Νέα βιβλία από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

 

Μόλις κυκλοφόρησαν

ΞΕΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

​Αναχωρήσεις του Julian Barnes
μυθιστόρημα
μετάφραση: Κατερίνα Σχινά

Ένας λογοτεχνικός θρίαμβος για τη μνήμη, την αγάπη και το τέλος της συγγραφικής διαδρομής, από τον κορυφαίο Βρετανό μυθιστοριογράφο.
 
Αναχωρήσεις τιτλοφορείται το νέο –και τελευταίο σύμφωνα με τον ίδιο– μυθιστόρημα του Julian Barnes, ενός από τους πλέον καταξιωμένους Βρετανούς συγγραφείς της εποχής μας. Το 2020 ο Barnes διαγνώστηκε με μια σπάνια αλλά ιάσιμη μορφή καρκίνου του αίματος και πέρασε μια περίοδο βαθιάς ενδοσκόπησης, αναλογιζόμενος τη ζωή του, τη γραφή του και όσα ένιωθε πως έχει ακόμη να πει. Ο Julian Barnes, που τιμήθηκε με το βραβείο Booker το 2011, το οποίο διεκδίκησε άλλες τρεις φορές, υπογράφει ένα μυθιστόρημα για την αγάπη, τον θάνατο και έναν κωμικά ελαττωματικό γάμο, που μας καλεί να αντικρίσουμε τη ζωή χωρίς ωραιοποιήσεις. Κυκλοφόρησε στα αγγλικά στις 22 Ιανουαρίου, λίγες μόλις ημέρες μετά τα 80ά γενέθλια του συγγραφέα. Αν αυτό είναι το «αντίο» του Barnes στη λογοτεχνία, τότε πρόκειται για έναν χαμηλόφωνο αλλά βαθιά συγκλονιστικό θρίαμβο.
Οι Αναχωρήσεις είναι ένα έργο μυθοπλασίας – αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι αληθινό.
Είναι η ιστορία του Στίβεν και της Τζιν, που ερωτεύονται όταν είναι νέοι και ξαναβρίσκονται όταν είναι γέροι.
Είναι η ιστορία ενός γέρικου Τζακ Ράσελ ονόματι Τζίμι, που αγνοεί την ίδια του τη θνητότητα.
Είναι επίσης η ιστορία του πώς το σώμα μάς απογοητεύει λόγω ηλικίας, ασθένειας, ατυχήματος ή πρόθεσης και του πώς οι εμπειρίες ξεθωριάζουν, γίνονται ανέκδοτα και στη συνέχεια αναμνήσεις. Έχει τελικά σημασία αν αυτό που θυμόμαστε συνέβη πραγματικά; Ή παίζει ρόλο μόνο το ότι ήταν αρκετά σημαντικό ώστε να το θυμόμαστε;
Οι Αναχωρήσεις είναι ένα έργο που ξεκινά στο τέλος της ζωής, μα δεν τελειώνει εκεί. Πραγματεύεται τα μόνα πράγματα που έχουν στ’ αλήθεια σημασία: πώς βρίσκουμε την ευτυχία σ’ αυτή τη ζωή και πότε είναι η ώρα να πούμε αντίο.

Λένε ότι, καθώς γερνάμε, οι ξεχασμένες αναμνήσεις από τα παιδικά μας χρόνια επανέρχονται, ενώ την ίδια στιγμή η επαφή με το μεσαίο κομμάτι της ζωής μας εξασθενεί. Αυτό δεν μου έχει συμβεί ακόμη, αλλά μπορώ να φανταστώ πώς εξελίσσεται το φαινόμενο καθώς τα γηρατειά παίρνουν το πάνω χέρι. Ο νοητικός μας χώρος καταλαμβάνεται από ζωντανές σκηνές του παρελθόντος, ακολουθεί ένα μεγάλο κενό και, τέλος, παίρνει θέση ένα απτό, ασήμαντο παρόν καθώς επαναλαμβανόμενες ημέρες και επαναλαμβανόμενες περίοδοι σύγχυσης περνούν σαν διαβατάρικα σύννεφα. Με άλλα λόγια, η ζωή του καθενός μας θα συρρικνωθεί σε μια ιστορία με μια μεγάλη τρύπα στη μέση.
Απόσπασμα από το βιβλίο
 
«Δεν υπάρχει κανένας σαν τον Julian Barnes».
The Guardian

«Αψηφώντας τα λογοτεχνικά είδη, θίγει σε βάθος ζητήματα που αφορούν τις σκέψεις για το μέλλον, το σώμα που γερνά, τις αναμνήσεις που μας προδίδουν και την αποδοχή του πεπρωμένου».
The Bookseller
 
Ξεφυλλίστε κάποιες σελίδες του βιβλίου ΕΔΩ.
 
Δείτε ΕΔΩ τα υπόλοιπα βιβλία του συγγραφέα που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.

​Τα χρόνια της αθωότητας της Edith Wharton
μυθιστόρημα
μετάφραση: Έφη Φρυδά

Μια φλογερή σύγκρουση πάθους και καθήκοντος. Το θρυλικό μυθιστόρημα της πρώτης γυναίκας με Πούλιτζερ.
 
Ο νεαρός δικηγόρος Nιoύλαντ Άρτσερ, γόνος επιφανούς οικογένειας της Νέας Υόρκης, περιμένει με ανυπομονησία τη μέρα που θα παντρευτεί τη Μέι Ουέλαντ: όμορφη, τρυφερή, ευαίσθητη και με καλούς τρόπους. Ο αρραβώνας ανακοινώνεται διακριτικά, αλλά σύντομα όλη η καλή κοινωνία μαθαίνει για αυτόν τον τέλειο γάμο, μια ένωση ισχυρών οικογενειών που επισφραγίστηκε από την αγάπη των δύο νέων.
Ώσπου εμφανίζεται η Κόμησσα Έλεν Ολένσκα, ξαδέρφη της μνηστής του, που έχει αποφασίσει να πάρει διαζύγιο, γεγονός πρωτοφανές για τα ήθη της εποχής και της τάξης της. Γοητευτική και απελευθερωμένη, η Έλεν κάνει τον Νιούλαντ να δει τη ζωή με άλλα μάτια. Ανάμεσά τους γεννιέται ένας έρωτας χωρίς όρια, χωρίς ελπίδα.
Μια μοναδική ιστορία για τον έρωτα και το αιώνιο δίλημμα ανάμεσα στο πάθος και το καθήκον, που χάρισε στην Edith Wharton το βραβείο Pulitzer το 1921.
 
«Από τότε δεν είχαν επικοινωνήσει ξανά και ο Άρτσερ είχε χτίσει μέσα του ένα ιερό στο οποίο την είχε τοποθετήσει ανάμεσα στις κρυφές σκέψεις και τις επιθυμίες του. Λίγο λίγο αυτό είχε γίνει η σκηνή της πραγματικής του ζωής, των μοναδικών λογικών δραστηριοτήτων του. Εκεί έφερνε τα βιβλία που διάβαζε, τις ιδέες και τα συναισθήματα που τον έθρεφαν, τις απόψεις και τα οράματά του. Έξω απ’ αυτό, στην αληθινή ζωή, κινιόταν με μια αυξανόμενη αίσθηση εξωπραγματικότητας και ανεπάρκειας, κάνοντας γκάφες σύμφωνα με τις πατροπαράδοτες προκαταλήψεις και τις παραδοσιακές απόψεις, όπως ο αφηρημένος άνθρωπος που πέφτει πάνω στα έπιπλα του δωματίου του. Απών – αυτό ήταν».
Απόσπασμα από το βιβλίο

Ξεφυλλίστε κάποιες σελίδες του βιβλίου ΕΔΩ.
 
Από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ κυκλοφορεί επίσης το μυθιστόρημά της Το σπίτι της ευθυμίας.

 

---

NON FICTION

Σειρά: Η ιστορία μιας ιδέας των Dorian Lynskey & Ian Dunt
Μια σειρά που φωτίζει την πραγματική σημασία και την ιστορία πολιτικών όρων σε ευρεία χρήση… και κατάχρηση.
 
«Μακάρι να μπορούσαμε να βάλουμε στη διδακτέα ύλη των σχολείων το έργο των Dunt και Lynskey».
Sathnam Sanghera, δημοσιογράφος, συγγραφέας

​Θεωρίες συνωμοσίας
μετάφραση: Κωστής Πανσέληνος

Η ιστορία πίσω από τον πόλεμο που η συνωμοσιολογία έχει κηρύξει κατά της πραγματικότητας.
 
Οι θεωρίες συνωμοσίας υπήρχαν ανέκαθεν στον κόσμο μας. Έχουν χρησιμοποιηθεί στην πιο ακραία τους μορφή για να δικαιολογήσουν την τυραννία και τη γενοκτονία.
Από τους Ιλουμινάτι μέχρι το σκοτεινό κράτος, από τη δολοφονία του Κένεντι ως τον θάνατο της πριγκίπισσας Νταϊάνα, πάντοτε υπήρχαν και αυτοί που πίστευαν ότι οι εξελίξεις καθοδηγούνταν από κάποιο αόρατο, ύπουλο χέρι. Τα τελευταία χρόνια, η συνωμοσιολογία έχει γίνει το κυρίαρχο ρεύμα: μια ακμάζουσα βιομηχανία, μια στρατηγική, που υπονομεύει τις δημοκρατικές διαδικασίες.
Στο βιβλίο ο Ian Dunt και ο Dorian Lynskey αναλύουν σε βάθος τις θεωρίες συνωμοσίας: ποια είναι η προέλευσή τους, ποιος τις προωθεί, πώς μας επηρεάζουν, και κυρίως πώς μπορούμε να δράσουμε και να αντιδράσουμε, για να εμποδίσουμε τη διάδοση της καχυποψίας και της παραπληροφόρησης.

Ξεφυλλίστε κάποιες σελίδες του βιβλίου ΕΔΩ.



​Το Πολιτικό Κέντρο
μετάφραση: Κωστής Πανσέληνος

Συγκροτημένη πολιτική ιδεολογία ή απλώς ένα κενό άλλοθι;
Ένας ρεαλιστικός ενδιάμεσος δρόμος ή μια κυνική στρατηγική για τη φίμωση της πολιτικής αντιπαράθεσης;
 
Μπορούμε άραγε να προσδιορίσουμε τι είναι o χώρος του κέντρου; Καθορίζεται σε σχέση με τα άκρα του πολιτικού φάσματος ή αποτελεί συγκροτημένη ιδεολογία από μόνος του;
Είναι ο τρίτος δρόμος, η επιλογή της διαπραγμάτευσης αντί για τη σύγκρουση, η αποστροφή για τις ακραίες ιδεολογίες; Ή μήπως η κυνική στρατηγική για την κατάληψη της εξουσίας;
Αν και υποτίθεται ότι το κέντρο βασίζεται στη συναίνεση, είναι πραγματικά ειρωνικό το πόσο λίγη συναίνεση υπάρχει γύρω από το τι σημαίνει στ’ αλήθεια.
Στο βιβλίο ο Ian Dunt και ο Dorian Lynskey σκιαγραφούν τη διαδρομή αυτού του πολιτικού χώρου από τη γέννησή του στην αρχαία Ελλάδα έως τη Γαλλική Επανάσταση και από τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο έως τις μέρες μας, αναζητούν τις θεμελιώδεις αρχές του, ενώ θέτουν ερωτήματα για τον ρόλο του στην πολιτική ζωή των σύγχρονων κοινωνιών.
 
Ξεφυλλίστε κάποιες σελίδες του βιβλίου ΕΔΩ.
 
Από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ κυκλοφορεί στην ίδια σειρά και το βιβλίο Φασισμός.
  

---

ΠΟΛΙΤΙΚΗ
 

​Αν η Ρωσία νικήσει. Ένα σενάριο του Carlo Masala
μετάφραση: Έμη Βαϊκούση

Ένα πιθανό σενάριο για τη μελλοντική εξέλιξη της ευρωπαϊκής ασφάλειας αλλά και ολόκληρης της διεθνούς τάξης.
 
Μάρτιος 2028: Ρωσικά στρατεύματα καταλαμβάνουν τη μικρή εσθονική πόλη Νάρβα και το νησί Χιίουμαα στη Βαλτική. Μετά τη νίκη στην Ουκρανία, οι ρωσικές δυνάμεις ανασυγκροτούνται και ξεκινούν νέα επίθεση από τα βορειοανατολικά.
Μήπως, λοιπόν, η Ουκρανία ήταν μόνο η αρχή;
Πώς θα αντιδράσει τώρα το ΝΑΤΟ;
Θα ρισκάρει η Συμμαχία έναν πυρηνικό πόλεμο;
Έχουμε συνηθίσει να πιστεύουμε ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά. Αν όμως όχι; Το σενάριο που αναπτύσσει ο διακεκριμένος πολιτικός επιστήμονας και ειδικός σε θέματα άμυνας Carlo Masala βασίζεται σε πραγματικά δεδομένα και επιστημονικά πορίσματα και προβάλλει, με τον πιο εύστοχο και παραστατικό τρόπο, τι θα σήμαινε για το μέλλον της ευρωπαϊκής ασφάλειας, αλλά και ολόκληρης της διεθνούς τάξης, μια ρωσική νίκη στην Ουκρανία.
 
«Το Αν η Ρωσία νικήσει δεν προσπαθεί να μας ψυχαγωγήσει. Προσπαθεί να μας προειδοποιήσει».
The Washington Post
 
«Η προειδοποίηση του Carlo Masala είναι επίκαιρη, δεδομένης της αυξανόμενης αβεβαιότητας για τη μελλοντική ανάμειξη της Αμερικής στην Ευρώπη».
Le Monde
 
Ξεφυλλίστε κάποιες σελίδες του βιβλίου ΕΔΩ.