Διαβάσαμε και προτείνουμε: Ο Χορός του Θανάτου της Νικόλ Άνν Μανιάτη

Το νέο βιβλίο της Νικόλ Άνν Μανιάτη, Ο Χορός του Θανάτου, που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Ψυχογιός, μιλά για την εξιχνίαση κάποιων δολοφονιών από τον αστυνόμο Χρηστίδη. Το όμορφο της ιστορίας αυτής είναι ότι το βιβλίο δεν εστιάζει μόνο στις υποθέσεις και στην εξιχνίασή τους, αλλά κυρίως δίνει βάθος στο κίνητρο που οδήγησε στις δολοφονίες και στο πώς ένας αστυνόμος, παράλληλα με μία υπόθεση, λύνει και άλλες υποθέσεις ταυτόχρονα. Η Μανιάτη καταφέρνει να διεισδύσει στον κόσμο της σύγχρονης εγκληματικότητας και όχι μόνο, και να φτιάξει ένα πλαίσιο με αστυνομικά και κοινωνικά κριτήρια τα οποία συναρπάζουν τον αναγνώστη. Οι αλλεπάλληλες εξελίξεις και η ταυτόχρονη λύση κάποιων από αυτές δίνουν τη λύτρωση που χρειάζεται ο αναγνώστης και κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον.

Κάποιες υποθέσεις είναι εφάμιλλες με το σύγχρονο κοινωνικό πλαίσιο, και βλέπουμε πως ακόμα και στα μυθιστορήματα έχει περάσει αυτή η εξέλιξη: η άνοδος της βίας, της εγκληματικότητας και η εκμετάλλευση νεαρών κοριτσιών. Ίσως το τελευταίο θέμα να υπάρχει χρόνια, αλλά έχει πάρει μία άλλη εκδοχή που βαραίνει τον ψυχικό κόσμο των ανθρώπων. Εξάλλου, η ψυχική υγεία είναι πρωτεύον και μείζον θέμα στη σύγχρονη κοινωνία μας. Εξελίσσεται και μεταλλάσσεται, αλλά αυτό που παραμένει ίδιο είναι το πρόβλημα και ο βαθμός του, που διογκώνεται ή ελαττώνεται ανάλογα με το περιβάλλον όπου ζει το άτομο.

Η εξιχνίαση των υποθέσεων άλλοτε είναι εύκολη, άλλοτε πάλι δεν είναι, και πολλές φορές μπαίνει και ο προσωπικός παράγοντας, τον οποίο ο Χρηστίδης και η Μανιάτη ως εκ τούτου αφήνουν αμετάβλητο. Πολύ όμορφες περιγραφές, και καμιά φορά εκεί που έρχεται η ένταση, η Μανιάτη φέρνει σε ισορροπία το βιβλίο με πολύ όμορφες περιγραφές και με πολύ όμορφα ενδόμυχα στοιχεία.

Πολλές φορές αφουγκράζεται τον ήρωα, άλλες πάλι μιλάει για το εξωτερικό περιβάλλον, χωρίς όμως να παρακωλύει την υπόθεση και χωρίς να χάνει χρόνο με ανώφελες περιγραφές και αυτό είναι ίσως που το κάνει ακόμη πιο ενδιαφέρον. Προσωπικά, μου άρεσε που δεν ασχολήθηκε μόνο με μία υπόθεση και που συνέδεσε τη μία με την άλλη. Το μόνο αρνητικό ίσως που θα λέγαμε είναι ότι η εξιχνίασή τους γίνεται με πολύ εύκολο τρόπο και δεν “χάνει” χρόνο σε αυτό, οπότε υπάρχει οικονομία γραφής.

Αν ψάχνετε ένα ωραίο μυθιστόρημα γρήγορης και έξυπνης γραφής, με ευφυή στοιχεία και τρικ αστυνομικού μυθιστορήματος, είναι μία εξαιρετική επιλογή, καθώς θα το διαβάσετε απνευστί!

Βλάρα Αλεξία