Είδαμε και προτείνουμε: «Είσαι Μουσική» του Δημήτρη Καρά

 

Υπάρχουν παραστάσεις που δεν έχουν τα πλουμιστα σκηνικά, τα μεγάλα ονόματα, δεν είναι υπερπαραγωγές και τελικά σε ενθουσιάζουν εκεί που δεν το περιμένεις. Το «Είσαι Μουσική» ήταν ακριβώς αυτό: μια μικρή, αθόρυβη έκπληξη, που άνοιξε μπροστά μας έναν ολόκληρο κόσμο από μνήμες, πληγές και τρυφερότητα. Ένας μονόλογος που ξεκινά απλά, αλλά καταλήγει να σε ταξιδεύει βαθιά, ίσως πιο βαθιά απ’ όσο είσαι προετοιμασμένος.

Στο κέντρο όλων, η εξαιρετική Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη, μια ερμηνεύτρια που καταφέρνει με αξιοθαύμαστη φυσικότητα να κινείται ανάμεσα στο χιούμορ, τη συγκίνηση, τον φόβο και την παιδική αθωότητα. Είναι από τις φορές που βλέπεις μια ηθοποιό να ζει αυτό που αφηγείται. Χρωμάτιζε τη φωνή της με τρόπο σχεδόν μουσικό, άλλαζε εποχές και ηλικίες χωρίς καμία υπερβολή, και πρόσφερε στο κοινό μια αλήθεια που δεν γυαλίζει αλλά πονάει όμορφα.

Το κείμενο, βαθιά προσωπικό και ταυτόχρονα οικουμενικό, μίλησε για την παιδική ματιά απέναντι σε μια μητέρα που παλεύει με τη νευρική ανορεξία, μια μάχη σιωπηλή, που αφήνει ίχνη παντού. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σκοτεινή οικογενειακή διαδρομή, η μουσική έγινε φως, έγινε παρηγοριά, έγινε ο τρόπος να ειπωθούν όσα δεν μπορούσαν να σχηματιστούν σε λέξεις. Η σκηνοθεσία αξιοποίησε έξυπνα τις προβολές, το φως και τη σκιά, το σκηνικό έμοιαζε να ανασαίνει μαζί με την ηρωίδα, να ακολουθεί τις μεταμορφώσεις του νου της.

Και κάπως έτσι, χωρίς τυμπανοκρουσίες, η παράσταση μας συγκίνησε βαθιά. Μας θύμισε πως ό,τι ζήσαμε μας πλάθει, πως η μνήμη είναι και μαχαίρι και βάλσαμο, και πως τελικά η συγχώρεση ίσως είναι το μόνο καταφύγιο που έχουμε.

Το «Είσαι Μουσική» είναι μια κατάβαση στη μνήμη και μια ανάδυση στο φως. Και η Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη είναι λόγος από μόνη της να το δει κανείς.

Πραγματικά αξίζει να το παρακολουθήσουν όσο περισσότεροι γίνεται.