Δημήτρης Χαβρές: "Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος, που θα βρεθώ επί σκηνής με τόσο ωραίους ηθοποιούς που δεν έχουμε ξανά συνεργαστεί!"

Στον «Παρουσιαστή» του Μάνου Κουκουβιού, η ζωή μπροστά και πίσω από τις κάμερες γίνεται αφορμή για μια ιστορία γύρω από την εικόνα, την αλήθεια και όσα επιλέγουμε να κρατάμε κρυφά. Ο Δημήτρης Χαβρές, που υποδύεται τον Ανδρέα, μιλά για έναν ρόλο μέσα σε έναν ρόλο, τη δύναμη της ενσυναίσθησης και το ερώτημα που μένει τελικά στον θεατή: τι είναι αυτό που μας κάνει ανθρώπους;

1. Τι σας κέντρισε περισσότερο στον «Παρουσιαστή» και σας έκανε να θέλετε να γίνετε μέρος  αυτής της παράστασης;

Το ότι πάντα ήθελα να παρουσιάσω μία τηλεοπτική εκπομπή! Αστειεύομαι!!! Ήταν πολύ σημαντική η πρώτη επαφή, με την παραγωγή και τον σκηνοθέτη, υπήρξε μία σύνδεση που δεν έχει να κάνει με λογική, δεν γνώριζα καν το έργο! Τίποτα δεν θεωρώ ότι είναι τυχαίο, όλα είναι δώρα της συγχρονικότητας! Η προηγούμενη θεατρική σεζόν με είχε φέρει επί σκηνής, να τρέχω για 60 λεπτά στο φουτουριστικό μονόλογο με στοιχεία μαύρης κωμωδίας "Διάδρομο 2" της Ευσταθίας, σε σκηνοθεσία της Μάνιας Παπαδημητρίου κάνοντας ένα σωματικό και συναισθηματικό cardio planner! Ελληνικό σύγχρονο έργο και σκηνοθεσία από μία σπουδαίο ηθοποιό που εκτιμώ! Όπως και "Ο Παρουσιαστής" του Μάνου Κουκουβιού, είναι ένα σύγχρονο ελληνικό θεατρικό έργο! Με ιντριγκάρει, με συναρπάζει, ένα έργο που παίζεται για πρώτη φορά και που την σκηνοθεσία του υπογράφει ένας ηθοποιός της γενιάς μας που εκτιμώ, όπως ο Νίκος Ιωαννίδης και που συναντιόμαστε καλλιτεχνικά για πρώτη φορά!

Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος, που θα βρεθώ επί σκηνής με τόσο ωραίους ηθοποιούς που επίσης δεν έχουμε ξανά συνεργαστεί! Και θέλω να αναφερθώ στην Τριανταφυλλιά Ταμπαλιάκη, στον Γιάννη Γκρέζιο, στην Κατερίνα Αντζουλάτου, στον Κώστα Μελισσά και στην Αναστασία Ζούλια, πιστεύω πως η επιλογή τους είναι μοναδική και είμαι σίγουρος πως θα το διαπιστώσετε και εσείς όταν δείτε την παράσταση! Ανυπομονώ να δω στημένο στο Θέατρο το σκηνικό του Γιώργου Λιντζέρη, (περάσαμε τέλεια στο fiting ) φωτισμένο από τον σχεδιασμό της Σεμίνας Παπαλεξάνδρου, "ντυμένο" από τις μουσικές του Βάιου Πράπα & τα video του Κάρολου Πορφύρη. Η Ember Remnant φροντίζει για τα πάντα & η Ελευθερία Χαραλάμπους είναι master στην οργάνωση!!! Και φυσικά, έχουμε το "εκτός αέρα" after party!

2. Ο παρουσιαστής μπροστά στις κάμερες πρέπει να δείχνει ότι έχει τον έλεγχο. Τι συμβαίνει όμως μέσα του όταν οι κάμερες σβήνουν;

Έχει κοπιάσει χρόνια για να μπορεί να έχει τον έλεγχο! Έχει κάνει θυσίες για να ηγείται μιας τέτοιας εκπομπής τόσα χρόνια στην πρώτη γραμμή, στα φώτα της δημοσιότητας κάθε λεπτό! Έχει ακούσει χιλιάδες εξομολογήσεις που έχουν μοιραστεί οι τηλεθεατές του! Έχει φτάσει στην κορυφή! Είναι μοναχικά στην κορυφή και ας έχει τόσους συνεργάτες και ένα καλοκουρδισμένο επιτελείο… Έχει, έχει καταφέρει να κάνει και μία υπέροχη οικογένεια! Μα όταν οι κάμερες σβήνουν… είναι αυτός που πρωταγωνιστεί στο έργο της ζωής του!?

3. Η παράσταση μιλά για την εικόνα που δείχνουμε στους άλλους και για όσα κρατάμε κρυφά. Πόσο δύσκολο είναι για έναν ηθοποιό να αναζητήσει αυτή την κρυφή πλευρά ενός χαρακτήρα;

Αυτή η "κρυφή πλευρά" που υπάρχει στον "Ανδρέα" τον χαρακτήρα που καλούμαι να ενσαρκώσω, είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα πρόκληση για μένα, ένα trigger, καθώς πρόκειται για ένα ρόλο, μέσα σ’ ένα ρόλο! Βλέπουμε τον παρουσιαστή, on & off camera, εντός & εκτός αέρα, όπου εκεί αποκαλύπτονται πτυχές που είναι αθέατες στο τηλεοπτικό κοινό της πετυχημένης & πολυετούς εκπομπής, που παρουσιάζει σε ώρα υψηλής θέασης! Άλλωστε σε κάθε θεατρικό ρόλο, ανεξαρτήτως με το σε ποια χρονική στιγμή τον συναντάμε επί σκηνής, εμείς οι ηθοποιοί καλούμαστε να φτιάξουμε μέσα μας, ένα ολοκληρωμένο timeline της ζωής του, λαμβάνοντας υπόψιν μας κάθε στοιχείο που μπορεί να δίδεται ή όχι από τον συγγραφέα! Με τις σκηνοθετικές οδηγίες του Νίκου Ιωαννίδη, με όλα όσα δοκιμάσαμε στις πρόβες και την ελευθερία, αλλά και την ασφάλεια που μου έδωσε για να τα δοκιμάσω, έρχομαι ολοένα και πιο κοντά στον "Ανδρέα" τον κατανοώ και τον συμπονάω! Υπάρχει άλλωστε πάντα αυτό το μαγευτικό "εάν" ήμουν εγώ αυτός, πώς θα δρούσα, πώς θα ήταν η φωνή μου, η ματιά μου… και κάπως έτσι φτάνουμε στις κρυφές του σκέψεις! Δεν απέχει και πολύ από το πώς κατανοούμε & νιώθουμε τον εαυτό μας & τους άλλους στην πραγματική ζωή! Για αυτό και η θεατρική διαδικασία, είτε είσαι αυτός που δρα, είτε είσαι ο θεατής, δημιουργεί μία αδιόρατη σύνδεση, που καλλιεργεί και προάγει την ενσυναίσθηση! Συμπάσχουμε και παραμένουμε άρρηκτα συνδεδεμένοι, όπως τα κύτταρα της επιδερμίδας του ίδιου οργανισμού!

4. Στην εποχή των social media όλοι λίγο πολύ παρουσιάζουμε μια «εκδοχή» του εαυτού μας. Πόσο κοντά είναι αυτό στον κόσμο του «Παρουσιαστή»;

Προσωπικά από την πρώτη ανάγνωση που έκανα,  ένιωσα πως "Ο Παρουσιαστής" θα μπορούσε να "είναι" η εικόνα που επιλέγει ο καθένας μας να βγάλει προς τα έξω, στο εργασιακό του περιβάλλον για παράδειγμα, στις κοινωνικές συναναστροφές… Είναι λίγο ένα power trip, αλλά και ένα primal ταυτόχρονα! Εννοώ πως είναι ένα παιχνίδι εξουσίας, του ποιος έχει τo πάνω χέρι ανάλογο με το πρότυπο γονεϊκότητας μέσα στο οποίο μεγαλώσαμε! Σήμερα που είμαστε κατακλισμένοι από κάμερες αλλά και εκτεθειμένοι στα social, γινόμαστε ο καθένας στο βαθμό που επιλέγει, "influencer" δηλαδή επηρεάζουμε, διαμορφώνουμε με την εικόνα μας, την ευρύτερη εικόνα, που άλλοτε είναι κοντά στην αληθινή μας & άλλοτε εντελώς αλλοτριωμένη από τα "φίλτρα" κυριολεκτικά & μεταφορικά! Κάποιοι χάνουν εντελώς την ταυτότητα τους!!! Το θέατρο όμως, σε όλες τις εκφάνσεις του είναι ένα ταξίδι, μια αναζήτηση της αλήθειας, εύχομαι να μας οδηγεί στην ανακάλυψη της φωτεινότερης εκδοχής του εαυτού μας, να μας φέρνει κοντά στην αλήθεια μας και να μας ελευθερώνει από ανούσιους ή τραυματικούς προσδιορισμούς!

5. Οι ήρωες της παράστασης έρχονται αντιμέτωποι με πράγματα που δεν ειπώθηκαν ποτέ δημόσια. Πιστεύετε ότι η αλήθεια μας απελευθερώνει πάντα ή κάποιες φορές μπορεί να μας φέρει αντιμέτωπους με δύσκολες συνέπειες;

Η αλήθεια είναι απλή και αδιαπραγμάτευτη, για αυτήν δεν υπάρχει κάτι που "πρέπει" να πεις για να την υπερασπιστής! Κι όμως η αλήθεια μπορεί τελικά να μην λέγεται… Λένε πως "η αλήθεια σκοτώνει", δεν είναι η αλήθεια που σκοτώνει… είναι ο τρόπος που λέγεται… δεν είναι ο "κακός", ο "καλός", ο "σωστός", ο "λάθος", ο "λογικός" ή ο "παράλογος" τρόπος… είναι να μπορείς να νιώσεις ποιος είναι ο ωφέλιμος τρόπος και για να την πεις, αλλά κυρίως για να την ακούσει ο άμεσά ενδιαφερόμενος! "Η αλήθεια μας, μπορεί να μην είναι η αλήθεια του άλλου", είναι μια φράση που ακούγεται συχνά, μα μόνο για την δική μας αλήθεια μπορούμε να μιλήσουμε! Και σίγουρα κανείς δεν μας μάθει, δεν θα μας νιώσει από τις κρυφές μας σκέψεις!

6. Πόσο εύκολο είναι να παίζεις έναν άνθρωπο που μπροστά στους άλλους έχει μια εικόνα και όταν μένει μόνος αποκαλύπτεται ένας διαφορετικός εαυτός;

Αυτή είναι η δραματική πλευρά του Ανδρέα και του κάθε ανθρώπου... Στην εποχή μας χάνεται ολοένα και περισσότερο η αυθεντικότητα των ανθρώπων! Ζούμε σε μια  "εικονική ελευθερία" και ταυτόχρονα τον εγκλωβισμό στην εικόνα μας! Από τη μία παλεύουμε να καταρρίψουμε τα στερεότυπα και από την άλλη η κοινωνία μας φοβάται ολοένα και περισσότερο οτιδήποτε το διαφορετικό! Οι νέοι για παράδειγμα, αναγκάζονται πολλές φορές να οικειοποιούνται μία copy paste εικόνα προκειμένου να ανήκουν… Πολλές φορές οι άνθρωποι το παίζουν σκληροί μέσα σ΄ ένα σύνολο, αλλά σαν μονάδες μπορεί να είναι οι πιο γλυκείς άνθρωποι! Το συναίσθημα δεν είναι αδυναμία, απλά κάποιοι νομίζουν πως μπορούν να σε χειριστούν εύκολα! Αντιθέτως το συναίσθημα είναι δύναμη ψυχής! Ευτυχώς στην εκπομπή μου έχω και ψυχολόγο! Μπορώ να σας κλείσω μία συνεδρία!!!

7. Μετά το τέλος της παράστασης ο θεατής καλείται να συμμετάσχει σε μια διαφορετική εμπειρία, ξεκινώντας από μια ανώνυμη εξομολόγηση. Τι θα θέλατε να έχει νιώσει ή σκεφτεί ο θεατής όταν φύγει από το θέατρο;

Εύχομαι αρχικά, να επιλέξει να έρθει να δει την παράσταση! Έπειτα να νιώσει την "ελευθερία" να μοιραστεί ανώνυμα μία εξομολόγηση! Εγώ για παράδειγμα θα μοιραστώ μία τέτοια εξομολόγηση, το βράδυ, αν είμαι ο τελευταίος που έχει μείνει ξύπνιος, πριν πέσω για ύπνο, βάζω σε ένα μπολάκι πραλίνα σοκολάτας και την τρώω με το κουτάλι!!! Ξέρω είναι βλακεία, ξέρω δεν θα με μαλώσει κανείς αν με δει, αλλά το κάνω στα κρυφά! Εύχομαι να γελάσει, ίσως και να συγκινηθεί, να νιώσει… να μοιραστεί, να νιώσει τη σύνδεση, να περάσει ωραία! Και ας μην σκεφτεί τίποτα, αν υπάρχει κάτι να πάρει μαζί του φεύγοντας ας είναι χαρά! Η χαρά θα γίνει καύσιμο, τροφή για σκέψη για ότι ακούμπησε στην αλήθεια του!

8. Αν έπρεπε να σβήσουν τώρα όλες οι κάμερες και να μείνει μόνο μία ερώτηση στον αέρα, ποια θα θέλατε να κάνει ο «Παρουσιαστής» στον καθένα από εμάς;

Τί μας κάνει ανθρώπους…?

Βλάρα Αλεξία