Είδαμε και προτείνουμε: « ΜΝΗΜΗ | ΛΗΘΗ » του Δημήτρη Δημητριάδη σε σκηνοθεσία Aλίκης Στενού

Η παράσταση Μνήμη | Λήθη είναι από τις παραστάσεις-εμπειρία. Από τα πρώτα λεπτά σε τυλίγει μια σιωπηλή, υπόγεια ατμόσφαιρα, σαν να μπαίνεις σε έναν χώρο όπου ο χρόνος έχει σταματήσει ή διαστέλλεται. Είναι μια παράσταση που σε αφήνει να τη νιώσεις.

Η ζωντανή μουσική, δίνει παλμό. Άλλοτε γίνεται ανάσα και άλλοτε καρδιοχτύπι, κι αυτό δίνει στην παράσταση μια βαθιά σωματική ποιότητα. Οι μουσικοί είναι πραγματικά εξαιρετικοί: υποστηρίζουν τη δράση χωρίς να την καλύπτουν, δημιουργούν έναν ηχητικό χώρο που σε μεταφέρει συνεχώς από τη μνήμη στη λήθη και πίσω.

Οι τρεις ερμηνείες είναι χορταστικές, γεμάτες ένταση χωρίς κραυγή, γεμάτες βάθος χωρίς επιτήδευση. Η κινησιολογία τους δουλεμένη, με ακρίβεια αλλά και με εκείνη τη μικρή αίσθηση αβεβαιότητας που ταιριάζει στον μεταιχμιακό κόσμο του Δημητριάδη.

Και ναι όλες οι ηθοποιοί κουβαλάνε το κείμενο στο σώμα τους, με μια παρουσία που τραβάει το βλέμμα χωρίς προσπάθεια. Το σώμα τους γίνεται πράγματι «ιστορία», όπως λέει το κείμενο.

Η Αλίκη Στενού στήνει μια παράσταση λιτή αλλά γεμάτη. Δεν υπερφορτώνει τίποτα, αφήνει τον λόγο του Δημητριάδη να αναπνέει, και τον συνδέει με μια σωματικότητα που τον ανανεώνει. Νιώθεις ότι βλέπεις κάτι εξαιρετικά προσωπικό, κάτι που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει αλλά να ακουμπήσει.

Τελικά, το Μνήμη | Λήθη μιλάει για το πώς κουβαλάμε ό,τι είμαστε: όσα θυμόμαστε και όσα νομίζουμε ότι έχουμε ξεχάσει. Είναι μια παράσταση ατμοσφαιρική, με αισθητική συνέπεια και συναισθηματικό βάθος, που φεύγοντας τη σκέφτεσαι γιατί προσπαθεί να κάνει θόρυβο, αλλά γιατί καταφέρνει να αφήσει κάτι σιωπηλό μέσα σου.

Ομάδα OpenMind