Είδαμε και προτείνουμε: «Τρωάδες» του Ευριπίδη από το Εθνικό Θέατρο

Είδαμε τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη από το Εθνικό Θέατρο και φύγαμε από την παράσταση με την αίσθηση ότι είδαμε ένα έργο που, παρόλο που γράφτηκε αιώνες πριν, μιλάει πολύ άμεσα στο σήμερα.

Μας άγγιξε ο τρόπος με τον οποίο η Ελένη Ευθυμίου προσέγγισε το κείμενο. Δεν νιώσαμε ότι προσπάθησε απλώς να το κάνει «σύγχρονο». Το άφησε να μιλήσει μέσα από τα σώματα, τις φωνές και τις διαφορετικές παρουσίες των ανθρώπων που βρίσκονται στη σκηνή.

Αυτό που κρατήσαμε περισσότερο από τη σκηνική εμπειρία ήταν η συλλογικότητα. Οι ερμηνευτές δεν λειτουργούν σαν ξεχωριστές μονάδες, αλλά σαν ένα ζωντανό σώμα που άλλοτε πάλλεται, άλλοτε θρηνεί και άλλοτε βρίσκει τη δύναμη να σταθεί ξανά όρθιο. Υπήρχαν στιγμές που η σιωπή και η παρουσία των σωμάτων στη σκηνή μας είπαν περισσότερα από τις λέξεις.

Ιδιαίτερα δυνατή ήταν για εμάς η συνύπαρξη ερμηνευτών διαφορετικών ηλικιών, με και χωρίς αναπηρία. Η συμπερίληψη εδώ δεν ήταν κάτι πρόσθετο στην παράσταση. Ήταν μέρος της ίδιας της σκηνικής της γλώσσας.

Και όσο προχωρούσε η παράσταση, νιώθαμε όλο και πιο έντονα πως οι Τρωάδες δεν μιλούν μόνο για μια αρχαία καταστροφή. Μιλούν για ανθρώπους που χάνουν το σπίτι τους, την οικογένειά τους, την ελευθερία και τελικά το δικαίωμα να αποφασίζουν για τη ζωή τους.

Μας συγκίνησε ιδιαίτερα η δύναμη αυτών των γυναικών. Μέσα στην απόλυτη απώλεια βρίσκουν τη φωνή τους. Και αυτή η φωνή γίνεται η δική τους μορφή αντίστασης.

Μια παράσταση που μας έκανε να σκεφτούμε, να συγκινηθούμε και να ξανακούσουμε τον Ευριπίδη με άλλο τρόπο. Από τα πιο σημαντικά πράγματα που μπορεί να σου αφήσει το θέατρο.