Είδαμε και προτείνουμε: Alice Under-ground στο Kukaracha theaterspace

 

Το «Alice Under-ground» είναι από εκείνες τις παραστάσεις που δεν προσπαθούν να σε εντυπωσιάσουν με μεγάλα σκηνικά, αλλά με την ίδια τη φαντασία. Αυτό που είδα ήταν μια «Αλίκη» αλλιώς: σκοτεινή, υπόγεια και πολύ πιο κοντά στη μνήμη και στην παραίσθηση παρά στο παραμύθι που ξέρουμε.

Η χρήση της κάμερας ήταν από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία. Οι ηθοποιοί έπαιζαν ταυτόχρονα πάνω στη σκηνή και μπροστά σε έναν μικρό φακό που μεγεθύνεται στον τοίχο(κούτα), σαν να βλέπουμε δύο παραστάσεις την ίδια στιγμή, τη ζωντανή και την «αρχειοθετημένη». Αυτό δημιουργούσε ένα πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι ανάμεσα στο τι είναι πραγματικό και τι κατασκευασμένο.

Εξίσου εντυπωσιακό ήταν το πώς άλλαζαν τις φωνές τους. Με τη βοήθεια ενός συνθεσάιζερ – ή κάποιου παρόμοιου εργαλείου – η φωνή γινόταν άλλοτε βαριά και αλλόκοτη, άλλοτε παιδική, άλλοτε τελείως μηχανική. Έτσι «γέννησαν» επί σκηνής έναν ολόκληρο κόσμο: από το κρανίο του Άμλετ μέχρι μια σαρανταποδαρούσα-βασίλισσα, με τρόπους απλούς αλλά ευρηματικούς.

Όλα τα «σκηνικά» ήταν στην ουσία απλά αντικείμενα: χαρτόνια, κούτες, κομμάτια υλικού που με το κατάλληλο φως και ήχο μεταμορφώνονταν σε κάτι ολοκαίνουργιο κάθε φορά. Τίποτα δεν ήταν αυτό που έμοιαζε, και αυτό ήταν το πιο ωραίο σημείο της παράστασης: σε έκανε να ξαναδείς τα πιο καθημερινά αντικείμενα σαν να έχουν ψυχή και ιστορία.

Η αίσθηση που μου έμεινε είναι ότι παρακολούθησα μια παράσταση-εργαστήριο μνήμης. Μια Αλίκη που δεν ψάχνει πια το θαύμα, αλλά τον εαυτό της μέσα από τα θραύσματα που κουβαλάει. Και εμείς, ως θεατές, γινόμαστε κομμάτι αυτής της αναζήτησης, σαν να στεκόμαστε κι εμείς μέσα σε εκείνη την «παλιά αποθήκη» που φυλάει μισοξεχασμένες ιστορίες.

Αν σας αρέσουν οι πιο πειραματικές, ατμοσφαιρικές παραστάσεις, αυτή πραγματικά αξίζει. Είναι κάτι διαφορετικό, αλλιώς ειπωμένο, αλλά με πολλή σκηνική ευρηματικότητα και φαντασία.

Βλάρα Αλεξία