Ακούσαμε και προτείνουμε: Θοδωρής Τσάτσος και Κέλλυ Βουδούρη

Στη Μουσική Σκηνή Ράδιο βρεθήκαμε σε μια βραδιά που περισσότερο έμοιαζε με συνάντηση φίλων παρά με μια τυπική συναυλία. Ο Θοδωρής Τσάτσος και η Κέλλυ Βουδούρη ανέβηκαν στη σκηνή με αφορμή τη συνεργασία τους στο άλμπουμ «Εξωγήινος», αλλά τελικά το live εξελίχθηκε σε κάτι πιο προσωπικό και ζωντανό από μια απλή παρουσίαση δίσκου.

Από την αρχή φάνηκε η χημεία τους. Οι δυο καλλιτέχνες αντάλλασσαν τραγούδια, ρόλους και διαθέσεις, παίζοντας με τις φωνές και τις επιρροές τους. Υπήρχαν στιγμές που η Βουδούρη πήρε τον χώρο με τη δυνατή, γεμάτη φωνή της, μια φωνή που πραγματικά γεμίζει τη σκηνή, αλλά χωρίς να επιβληθεί· περισσότερο σαν να κρατά το νήμα της μελωδίας και να οδηγεί το τραγούδι εκεί που πρέπει.

Μια από τις πιο ιδιαίτερες στιγμές της βραδιάς ήταν όταν εκείνη διάλεξε ένα τραγούδι για να το ερμηνεύσει ο Τσάτσος. Υπήρχε μια τρυφερή αίσθηση καθοδήγησης στη σκηνή, σχεδόν σαν διάλογος μέσα από τη μουσική. Ο ίδιος τραγουδούσε με εμφανή συγκίνηση, με την ψυχή του, κι αυτό πέρασε κατευθείαν στο κοινό. Δεν ήταν μια «τέλεια» στιγμή με την τεχνική έννοια, ήταν όμως αληθινή, και γι’ αυτό λειτούργησε τόσο έντονα.

Η σχέση τους πάνω στη σκηνή έδειχνε και κάτι ακόμη: μια αμοιβαία εκτίμηση που δεν κρύβεται. Ο Τσάτσος δεν έκρυβε την αδυναμία που έχει στη Βουδούρη ως ερμηνεύτρια, ενώ εκείνη φαινόταν να απολαμβάνει το μοίρασμα των τραγουδιών και των ιστοριών πίσω από αυτά. Ακόμη και οι μικρές αυθόρμητες στιγμές, μια φράση, ένα σχόλιο, ένα χαμόγελο, έδιναν την αίσθηση ότι το live χτιζόταν εκείνη τη στιγμή, μπροστά μας.

Ήταν μια συναυλία χωρίς περιττές επιδείξεις, αλλά με συναίσθημα και ουσία. Από αυτές τις βραδιές που δεν βασίζονται μόνο στο πρόγραμμα, αλλά στη σχέση των ανθρώπων πάνω στη σκηνή και τελικά μένουν στη μνήμη για την ατμόσφαιρα που δημιούργησαν.