Είδαμε και προτείνουμε: Το «Σποτ» του Ζήση Ρούμπου


Το «Σποτ» του Ζήση Ρούμπου είναι μια ευχάριστη, έξυπνη και καλοκουρδισμένη κωμωδία που παίζει με την ιδέα του «προωθητικού βίντεο» για την Ελλάδα και τελικά καταλήγει να σατιρίζει με πολύ κέφι όλα όσα προσπαθούμε να κρύψουμε… ή να υπερπροβάλλουμε.

Η ιστορία στήνεται γύρω από ένα διαφημιστικό σποτ που γυρίζεται μέσα σε ένα θέατρο, με το κοινό να λειτουργεί ως κομπάρσος. Αυτή η ιδέα δίνει στην παράσταση ζωντάνια και ένα ωραίο στοιχείο συμμετοχής, χωρίς να γίνεται φορτικό. Οι χαρακτήρες, η diva τραγωδός, η νέα ηθοποιός, ο τραγουδιστής που κάνει «guest εμφάνιση», ο αγχωμένος βοηθός, ο σκηνοθέτης που ζει στο δικό του σύμπαν και ο υπεύθυνος του θεάτρου, λειτουργούν σαν μικρές καρικατούρες ενός καλλιτεχνικού μικρόκοσμου που όλοι αναγνωρίζουμε.

Οι ερμηνείες είναι δεμένες, το χιούμορ λειτουργεί, και ο ρυθμός παραμένει ζωηρός σε όλη τη διάρκεια. Η σκηνοθεσία της Σοφίας Πάσχου κρατάει τις ισορροπίες, δίνοντας σαφή εικόνα της σουρεαλιστικής κατάστασης χωρίς να χάνεται το μέτρο. Είναι από εκείνες τις παραστάσεις που σε κρατούν χαμογελαστό, χωρίς να χρειάζονται φανταχτερά μέσα ή περιττές δραματοποιήσεις.

Αυτό που μένει στο τέλος είναι μια καθαρή, ευχάριστη σάτιρα της ελληνικότητας: της υπερβολής μας, της ανάγκης μας να «πουλάμε» την τέλεια εικόνα, αλλά και της γοητείας που έχουμε όταν δεν παίρνουμε τον εαυτό μας τόσο σοβαρά.

Το «Σποτ» είναι μια παράσταση που βλέπεται πολύ άνετα, διασκεδάζει, έχει γρήγορη ροή και ωραίες στιγμές γέλιου, μια καλή πρόταση για όποιον θέλει μια ελαφριά, έξυπνη και καλοπαιγμένη κωμωδία αυτή τη σεζόν. 


Ομάδα OpenMind

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μαρία Σιούτα: "Επέλεξα την ηρεμία γιατί ήθελα να αποτυπώσω τη ζωή όπως πραγματικά κυλούσε τότε, με απλότητα, πίστη και αίσθηση συνέχειας χωρίς την επίγνωση του επερχόμενου τέλους".

«Ο Κος Ζυλ» σε κείμενο & σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου στο Θέατρο Πόρτα, από 27/2

Ρένα Πέτρου: "Το γεγονός ότι κάποιος άνθρωπος καταγράφει όλη την ιστορία της ζωής του, έχει από μόνο του μεγάλη αξία".

Νατάσα Βραχλιώτη: "Το βιβλίο, όπως και κάθε βιβλίο από μόνο του έχει τη δύναμη να μεταμορφώσει!"

Παρασκευή Λεβεντάκου: "Η λεκτικοποίηση του βιωμένου έρωτα και της ακόμη πιο βιωμένης απώλειάς του λειτουργεί σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης".