Είδαμε και προτείνουμε: Το Μυστικό του Παπαγάλου στο μικρό Κεραμεικό

Το Μυστικό του Παπαγάλου είναι ένας μονόλογος που εστιάζει κυρίως στη σχέση μητέρας–γιου και στα όρια (ή την απουσία ορίων) της μητρικής αγάπης. Η ηρωίδα, μια γυναίκα με βαρύ παρελθόν και έντονο, συχνά αυταρχικό χαρακτήρα, κουβαλάει μνήμες, ενοχές και φόβους που καθορίζουν τις πράξεις της στο παρόν. Το έργο ακουμπά ζητήματα όπως η μοναξιά, η καταπίεση, η σεξουαλική ταυτότητα και η δυσκολία αποδοχής του «άλλου», ακόμη κι όταν αυτός ο άλλος είναι το ίδιο σου το παιδί.

Το κείμενο έχει ενδιαφέρουσες ιδέες και μια ξεκάθαρη θεματική κατεύθυνση, χωρίς όμως να αποφεύγει κάποιες προβλέψιμες διαδρομές. Υπάρχουν στιγμές που ο λόγος γίνεται πιο δυνατός και φορτισμένος, αλλά και άλλες που η αφήγηση μοιάζει να επαναλαμβάνεται.

Η σκηνοθεσία κρατά μια λιτή γραμμή, εξυπηρετώντας τον μονόλογο χωρίς ιδιαίτερες σκηνικές εξάρσεις. Η παράσταση στηρίζεται κυρίως στην ερμηνεία, η οποία είναι συνεπής και σταθερή, με καθαρή άρθρωση και συναισθηματικό έλεγχο, χωρίς όμως να φτάνει σε κορυφώσεις που να συγκλονίζουν.

Συνολικά, Το Μυστικό του Παπαγάλου είναι μια θεατρική πρόταση, με κοινωνικό και ψυχολογικό ενδιαφέρον, που παρακολουθείται ευχάριστα και λειτουργεί ως μια ήσυχη υπενθύμιση για τη δυσκολία της αποδοχής και την ανάγκη κατανόησης μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Βασίλειος Α. Κυβέλλος: : "Το όνειρο είναι το διαβατήριο για το πέρασμα του πρωταγωνιστή στο παράλληλο σύμπαν του παρελθόντος του".

Αλέξανδρος Παπαδάκης: "Ότι και άν κάνουμε στην ζωή μας παραμένουμε άνθρωποι με καρδιά ψυχή σώμα και αίμα".

Άγγελος Λαμέρας: "Στην εποχή μας, αυτός που νιώθει τον ρομαντισμό -είτε στον έρωτα είτε στους κοινωνικούς αγώνες- νιώθει εσωτερική εξορία".

δρ Πάρβη Πάλμου: "Η κοινωνία δεν επιβάλλει μόνο συμπεριφορές, επιχειρεί πολλές φορές να επιβάλει και την ίδια την ύπαρξη".

Γιώργος Βαγγελάκης: "Για μένα η μοναξιά προσφέρει απλόχερα δύο μεγάλα δώρα, την απόσταση και τον χρόνο".

Διαβάσαμε και προτείνουμε: "Σήμερα και κάθε μέρα" της Δήμητρας Φώτου