Διαβάσαμε και προτείνουμε: «Άγρια δίψα – τέσσερις εποχές για έναν Μάη» του Δημήτρη Λέντζου

Η «Άγρια δίψα – τέσσερις εποχές για έναν Μάη» είναι μια ποιητική συλλογή που μιλά για τη ζωή μέσα από τη μνήμη, την Ιστορία, τον έρωτα, την απώλεια και την καθημερινότητα των ανθρώπων. Ο Μάης του Δημήτρη Λέντζου έχει κάτι παράξενα πικρό. Είναι η εποχή που περιμένεις να ανθίσει η ζωή και την ίδια στιγμή η ποίηση θυμίζει όλα όσα την πληγώνουν. Αυτή η αντίθεση διαπερνά τη συλλογή και της δίνει τον δικό της χαρακτήρα.

Ο Λέντζος γράφει για τον άνθρωπο που κουβαλά τη ζωή του μαζί του. Κουβαλά τον τόπο του, τις απώλειες, τις αγάπες, τις αναμνήσεις, τη φτώχεια, τις αναχωρήσεις και όλα όσα δεν κατάφερε να ξεχάσει. Η Ιστορία περνά μέσα από αυτές τις προσωπικές διαδρομές και αποκτά πρόσωπο.

Η πολιτική πλευρά της ποίησής του έχει θυμό. Ο πόλεμος, η Γάζα, η αδικία και ο ξεριζωμός μπαίνουν στον στίχο χωρίς απόσταση. Ο ποιητής παίρνει θέση και η θέση αυτή έχει συναίσθημα. Η οργή του γίνεται ποιητική φωνή και η ποίηση γίνεται ένας τρόπος να κρατηθεί ζωντανή η ανθρώπινη πλευρά των γεγονότων.

Δίπλα σε αυτή τη σκληρότητα υπάρχει μια πολύ τρυφερή ποίηση. Υπάρχει ο έρωτας, ο αποχωρισμός, η ανάμνηση ενός τόπου, μια ζωή που περνά και ένας άνθρωπος που κάποια στιγμή ετοιμάζεται να φύγει. Οι μεγάλες λέξεις αποκτούν αξία μέσα από μικρές εικόνες της καθημερινότητας.

Η γλώσσα του είναι απλή και έχει τη δύναμη του προφορικού λόγου. Διαβάζεις και αισθάνεσαι έναν άνθρωπο να μιλά απέναντί σου. Υπάρχει λαϊκότητα, ειρωνεία, χιούμορ, θυμός και συγκίνηση. Οι στίχοι κρατούν συχνά κάτι από τραγούδι, κάτι από αφήγηση και κάτι από προσωπική εξομολόγηση.

Ο Λέντζος δεν απομακρύνεται από τον άνθρωπο για να μιλήσει για τον κόσμο. Κοιτάζει τον κόσμο μέσα από τον άνθρωπο. Έτσι μια άνοιξη μπορεί να γίνει πολιτική κραυγή, ένα κομμάτι ξύλο μπορεί να κουβαλήσει μια ολόκληρη εποχή και μια αναχώρηση μπορεί να γίνει αποχαιρετισμός σε μια ολόκληρη ζωή.

Η «Άγρια δίψα – τέσσερις εποχές για έναν Μάη» έχει μέσα της την ανάγκη για ζωή. Μια ζωή που πονά, θυμάται, ερωτεύεται, θυμώνει και συνεχίζει. Και ο Μάης της συλλογής μένει τελικά σαν μια επίμονη εικόνα: η ελπίδα που επιμένει να υπάρχει ακόμη και μέσα σε έναν κόσμο που της δίνει συνεχώς λόγους να μαραθεί.