Είδαμε και προτείνουμε: YERMA του F.G.LORCA στο Θέατρο Αλκμήνη

 

Η Yerma που ανεβαίνει στο Θέατρο Αλκμήνη αφήνει τον λόγο του Λόρκα να αναπνεύσει μέσα σε ένα σκοτεινό, συμπυκνωμένο τοπίο. Η παράσταση κινείται με λιτότητα, σαν να αφαιρεί προσεκτικά κάθε περιττό βάρος, μέχρι να μείνει γυμνή η αγωνία. Το βλέμμα στρέφεται στο σώμα της Γέρμα, εκεί όπου η επιθυμία, η σιωπή και ο χρόνος χαράζουν το αποτύπωμά τους.

Η σκηνή λειτουργεί σαν κλειστός χώρος αναμονής, όπου οι κινήσεις αποκτούν βαρύτητα και οι παύσεις μιλούν περισσότερο από τις λέξεις. Ο ρυθμός χτίζεται αργά, σχεδόν τελετουργικά, αφήνοντας το πάθος να συσσωρευτεί αντί να ξεσπάσει πρόωρα. Οι φωνές, όταν υψώνονται, κουβαλούν μέσα τους τη σκόνη μιας ζωής που δεν καρποφορεί.

Η Γέρμα της παράστασης δεν κραυγάζει εξαρχής· κυοφορεί τη σύγκρουση. Το σώμα της προηγείται του λόγου, οι χειρονομίες αποκαλύπτουν τη φθορά πριν αυτή ειπωθεί. Ο Χουάν στέκεται απέναντί της σαν αδιαπέραστο τοπίο, ψυχρός, εγκλωβισμένος σε μια τάξη που στραγγίζει κάθε ζωντανή παρόρμηση. Η παρουσία του Βίκτορ διασχίζει τη σκηνή σαν ανάμνηση μιας άλλης φυσικότητας, σύντομη και επικίνδυνα φωτεινή.

Η σκηνοθετική γραμμή απομακρύνεται από το εθιμικό πλαίσιο και εστιάζει στην υπαρξιακή ένταση του έργου. Ο λυρισμός του Λόρκα δεν διακοσμεί· αναδύεται μέσα από τη βία της καταπίεσης και την τρυφερότητα της επιθυμίας. Η τελική πράξη δεν λειτουργεί ως κορύφωση, αλλά ως αναπόφευκτη σιωπή που απλώνεται μετά την καταστροφή.

Η Yerma αυτής της παράστασης δεν αφηγείται απλώς μια τραγωδία. Τη βιώνει επί σκηνής, αφήνοντας το κοινό αντιμέτωπο με την ξηρασία που γεννιέται όταν η ζωή ματαιώνεται στο ίδιο της το ξεκίνημα.