Ακούσαμε και προτείνουμε: Ροκ–Έντεχνη Μουσική Βραδιά στο Caja de Música- Όταν η σκηνή γίνεται κοινός τόπος

Το βράδυ της Δευτέρας, το Caja de Música γέμισε με ήχους, φωνές και μια αίσθηση συλλογικότητας που δεν συναντάς συχνά. Πέντε καλλιτέχνες, ο Αντώνης Ανδρουλάκης, ο Κώστας Βλαχούτσος, ο Δημήτρης Γαλίτης, ο Απόστολος Μόσιος και ο Βαγγέλης Παπαχρήστος, συναντήθηκαν επί σκηνής όχι για να επιδείξουν ατομικές δεξιότητες, αλλά για να συνυπάρξουν μουσικά.

Από τα πρώτα λεπτά έγινε φανερό πως η βραδιά δεν στηριζόταν σε μια αυστηρή δομή. Οι φωνές, οι κιθάρες και το ακορντεόν μπλέκονταν φυσικά, αφήνοντας χώρο στον αυτοσχεδιασμό και στη στιγμή. Η σκηνική παρουσία όλων ήταν δεμένη, χωρίς πρωταγωνισμούς και χωρίς ρόλους. Ο καθένας άκουγε τον άλλον, ανταποκρινόταν, συμπλήρωνε.

Το πρόγραμμα κινήθηκε ανάμεσα στο έντεχνο, το ροκ και το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι, με έναν τρόπο που δεν προσπαθούσε να επικοινωνήσει με το κοινό. Η χημεία των πέντε καλλιτεχνών ήταν το βασικό ζητούμενο και λειτούργησε. Κάθε τραγούδι έμοιαζε να γεννιέται εκείνη τη στιγμή, μπροστά στο κοινό, σαν μια ανοιχτή μουσική αφήγηση.

Η αίσθηση που έμενε ήταν αυτή της εγγύτητας. Χωρίς περιττές αποστάσεις ανάμεσα σε σκηνή και κόσμο, χωρίς δήθεν ένταση. Μόνο μουσική, παρουσίες και μια κοινή διάθεση να ειπωθούν πράγματα απλά και αληθινά.

Ήταν μια βραδιά που δεν βασίστηκε στο «μεγάλο» ή στο εντυπωσιακό, αλλά στην ουσία της ζωντανής μουσικής και στη δύναμη της συλλογικής παρουσίας. Μια εμφάνιση που απευθυνόταν σε όσους αναζητούν την αυθεντική εμπειρία της σκηνής και την βρίσκουν στις λεπτομέρειες.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μαρία Χατζηαποστόλου: "Μια ολόκληρη εποχή που εμπεριέχει όλες τις εποχές, ξεδιπλώνεται μέσα στη σκέψη του Μάνου Ελευθερίου, με τον ποιητή να παραμένει πάντα πιστός σε ό,τι θεωρεί ιερό".

Νατάσα Βραχλιώτη: "Το βιβλίο, όπως και κάθε βιβλίο από μόνο του έχει τη δύναμη να μεταμορφώσει!"

«Ο Κος Ζυλ» σε κείμενο & σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου στο Θέατρο Πόρτα, από 27/2

Ανθή Γουρουντή: "Η εποχή των αντιφάσεων, ο τόπος και χρόνος που ζούμε, κάνει το συγκεκριμένο έργο εξαιρετικά επίκαιρο, παρουσιάζοντας την ανάγκη του ανθρώπου για πνευματική ανάταση και την τάση του για εξέλιξη ακόμα και μέσα από τον θάνατο".

Παρασκευή Λεβεντάκου: "Η λεκτικοποίηση του βιωμένου έρωτα και της ακόμη πιο βιωμένης απώλειάς του λειτουργεί σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης".