Είδαμε και προτείνουμε: «Αι Γυμνισταί» του Γιώργου Σίμωνα στο Rabbithole

Υπάρχουν παραστάσεις που δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με φανφάρες, αλλά με μια απλή, αφοπλιστική αλήθεια: πως η ζωή, όσο κι αν μας βαραίνει, παραμένει υπέροχα απρόβλεπτη. Το «Αι Γυμνισταί» είναι ακριβώς αυτό. Μια μικρή, φωτεινή ιστορία για το γήρας που δεν το βάζει κάτω, για την επιθυμία που δεν σβήνει και για τον έρωτα που, ευτυχώς, δεν γνωρίζει ηλικίες.

Δύο ηλικιωμένες γυναίκες συναντούν τυχαία δύο μεσήλικες γυμνιστές στην παραλία και ένα απλό κάλεσμα για ένα ραντεβού μετατρέπεται σε ολόκληρο υπαρξιακό σύμπαν: φόβοι, ανασφάλειες, απώλειες φίλων, το σώμα που προδίδει, οι σκέψεις που τρέχουν πιο γρήγορα από τα πόδια, τα χάπια που δεν τελειώνουν ποτέ. Η στιγμή που η μία βγάζει «τα όπλα» της για το ραντεβού, είναι από τις πιο έξυπνες και καλοδουλεμένες κορυφές της παράστασης. Γέλιο, ντροπή, τρυφερότητα, όλα μαζί, τόσο ανθρώπινα.

Το έργο μιλάει για ανθρώπους που, παρά το βάρος του χρόνου, θέλουν να ζήσουν ξανά. Να ερωτευτούν, να ρισκάρουν, να κάνουν ότι δεν τόλμησαν ποτέ. Με χιούμορ που ακουμπά στη λεπτή γραμμή του σαρκασμού και με μια αθωότητα σπάνια στο θέατρο, οι δύο ηθοποιοί αλλάζουν ρόλους με τέτοια ευκολία και ρυθμό που η ιστορία αποκτά κάτι από την αυθάδεια και την αισθητική παιχνιδιάρικη αστικότητα.

Και κάπου εκεί, διακριτικά, υπάρχει και η σερβιτόρα, σιωπηλή, πάντα παρούσα, ένας παρατηρητής της ζωής των άλλων, που όμως με τον τρόπο της συμμετέχει στο όλο σκηνικό. Εκείνη ακριβώς η σιωπή της λειτουργεί σαν σχόλιο: όλοι είμαστε θεατές των ξένων επιθυμιών, αλλά πόσο τολμάμε να κυνηγήσουμε τις δικές μας;

Το «Αι Γυμνισταί» είναι μια ζεστή, αστεία, ανακουφιστικά αληθινή παράσταση. Ανυψώνει τα γηρατειά, διαλύει την ντροπή, αποθεώνει την ανθρώπινη ανάγκη για επαφή.

Και κυρίως: μας θυμίζει πως ποτέ δεν είναι αργά να πεις “ναι” στη ζωή.

Αξίζει και με το παραπάνω, να τη δείτε!