυτή η απλότητα, που αφήνει χώρο στην ιστορία και στην ερμηνεία να φτάσουν κατευθείαν στον θεατή.

Έφυγα βαθιά συγκινημένη. Είναι από εκείνες τις παραστάσεις που σε ακολουθούν και μετά το τέλος τους, γιατί σε κάνουν να σκεφτείς πόσο πολύτιμα είναι όσα συχνά προσπερνάμε: μια συνηθισμένη μέρα, ένας άνθρωπος δίπλα μας, μια κουβέντα, μια αγκαλιά, η δυνατότητα να συνεχίζουμε μαζί. Τελικά, τα πιο απλά πράγματα είναι και τα πιο σημαντικά. Και αυτή η παράσταση καταφέρνει να μας το θυμίσει με έναν πολύ ανθρώπινο τρόπο.

Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές για μια ουσιαστική θεατρική εμπειρία.