Είδαμε και προτείνουμε: «Αυτή η νύχτα μένει» του ΚΘΒΕ στο Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας»

Πήγαμε να δούμε την παράσταση «Αυτή η νύχτα μένει» στο Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας», χωρίς να ξέρουμε ακριβώς τι να περιμένουμε. Ξέραμε την ιστορία του Θάνου Αλεξανδρή, ξέραμε τα τραγούδια και είχαμε στο μυαλό μας την ταινία. Αυτό που δεν περιμέναμε ήταν το πόσο θα μας παρασύρει η ίδια η παράσταση.

Από τα πρώτα λεπτά μπήκαμε στον κόσμο της νύχτας. Τα φώτα, η μουσική, οι άνθρωποι της πίστας, τα τραγούδια και όλη αυτή η ατμόσφαιρα μιας άλλης εποχής δημιουργούν έναν κόσμο που σε τραβάει κοντά του. Δεν χρειάζεται να έχεις ζήσει εκείνη την εποχή για να την αισθανθείς. Η ιστορία του ανθρώπου που αφήνει το θέατρο και μπαίνει στον κόσμο των σκυλάδικων έχει κάτι πολύ ανθρώπινο. Δεν βλέπουμε μόνο τη λάμψη της νύχτας. Βλέπουμε και όσα κρύβονται πίσω από αυτή. Τη μοναξιά, την ανάγκη για επιβίωση, την αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής, την ανάγκη να σε προσέξουν και να σε αγαπήσουν.

Η παράσταση έχει πολύ χιούμορ και πολλές στιγμές που σε κάνουν να γελάς. Έχει όμως και στιγμές σκληρές. Εκεί που η διασκέδαση σταματά και βλέπεις καθαρά τι μπορεί να κρύβεται πίσω από τα φώτα της πίστας. Η γυναίκα, οι άνθρωποι που δουλεύουν στα μαγαζιά, οι πελάτες, οι μουσικοί, όλοι έχουν τη δική τους ιστορία. Κανείς δεν είναι απλώς ένας ρόλος μέσα στη νύχτα. Ο Παναγιώτης Πετράκης με κέρδισε στον κεντρικό ρόλο. Τον ακολουθούμε σε αυτή τη διαδρομή και βλέπουμε έναν άνθρωπο να αλλάζει μέσα από όσα ζει. Δίπλα του ολόκληρος ο θίασος δίνει ενέργεια στην παράσταση. Οι ηθοποιοί, οι τραγουδιστές, οι χορευτές και οι μουσικοί δημιουργούν ένα ζωντανό σύνολο. Η μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη είναι από τα στοιχεία που μένουν έντονα. 

Μου άρεσε πολύ και η παρουσία του Θάνου Αλεξανδρή. Έχει ιδιαίτερη σημασία να βλέπεις στη σκηνή τον άνθρωπο που έζησε αυτή την ιστορία και την έκανε βιβλίο. Η παρουσία του δίνει στην παράσταση μια αίσθηση αλήθειας που δύσκολα μπορεί να δημιουργηθεί μόνο μέσα από την υποκριτική. Και μετά υπάρχει ο Δημήτρης Παπάζογλου. Έχει μια ξεχωριστή ενέργεια και δίνει στις σκηνές του ζωντάνια και χιούμορ. Αυτό που μαςάρεσε περισσότερο όμως είναι ότι η παράσταση δεν προσπάθησε να κάνει τη νύχτα πιο όμορφη από όσο ήταν. Μας έδειξε και τη λάμψη της και τη σκοτεινή πλευρά της. Μας έδειξε ανθρώπους που διασκέδαζαν, αλλά και ανθρώπους που πάλευαν. Ανθρώπους που έψαχναν ένα μεροκάματο, μια ευκαιρία, μια αγάπη ή απλώς έναν τρόπο να ξεφύγουν για λίγες ώρες από τη ζωή τους.

Φύγαμε από την παράσταση με πολλά τραγούδια στο μυαλό και με αρκετές εικόνες που συνέχισαν να γυρίζουν μέσα μου. Γελάσαμε, συγκινηθήκαμε και περάσαμε όμορφα. Το «Αυτή η νύχτα μένει» είναι μια μεγάλη μουσικοθεατρική παράσταση, αλλά για μένα στο τέλος μένει κάτι πολύ απλό: οι άνθρωποι που βρίσκονται πίσω από τα φώτα.