Χριστίνα Σταύρου: "Ο Αλέξανδρος πέρασε στην Ιστορία ως ένας ημίθεος, ένας ασταμάτητος κατακτητής, όμως υπήρξε παράλληλα κι ένας άνθρωπος με τεράστιο ψυχικό βάρος, με φόβους, διλήμματα, ελαττώματα και μια βαθιά εσωτερική μοναξιά".

Η Χριστίνα Σταύρου ενσαρκώνει τη Ρωξάνη στην παράσταση «Μέγας Αλέξανδρος» της Κάρμεν Ρουγγέρη, προσεγγίζοντας τη μορφή της ως μια νέα γυναίκα που αναζητά την αγάπη και την ασφάλεια δίπλα σε έναν ισχυρό άνδρα. Μιλά για την ανθρώπινη πλευρά του Αλέξανδρου, τις απαιτήσεις μιας πολυδιάστατης θεατρικής παραγωγής, τη συνεργασία της με την Κάρμεν Ρουγγέρη και τη σχέση της με το θέατρο για μικρούς και μεγάλους.

Στην παράσταση για τη ζωή του Μεγάλου Αλεξάνδρου υποδύεστε τη Ρωξάνη, τη γυναίκα που παντρεύτηκε λίγο πριν από το τέλος της ζωής του. Τι σας κέντρισε περισσότερο σε αυτή τη μορφή και πώς προσεγγίσατε έναν χαρακτήρα για τον οποίο οι ιστορικές πηγές δεν μας δίνουν πολλές πληροφορίες για την προσωπικότητά του;

Η Ρωξάνη για μένα, εκτός του ότι με βάση τις πηγές υπήρξε μια καλλονή της εποχής, είναι και μία περήφανη γυναίκα της Ανατολής, η οποία βρέθηκε ξαφνικά στο πλευρό του μεγαλύτερου κατακτητή. Λειτούργησε ως σύμβολο ένωσης Ανατολής και Δύσης, παρόλο που η ίδια αντιμετωπίστηκε ως "βάρβαρη" λόγω της προέλευσής της.

Δεν προσπαθήσαμε να βρούμε την "ιστορική Ρωξάνη" των εγκυκλοπαιδειών, αλλά ν’ αγγίξουμε την ανθρώπινη πλευρά της. Την γυναίκα που ερωτεύτηκε, που φοβήθηκε, που προσπάθησε να επιβιώσει σε ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον γεμάτο δολοφονικές ίντριγκες.

​Ψάξαμε το συναίσθημα ενός νέου κοριτσιού που, πίσω από τα τεράστια ιστορικά γεγονότα και τη σύγκρουση των πολιτισμών, παλεύει για το πιο απλό: την αγάπη και την ασφάλεια.

Ο γάμος του Αλέξανδρου με τη Ρωξάνη δεν ήταν μόνο μια προσωπική επιλογή, αλλά είχε και πολιτική διάσταση. Πώς αναζητήσατε την ανθρώπινη πλευρά αυτής της σχέσης; Τι μπορεί να ένιωθε μια γυναίκα που βρέθηκε δίπλα σε έναν άνθρωπο με τόσο μεγάλη εξουσία και φιλοδοξία;

Είναι αλήθεια ότι ο γάμος τους ήταν πάνω απ' όλα μια πολιτική συμμαχία, παρόλο που οι πηγές αναφέρουν ότι υπήρξε έρωτας και από τις δύο πλευρές. Εμάς όμως μας ενδιέφερε να δούμε τις ανθρώπινες σχέσεις.

​Φαντάστηκα τη Ρωξάνη να στέκεται δίπλα σε έναν κολοσσό και να νιώθει δέος, έρωτα αλλά και τρομερή ανησυχία. Είναι συντριπτικό να αγαπάς κάποιον που τον διεκδικεί ένας ολόκληρος κόσμος.

​Στη σχέση τους υπάρχει μια βαθιά τραγικότητα: το πάθος μπλέκεται με την πολιτική αναγκαιότητα και η αγάπη γίνεται τελικά ένα ακόμα πεδίο μάχης για την επιβίωση.

Ο Μέγας Αλέξανδρος έχει περάσει στην ιστορία ως στρατηλάτης και κατακτητής. Μέσα από τη δική σας ματιά, τι θα θέλατε να αναδείξει η παράσταση για τον άνθρωπο πίσω από τον μύθο; Και πώς συνδέεται η παρουσία της Ρωξάνης με αυτή την ανάγνωση;

Η αλήθεια είναι πως η κυρία Ρουγγέρη ήθελε από την αρχή να δείξει όλες τις πλευρές της προσωπικότητάς του.

Ο Αλέξανδρος πέρασε στην Ιστορία ως ένας ημίθεος, ένας ασταμάτητος κατακτητής, όμως υπήρξε παράλληλα κι ένας άνθρωπος με τεράστιο ψυχικό βάρος, με φόβους, διλήμματα, ελαττώματα και μια βαθιά εσωτερική μοναξιά.

Η παράσταση φωτίζει όχι μόνο έναν πανέξυπνο Αλέξανδρο γεμάτο δύναμη και πυγμή, αλλά κι έναν άνθρωπο που παλεύει με τους δαίμονές του και την επιθυμία του να ξεπεράσει τη θνητή του φύση.

Η Ρωξάνη, από την άλλη, φέρνει στη σκηνή την αλήθεια του συναισθήματος και του ονείρου. Είναι άλλη μία γέφυρα του Αλέξανδρου με την ανθρώπινη πλευρά του. Υπενθυμίζει ότι ακόμα και οι μεγαλύτεροι θρύλοι έχουν ανάγκη από σύνδεση, κατανόηση και αληθινή επαφή.

Στην παράσταση ερμηνεύετε και άλλους, μικρότερους ρόλους. Πόσο απαιτητικές είναι αυτές οι εναλλαγές για έναν ηθοποιό; Χρειάζεται να αλλάζετε γρήγορα όχι μόνο εμφάνιση, αλλά και κίνηση, φωνή και τρόπο σκέψης;

Είναι μια πραγματική άσκηση ετοιμότητας! Στα παρασκήνια επικρατεί ένας χαμός, δεν περιγράφεται.

Ο κάθε ρόλος, όσο μικρός κι αν είναι, χρειάζεται τη δική του σωματικότητα, τη φωνή του, τον δικό του ρυθμό. Η αλλαγή της εμφάνισης είναι το τεχνικό κομμάτι. Η ουσία βρίσκεται στην αλλαγή του τρόπου σκέψης, διότι δεν αλλάζεις απλώς ρούχα, αλλάζεις κόσμους.

Για μένα είναι μια υπέροχη πρόκληση που μπορεί να απαιτεί εγρήγορση, αντίληψη και πειθαρχία αλλά σου δίνει μία σκηνική ζωντάνια και μία μοναδική διάθεση για παιχνίδι.

Η παραγωγή συνδυάζει θεατρική αφήγηση, μουσική, τραγούδι, χορό, προβολές και οπλομαχίες, με έναν πολυμελή θίασο. Πώς λειτουργεί αυτή η συνύπαρξη στη σκηνή και τι απαιτεί από εσάς πέρα από την υποκριτική;

Είναι αναμφίβολα μία παράσταση υψηλών απαιτήσεων και χρειάζεται να κινούνται όλα σαν ένα υπέροχο "κουρδισμένο ρολόι".

Η αλήθεια είναι πως όταν συνυπάρχουν στη σκηνή η υποκριτική, ο χορός, το τραγούδι, οι οπλομαχίες και οι προβολές, είναι ανάγκη να υπάρχει ο απόλυτος συντονισμός και το ομαδικό πνεύμα.

Για εμάς τους ηθοποιούς είναι μια σπουδαία συλλογική άσκηση, διότι μαθαίνεις να λειτουργείς όχι μόνο ως μονάδα, αλλά και ως μέρος συνόλου, όπου ο ένας οφείλει να στηρίζει και να εμπιστεύεται τον άλλον απόλυτα. Όταν το κατακτούμε δε αυτό, όλα ρέουν μαγικά!

Έχετε συνεργαστεί ξανά με την Κάρμεν Ρουγγέρη. Τι διαφορετικό συναντάτε τώρα στη δουλειά της και πώς έχει εξελιχθεί η δική σας σχέση με το είδος του θεάτρου που απευθύνεται σε παιδιά και ενήλικες;

Η συνεργασία μου με την κυρία Κάρμεν Ρουγγέρη φέρει πάντα κάτι συναρπαστικό. Τέσσερα χρόνια βρίσκομαι στον θίασο της και μπορώ να πω ότι αυτό που με αγγίζει περισσότερο από όλα στην δουλειά της, είναι η ικανότητά της να μπλέκει τα ιστορικά μεγέθη με την ανθρώπινη αλήθεια και τρυφερότητα, δημιουργώντας έτσι θεάματα που μιλούν εξίσου δυνατά σε μικρούς και μεγάλους. Δεν επαναπαύεται ποτέ και δεν κάνει εύκολα πράγματα. Σέβεται απόλυτα το κοινό της!

Όσον αφορά τη δική μου σχέση με το θέατρο για παιδιά, κάτι που σίγουρα έμαθα είναι να εκτιμώ τη δύναμη της επικοινωνίας, της ειλικρίνειας, της καθαρότητας και της αλήθειας, γιατί το "θέατρο για παιδιά" είναι "θέατρο για όλους" και δεν έχει καμία απολύτως έκπτωση. Είναι μία σχέση αγάπης κι ευθύνης, που στο τέλος σε γεμίζει μόνο χαρα!

Έχετε πει ότι για εσάς η υποκριτική είναι ένας τρόπος να αφηγείσαι ιστορίες και να ζεις ζωές άλλων ανθρώπων. Τι σας προσφέρει αυτή η εμπειρία όταν καλείστε να ενσαρκώσετε πρόσωπα από έναν μακρινό ιστορικό χρόνο; Πόσο χώρο αφήνετε στη φαντασία και πόσο στην έρευνα;

Η ιστορική έρευνα είναι πάντα απαραίτητη. Σε βοηθά να μάθεις την ζωή του τότε, να καταλάβεις τις συνθήκες και τους κανόνες της εκάστοτε εποχής, τα γεγονότα, τις κοινωνικές θέσεις, τις συνήθειες. Να αφουγκραστείς όλο το πλαίσιο. Είναι σα να κάνεις ένα μαγικό ταξίδι στον χρόνο.

Εκεί ακριβώς είναι που εμφανίζεται και η φαντασία, η οποία δίνει πνοή σε όλα τα παραπάνω και την δυνατότητα του να μπορέσεις να τα πλάσεις με εικόνες. Όταν μάλιστα οι πηγές δεν σου δίνουν και τεράστιο υλικό μελέτης –όπως συμβαίνει με τη Ρωξάνη– η φαντασία γίνεται το εργαλείο για να γεμίσεις τα κενά, να νιώσεις τον άνθρωπο πίσω από τον ρόλο.

Η μεγαλύτερη ομορφιά βέβαια είναι ότι, μέσα από το παρελθόν και τους "άλλους", ανακαλύπτεις κομμάτια του ίδιου σου του εαυτού και συνειδητοποιείς ότι, παρά τους αιώνες που μας χωρίζουν, τα ανθρώπινα συναισθήματα και αγαθά παραμένουν ακριβώς τα ίδια.

Δεν περιορίζετε τη σχέση σας με το θέατρο στην ερμηνεία, αλλά σας ενδιαφέρουν και η σκηνοθεσία και η παραγωγή. Ποια πλευρά αυτής της δουλειάς αισθάνεστε ότι σας εκφράζει περισσότερο σήμερα και τι θα θέλατε να δοκιμάσετε στη συνέχεια;

Αν έπρεπε να ξεχωρίσω μία πλευρά, η ερμηνεία και η υποκριτική θα είναι πάντα η βάση μου και η ανάγκη μου. Είναι μοναδική και ασύγκριτη η στιγμή που εκτίθεσαι, που μπαίνεις στη θέση ενός άλλου ανθρώπου κι επικοινωνείς άμεσα με το κοινό.

Ωστόσο, το θέατρο για μένα είναι κάτι καθολικό. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός όπου με γοητεύουν όλες του οι πλευρές, όπως η σκηνοθεσία ή η παραγωγή. Έτσι βλέπεις και την μεγάλη εικόνα, και μπορείς να στήσεις έναν ολόκληρο κόσμο από το μηδέν.

Θα ήθελα πολύ να δοκιμαστώ κάποια στιγμή και στην σκηνοθεσία, παίρνοντας την ευθύνη ενός ολόκληρου σύμπαντος επί σκηνής, αλλά έχουμε μέλλον γι' αυτό. Χρειάζεται να μάθω ακόμα πολλά και ανυπομονώ για όλα αυτά!

Βλάρα Αλεξία