Γιώργος Καζαντζής: "Προσπαθώ πάντα, αναζητώντας τον προσωπικό μου ήχο χωρίς προκαταλήψεις και περιορισμούς, να χρησιμοποιώ εργαλεία έκφρασης βαθιά βιωμένα μέσα στην ύπαρξη μου".
Ο τίτλος «Πλανόδιος» παραπέμπει σε κάτι που ταξιδεύει, που δεν ανήκει πουθενά. Τι σημαίνει για εσάς αυτός ο τίτλος; Είναι μια μεταφορά για τη μουσική σας διαδρομή ή για την ίδια τη ζωή;
Μπορείς να το πάρεις και έτσι! Από τότε που πήρα την απόφαση να ενδυθώ το ένδυμα του δημιουργού, νιώθω οτι βρίσκομαι σε μια συνεχή περιπλάνηση αναζήτησης του εαυτού μου και της κοινωνικής μου υπόστασης. Αυτό σίγουρα είναι Χαρακτηριστικό ενός πλανόδιου δημιουργού.
Στο άλμπουμ συνυπάρχουν τρεις διαφορετικοί στιχουργοί, ο Ισαάκ Σούσης, η Ναντίνα Κυριαζή και ο Βαγγέλης Βελώνιας. Πώς συνομιλούν μεταξύ τους οι διαφορετικοί τους κόσμοι μέσα από τη δική σας μουσική ματιά;
Η απάντηση μου περιέχεται στην ερώτησή σας. Αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν ένας δημιουργός επιλέγει να μελοποιήσει στίχους διαφορετικών στιχουργών, βρίσκει εκείνη την κοινή ρίζα, καταρχήν ποιητικά και κατά δεύτερον μουσικά, που τους συνδέει. Εάν αυτό συμβαίνει και στον "Πλανόδιο" τότε η δουλειά μας βρίσκεται σε καλό δρόμο.
Τα τραγούδια του Πλανόδιου έχουν μια αίσθηση ελευθερίας, με επιρροές που κινούνται από την Ανατολή ως τον ηλεκτρισμό της σύγχρονης σκηνής. Πώς βρήκατε αυτή την ισορροπία ανάμεσα στο οικείο και το απρόβλεπτο;
Αυτό δεν είναι αυτοσκοπός, απλά προκύπτει. Προσπαθώ πάντα, αναζητώντας τον προσωπικό μου ήχο χωρίς προκαταλήψεις και περιορισμούς, να χρησιμοποιώ εργαλεία έκφρασης βαθιά βιωμένα μέσα στην ύπαρξη μου.
Συνεργαστήκατε με τους Μωζάικ, μια μπάντα με ιδιαίτερο ήχο και ενεργητικότητα. Τι σας κέρδισε σε αυτή τη συνάντηση και πώς επηρέασε το τελικό αποτέλεσμα;
Η πρόταση έγινε από τους ίδιους και το θεώρησα παράσημο για μένα γιατί τους εκτιμώ πάρα πολύ. Είναι μια μπάντα πραγματικά με ιδιαίτερο ήχο, με εξαιρετική συνοχή και με διάθεση εξέλιξης του μουσικού έργου που πραγματεύονται. Επίσης υπάρχει από πλευράς τους επαγγελματική συνέπεια και ήθος. Η συνεργασία μου μαζί τους ήταν σχολείο για μένα αν και ανήκουμε σε διαφορετικές μουσικές γενιές.
Λέτε πως κάθε τραγούδι είναι ένα μικρό θεατρικό. Τι σας εμπνέει περισσότερο: η μελωδία, η ιστορία ή ο άνθρωπος που θα την ερμηνεύσει;
Τον όρο αυτό τον χρησιμοποίησα για να εξηγήσω τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζω και οραματίζομαι την ενορχήστρωση ενός κομματιού. Δηλαδή φαντάζομαι τα μουσικά όργανα και την φωνή να είναι ηθοποιοί με ρόλους σε μια ιταλική θεατρική σκηνή. Το τραγούδι στην πρωτόλεια του μορφή, και έχει λόγο σαν μία οντότητα, μου υποδεικνύει το ίδιο για το χειρισμό της μελωδίας σε σχέση με το στίχο και για το ποιος τραγουδιστής θα μπορεί να το ερμηνεύσει.
Οι ερμηνευτές του άλμπουμ είναι εξαιρετικοί και πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους, από τη Σόνια Θεοδωρίδου και τον Βασίλη Σκουλά μέχρι τη Νατάσσα Μποφίλιου και τη Μαρία Παπαγεωργίου. Πώς επιλέγετε ποια φωνή «ταιριάζει» σε κάθε τραγούδι;
Αυτό που σας είπα και πριν, δηλαδή αφουγκράζομαι το τραγούδι και κάνω αυτό που μου ζητά.
Υπάρχει ένα είδος «μυσταγωγίας» στη μουσική σας, μια ατμόσφαιρα σχεδόν κινηματογραφική. Πώς γεννιέται αυτό το συναίσθημα στη σύνθεση; Είναι κάτι που προκύπτει οργανικά ή το αναζητάτε συνειδητά;
Θα σας πω αυτό και θα καταλάβετε. Από τα πρώτα μου βήματα στην μουσική με συνάρπασε η κινηματογραφική μουσική. Επειδή πάντα είχα συνείδηση που βρίσκομαι γεωγραφικά αλλά και καλλιτεχνικά, όταν επρόκειτο να ενορχηστρώςω τα κομμάτια μου, φανταζόμουν κινηματογραφικές εικόνες-ατμόσφαιρες και τις έντυνα με μουσική. Νομίζω ότι αυτό απαντά ουσιαστικά στην ερώτησή σας.
Ο δίσκος παρουσιάστηκε πρόσφατα στον Σταυρό του Νότου, με μια μεγάλη ομάδα ερμηνευτών. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία για εσάς; Τι σημαίνει να βλέπετε τη μουσική σας να γίνεται «γιορτή» επί σκηνής;
Όντως ήτανε μεγάλη γιορτή και μεγάλη χαρά για όλους μας. Εισέπραξα πολύ αγάπη και σεβασμό από όλους που πιστέψτε με εκεί που είμαι μακριά απομονωμένος στην Θεσσαλονίκη, τα έχω πολύ ανάγκη.
Στη διαδρομή σας έχετε υπηρετήσει τη μουσική με συνέπεια και χαμηλούς τόνους, χωρίς να ακολουθείτε τις τάσεις. Ποια είναι, για εσάς, η θέση του δημιουργού σήμερα μέσα σ’ ένα μουσικό τοπίο που αλλάζει συνεχώς;
Νομίζω πάντα ότι η θέση του δημιουργού είναι να βάλει με το έργο του ένα καινούργιο λιθαράκι στο γενικό οικοδόμημα της τέχνης. Εάν το λιθαράκι που βάζει δεν έχει το προσωπικό του ύφος και απλά μιμείται ή αντιγράφει κάτι άλλο, τότε το οικοδόμημα δεν προχωράει, δεν παράγει ζωτικό οξυγόνο για τον κόσμο που το έχει ανάγκη. Το γόνιμο δημιουργικό έργο παράγεται με όραμα και το όραμα δημιουργείται από τη συνειδητοποίηση της απόστασης που χωρίζει την μηδαμινότητα μας από το απόλυτο.. Γι’ αυτό ο δημιουργός θα πρέπει πάντα να συνειδητοποιεί ότι είναι γυμνός μπροστά στο χάος της δημιουργίας και από το μηδέν να ξεκινάει να ενδυθεί. Εάν ξεκινά να δημιουργεί έχοντας την αίσθηση της ανωτερότητας και της παντοδυναμίας είναι σίγουρο ότι θα παραμείνει γυμνός.
Αν ο Πλανόδιος είχε πρόσωπο ή εικόνα, πώς θα τον περιγράφατε; Πού ταξιδεύει, τι κουβαλά και τι αφήνει πίσω του;
Καταρχήν κατά την γνώμη
μου είναι πολύ αξιόλογη η εικαστική προσέγγιση που έκανε στο εξώφυλλο μας ο
Πάνος Ανδριανός. Ο πλανόδιος είναι ένας περιπλανώμενος μουσικός δημιουργός, που
αντλεί θέματα και ερεθίσματα από τις ανάγκες και τις αναζητήσεις των απανταχού
ευαίσθητων ανθρώπων, τα βιώνει βαθιά μέσα του, τα κουβαλά, τα κάνει μουσική και
τα επιστρέφει με ποιητική μορφή, σαν τροφή ψυχής, στους αποδέκτες τους.
Βλάρα Αλεξία
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου