Είδαμε και προτείνουμε: ANÉANTIR (ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΗ) στο Θέατρο Ροές

Η σκηνική μεταφορά του μυθιστορήματος Εκμηδένιση στο Θέατρο Ροές επιχειρεί κάτι αρκετά απαιτητικό: να μεταφέρει στη σκηνή έναν κόσμο όπου η κρίση εκδηλώνεται με μια σταδιακή φθορά. Η ομάδα Elephas Tiliensis συνεχίζει τη συνομιλία της με το έργο του Μισέλ Ουελμπέκ και φαίνεται να ενδιαφέρεται περισσότερο για το υπαρξιακό κλίμα του βιβλίου παρά για μια απλή αναπαράσταση της πλοκής.

                                 

Η παράσταση κρατά τον πυρήνα της ιστορίας: έναν άνθρωπο που κινείται μέσα σε έναν πολιτικό και τεχνοκρατικό κόσμο, ενώ την ίδια στιγμή οι προσωπικές του σχέσεις δοκιμάζονται. Το ενδιαφέρον όμως βρίσκεται αλλού· στον τρόπο που η σκηνή αποτυπώνει τη διάχυτη αίσθηση αποστασιοποίησης και κόπωσης που χαρακτηρίζει τους ήρωες. Η δραματουργία επιλέγει να εστιάσει στις ρωγμές: στις οικογενειακές εντάσεις, στην αποξένωση, αλλά και σε μικρές στιγμές που υπονοούν ότι κάτι ανθρώπινο επιμένει.

Δεν λειτουργούν όλα τα επίπεδα της παράστασης με την ίδια ένταση. Ορισμένες σκηνές που σχετίζονται με το πολιτικό και τεχνολογικό υπόβαθρο μοιάζουν περισσότερο ως πλαίσιο παρά ως ζωντανό δράμα. Αντίθετα, οι στιγμές που επιστρέφουν στις προσωπικές σχέσεις και στην εύθραυστη πλευρά των χαρακτήρων έχουν μεγαλύτερο βάρος και αφήνουν πιο καθαρό αποτύπωμα.

Η σκηνοθετική προσέγγιση αποφεύγει τον εντυπωσιασμό και κινείται σε μια πιο στοχαστική γραμμή. Αυτό ταιριάζει με το πνεύμα του έργου, αλλά απαιτεί και από τον θεατή να παρακολουθήσει προσεκτικά τις μετατοπίσεις των προσώπων και της ατμόσφαιρας. Σε κάποια σημεία ο ρυθμός χαμηλώνει αρκετά, ωστόσο αυτή η επιλογή ενισχύει την αίσθηση ενός κόσμου που δεν εκρήγνυται, αλλά φθείρεται σιωπηλά.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της παράστασης είναι ότι αντιμετωπίζει την «εκμηδένιση» ως μια καθημερινή εμπειρία. Οι χαρακτήρες συνεχίζουν να ζουν, να δουλεύουν, να συνυπάρχουν, ακόμη κι όταν δεν έχουν βεβαιότητες. Εκεί η παράσταση βρίσκει τον τόνο της και συνδέεται με το βλέμμα του συγγραφέα.

Συνολικά, πρόκειται για μια σκηνική απόπειρα με σαφή κατεύθυνση και σκέψη πίσω από τις επιλογές της. Δεν στηρίζεται στην ένταση ή στο θέαμα, αλλά στην ατμόσφαιρα και στις ιδέες που κουβαλά το υλικό. Αυτό την κάνει άνιση σε ορισμένα σημεία, αλλά ταυτόχρονα ενδιαφέρουσα ως θεατρική ανάγνωση ενός απαιτητικού μυθιστορήματος.