Ακούσαμε και προτείνουμε: Όταν η Μελίνα Κανά ξανάνιωσε «20 χρόνια μικρότερη»: Μια εκρηκτική βραδιά στο Κύτταρο

Υπάρχουν κάποιες βραδιές που η συναυλιακή συνθήκη μετατρέπεται σε μια μεγάλη, λυτρωτική γιορτή και αυτό ακριβώς βιώσαμε την Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2026 στο Κύτταρο. Η Μελίνα Κανά, πιο ανανεωμένη και λαμπερή από ποτέ, υποδέχτηκε το κοινό σε μια σύμπραξη που απέδειξε περίτρανα πως όταν η εμπειρία συναντά την ορμή της νέας γενιάς, το αποτέλεσμα είναι απλά μαγικό. Με τη σιγουριά μιας πορείας που δεν χρειάζεται αποδείξεις και με τη φρεσκάδα που γεννιέται όταν ένας καλλιτέχνης επιλέγει να μοιραστεί τη σκηνή με τη νέα γενιά.  Η ίδια, άλλωστε, δεν έκρυψε τον ενθουσιασμό της, εξομολογούμενη από σκηνής πως η συνεργασία της με τον Αλέξανδρο Δάικο και τους Otra Rota την έκανε να νιώσει «είκοσι χρόνια μικρότερη», μια φράση που έδωσε το στίγμα ολόκληρης της βραδιάς.  Και αυτό φαινόταν, στη στάση του σώματος, στο χαμόγελο, στον τρόπο που παρέδιδε τα τραγούδια στο κοινό.

Το πρόγραμμα της Μελίνας κινήθηκε με φροντίδα και αγάπη, όπως η ίδια είπε. Η αγαπημένη ερμηνεύτρια μας ταξίδεψε στα μονοπάτια της νέας δισκογραφικής της δουλειάς «Να μου μιλάς να τραγουδάς», ερμηνεύοντας τραγούδια «διαλεγμένα με αγάπη» σε στίχους και μουσική των σταθερών της συνοδοιπόρων, Σωκράτη Μάλαμα και Θανάση Παπακωνσταντίνου, αλλά και του Ορέστη Ντάντου, υπό την καλλιτεχνική επιμέλεια της Χάρις Αλεξίου. Οι ερμηνείες ήταν καθαρές, μεστότερες από ποτέ, γεμάτες εκείνη τη σπάνια ισορροπία ανάμεσα στη συγκίνηση και τη δύναμη.

Ωστόσο, το «Κύτταρο» πήρε φωτιά όταν στη σκηνή ανέλαβε δράση το «νέο αίμα». Ο Αλέξανδρος Δάικος έφερε στη σκηνή έναν ήχο σύγχρονο, με ροκ, έντεχνα και ποπ στοιχεία, αλλά και σαφείς αναφορές στην παράδοση. Ερμήνευσε τραγούδια του Θανάση Παπακωνσταντίνου, του Αλκίνοου Ιωαννίδη και άλλων, καθώς και δικά του κομμάτια, δείχνοντας πως ανήκει σε εκείνη τη γενιά που συνομιλεί με το παρελθόν χωρίς να το αντιγράφει. Η παρουσία του ήταν άμεση, χωρίς επιτήδευση, και λειτούργησε σαν γέφυρα ανάμεσα στο γνώριμο και στο καινούργιο.

Οι Otra Rota, με την εκρηκτική τους ενέργεια, έδωσαν στη βραδιά τον παλμό του γλεντιού. Κιθάρες, λαούτα, βιολιά, κρουστά και πνευστά έστησαν έναν ήχο που ακουμπά στο έντεχνο και στο παραδοσιακό, αλλά μιλά καθαρά στο σήμερα. Το ρεπερτόριό τους, με τραγούδια δικά τους αλλά και επιλογές καταξιωμένων δημιουργών με κοινωνικοπολιτική φόρτιση, επιβεβαίωσε την πίστη τους ότι η μουσική μπορεί να λειτουργήσει ως συλλογική εγρήγορση και κοινή ανάσα.

Οι πιο δυνατές στιγμές της βραδιάς, όμως, ήταν οι επί σκηνής συναντήσεις. Από το εκρηκτικό «Πάμε αδέρφια» με τον Δάικο και τους Otra Rota, μέχρι τις συμπράξεις της Μελίνας με όλη την ομάδα, η χημεία ήταν καθηλωτική. Οι στιγμές που η Μελίνα Κανά βρέθηκε πλάι τους είχαν έναν αυθεντικό, σχεδόν οικογενειακό χαρακτήρα. Το αποκορύφωμα ήρθε στο κλείσιμο, με όλους μαζί στη σκηνή να τραγουδούν το «Και σου μιλώ για σένα» και «Έρημα κορμιά» , μια στιγμή που δεν χρειάστηκε τίποτα παραπάνω από φωνές, βλέμματα και τη συλλογική συγκίνηση του χώρου.

Ήταν μια βραδιά που απέδειξε πως όταν οι συνεργασίες γίνονται με αλήθεια και ανοιχτή καρδιά, η μουσική παύει να είναι πρόγραμμα και γίνεται κοινή εμπειρία. Χθες στο Κύτταρο, αυτή η εμπειρία ήταν ζωντανή, θερμή και βαθιά ανθρώπινη. Και ναι, περάσαμε φανταστικά.