Εμμανουέλα Νινιράκη: "Εμείς φτιάχνουμε τραγούδια και τα αφήνουμε να πετάξουν στο σύμπαν και να πάρουν το δρόμο τους, να αγαπηθούν και να συντροφεύσουν άλλους ανθρώπους στις στιγμές τους".

Η «Μελίνα» της Εμμανουέλας Νινιράκη, σε μουσική του Γιώργου Καζαντζή και στίχους του Κώστα Φασουλά, λειτουργεί περισσότερο ως εσωτερικό τοπίο παρά ως συγκεκριμένο πρόσωπο· μια συμβολική φιγούρα μνήμης, απώλειας και αυτογνωσίας. Η ερμηνεύτρια μιλά για το τραγούδι ως αφήγηση ζωής, όπου η φωνή δεν επιδεικνύεται αλλά αφηγείται, ισορροπώντας ανάμεσα στη σιωπή και στο συναίσθημα, συνεχίζοντας δημιουργικά το αισθητικό σύμπαν που άνοιξε ο δίσκος Blue.

Εμμανουέλα Νινιράκη

Η «Μελίνα» μοιάζει περισσότερο με σύμβολο παρά με συγκεκριμένο πρόσωπο,μια μνήμη, μια απώλεια, μια εσωτερική αλήθεια. Εσείς, όταν ερμηνεύετε το τραγούδι, ποια «Μελίνα» κουβαλάτε μέσα σας;

Για μένα η Μελίνα είναι μια γυναίκα, ένα κορίτσι, μια “ελαφίνα” που πάντα βρίσκει παρθένο έδαφος να πατήσει όσο σκοτεινό κι αν μοιάζει το δάσος. Είναι μια μορφή που έχει τη δύναμη να πει “χαλάλι” στον εαυτό της και τις επιλογές της.

Μετά το άλμπουμ Blue, συνεχίζετε τη συνεργασία σας με τον Γιώργο Καζαντζή, αλλά αυτή τη φορά με στίχους του Κώστα Φασουλά. Τι διαφορετικό έφερε αυτή η νέα συνάντηση στον τρόπο που προσεγγίζετε ερμηνευτικά το συναίσθημα;

Οι συνεργασίες συνεχίζουν να είναι γόνιμες, όταν πίσω τους υπάρχει αγάπη, χημεία και πραγματική σύνδεση. Ο Γιώργος Καζαντζής είναι ένας συνθέτης που μοιάζει να έχει ένα μαγικό ραβδί, έχει φτιάξει ένα δικό του μουσικό σύμπαν με απίστευτη μαστοριά και ομορφιά. Αγαπούσα τα τραγούδια του από 15 χρονών. Κάποια στιγμή -το 2024- οι δρόμοι μας έσμιξαν και τον γνώρισα και ως άνθρωπο, πέρα από καλλιτέχνη. Τότε κατάλαβα από που πηγάζει η ομορφιά της μουσικής του. Τραγουδήσαμε παρέα, μοιραστήκαμε ιστορίες και κάπως έτσι πηγαία γεννήθηκαν και τα τραγούδια μας. Πρώτα ο δίσκος μας “Blue” σε στίχους της σπουδαίας μας στιχουργού - ποιήτριας Ελένης Φωτάκη κι έπειτα η “Μελίνα” σε στίχους του μοναδικού Κώστα Φασουλά. Κι άλλο δώρο! Μια νέα συνάντηση που νιώθω πως θα φέρει κι άλλα τραγούδια. Τους στίχους της Μελίνας, τους διάβασα 100 φορές, δεν ήταν εύκολο να τους προσεγγίσεις, μπήκα στον κόσμο τους κι ήθελα να μιλήσω για κάθε Μελίνα, να πω την αλήθεια της. 

Το Blue είχε μια έντονη αίσθηση εσωτερικότητας, μοναξιάς και υπόγειας ευαισθησίας. Θεωρείτε πως η «Μελίνα» αποτελεί φυσική συνέχεια εκείνου του μουσικού κόσμου ή ένα νέο, διαφορετικό κεφάλαιο;

Το “Blue” το βλέπω σαν ένα μικρό διαμάντι που θα το ‘χω πάντα στην καρδιά μου. Ήταν τιμή μου που τραγούδησα αυτά τα σπουδαία τραγούδια, ήταν μεγάλη τραγουδιστική πρόκληση και πιστεύω ό,τι μου άνοιξε νέους ερμηνευτικούς ορίζοντες, που συνδυάζουν τον λυρισμό με τη λαϊκότητα. Όσο για τη Μελίνα, θα έλεγα πως ναι, είναι συνέχεια του μουσικού τοπίου που έχουμε φτιάξει με τον Γιώργο Καζαντζή δισκογραφικά, παρόλο που ηχητικά κινείται σε διαφορετικό ύφος από το Blue.

Η φωνή σας συχνά λειτουργεί σαν αφηγηματικό όργανο, σχεδόν κινηματογραφικά. Πώς δουλεύετε πάνω στη σιωπή, στις παύσεις και στη λεπτότητα της ερμηνείας ώστε να μεταφέρεται το συναίσθημα χωρίς υπερβολή;

Τι ωραίο σχόλιο! Μ’ αρέσει αυτό που λέτε: “σχεδόν κινηματογραφικά”. Έτσι αντιλαμβάνομαι κι εγώ τα τραγούδια, σαν ιστορίες που πρέπει να τις μεταφέρω, να τις αφηγηθώ, να δημιουργήσω τις σκηνές που περιγράφουν οι στίχοι. Πώς δουλεύω ε; Κάνω αυτό που νιώθω, δεν σχεδιάζω το τραγούδισμά μου. Δεν έχω στο νου μου να κάνω κι αυτό, να κάνω και το άλλο, ό,τι μου βγει πηγαία.

Το video clip γυρίστηκε στο δάσος του Ρούβα στην Κρήτη, έναν τόπο με έντονη φυσική και συμβολική δύναμη. Πώς επηρέασε το τοπίο τη σύνδεσή σας με το τραγούδι και τη συναισθηματική του ατμόσφαιρα;

Το βίντεοκλιπ ενός τραγουδιού είναι μια ακόμη καλλιτεχνική προέκταση, είναι μια μορφή έκφρασης που μιλά με τα χρώματα και με την “ατμόσφαιρα” που διαμορφώνει, συμπληρώνει το έργο. Στην περίπτωση της Μελίνας, δείχνει ακριβώς αυτό που νιώθω για το τραγούδι: τη διαδρομή, το παιχνίδι της ζωής, την αναπόληση και τον απολογισμό.

Έχετε μια διαδρομή που ενώνει τη μουσική, την ποίηση και τη γραφιστική τέχνη. Νιώθετε πως όλα αυτά επικοινωνούν μεταξύ τους όταν δημιουργείτε ή όταν ερμηνεύετε ένα τραγούδι όπως η «Μελίνα»;

Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι πολλά πράγματα. Οι σπουδές μου στο πολυτεχνείο με εξέλιξαν και με έκαναν πιο ικανή να διαχειριστώ την εργασία μου στο χώρο της μουσικής, η γραφιστική και η ποίηση είναι κάτι που αγαπώ επίσης και τελικά είναι όψεις του ίδιου νομίσματος: της ανάγκης μου να δημιουργώ και να εκφράζομαι. Όλα με έχουν διαμορφώσει και με αποτελούν, οπότε σίγουρα επηρεάζουν και την ερμηνεία μου όχι μόνο στο τραγούδι, αλλά στο πως ερμηνεύω και αντιλαμβάνομαι την ίδια τη ζωή. Αν τραγουδούσα το ίδιο τραγούδι 10 χρόνια πριν, δηλαδή, χωρίς τα σημερινά μου βιώματα, θα ήμουν ένας άλλος άνθρωπος που θα αντιλαμβανόταν τους στίχους αλλιώς και θα τους απέδιδα διαφορετικά.

Στο Blue κυριαρχούσε το στοιχείο της εύθραυστης ανθρώπινης σχέσης και της υπαρξιακής αναζήτησης. Πιστεύετε πως σήμερα το κοινό αναζητά περισσότερο τραγούδια που «εξομολογούνται» παρά τραγούδια που απλώς εντυπωσιάζουν;

Να πω την αλήθεια, δεν ξέρω τι αναζητά το κοινό, εγώ κάθε μέρα παλεύω να ανακαλύψω τι ψάχνω εγώ. Τώρα, απαντώντας στην ερώτησή σας, το κοινό -τουλάχιστον αυτό που εμένα μ’ αφορά- αναζητά την ειλικρίνεια και το αληθινό συναίσθημα που μεταφέρεται μέσα από τα τραγούδια. Όταν ο “εντυπωσιασμός” είναι κατα παραγγελία, δεν πληροί τη βασικότερη δημιουργική προϋπόθεση για μένα: ότι τα τα τραγούδια γεννιούνται από την ανάγκη μας, επειδή δεν ξέρουμε τι άλλο να κάνουμε, επειδή κάτι μας πονάει, κάτι μας ενθουσιάζει, επειδή είναι η αλήθεια μας. Ο δίσκος μας “Blue” έχει μέσα τραγούδια που φτιάχτηκαν από ανθρώπους, για ανθρώπους, χωρίς στρατηγικές. 

Έχετε ήδη συνεργαστεί με σημαντικούς δημιουργούς και έχετε κινηθεί ανάμεσα στο έντεχνο τραγούδι, την ποίηση και τη μουσικοθεατρική σκηνή. Ποιο είναι το καλλιτεχνικό αποτύπωμα που θα θέλατε να αφήσει τόσο η «Μελίνα» όσο και συνολικά ο δίσκος Blue στον ακροατή;

Εμείς φτιάχνουμε τραγούδια και τα αφήνουμε να πετάξουν στο σύμπαν και να πάρουν το δρόμο τους, να αγαπηθούν και να συντροφεύσουν άλλους ανθρώπους στις στιγμές τους. Σε κάθε άνθρωπο λοιπόν το αποτύπωμα που θα αφήσουν είναι διαφορετικό. Πάντως όποιο κι αν είναι, αυτό που θα ήθελα είναι να επιστρέφει ο ακροατής σ’ αυτά, ακόμη κι όταν χάνει την πίστη του στην ομορφιά του κόσμου. Πιστεύω στη μαγεία της μουσικής, πιστεύω ότι μας έχει χαριστεί για να αντέχουμε τα δύσκολα μας.