Διαβάσαμε και προτείνουμε: Η Ακοίμητη Κοιλάδα και άλλα διηγήματα του Κώστα Γραμματικοπούλου από τις εκδόσεις Βακχικόν

 

Η Ακοίμητη Κοιλάδα και άλλα διηγήματα, το νέο βιβλίο του Κώστα Γραμματικοπούλου από τις εκδόσεις Βακχικόν, είναι μια σειρά από μικρά διηγήματα, μικρές ιστορίες αυτοτελείς, με τη δική τους απήχηση. Το κάθε διήγημα είναι σαν να γράφτηκε για κάποιο λόγο, για να υπηρετήσει έναν σκοπό που έχει ήδη δημιουργηθεί. Και ο σκοπός είναι ένας: να ξύσει την πληγή της μοναξιάς, του θανάτου, της μελαγχολίας της ζωής και, συνάμα, μέσα από το σκοτάδι να αναδυθεί το φως.

Καθαρές είναι οι επιρροές από τον Πόε και τον Ντοστογιέφσκι. Το μελαγχολικό ύφος υπάρχει διάχυτο σε όλο το βιβλίο. Πρόκειται για μια εσωτερική αναζήτηση της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα στο πέρασμα των χρόνων και, με μικρά λακωνικά διηγήματα, ο συγγραφέας φέρνει τον αναγνώστη αντιμέτωπο με την ίδια του την ύπαρξη. Καμιά φορά τα διηγήματα αφήνουν μια αίσθηση διαισθητικότητας, σαν όλα να προμηνύουν το τέλος.

Σίγουρα δεν είναι το πιο ευχάριστο βιβλίο που θα διαβάσεις, όμως νομίζω ότι ο συγγραφέας θέλει να αναδείξει, όπως αναφέρει, τον «ηττημένο Άνθρωπο», ο οποίος δεν είναι άλλος από τον σύγχρονο άνθρωπο που τρέχει και πασχίζει για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του και πολλές φορές δεν τα καταφέρνει.

Ένα χαστούκι της κοινωνίας μας πάνω σε οικονομικά θέματα, πάνω σε ανθρωπιστικά ζητήματα, πάνω σε θέματα αγάπης, σωστού και λάθους, ηθικής και «καθώς πρέπει» είναι μερικά μόνο από τα ζητήματα που θίγει ο συγγραφέας. Για εκείνη την κοιλάδα που αποτελεί και τον τίτλο του βιβλίου, την Ακοίμητη Κοιλάδα, δείχνει, όπως και ο Πλάτωνας με την ιδανική πολιτεία, κάτι το ιδανικό, το οποίο όμως καταστρέφεται από την ανθρώπινη παρουσία και το ανθρώπινο χέρι.

Επίκαιρο και διαχρονικό όσο ποτέ, συνάμα αληθινό και σκοτεινό. Αξίζει να ξοδέψετε λίγο χρόνο για να δείτε το αληθινό προσωπείο στον καθρέφτη και όχι αυτό που είναι μακιγιαρισμένο. Δεν έρχεται να αγκαλιάσει τον αναγνώστη, αλλά να γκρεμίσει ό,τι ιδανικό, ρομαντικό ή ιδεαλιστικό έχει στο μυαλό του για το τέλειο τέλος και την υπέροχη ζωή που κυλά. Δυστοπικό μεν, ρεαλιστικό δε.