Αβραάμ Γεωργιάδης: "Όταν πρωτοξεκίνησα, είχα μια έφεση σε μια έντονη συνειρμική γραφή όπου πράγματι κυριαρχούσαν οι εικόνες και τα συναισθήματα".

Ο Αβραάμ Γεωργιάδης, μέσα από τη συλλογή Μετέωρη πόλη, χαρτογραφεί έναν ποιητικό κόσμο όπου η σύγχρονη μητρόπολη γίνεται σύμβολο υπαρξιακής αιώρησης, αποξένωσης αλλά και δυνατότητας. Με εικόνες που κινούνται ανάμεσα στο σκοτάδι και στο φως, στη μνήμη και στην τεχνολογική υπερπληροφόρηση, η ποίησή του διερευνά τον εύθραυστο άνθρωπο της εποχής μας, «μετέωρο» ανάμεσα σε ελπίδα και κατάρρευση. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο ποιητής μιλά για την πόλη ως εσωτερικό τοπίο, για τη δύναμη της εικόνας και των λέξεων, και για την ανάγκη να ξαναδούμε τον εαυτό μας μέσα στον θόρυβο της σύγχρονης πραγματικότητας.

Αν η «Μετέωρη πόλη» ήταν ένας πραγματικός τόπος, ποιος θα μπορούσε να ζει εκεί;

Ο καθένας. Όλοι μας.Μετέωρες πόλεις στην σκέψη μου είναι οι μοντέρνες μητροπόλεις και τα τεράστια οικιστικά συγκροτήματα. Είναι οι ακίνητες Συμπληγάδες Πέτρες των καιρών μας και τα μοντέρνα τείχη γύρω από αυτές είναι οι δέσμες οπτικών ινών και υπερύψηλων διαδικτυακών ταχυτήτων.

Τα ποιήματά σας μοιάζουν σαν εικόνες που κινούνται. Ποια εικόνα σας ήρθε πρώτη όταν γράφατε το βιβλίο;

Επειδή τα ποιήματα δεν γράφτηκαν σε μια συγκεκριμένη περίοδο, αλλά σε διαφορετικές χρονικές στιγμές σε βάθος κάποιων χρόνων, είναι δύσκολο να εντοπίσω τη πρώτη εικόνα. Έχω όμως την αίσθηση πως ήταν μια εικόνα η οποία μου έδωσε την ιδέα για το ποίημα Ψυχία Ελπίδας. Απεικόνιζε ένα άγαλμα σε ένα βάθρο.Από το πρόσωπο του αγάλματοςκρέμονταν παγωμένοι σταλακτίτες με φόντο μια χιονισμένη πλατεία.

Υπάρχει κάποιο ποίημα που το νιώθετε πιο “προσωπικό” από τα άλλα; Γιατί;

Θα μπορούσε να εμπίπτει σε αυτήν την κατηγορία ο Χορός ενός Ταυρομάχου το οποίο είναι και το ποίημα του οπισθόφυλλου. Βεβαίως, δεν θα μπορούσα να είμαι ποτέ ταυρομάχος, αλλά το ποίημα αυτό έχει βαθιές ρίζες σε προσωπικά βιώματα και σε δεύτερο πλάνο την αγάπη που τρέφω για την Ισπανία.

Στα κείμενά σας συναντάμε πολύ συχνά το σκοτάδι και το φως μαζί. Ποιο από τα δύο σας βγαίνει πιο φυσικά όταν γράφετε;

Το σκοτάδι και το φως  είναι μια αδιάσπαστη διαλεκτική ενότητα. Συνυπάρχουν και συγκρούονται σε μια αιώνια και αδιατάρακτη εναλλαγή. Τόσο στον φυσικό κόσμο όσο και εντός μας κυριαρχεί εναλλάξ πότε το ένα και πότε το άλλο ενώ υπάρχουν και οι ζώνες που συνυπάρχουν όπως το λυκαυγές και το λυκόφως. Η αλήθεια είναι πως ζούμε σε μια γενικότερη, θεωρώ, σκοτεινή περίοδο της ανθρωπότητας.Συνήθως λοιπόν το σημείο έναρξης είναι οι σκοτεινές σκέψεις και καταστάσεις. Όμως πάντα το βλέμμα είναι τελικά στραμμένο στο φως.

Αν η ποίηση ήταν ήχος, πώς θα ακουγόταν η δική σας;

Θα ακουγόταν σαν ένα μελαγχολικό, αλλά μελωδικό σφύριγμα. Σαν ένα πρωτόλειο μπλουζ ήκάποιο μινόρε ακόρντο.

Στο “BIG DATA” μιλάτε για έναν κόσμο γεμάτο πληροφορία. Τι νομίζετε ότι χάνει σήμερα ο άνθρωπος πιο εύκολα με τη τόση εύκολα προσβάσιμη πληροφορία;

Είναι πολύ  καλή η ερώτηση σας και ανοίγει ένα πολύ μεγάλο θέμα, το οποίο θέτω κι εγώ στο ποίημα. Επιγραμματικά ωστόσο, μπορώ να πω ότι ο σημερινός άνθρωπος χάνει την ικανότητα της κριτικής σκέψης. Χάνει επίσης την ικανότητα του να αξιολογεί και να ιεραρχεί την πληροφορίαμε αποτέλεσμα να γίνεται ευάλωτος στην κάθε λογής προπαγάνδα και ανορθολογική σκέψη οι οποίες σε μεγάλοβαθμό κατακλύζουν το διαδίκτυο. Για να μην κάνω ολόκληρη ανάλυση, θα πω μόνο ένα παράδειγμα για το που έχει οδηγήσει αυτή η έκρηξη της πληροφορίας, όχι απαραίτητα της γνώσης, και η ακραία εμπορευματοποίηση των προσωπικών δεδομένων. Έγραφε κάποτε ο Κώστας Τριπολίτης για τον δίσκο Όλα από χέρι καμένα σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου και ερμηνεία Βασίλη Παπακωνσταντίνου: «έχω τον έλεγχο των πιο κρυφών κυττάρων σου,, του οργασμού, της πείνας σου, της μάρκας των τσιγάρων σου» Περίπου 40 χρόνια πίσω όταν στην Ελλάδα ακόμη δεν ξέραμε καλά καλά τον προσωπικό υπολογιστή. Αυτός ο στίχος του Τριπολίτη, ωχριά μπροστά στις σημερινές δυνατότητες των γιγάντων του διαδικτύου και της τεχνητής νοημοσύνης οι οποίοι διαφεντεύουν κυριολεκτικά δισεκατομμύρια ανθρώπινες ζωές. Το άμεσο αποτέλεσμα, εκτός από την εμπορευματοποίηση και την εκμετάλλευση των πάντων, είναι η απογείωση της αποξένωσης και της αλλοτρίωσης, η υποβάθμιση και ο ξεπεσμός των ανθρώπινων σχέσεων. Θέματα που βρίσκονται στον πυρήνα του προβληματισμού αυτού του βιβλίου.

Όταν γράφετε, ξεκινάτε από μια λέξη, μια εικόνα ή ένα συναίσθημα;

Όταν πρωτοξεκίνησα, είχα μια έφεση σε μια έντονη συνειρμική γραφή όπου πράγματι κυριαρχούσαν οι εικόνες και τα συναισθήματα, Από τον καιρό που συστηματοποίησα κάπως το γράψιμό μου τα εργαλεία και οι εναρκτήριες αφορμές είναι οι λέξεις. Οι λέξεις που θα ντύσουν κατάλληλα τις εικόνες και θα μετουσιώσουν σε ποίησητα συναισθήματα τα οποία προφανώς εμπεριέχονται στην σκέψη μου καθ΄ όλη τη διάρκεια της συγγραφής.

Αν μπορούσατε να κρατήσετε μόνο μία λέξη από όλη τη συλλογή, ποια θα ήταν;

Τώρα που το σκέφτομαι, θα ήταν το προφανές: μετέωρη ή το ομόηχο μετέωροι. Μετέωροι εμείς, μετέωρες ζωές σε μια μετέωρη πόλη, μετέωρα και τα συναισθήματα και οι ελπίδες μαςκαι τα όνειρα μετέωρα επίσης.Μετέωροι σε μια εποχή που εμπεριέχει όλες τις δυνατότητες, είτε να πέσουμε και να τσακιστούμε είτε, τελικά, να τα καταφέρουμε και να απογειωθούμε.

 Βλάρα Αλεξία