Ελευθεριάδου Ελένη: "Το φιλί γίνεται μια στιγμή αλήθειας και υπερδύναμης".

Η συγγραφέας Ελένη Ελευθεριάδου, με το μυθιστόρημά της Κιλ-Kiss – Το φιλί που σκότωσε το μίσος, μας προσκαλεί σε μια ιστορία όπου ο τόπος, οι μνήμες και τα ανείπωτα συναισθήματα καθορίζουν τη μοίρα των ηρώων. Με φόντο το Κιλκίς, η σχέση της Κύρας και του Στέφανου ξεδιπλώνει μια διαδρομή από παλιές πληγές και παρεξηγήσεις προς την αποδοχή, φωτίζοντας τη δύναμη της αγάπης, της συγχώρεσης και της αλήθειας. Με αφορμή το βιβλίο αυτό, συνομιλούμε μαζί της για τον συμβολισμό του τίτλου, τη σημασία του τόπου και τις βαθιές ανθρώπινες διαδρομές που κρύβονται πίσω από κάθε συναίσθημα.

Αρχικά θα ήθελα να σας ευχαριστήσω πολύ για το όμορφο αφιέρωμα και την ευκαιρία να μοιραστώ σκέψεις και συναισθήματα για το βιβλίο μου. Είναι πραγματικά μεγάλη μου χαρά!

Η ιστορία τοποθετείται στο Κιλκίς, έναν τόπο που φαίνεται να λειτουργεί σχεδόν σαν «ζωντανός χαρακτήρας» στο βιβλίο. Πόσο σημαντικός είναι ο τόπος στην εξέλιξη της ιστορίας και των ηρώων σας;

Ο τόπος στο βιβλίο δεν είναι απλώς το σκηνικό· είναι μέρος της ψυχής των ηρώων. Το Κιλκίς λειτουργεί σαν ένας καθρέφτης που επιστρέφει στους δύο πρωταγωνιστές, την Κύρα και τον Στέφανο, όλα όσα προσπάθησαν να αφήσουν πίσω τους. Είναι ο χώρος όπου γεννήθηκαν οι κοινές αναμνήσεις και τα τραύματά τους, αλλά και εκεί όπου αναγκάζονται να τις αντιμετωπίσουν.

Ταυτόχρονα, για μένα το Κιλκίς είναι και ένα σύμβολο. Εκπροσωπεί όλα όσα θεωρούνται «μικρά» ή «αόρατα», αλλά στην πραγματικότητα κουβαλούν τεράστιο συναισθηματικό βάθος. Και όπως ακριβώς οι ήρωες, έτσι και κάθε μικρός και υποτιμημένος τόπος διεκδικεί να ειδωθεί με αλήθεια για να μπορέσει να πάει μπροστά.

Η Κύρα και ο Στέφανος κουβαλούν παλιά τραύματα και παρεξηγήσεις που τους έχουν απομακρύνει για χρόνια. Τι ήταν αυτό που σας ενδιέφερε περισσότερο να εξερευνήσετε μέσα από τη σχέση τους;

Πάντοτε πίστευα πως ο άνθρωπος δεν έχει δημιουργηθεί για να τρέφει αρνητικά συναισθήματα. Και πως όταν αυτό συμβαίνει, αν κοιτάξουμε «πίσω από το προφανές» μπορούμε να βρούμε τις αιτίες που τον οδηγούν σε σκοτεινά ψυχικά μονοπάτια. Αυτό που με ενδιέφερε περισσότερο ήταν να εξερευνήσω το πώς η αγάπη μπορεί να μεταμφιεστεί σε μίσος όταν δεν έχει χώρο να εκφραστεί, όταν δεν υπάρχει από μικρή ηλικία η ενθάρρυνση και η καθοδήγηση για ουσιαστική και ειλικρινή επικοινωνία.

Η σχέση τους είναι μια προσωπική διαδρομή από την άρνηση προς την αποδοχή του εαυτού τους. Δύο άνθρωποι που, ως παιδιά, δεν ήξεραν πώς να διαχειριστούν όσα ένιωθαν και κατέφυγαν σε άμυνες όπως στον θυμό, στην απόρριψη, στην επιθετικότητα.

Ήθελα να δείξω πώς αυτά τα άλυτα συναισθήματα δεν εξαφανίζονται με τον χρόνο, λαμβάνουν προεκτάσεις σε όλους τους τομείς της ζωής μας και μας ακολουθούν μέχρι να τα κοιτάξουμε «κατάματα».

Ο τίτλος του βιβλίου συνδυάζει λογοπαίγνιο και συμβολισμό: «Κιλ-Kiss». Πώς γεννήθηκε αυτή η ιδέα και τι σηματοδοτεί το «φιλί» μέσα στην ιστορία;

Η ιδέα γεννήθηκε από το λογοπαίγνιο του Κιλκίς (τον συσχετισμό της ονομασίας με την αγγλική φράση “killkiss”), που εδώ και χρόνια λέγεται ως αστείο για τον τόπο μας. Με ενδιέφερε να του δώσω έναν λογοτεχνικό, συμβολικό χαρακτήρα, λόγω της μεγάλης αγάπης μου για τον τόπο μου και της θέλησής μου να γράφω αισθηματικές ιστορίες με τοποθεσία στην ελληνική επαρχία.

Στο βιβλίο, το «kill» είναι μεταφορικό και δεν αφορά τη βία και την εγκληματικότητα, αλλά όλες εκείνεςτις αρνητικές δυνάμεις που έχει η ζωή: το μίσος, τον φόβο, τις προκαταλήψεις, τις πληγές. Και το «kiss» είναι η πράξη που μπορεί να τα καταρρίψει.

Το φιλί γίνεται έτσι μια στιγμή αλήθειας και υπερδύναμης. Μια πράξη που εκφράζει τον έρωτα και την αγάπη, αλλά και τη συμφιλίωση με τον εαυτό και το παρελθόν.

Στο μυθιστόρημα εμφανίζονται έντονα στοιχεία οικογενειακών μυστικών και παρελθοντικών πληγών. Πιστεύετε ότι η αγάπη μπορεί πραγματικά να θεραπεύσει όσα έχουν συμβεί στο παρελθόν;

Πιστεύω ότι η αγάπη από μόνη της δεν είναι μαγική λύση. Δεν διαγράφει το παρελθόν.

Αυτό που μπορεί να κάνει όμως είναι να δημιουργήσει τον χώρο για να το αντιμετωπίσεις. Να σε βοηθήσει να δεις πιο καθαρά, να συγχωρήσεις, όχι απαραίτητα τους άλλους, αλλά κυρίως τον εαυτό σου.

Στο βιβλίο η αγάπη λειτουργεί σαν αφετηρία θεραπείας. Δεν είναι το τέλος της διαδρομής, αλλά το πρώτο βήμα προς αυτήν.

Οι δύο βασικοί ήρωες βρίσκονται σε διαφορετικές φάσεις ζωής: ένας απογοητευμένος δημοσιογράφος και μια γυναίκα που έχει αναλάβει μεγάλες ευθύνες μεγαλώνοντας ένα παιδί. Πώς επηρεάζουν αυτές οι εμπειρίες τον τρόπο που βλέπουν τον έρωτα και τη ζωή;

Η Κύρα και ο Στέφανος κουβαλούν πολύ διαφορετικά βάρη, αλλά τους ενώνει κάτι κοινό: η ευθύνη που πήραν πολύ νωρίς και οι πληγές που δεν επουλώθηκαν.

Η Κύρα έχει μάθει να βάζει τον εαυτό της σε δεύτερη μοίρα, να λειτουργεί μέσα από την ευθύνη και την προσφορά. Ο Στέφανος, από την άλλη, έχει μάθει να αναζητά την κοινωνική αποδοχή και να αμφισβητεί την αξία του.

Αυτές οι εμπειρίες τους κάνουν αρχικά να φοβούνται τον έρωτα. Να τον αντιμετωπίζουν με καχυποψία. Αλλά τελικά, μέσα από τη μεταξύ τους σχέση, αρχίζουν να τον βλέπουν όχι ως απειλή, αλλά ως χώρο αλήθειας.

Αν οι αναγνώστες κρατήσουν ένα συναίσθημα ή ένα μήνυμα κλείνοντας το βιβλίο, ποιο θα θέλατε να είναι αυτό;

Αν θα ήθελα να μείνει κάτι στον αναγνώστη είναι η σκέψη ότι πίσω από κάθε σκληρό συναίσθημα υπάρχει μια πληγή που δεν έχει ακουστεί, ένας άνθρωπος που θέλει να αγαπηθεί. Και ότι η αλήθεια, όσο δύσκολη κι αν είναι, έχει τη δύναμη να μας φέρει πιο κοντά, τόσο στους άλλους όσο και στον εαυτό μας.

Εύχομαι σε όσους διαβάσουν το «Κιλkiss–Το φιλί που σκότωσε το μίσος» να τους θυμίσει ότι η αγάπη, η αποδοχή του εαυτού μας και η δύναμη της συγχώρεσης είναι συναισθηματικοί δρόμοι που, αν τους διασχίσουμε προσεκτικά, μπορούν να μας οδηγήσουν στην ευτυχία.

Βλάρα Αλεξία