Είδαμε και προτείνουμε: Εκάβη – Στη σκιά της Πολιτείας στο Ηρώδειο

Η «Εκάβη – Στη σκιά της Πολιτείας» του Στάθη Λιβαθινού αποτέλεσε μια μεγάλη θεατρική στιγμή και έναν ιδανικό αποχαιρετισμό του Ηρωδείου πριν από το κλείσιμό του για τις εργασίες αναστήλωσης. Η παράσταση συνδύασε τον λόγο του Ευριπίδη με τη φιλοσοφική σκέψη της Πολιτείας του Πλάτωνα και ανέδειξε με δύναμη τη διαχρονική σύγκρουση ανάμεσα στη δικαιοσύνη, την εκδίκηση, τη βία και την ανθρώπινη ευθύνη.

Η σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθινού είχε σαφή καλλιτεχνική ταυτότητα, υψηλή αισθητική και απόλυτη συνοχή. Κάθε σκηνή υπηρετούσε το κεντρικό νόημα του έργου και κάθε σκηνική εικόνα λειτουργούσε με ακρίβεια και ουσία.

Οι ερμηνείες είχαν ποιότητα, ένταση και αλήθεια. Η Μαρία Σαββίδου παρέδωσε μια σπουδαία Εκάβη, γεμάτη πόνο, αξιοπρέπεια και τραγική δύναμη. Ο Αντώνης Γιαννάκος ως Πολύδωρος, η Πολυξένη Παπακωνσταντίνου ως Πολυξένη, ο Γιώργος Δαμπάσης ως Οδυσσέας, ο Νίκος Καρδώνης ως Ταλθύβιος, ο Άρης Τρουπάκης ως Αγαμέμνων και ο Νέστορας Κοψιδάς ως Πολυμήστωρ συγκρότησαν ένα εξαιρετικό καστ με ουσιαστικές και απόλυτα ισορροπημένες ερμηνείες. Ο Χορός, με τις Άννα Μάγκου, Λίλλυ Μελέμε, Ερατώ Πίσση, Θεοδοσία Σαββάκη και Βιργινία Ταμπαρόπουλου, πρόσφερε ρυθμό, εκφραστικότητα και συγκίνηση, αποτελώντας οργανικό μέρος της δραματουργίας.

Οι μάσκες αποτέλεσαν ένα από τα πιο δυνατά σκηνικά στοιχεία της παράστασης. Ενίσχυσαν τον συμβολισμό του έργου, ανέδειξαν τη διαχρονικότητα της τραγωδίας και υπενθύμισαν ότι η βία, η εξουσία και η ανθρώπινη ύβρις αλλάζουν πρόσωπα, αλλά όχι ουσία.

Η κορύφωση της παράστασης άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα. Το γέλιο της Εκάβης έσκισε τον αέρα του Ηρωδείου και προκάλεσε ανατριχίλα σε ολόκληρο το θέατρο. Η απόλυτη σιωπή των θεατών επιβεβαίωσε τη δύναμη αυτής της τελευταίας σκηνής.

Η τελευταία θεατρική παράσταση πριν από την αναστήλωση του Ηρωδείου άξιζε τον ιστορικό χαρακτήρα της. Η «Εκάβη – Στη σκιά της Πολιτείας» πρόσφερε υψηλή αισθητική, σπουδαίες ερμηνείες, σκηνοθετική πληρότητα και βαθύ προβληματισμό. Η αυλαία έπεσε σε έναν χώρο που αποτελεί διαχρονικό σύμβολο του ελληνικού πολιτισμού, αφήνοντας την προσδοκία να επιστρέψει σύντομα ανανεωμένος και εξίσου ζωντανός.