Είδαμε και προτείνουμε: Η Στοιχειωμένη Καμάρα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, του Ανδρέα Ζαφείρη στη Σκηνή Brecht–2510

 

Η Στοιχειωμένη Καμάρα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, στη θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία του Ανδρέα Ζαφείρη στη Σκηνή Brecht–2510, ανοίγει έναν σκοτεινό και σιωπηλό κόσμο. Η παράσταση πλησιάζει το κείμενο με σεβασμό και τόλμη, φωτίζοντας τη βαριά σκιά που απλώνεται πάνω από τους ήρωες, χωρίς υπερβολές και εξηγήσεις.

Η σκηνή γίνεται τόπος μνήμης και φόβου. Η απόπειρα φόνου δεν παρουσιάζεται ως γεγονός, αλλά ως τραύμα που επιστρέφει, στοιχειώνει, διαμορφώνει. Το παιδί που κουβαλά μέσα του αυτό το σκοτάδι βρίσκεται στο κέντρο της αφήγησης, και γύρω του απλώνεται ένας κόσμος σκληρός, φτωχός, γεμάτος αντιφάσεις. Οι ανθρώπινες μορφές κινούνται σαν σκιές, παγιδευμένες ανάμεσα στην ενοχή, τη σιωπή και την ανάγκη για λύτρωση.

Η σκηνοθεσία ακολουθεί χαμηλούς τόνους, αφήνοντας τον λόγο του Παπαδιαμάντη να αναπνεύσει. Οι ρυθμοί είναι μετρημένοι, οι παύσεις φορτισμένες, και η φύση —παρούσα σαν αίσθηση— λειτουργεί ως διαρκής υπενθύμιση ότι τίποτα δεν ξεχνιέται εύκολα. Το φως και το σκοτάδι εναλλάσσονται, όπως και οι ψυχικές μεταπτώσεις των προσώπων.

Χωρίς να εξωραΐζει, η παράσταση αφήνει χώρο για την τρυφερότητα. Η αγάπη και η συγχώρεση εμφανίζονται αθόρυβα, σαν δυνατότητα που δεν επιβάλλεται, αλλά προσφέρεται. Η Στοιχειωμένη Καμάρα στη σκηνή δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει· επιλέγει να μείνει μέσα σου, όπως μένει ένα παλιό, ανήσυχο όνειρο.