Ακούσαμε και προτείνουμε: «Όταν η φωνή παίρνει τον χώρο: Η Νικολέττα Φιλιππάκη σε μια βραδιά χωρίς άμυνες»

Η εμφάνιση της Νικολέττας Φιλιππάκη στη νέα μουσική σκηνή «Ράδιο» στον Κεραμεικό ήταν μια όμορφη βραδιά σε ένα από εκείνα τα live που σε πιάνουν απροετοίμαστο. Μπορεί να μπήκαμε στον χώρο με μια φυσική επιφύλαξη, όπως συμβαίνει συχνά σε καινούργιες μουσικές σκηνές και σε φρέσκες προσπάθειες, όμως από την πρώτη κιόλας νότα συνέβη το αναπόφευκτο: η φωνή της γκρέμισε κάθε αντίσταση. Ένα ηχόχρωμα τόσο βαθύ και αληθινό, που μοιάζει να μη χρειάζεται καν μικρόφωνο για να αγγίξει τον ακροατή.

Το πρόγραμμα που παρουσίασε ήταν ένας συναισθηματικός διάδρομος με απρόβλεπτες καμπές. Από τον Πλέσσα και τον Κραουνάκη μέχρι τον Καραμουρατίδη, τον Κιντάτο και τον Μερτζάνο, η Φιλιππάκη απέδειξε ότι δεν την ενδιαφέρει να ταιριάξει σε ένα μουσικό «κουτάκι». Αντίθετα, πηγαίνει από ύφος σε ύφος με άνεση, χωρίς να χάνει ποτέ τη δική της σφραγίδα. Οι επιλογές της δεν έμοιαζαν με ασφαλείς επιτυχίες, αλλά με προσωπικές καταθέσεις, σχεδόν σαν να τις ξεδιπλώνει μπροστά μας για πρώτη φορά.

Από τις πιο δυνατές στιγμές της βραδιάς ήταν τα δικά της τραγούδια. Στο «Μείναμε μόνοι» ο χώρος σχεδόν πάγωσε· η ερμηνεία της ήταν συγκρατημένη αλλά διαπεραστική, σαν να κρατούσε μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην εξομολόγηση και στην κραυγή. Στο «Συνέβη η ζωή» φάνηκε καθαρά η προοδευτική της ωριμότητα ως ερμηνεύτρια: μια γυναίκα που δεν φοβάται να αγγίξει τα σκοτεινά σημεία, αλλά και που ξέρει πότε να αφήσει φως να περάσει. Εκεί, ακόμη και οι τελευταίες αντιστάσεις του κοινού έπεσαν.

Το τρίο των μουσικών που τη συνόδευαν –Χρήστος Κουμούσης, Τάσος Ζαφειρίου και Εύη Κανέλλου– λειτούργησαν ως “μπάντα” και ως προέκταση της ανάσας της. Κάπου ανάμεσα στις λεπτές παρεμβάσεις του πιάνου, την ευγένεια του μπουζουκιού και τη ρυθμική ακρίβεια των κρουστών, η Φιλιππάκη έβρισκε χώρο να ανασάνει, να εκτοξευτεί, να συγκρατηθεί και να ξαναεκτοξευτεί. Το σύνολο έδινε την αίσθηση μιας παρέας που παίζει χρόνια μαζί, με πραγματική χημεία και όχι απλώς επαγγελματική ευγένεια.

Το «Ράδιο» αποδείχτηκε τελικά μια σκηνή που ταιριάζει ιδανικά σε τέτοιες εμφανίσεις: ζεστή, άμεση, με ακουστική που επιτρέπει στην ερμηνεία να ανθίσει χωρίς τεχνικά τεχνάσματα. Η Νικολέττα δεν χρειάστηκε τίποτα παραπάνω από τα βασικά για να κερδίσει τον χώρο και αυτό λέει πολλά.

Αν κάτι μένει στο τέλος της βραδιάς, είναι η αίσθηση ότι παρακολουθήσαμε μια καλλιτέχνιδα που βρίσκεται σε συνεχή άνοδο, που προδίδει τις άμυνες του κοινού με την πιο δυνατή της αλήθεια: μια φωνή που δεν ζητά πλέον επιβεβαίωση αλλά την έχει.

Βλάρα Αλεξία