Διαβάσαμε και προτείνουμε: Το Λιμάνι Μου Είσαι Εσύ του Κώστα Κρομμύδα από τις εκδόσεις Διόπτρα

Το νέο βιβλίο «Το λιμάνι μου είσαι εσύ» του Κώστα Κρομμύδα αφήνει έντονη την αίσθηση της αναμονής. Εκείνη η δύσκολη πλευρά της αγάπης που δεν φαίνεται πάντα, γιατί ο ένας άνθρωπος φεύγει και ο άλλος μένει πίσω. Ο Φίλιππος έχει τη θάλασσα, τα ταξίδια και τους κινδύνους της. Η Μάγδα έχει την αναμονή, την αγωνία και όλα όσα δεν μπορεί να ελέγξει.

Και κάπου εκεί βρίσκεται η ουσία της ιστορίας. Στο πόσο μπορεί να αντέξει ένας έρωτας όταν δεν έχεις τον άνθρωπό σου δίπλα σου, όταν πρέπει να μάθεις να ζεις με την απουσία του και να μη φοβάσαι κάθε φορά που κλείνει πίσω του η πόρτα.

Η Μάγδα μου άρεσε πολύ. Είναι δυνατή χωρίς να είναι άτρωτη. Έχει τις αδυναμίες και τους φόβους της, όμως δεν αφήνεται εύκολα να την παρασύρουν. Ο Φίλιππος είναι διαφορετικός. Έχει μέσα του τη θάλασσα, την ανάγκη για ελευθερία, το ρίσκο. Κι όμως, όσο μακριά κι αν ταξιδεύει, υπάρχει πάντα ένας άνθρωπος που τον τραβά πίσω.

Μου άρεσε και η σχέση των δύο ηρώων γιατί δεν παρουσιάζεται σαν ένας εύκολος, τέλειος έρωτας. Έχει σιωπές, δυσκολίες, αποστάσεις, φόβους και πράγματα που δεν λέγονται. Και ίσως γι’ αυτό γίνεται πιο ανθρώπινος.

Η Χίος, παράλληλα, δίνει στο βιβλίο μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα. Δεν έμεινε για μένα απλώς ως το μέρος όπου εξελίσσεται η ιστορία. Την ένιωσα μέσα στις περιγραφές, στις μυρωδιές, στη θάλασσα και στη ναυτική παράδοση του τόπου. Ήταν από εκείνες τις φορές που ένα βιβλίο σε κάνει να θέλεις να γνωρίσεις έναν τόπο που μέχρι τότε δεν είχες επισκεφθεί.

Και υπάρχει κάτι ακόμη που κράτησα. Η ιδέα πως όλοι, λίγο-πολύ, χρειαζόμαστε ένα λιμάνι. Όχι απαραίτητα έναν τόπο. Έναν άνθρωπο. Εκείνον στον οποίο μπορείς να επιστρέψεις και να νιώσεις ότι, παρά όσα έγιναν και όσα άλλαξαν, υπάρχει ακόμη κάτι δικό σου που σε περιμένει.

Το βιβλίο «Το λιμάνι μου είσαι εσύ» με κέρδισε για αυτόν ακριβώς τον λόγο. Δεν μιλά μόνο για έναν έρωτα. Μιλά για την απόσταση, την προσμονή, τον φόβο της απώλειας και την ανάγκη να έχεις έναν άνθρωπο που, ακόμη κι όταν η ζωή σε πηγαίνει μακριά, παραμένει μέσα σου ο προορισμός. Το διάβασα με ενδιαφέρον και το απόλαυσα, μου έμεινε δε εκείνη η ήσυχη συγκίνηση που αφήνει μια ιστορία όταν έχει καταφέρει να ακουμπήσει κάτι αληθινό μέσα σου.