Στεφανία Γκουρνέλου: "Η αγάπη δεν διδάσκεται με κανόνες, αλλά βιώνεται μέσα από παραδείγματα και συναισθήματα".

Στον «Αμόρε και το κόκκινο λουρί», το παραμύθι της Στεφανίας Γκουρνέλου, η αγάπη δεν εμφανίζεται ως δεδομένο αλλά ως ανάγκη βαθιά και καθολική. Ένα αδέσποτο σκυλάκι γίνεται ο φορέας μιας ιστορίας για το ανήκειν, τη μνήμη, τη σιωπηλή συντροφικότητα και την ελπίδα που επιμένει. Με τρυφερότητα και ειλικρίνεια, το βιβλίο αγγίζει έννοιες όπως η απώλεια, η αποδοχή και η αναμονή, χωρίς να χάνει το φως του. Στη συζήτηση που ακολουθεί, η συγγραφέας μιλά για τον Αμόρε, το κόκκινο λουρί, τους χώρους που θυμούνται και τις σχέσεις που δεν χρειάζονται λόγια για να υπάρξουν. 

Στεφανία Γκουρνέλου

Ο Αμόρε είναι ένα αδέσποτο σκυλάκι που αναζητά αγάπη και ανήκειν. Τι σας ώθησε να επιλέξετε έναν τέτοιο ήρωα και ποια ανάγκη θέλατε να φωτίσετε μέσα από την ιστορία του;

Ο Αμόρε μου ,γεννήθηκε από την ανάγκη μου να μιλήσω για όλα εκείνα τα πλάσματα –μικρά και μεγάλα– που υπάρχουν γύρω μας αλλά συχνά μένουν αόρατα. Ένα αδέσποτο ζωάκι κουβαλά πάνω του την καθαρή επιθυμία για αγάπη χωρίς όρους. Μέσα από τον Αμόρε ήθελα να φωτίσω την ανάγκη του ανήκειν, όχι ως πολυτέλεια, αλλά ως βασικό δικαίωμα  και ανάγκη κάθε ύπαρξης.Και φυσικά πιστεύω πως το ίδιο συμβαίνει και με το ανθρώπινο είδος.

Το κόκκινο λουρί λειτουργεί συμβολικά σε όλη την αφήγηση. Τι εκπροσωπεί για εσάς: την ασφάλεια, τη φροντίδα ή την αποδοχή;

Το κόκκινο λουρί είναι όλα αυτά μαζί. Είναι η φροντίδα που φαίνεται, η ασφάλεια που προσφέρεται και, πάνω απ’ όλα, η αποδοχή. Είναι το σημάδι ότι κάποιος σε διάλεξε, ότι δεν περπατάς πια μόνος. Κάποιος φοβάται μην σε χάσει!Το κόκκινο χρώμα δεν είναι τυχαίο· είναι το χρώμα της καρδιάς.Αλλά κάνει και τον Αμόρε μου να "φαίνεται" επιτέλους.

Η «Ταβέρνα της Αγάπης» είναι ένας χώρος γεμάτος μνήμη, φροντίδα και ανθρώπινη ζεστασιά. Πόσο σημαντικό ήταν για εσάς να ενσωματώσετε την έννοια της μνήμης σε ένα παιδικό βιβλίο;

Η μνήμη είναι θεμέλιο της ταυτότητάς μας, ακόμη και στα παιδιά. Ήθελα να δείξω πως οι χώροι κρατούν συναισθήματα, ιστορίες, ίχνη ανθρώπων. Η «Ταβέρνα της Αγάπης» δεν είναι απλώς ένα σκηνικό· είναι μια αγκαλιά από παρελθόν και παρόν, που διδάσκει ότι όσα αγαπήσαμε δεν χάνονται.

Ο κύριος Άγγελος και ο Αμόρε συναντιούνται μέσα από μια σιωπηλή, ουσιαστική σχέση. Πιστεύετε ότι τα παιδιά μπορούν να αναγνωρίσουν και να νιώσουν τέτοιους δεσμούς πέρα από τις λέξεις;

Απολύτως. Τα παιδιά καταλαβαίνουν τη σιωπή πολύ καλύτερα απ’ όσο νομίζουμε. Αναγνωρίζουν τα βλέμματα, τις πράξεις, την παρουσία και δυστυχώς και την απουσία!Αυτοί οι δεσμοί είναι συχνά πιο αληθινοί από τους λεκτικούς, και τα παιδιά τους νιώθουν στο σώμα και στην καρδιά τους.

Η ιστορία μιλά για ευχές που αργούν αλλά τελικά πραγματοποιούνται. Πώς ισορροπείτε ανάμεσα στην ελπίδα και τη ματαίωση όταν απευθύνεστε σε μικρούς αναγνώστες;

Δεν ήθελα να υποσχεθώ άμεσες λύσεις. Ήθελα όμως να κρατήσω ζωντανή την ελπίδα. Η ισορροπία βρίσκεται στην αλήθεια: ναι, κάποιες ευχές αργούν και πονάνε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αξίζει να περιμένουμε ή να συνεχίζουμε να αγαπάμε και φυσικά να ελπίζουμε....

Το βιβλίο αγγίζει θέματα απώλειας, μοναξιάς και εγκατάλειψης χωρίς να γίνεται σκοτεινό. Πώς δουλέψατε αφηγηματικά αυτή την ευαισθησία;

Με απαλότητα, απλότητα και σεβασμό. Δεν απέφυγα τα δύσκολα συναισθήματα, αλλά τα προσέγγισα μέσα από τη ζεστασιά, τη φροντίδα και το φως της σχέσης. Τα παιδιά μπορούν να αντέξουν την αλήθεια, αρκεί να μην είναι μόνα μέσα σ’ αυτήν.

Ποια θεωρείτε ότι είναι η μεγαλύτερη παιδαγωγική πρόκληση όταν γράφουμε ιστορίες για έννοιες όπως η αγάπη και η αποδοχή;

Να μη γίνουν διδακτικές. Η αγάπη δεν διδάσκεται με κανόνες, αλλά βιώνεται μέσα από παραδείγματα και συναισθήματα. Η πρόκληση είναι να εμπιστευτείς τον αναγνώστη και να του επιτρέψεις να νιώσει, όχι να του πεις τι να σκεφτεί.

Αν ένα παιδί κλείσει το βιβλίο και κρατήσει μία μόνο σκέψη ή συναίσθημα, ποιο θα θέλατε να είναι αυτό;

Ότι αξίζει να αγαπιέται. Ακριβώς όπως είναι. Και ότι κάπου στον κόσμο υπάρχει –ή μπορεί να δημιουργηθεί– ένας τόπος όπου μπορεί να αφεθεί και να νιώσει ασφαλής! Κανένας μόνος!

Βλάρα Αλεξία