Στεφανία Στεφάνου: "Η ποίηση ως τέχνη είναι συνοπτική, περιεκτική, λιγόλογη και έχει βάθος".

Η Στεφανία Στεφάνου, στη συλλογή «Μορφές», εξερευνά τη συνύπαρξη της εξωτερικής και της εσωτερικής πραγματικότητας μέσα από έναν πυκνό, λιτό και πολυσήμαντο ποιητικό λόγο. Η ποίησή της λειτουργεί ως καθρέφτισμα του σύγχρονου ανθρώπου, της κοινωνίας και του φυσικού περιβάλλοντος, γεννημένη από τη σιωπή και μετασχηματισμένη σε ρυθμό και στοχασμό. Οι «Μορφές» σηματοδοτούν μια ώριμη δημιουργική φάση όπου το ατομικό συναντά το συλλογικό.

 -Στη συλλογή «Μορφές» μιλάτε για τις δύο πραγματικότητες που συνυπάρχουν: αυτή που ζούμε και αυτή που διαμορφώνεται μέσα μας. Πώς γεννήθηκε η ανάγκη να αποτυπώσετε αυτές τις δύο όψεις σε ποιητική μορφή;

Οι δύο πραγματικότητες συνυπάρχουν και αλληλεπιδρούν είτε το αντιλαμβανόμαστε είτε όχι. Το «εγώ» εκφράζει την εξωτερική μας ταυτότητα. Επιθυμία και λόγος εκφράζουν την εσωτερική. Οι δύο ταυτότητες στον ποιητικό λόγο ενοποιούνται.

-Αναφέρετε ότι «η ποίηση είναι εξόριστη στην εποχή μας». Τι σας ωθεί, παρά την “εξορία”, να συνεχίζετε να γράφετε και να υπερασπίζεστε την ποίηση ως μορφή τέχνης;

Είναι εσωτερική ανάγκη έκφρασης. Μπορώ και εκφράζω με λίγα λόγια σημαντικά πράγματα που αφορούν τη ζωή, και ό,τι αυτή περιλαμβάνει.

-Η γραφή σας χαρακτηρίζεται ως πυκνή, με πολυσημία και έντονες εικόνες. Πόσο συνειδητά επιλέγετε αυτή τη συμπύκνωση του λόγου και τι ζητάτε από τον αναγνώστη όταν προσεγγίζει τα ποιήματά σας;

Η ποίηση ως τέχνη είναι συνοπτική, περιεκτική, λιγόλογη και έχει βάθος. Και οι στίχοι ακολουθούν ένα ρυθμό. Θα το πω με ένα στίχο από την συγκεκριμένη συλλογή:

«Όταν ο λόγος αναδύεται η γλώσσα βρίσκει τον ρυθμό της»

Η τέχνη είναι προσφορά και όχι ζήτηση. Αν αγγίζει χορδές άλλων ανθρώπων, σημαίνει ότι αρχίζει να συνομιλεί μαζί τους. Και οι συνομιλίες πάντα είναι σημαντικές.

-Στα ποιήματά σας φαίνεται να υπάρχει μια συνεχής συνομιλία ανάμεσα στο ατομικό και στο συλλογικό. Πιστεύετε ότι οι «Μορφές» λειτουργούν και ως σχόλιο για τον σύγχρονο άνθρωπο και την κοινωνία;

Θα προτιμούσα, αντί για τη λέξη «σχόλιο» τη λέξη «καθρέφτισμα του σύγχρονου ανθρώπου, της κοινωνίας αλλά και της πολιτικής και του φυσικού περιβάλλοντος. Ας μην το ξεχνάμε», χωρίς το φυσικό περιβάλλον δεν υπάρχει ζωή.

-Ο πρώτος στίχος που παραθέτετε, «Το λόγο φέρνει η σιωπή κι ο λόγος σπάει το φράγμα της», μοιάζει να θέτει τον τόνο ολόκληρης της συλλογής. Αποτελεί και προσωπικό σας δημιουργικό μοτίβο; Είναι η σιωπή το σημείο εκκίνησης της έμπνευσης;

Ακριβώς. Τον τόνο ολόκληρης της συλλογής. Ναι, είναι προσωπικό μοτίβο, το έχω χρησιμοποιήσει και σε άλλες συλλογές με στίχους που εκφράζουν την αντίστοιχη συλλογή.

Ο ποιητικός λόγος κυοφορείται όντως μες στη σιωπή και στην κατάλληλη στιγμή εξέρχεται. Είναι η στιγμή που σπάει το φράγμα και ελευθερώνεται ο λόγος. Και οι στιγμές αυτές ονομάζονται έμπνευση.

-Τι διαφοροποιεί τις «Μορφές» από την προηγούμενη ποιητική σας εργασία και πού αισθάνεστε ότι έχετε «ωριμάσει» ως δημιουργός;

Στις προηγούμενες συλλογές η θεματολογία ήταν η βιωματική εξέλιξη προσωπικού χαρακτήρα. Οι «Μορφές» περιέχουν και κοινωνικού και ευρύτερου χαρακτήρα θεματολογία.

Τα επίπεδα συνειδητότητας διαμορφώνονται σταδιακά.

Βλάρα Αλεξία