Ελένη Σταυράκη Κοντοσταύλου: "Τα πρόσωπα του έργου ακροβατούν ανάμεσα στην πραγματικότητα και την ψευδαίσθηση".

Στη νέα παράσταση «Βροχή μέσα της», οι δύο ήρωες συναντιούνται σε έναν κόσμο όπου η πραγματικότητα μπλέκεται με τη μνήμη, το όνειρο και τη φαντασία. Η Ελένη Σταυράκη Κοντοσταύλου μιλά για τον δύσκολο χαρακτήρα που υποδύεται, τον φόβο, τα ανεκπλήρωτα όνειρα και την ανάγκη του ανθρώπου να βρει τη δική του έξοδο από όσα τον κρατούν εγκλωβισμένο.

Τι ήταν αυτό που σας τράβηξε περισσότερο στους δύο χαρακτήρες που υποδύεστε και σας έκανε να θέλετε να τους συναντήσετε επί σκηνής;

Απάντηση: Το κείμενο με προσέλκυσε από την πρώτη ανάγνωση. Η γοητεία που ασκούσαν πάνω μου οι χαρακτήρες της Θάλειας και του Ανδρέα, γίνονταν πιο έντονη κάθε φορά που το διάβαζα. Η αλήθεια και η ανθρωπιά του κειμένου, τα υπαρξιακά ερωτήματα που γεννά, η κοινωνική του υπόσταση και κυρίως η ρομαντική και φιλοσοφική οπτική που εκφραζει ο χαρακτήρας που ερμηνεύω. Σύμφωνα με τον Αλμπέρ Καμυ,το μοναδικό φιλοσοφικό ερώτημα έγκειται στο αν πρέπει κανείς να αυτοκτονήσει ή όχι. Στην περίπτωση της Θάλειας τα πράγματα γίνονται κάπως αλλιώς,μα επιτρέψτε μου να διατηρήσω το μυστήριο .., τα υπόλοιπα θα τα πούμε από την σκηνή.

Οι ήρωες κουβαλούν μνήμες, ενοχές, μοναξιά και ανεκπλήρωτα όνειρα. Ποιο ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι της δικής σας διαδρομής προς τον χαρακτήρα;

Το κομμάτι που κρύβεται μέσα σε όλους μας. Η εξιχνίαση του φόβου,μα από την απόσταση του ηθοποιού. Αποστρεφομαστε τον φόβο μα ξεχνάμε ότι ο φόβος υποδηλώνει ευαισθησία. Τα ανεκπλήρωτα όνειρα,η ευθραστότητα, είναι ταυτόχρονα δύναμη και αδυναμία. Αυτή την διττή ανθρώπινη φύση συμβολίζει η Θάλεια. Νομίζω ο Τσέχωφ  ήταν που θεωρούσε τον φόβο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των καλλιτεχνών. Η Θάλεια ήθελε να γίνει χορεύτρια."Με την Τέχνη θα κρατηθούμε ζωντανές,θα παραμείνουμε αιωνίως παιδιά", λέει η φανταστική της φίλη. Τελικά, συμβιβάστηκε. Προσπάθησα να προσεγγίσω τον ψυχισμό της.

Η σχέση των δύο προσώπων μοιάζει να κινείται διαρκώς ανάμεσα στην πραγματικότητα και την φαντασία. Πώς δουλέψατε αυτή την αμφισημία στην ερμηνεία σας;

Μέσα από την μελέτη της "Ψυχαναλυτικής ερμηνεία του ονείρου" του Φρόιντ. Ανέτρεξα σε όσα έχω διδαχτεί από τους δασκάλους μου για τους τόσο δύσκολους ρόλους, ανακάλυψα πώς μπορούν να συνδιαλέγονται όχι μόνο οι τεχνικές, μα και οι μέθοδοι της Υποκριτικής . Κυρίως,εμπιστεύτηκα το ένστικτό μου και βοήθησε απίστευτα η δημιουργική επικοινωνία με τον σκηνοθέτη, τον Θωμά Μαυρογόνατο . Είναι από τους σκηνοθέτες που "ακούν "τους ηθοποιούς. Ίσως επειδή είναι και ο ίδιος και  ηθοποιός.

Το παλιό διαμέρισμα λειτουργεί σχεδόν σαν ένας ακόμη χαρακτήρας της παράστασης. Πώς επηρεάζει ο χώρος τη δική σας παρουσία και τη σχέση των δύο ηρώων;

Ο χώρος και ο χρόνος έχουν καταλυτικό χαρακτήρα στο έργο του, μα και στην σκηνοθεσία. Η αίσθηση του "στοιχειωμένου" παλιού σπιτιού φέρνει την Θάλεια κοντά στο όνειρο και το όνειρο κοντά στην Θάλεια. Τα πρόσωπα του έργου ακροβατούν ανάμεσα στην πραγματικότητα και την ψευδαίσθηση. Ο φόβος και οι μνήμες "συνυπάρχουν" με πρόσωπα και αντικείμενα.

Η «βροχή» του τίτλου είναι κυριολεκτική αλλά και βαθιά συμβολική. Τι σημαίνει για εσάς η «βροχή μέσα της» και πώς την αισθάνεστε πάνω στη σκηνή;

Η βροχή ακούγεται όμως υπάρχει και η "βροχή" που κρύβουν οι άνθρωποι μέσα τους. Μπορείς να δραπετεύσεις από τα δεσμά σου, όμως έχει σημασία το πώς και το πότε θα το κάνεις. Ο θεατής συμπάσχει με τα πρόσωπα του έργου. Θυμάται, συναισθάνεται,γίνεται μέρος της παράστασης.

Υπάρχει κάποια στιγμή ή κάποια πλευρά του χαρακτήρα σας που σας δυσκόλεψε ιδιαίτερα να κατανοήσετε ή να δικαιολογήσετε;

Όλες οι πλευρές της Θάλειας με δυσκόλεψαν, κυρίως η τελική της απόφαση,μα δεν θα αποκαλύψω περισσότερα. Πρόκειται για έναν ιδιαιτέρως δύσκολο ρόλο, για έναν ρόλο πρόκληση που θα νιώθω μέσα μου μου και μετά το τέλος των παραστάσεων.  Είναι που εγώ έχω καταφέρει να διατηρήσω μια παιδικότητα που η Θάλεια έχασε νωρίς .

Η παράσταση έχει έντονη νουάρ και κινηματογραφική ατμόσφαιρα. Πώς μεταφράζεται αυτό στην υποκριτική σας και πόσο διαφορετικό είναι να παίζειςκάνεις σε έναν τόσο ατμοσφαιρικό κόσμο;

Η σκοτεινή κινηματογραφικη ατμόσφαιρα υπάρχει συνεχώς σαν αίσθηση στο έργο. Οδεύοντας προς την γέννηση της παράστασης η μουσική,τα φώτα,οι γρήγορες εναλλαγές και ο ρυθμός, είναι ορισμένα από τα εξωτερικά στοιχεία, τα "σημεία" που ζωντανεύουν το κείμενο . μας. Ακόμη,τα παιχνίδια ρόλων που απαιτεί το έργο ενισχύουν την δουλειά μας. μας.Υπηρετούμε το έργο με αγάπη.

Αν μπορούσατε να κρατήσετε μία μόνο σκέψη ή ένα συναίσθημα από τον χαρακτήρα σας μετά το τέλος της παράστασης, ποιο θα ήταν;

Ένα δάκρυ πάνω στο τζάμι, το  "δακρυσμένο" από την βροχή.

"Δύσκολη η απόδραση,μονάχα για τους γενναίους.Οι δειλοί αποδέχονται την  κατάσταση, βολεύονται".

Ευχαριστώ τους θεατές που μας έχουν τιμήσει με την παρουσία τους και την συγκίνησή τους, τους συνεργάτες μου και τον κύριο Γιάννη Παπάζογλου που μου εμπιστεύτηκε  αυτόν τον ρόλο.

Πρόκειται για μια παράσταση που αξίζει να δει κανείς,γιατί σαν να υπάρχει εδώ κάποια μαγεία. 

Βλάρα Αλεξία