Είδαμε και προτείνουμε: Η Μαρτυρία μιας κλεμμένης εφηβείας στο Θέατρο Τέχνης

 

Η Μαρτυρία μιας κλεμμένης εφηβείας στο Θέατρο Τέχνης εκτός από το γεγονός ότι σοκάρει τον θεατή ,επιδιώκει να φωτίσει. Και το κάνει με τρόπο μετρημένο, χωρίς διδακτισμό, αφήνοντας το υλικό της Springora να λειτουργήσει περισσότερο ως μαρτυρία παρά ως κατηγορητήριο.

Η σκηνοθεσία της Ειρήνης Λαμπρινοπούλου αντιμετωπίζει το έργο με σοβαρότητα και καθαρότητα. Η επιλογή να δοθεί έμφαση στον μηχανισμό της αποπλάνησης και όχι στην εύκολη ηθική καταδίκη, αποδεικνύεται εύστοχη. Η παράσταση δεν κραυγάζει, δεν κατασκευάζει τεχνητές κορυφώσεις, αλλά αφήνει τη βία να αναδυθεί εκεί που πραγματικά γεννιέται: στη γλώσσα, στο κύρος, στη σιωπηρή κοινωνική συνενοχή.

Ο Κλέων Γρηγοριάδης παραδίδει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ερμηνείες της παράστασης. Χαρισματικός, ευγενής, πειστικά «ερωτεύσιμος», ενσαρκώνει τον μεσήλικα συγγραφέα χωρίς καρικατούρα ή μονοδιάστατη σκοτεινιά. Ακριβώς αυτή η γοητεία του ρόλου κάνει την πράξη του ακόμη πιο ανησυχητική και εδώ βρίσκεται η ουσία της παράστασης. Δεν βλέπουμε ένα «τέρας», αλλά έναν άνθρωπο που ξέρει να χειρίζεται, να σαγηνεύει και να κρύβεται πίσω από την τέχνη και τον λόγο.

Οι ερμηνείες της νεαρής και της ενήλικης Vanessa κινούνται σε καθαρές γραμμές, με έντονο συναισθηματικό φορτίο αλλά χωρίς υπερβολές. Η εναλλαγή ηλικιών λειτουργεί αποτελεσματικά, αναδεικνύοντας το ρήγμα ανάμεσα στη φαινομενική «συναίνεση» του τότε και στη συνειδητοποίηση του τραύματος εκ των υστέρων. Η παρουσία τους στη σκηνή δεν ζητά οίκτο, αλλά κατανόηση.

Η live μουσική του Ανδρέα Βαλαχή συνοδεύει διακριτικά τη δράση, ενισχύοντας την ατμόσφαιρα χωρίς να κατευθύνει συναισθηματικά τον θεατή. Λειτουργεί περισσότερο ως υπόστρωμα μνήμης παρά ως δραματικό σχόλιο.

Η Μαρτυρία μιας κλεμμένης εφηβείας είναι μια παράσταση που σεβεται το θέμα της και τον θεατή της. Δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις, αλλά θέτει επιτακτικά ερωτήματα γύρω από τη συναίνεση, την ανισότητα ισχύος και την ευθύνη της τέχνης.