Ακούσαμε και προτείνουμε: Η Ανατομία της Καψούρας: Όσα Μοιραστήκαμε στην «Εκπομπή» Της Γεωργίας Δρακάκη στο Black Duck

Η απόσταση μεταξύ της «καψούρας» και της «καούρας» ορίζεται από ένα και μόνο γράμμα, όμως αυτό το «ψ» είναι που κάνει όλη τη διαφορά ανάμεσα στον πόνο που σε τσακίζει και στο πάθος που σε ανασταίνει. Στο δεύτερο επεισόδιο της «Εκπομπής» της Γεωργίας Δρακάκη, που φιλοξενήθηκε στο Black Duck, το θέμα ήταν το «Όχι μαζί». Μια βραδιά αφιερωμένη στα τραγούδια του χωρισμού, του ανεκπλήρωτου έρωτα και εκείνων των ανθρώπων που, αν και δεν μοιράζονται την ίδια στέγη, παραμένουν πιο κοντά από όσους μοιράζονται το ίδιο κρεβάτι.

Ξεκινήσαμε με μια αναδρομή στην ουσία αυτού που ονομάζουμε «τρέλα». Η καψούρα δεν είναι θεωρία· είναι η ανάγκη που σε πετάει έξω στις δύο το πρωί για τσιγάρα, είναι η «πρέζα» και η «μαστούρα» που σε κάνει να παρατάς τις δουλειές σου ή να ξεχνάς να φας. Αφήνοντας πίσω τις κλασικές αναφορές στη Σάρα Κέιν ή τον Σιντάρτα, εστιάσαμε στο «εδώ και τώρα» της δικής μας αλήθειας. Άλλοι γράφουν, άλλοι τραγουδούν, όλοι όμως αναζητούν την ίδια λύτρωση.

Στο επίκεντρο της βραδιάς βρέθηκε η Μαλβίνα Κάραλη. Αν και η ίδια έχει φύγει από κοντά μας, το πνεύμα της και οι «Σαββατογεννημένες» της παραμένουν η ζωντανή πυξίδα κάθε αληθινής καψούρας. Η Μαλβίνα, θλιμμένη για ό,τι χάνεται τη στιγμή που κατακτάται, αλλά πάντα με εκείνη την αξεπέραστη ανάταση και το αιχμηρό χιούμορ, είχε θέσει κάποτε τον απόλυτο κανόνα: «Άντρας που δεν είναι τώρα, δεν ήταν ποτέ».

Στο δικό της θεατρικό παιχνίδι χθες βράδυ η Γεωργία Δρακάκη, τόλμησε έναν διάλογο μαζί της, δίνοντας μια νέα απάντηση: Άντρας που δεν είναι τώρα, ήταν κάποτε, κι ας μας τσακίζει αυτή η παραδοχή. Άντρας που φιλήθηκε και «σαλιώθηκε», μένει παντοτινά δικός μας στην περιοχή της μνήμης. Αυτή η διεκδίκηση του παρελθόντος είναι η μόνη άμυνα απέναντι στη λήθη και ο καλύτερος τρόπος να τιμήσουμε όσα μας έμαθε η Μαλβίνα: να μην φοβόμαστε το συναίσθημα, ακόμα κι όταν αυτό μας ξεπερνά.

Η συζήτηση πλαισιώθηκε από φωνές που κατέθεσαν τη δική τους οπτική για το «πρέπει» και το «δεν πρέπει» του έρωτα:

• Ο Δημήτρης Μπάκουλης ξεκαθάρισε πως αναζητά το φως. Αν και οι στίχοι του μπορεί να «πονούν», ο ίδιος αρνείται το δράμα της κατάθλιψης, επιλέγοντας τη θεραπευτική δύναμη της τέχνης.

• Ο Θωμάς Φώτης μετέφερε την εικόνα της απόλυτης ανασφάλειας: την ικεσία κάτω από ένα παράθυρο στην Άρτα, την ώρα που η ζωή του «άλλου» συνεχίζεται κανονικά.

• Η Ευτυχία Μητρίτσα, με το όνομά της να δίνει τον τόνο, και ο Αντώνης Απέργης πρόσφεραν τη μελωδική διέξοδο, υπενθυμίζοντας πως η καψούρα θέλει ταχύτητα.

• Η Νίκη Σερέτη και ο Στέλιος Δημόπουλος έγιναν οι γέφυρες ανάμεσα στον λόγο και το συναίσθημα, δίνοντας σώμα στις σημειώσεις.

Σε μια εποχή όπου η Τεχνητή Νοημοσύνη μπαίνει στη ζωή μας, στις συνεντεύξεις και στις έτοιμες απαντήσεις, η βραδιά στο Black Duck ήταν μια υπενθύμιση της ανθρώπινης ατέλειας. Οι φωνές μας δεν είναι «έτοιμες» και «πειραγμένες»· είναι γεμάτες από τη «Λάσπη» των συναισθημάτων μας. Οι άνθρωποι συνεχίζουν να τραγουδούν για την «Αγγουροντομάτα», το «Ποτήρι» και τα «Κβάντα» της δικής τους ζωής.

Η βραδιά λειτούργησε και ως ένας προάγγελος του βιβλίου «Νεγκλιζέ», που θα κυκλοφορήσει σύντομα με 34 διηγήματα, συνεχίζοντας την καταγραφή αυτών των μικρών και μεγάλων στιγμών που μας κάνουν ανθρώπους.

Ακούστηκαν μεταξύ άλλων στην «Εκπομπή»: Λάσπη / Ασφαλώς και δεν πρέπει / Με προσοχή / Πήγαινε με όπου θέλεις ταξιτζή / Αγγουροντομάτα / Το ποτήρι / Γρήγορα να γυρίζεις πίσω / Κβάντα / Ζωή σαν χώρα.

Βλάρα Αλεξία