Είδαμε και προτείνουμε: PUSH UP στο Θέατρο ΕΛΕΡ

Η παράσταση push up της Έφης Ρευματά πάνω στο έργο του Ρόλαντ Σιμμέλπφενιγκ αποτελεί μια διεισδυτική σπουδή πάνω στην ανθρωποφαγία του σύγχρονου εταιρικού περιβάλλοντος. Καταφέρνει να μετατρέψει τη σκηνή σε έναν «ρινγκ» όπου η φιλοδοξία συγκρούεται βίαια με την ηθική, προσφέροντας μια εμπειρία που είναι ταυτόχρονα ψυχαγωγική και βαθιά ανησυχητική. Η σκηνοθετική προσέγγιση, αναλαμβάνοντας το τριπλό καθήκον της μετάφρασης, διασκευής και σκηνοθεσίας, πέτυχε να διατηρήσει τον καταιγιστικό ρυθμό που απαιτεί το κείμενο, δημιουργώντας μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα μέσα στον αχανή και απρόσωπο χώρο μιας πολυεθνικής.

Οι ερμηνείες των ηθοποιών αποτελούν το ισχυρότερο χαρτί της παραγωγής, καθώς μετατρέπουν τα κοινωνικά αρχέτυπα σε σάρκα και οστά. Η δυναμική ανάμεσα στη σύζυγο του ιδιοκτήτη και τη νεαρή υπάλληλο αποδίδεται με μια ανατριχιαστική ισορροπία εξουσίας, αναδεικνύοντας πώς ο φόβος και η ζήλια εργαλειοποιούνται για την επιβίωση. Αντίστοιχα, η σκηνή του περιστασιακού σεξ ανάμεσα στα δύο ανερχόμενα στελέχη λειτουργεί ως μια σκληρή μεταφορά για την κυνικότητα της εποχής μας, όπου ακόμα και η οικειότητα υποτάσσεται στις ανάγκες της επόμενης διαφημιστικής καμπάνιας.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στη σύγκρουση των γενεών, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από την τραγική φιγούρα του παλαιότερου υπαλλήλου. Η ερμηνεία του εκπέμπει μια αξιοπρεπή απόγνωση, καθώς έρχεται αντιμέτωπος με τον ψηφιακά εθισμένο και συναισθηματικά αποστασιοποιημένο διάδοχό του. Ο ανταγωνισμός τους για τη θέση στο Ντουμπάι δεν είναι απλώς μια επαγγελματική κόντρα, αλλά η σύγκρουση δύο κόσμων, όπου ο παλιός κώδικας αξιών συνθλίβεται από την ταχύτητα και την ψυχρότητα της νέας εποχής.

Τέλος, ο ρόλος του επιστάτη λειτουργεί ως ο απαραίτητος ηθικός άξονας της παράστασης. Όντας ο μόνος που «βλέπει» τα πάντα χωρίς να συμμετέχει στην κούρσα της ανέλιξης, προσφέρει στο κοινό το απαραίτητο σημείο αναφοράς για να αντιληφθεί το μέγεθος της παρακμής. Το έργο, μέσα από αυτή τη σκηνοθετική και ερμηνευτική συνοχή, δεν «χαρίζεται» στον θεατή, αλλά τον αναγκάζει να αναρωτηθεί ποιος τελικά θα μείνει αλώβητος σε ένα σύστημα που έχει μάθει να καταβροχθίζει το σώμα και το μυαλό των ανθρώπων του.