Λεονάρδος Μπατής: Η ζωή είναι ένα μυστήριο. Ένα κωμικοτραγικό μυστήριο. Κλάψτε, γελάστε και μοιραστείτε το όσο μπορείτε με αξιοπρέπεια.

 Κατσαρός ο Κοσμοπολίτης Ρεμπέτης

 «Τι θα κάνουμε βρε φίλοι»

Μουσικοθεατρική παράσταση

Πέμπτη 26 & Παρασκευή 27 Μαρτίου

ΠΛΥΦΑ  (Κτήριο 7Γ)

Η μουσικοθεατρική παράσταση «Κατσαρός ο Κοσμοπολίτης Ρεμπέτης – Τι θα κάνουμε βρε φίλοι» είναι μια σκηνική αναζήτηση γύρω από τη μορφή του ρεμπέτη Γιώργου Κατσαρού, ενός καλλιτέχνη με ξεχωριστό ήθος και ιδιαίτερο μουσικό αποτύπωμα. Μέσα από μουσική, αφήγηση και σύγχρονο ηχητικό σχεδιασμό, οι δημιουργοί της παράστασης επιχειρούν να φωτίσουν όχι μόνο τον μύθο αλλά και τον άνθρωπο πίσω από αυτόν, αξιοποιώντας ιστορικές ηχογραφήσεις και μαρτυρίες από το αρχείο που κατέγραψε ο Παναγιώτης Κουνάδης. Η παράσταση κινείται ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, εξερευνώντας τη διαδρομή μιας εποχής και ενός καλλιτέχνη που αντιμετώπιζε τη ζωή ως θαύμα, προσφέροντας στο κοινό μια ποιητική και στοχαστική ματιά πάνω στο ρεμπέτικο και στη σύγχρονη εμπειρία. 

Λεονάρδος Μπατής

Τι ήταν το πρώτο στοιχείο από τη ζωή ή τη μουσική του Γιώργου Κατσαρού που σας ενεργοποίησε δημιουργικά και σας έκανε να θελήσετε να φτιάξετε αυτή την παράσταση;

Με λίγα λόγια είναι μια πάρα πολύ γοητευτική προσωπικότητα. Ό ήχος του, η φωνή του και ο τρόπος που έπαιζε κιθάρα φανερώνουν ένα ήθος με μεγάλο πλούτο που μας μάγεψε και θεωρήσαμε ότι θα ενδιαφέρει και τον κόσμο. Όταν ακούσαμε και τις συνεντεύξεις του καταλάβαμε ότι αντιμετώπιζε την ζωή σαν θαύμα. Υποσυνείδητα νομίζω ότι  αυτό μας τράβηξε.

Ο Κατσαρός συχνά περιγράφεται σαν «ένας άνθρωπος που έπαιζε σαν δύο». Πώς μεταφράσατε αυτή την αίσθηση στη σκηνή, τόσο μουσικά όσο και δραματουργικά;

Δεν έχω ακούσει κανέναν να μπορεί να παίζει σαν τον Κατσαρό. Δημιούργησε ένα ολότελα δικό του στυλ που δεν αποκωδικοποιείται εύκολα. Κοινώς δεν παίζεται.. Εμείς τολμήσαμε να αυθαιρετήσουμε και να παίξουμε αυτό που ακούγαμε ενορχηστρώνοντας για τσέλο, κλαρίνο, λίγο κιθάρα και sounddesign. Μην ξεχνάμε ότι ανήκουμε στις γενιές που έχουμε την τύχη να ακούμε μέσα από ηχογραφήσεις κάτι που παίχτηκε πριν από 100 χρόνια. Πρωτόγνωρη εμπειρία για την ανθρωπότητα. Όλο αυτό συνθέτει ένα μυστήριο και αποτελεί πολύ ωραία αφορμή για θεατρική αφήγηση.

Στην παράσταση συνυπάρχουν παραδοσιακά στοιχεία, ρεμπέτικες αναφορές αλλά και ηλεκτρικός ήχος και sounddesign. Πώς βρήκατε την ισορροπία ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν;

Η απάντηση βρίσκεται στην πράξη. Δοκιμάζοντας. Ξέρουμε ότι δεν μπορούμε να αναπαράξουμε έναν ήχο από το παρελθόν και ταυτοχρόνως ψάχνουμε τι είναι αυτό που μας συγκινεί σήμερα ακούγοντας και μελετώντας αυτές τις ηχογραφήσεις. Κάπου εκεί ανάμεσα βρίσκεται μια ισορροπία που διαμορφώνει και την αισθητική μας.

Τα αποσπάσματα από τις συνεντεύξεις που κατέγραψε ο Παναγιώτης Κουνάδης λειτουργούν σαν γέφυρα με τον πραγματικό άνθρωπο πίσω από τον μύθο. Τι νέο ανακαλύψατε εσείς οι ίδιοι μέσα από αυτό το υλικό;

Ανακαλύψαμε τι θα πει να βλέπει την ζωή ένας άνθρωπος σαν θαύμα. Έχει φοβερή δύναμη. Φοβερή γιατί εκτός από το να μου προκαλεί θαυμασμό μου προκαλεί και φόβο ίσως γιατί δεν ξέρω πως γίνεται σήμερα να ζήσεις έτσι. Ξέρετε ο Γιώργος Θεολογίτης «Κατσαρός» ήταν πολύ θεοσεβούμενος. Ήταν άνθρωπος κοντά την εκκλησία με μεγάλο φιλανθρωπικό έργο. Εγώ καλώς ή κακώς ανήκω σε μια γενιά αμφισβήτησης και αγωνίας.  Πάραυτα προσπαθώ να φύγω από την αυτοσαρκαστική και πολλές φορές ισοπεδωτική ματιά του μεταμοντέρνου προσθέτοντας ένα μειδίαμα κάπου ανάμεσα. Όταν ακούω τον Κατσαρό μου δημιουργείται μια αίσθηση ότι μπορεί να υπάρχουν προβλήματα αλλά κάτι θα γίνει. Η ζωή προχωράει με χαρές και λύπες.

 Η διαδρομή από την Αμοργό στον κόσμο, αλλά και από τον αναλογικό στον ψηφιακό πολιτισμό, είναι έντονη στην παράσταση. Ποια στιγμή αυτής της «μετάβασης του αιώνα» σας συγκινεί περισσότερο;

Με συγκινεί πάντα η πτώση της ατομικής βόμβας. Εδώ και πολλά χρόνια ζώ με την σκέψη ότι από τότε που συνέβη αυτό η ανθρωπότητα πάγωσε από τρόμο. Η ψηφιακή και εικονική ζωή που ζούμε νομίζω με ένα τρόπο συνδέεται με αυτό το γεγονός. Με έναν τρόπο νοσταλγούμε τα χρόνια της αθωότητας πριν την εμφάνιση αυτού του φαινομένου. Είναι για μένα πραγματικά μια στιγμή μετάβασης.

Αν έπρεπε να περιγράψετε με μία εικόνα ή έναν ήχο την ψυχή του Κατσαρού, ποιος θα ήταν αυτός;

Φως.  Μια παιδική φωνή.

Καθώς δουλεύατε πάνω σε μια προσωπικότητα που έχει περάσει μέσα από πολέμους, μετανάστευση και τεράστιες κοινωνικές αλλαγές, υπήρξε κάποια στιγμή που νιώσατε ότι συνομιλείτε ουσιαστικά μαζί του;

Σήμερα έχουμε πόλεμο, μετανάστευση και τεράστιες κοινωνικές αλλαγές. Πραγματικά  συνέχεια.

Σήμερα που ζούμε σε μια εποχή «υπερπραγματικότητας» και ψηφιακής ταχύτητας, τι πιστεύετε ότι μπορεί να μας μάθει το πνεύμα και η στάση ζωής του Γιώργου Κατσαρού;

Μας υπενθυμίζει ότι η ζωή είναι ένα μυστήριο. Ένα κωμικοτραγικό μυστήριο. Κλάψτε, γελάστε και μοιραστείτε το όσο μπορείτε με αξιοπρέπεια.

Βλάρα Αλεξία

 

Ταυτότητα Παράστασης:

Σοφία Ευκλείδου: Τσέλο fx, Τραγούδι

ΛεονάρδοςΜπατής: Κλαρίνο, Κιθάρα, fx, Τραγούδι

Μηνάς Εμμανουήλ: SoundDesign

Αλέκος Αναστασίου: Φώτα

 

Παραστάσεις

Πέμπτη 26 και Παρασκευή 27 Μαρτίου στις 21.00

Διάρκεια: 80' (χωρίς διάλειμμα)

 

Εισιτήρια:  12€ Προπώληση, 15€ Ταμείο

https://www.ticketservices.gr/event/plyfa-friends-what-are-we-gonna-do/?lang=el

 

Συντελεστές:

Σχεδιασμός Αφίσας:PaolaSoel

Επικοινωνία: Ελευθερία Σακαρέλη

 

Ευχαριστούμε το Αρχείο Κουνάδη για την άδεια να χρησιμοποιήσουμε αποσπάσματα συνεντεύξεων. (Όλες οι συνεντεύξεις είναι διαθέσιμες διαδικτυακά)https://vmrebetiko.gr/item/?id=3854

 

ΠΛΥΦΑ (Κτήριο 7Γ): Κορυτσάς 39, Αθήνα Ι https://plyfa.space/