Είδαμε και προτείνουμε: Εν Κορακοβουνίω του Ανδρέα Στάικου

 Εν Κορακοβουνίω του Ανδρέα Στάικου

Με την Εμμανουέλα Κοντογιώρδου Σκηνοθ. Νίκος Νίκας / Αίθουσα Παρνασσός

Ένα έργο που μιλά Στο θεατρικό έργο «Εν Κορακοβουνίω», ο Ανδρέας Στάικος παραδίδει μια ιδιαιτέρως ευφυή και διεισδυτική αλληγορία γύρω από τη συλλογική μας τάση να εθελοτυφλούμε μπροστά στην πραγματικότητα. Μέσα από έναν καθηλωτικό μονόλογο, τον οποίο ζωντανεύει επί σκηνής η Εμμανουέλα Κοντογιώργου, το κοινό έρχεται αντιμέτωπο με μια αιχμηρή χαρτογράφηση της ελληνικής επαρχίας, της στείρας παρελθολογίας και της ανάγκης μας να εφευρίσκουμε τεχνητά ιδεώδη και εθνικά σύμβολα.

Η υπόθεση επικεντρώνεται σε μια νεαρή δασκάλα, η οποία διορίζεται σε ένα απομονωμένο, ερημωμένο ορεινό χωριό της Πελοποννήσου. Η περιοχή αυτή μοιάζει βυθισμένη στη μιζέρια και ζηλεύει έντονα τα γειτονικά χωριά, τα οποία καυχιούνται για τη δική τους ιστορική κληρονομιά, γιορτάζοντας κάθε χρόνο με λαμπρότητα τις εθνικές επετείους και τους ήρωες της Επανάστασης του ’21. Συγκινημένη από τη θερμή υποδοχή των ντόπιων, αλλά και αναζητώντας διέξοδο από την αφόρητη πλήξη της, η δασκάλα αποφασίζει να τους επιφυλάξει μια αναπάντεχη έκπληξη: επινοεί εκ του μηδενός έναν τοπικό «εθνικό ήρωα».

Το τέχνασμα αποδεικνύεται εξαιρετικά αποτελεσματικό. Ο φανταστικός ήρωας χαρίζει στον τόπο τη δόξα, την αναγνώριση και την υπερηφάνεια που τόσο επιθυμούσαν οι κάτοικοί του. Μέσα από την αλληλογραφία της δασκάλας με την αγαπημένη της φίλη στην Αθήνα, ο θεατής παρακολουθεί την εξέλιξη αυτής της ευφυούς απάτης και τις απρόβλεπτες διαστάσεις που αποκτά. Η ίδια η δασκάλα ανακηρύσσεται επίτιμος δημότης, ενώ ο ανύπαρκτος ήρωας αποκτά μέχρι και μαρμάρινο ανδριάντα στην κεντρική πλατεία. Σύντομα, όμως, η επιτυχία του τεχνάσματος αρχίζει να αποκτά συνέπειες που η ίδια δεν είχε προβλέψει.

Η γραφή του Στάικου λειτουργεί σε αυτό το έργο σαν χειρουργικό νυστέρι, αποκαλύπτοντας την ανθρώπινη τάση να προτιμά ένα λυτρωτικό, καλοκουρδισμένο παραμύθι από την ωμή και σκληρή πραγματικότητα. Η δραματουργία του παραμένει βαθιά και διαχρονικά πολιτική χωρίς ίχνος διδακτισμού, και ταυτόχρονα έντονα ποιητική, αποφεύγοντας όμως τη βαρύθυμη σοβαροφάνεια. Πρόκειται για το στήσιμο ενός κόσμου όπου η φαντασία, το παιχνίδι και η συνειδητή αποδόμηση της αλήθειας μετατρέπονται στα μοναδικά όπλα επιβίωσης απέναντι σε μια καθηλωτική πραγματικότητα, σε ανεκπλήρωτες προσδοκίες και σε όνειρα φυγής που είναι εξαιρετικά δύσκολο να πραγματοποιηθούν.

Το ισχυρότερο όπλο της παράστασης είναι η ίδια η γλώσσα του συγγραφέα, γεμάτη ακρίβεια, αιχμές και εκλεπτυσμένο χιούμορ. Ο λόγος εδώ δεν είναι απλώς ένα κανάλι επικοινωνίας, αλλά μετατρέπεται σε ένα πεδίο πνευματώδους και κομψής λεκτικής αντιπαράθεσης. Αυτή η ανάλαφρη ειρωνεία επιτρέπει στον Στάικο να γκρεμίσει τις κοινωνικές αυταπάτες και τους σύγχρονους μύθους της ελληνικής πραγματικότητας, συνθέτοντας τελικά μια γλυκόπικρη κωμωδία που ισορροπεί υποδειγματικά ανάμεσα στο γέλιο και τον βαθύ προβληματισμό.

Ένα μεγάλο μπράβο!

Μαρία Κουμαριανού