Είδαμε και προτείνουμε: "Οι Ρήτορες" του Χριστόφορου Χριστοφή στο το Μουσείο Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών

Παρακολουθήσαμε την παράσταση "Οι Ρήτορες" του Χριστόφορου Χριστοφή στο το Μουσείο Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών και ξεχωριστή αναφορά αξίζει στον χώρο παρουσίασης. Η επιλογή του αποδείχθηκε ιδανική. Η ατμόσφαιρα του ιστορικού κτιρίου λειτούργησε τόσο ως σκηνικό, όσο και ως οργανικό κομμάτι της παράστασης. Οι τοίχοι, η ιστορία και η αίσθηση του χώρου ενίσχυσαν το παιχνίδι ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη μυθοπλασία, προσθέτοντας ένα ακόμη επίπεδο σε αυτό το «θέατρο μέσα στο θέατρο». Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις όπου ο χώρος χαρίζει στην παράσταση επιπλέον δύναμη.

Η ιστορία ξεκινά φαινομενικά απλά, με δύο ηθοποιούς που συναντιούνται για να διαβάσουν ένα νέο θεατρικό έργο. Πολύ γρήγορα όμως γίνεται φανερό ότι δεν παρακολουθούμε απλώς μια ανάγνωση, αλλά ένα παιχνίδι εξουσίας, εγωισμών, κρυμμένων επιθυμιών και προσωπικών συγκρούσεων. Το ενδιαφέρον είναι ότι όσο προχωρά η δράση, δεν ξέρεις πού τελειώνει ο ρόλος και πού αρχίζει ο πραγματικός άνθρωπος.

Το στοιχείο που μας κέρδισε περισσότερο ήταν αυτό το συνεχές «θέατρο μέσα στο θέατρο μέσα στο θέατρο». Οι ήρωες υποδύονται ρόλους, οι ρόλοι καθρεφτίζουν τις ζωές τους και τελικά ο θεατής καλείται να αναρωτηθεί αν όλοι μας, με κάποιον τρόπο, παίζουμε έναν ρόλο. Η σύνδεση του παρόντος με τις μορφές του Δημοσθένη και του υπηρέτη του λειτουργεί έξυπνα, χωρίς να γίνεται διδακτική.

Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι και η γυναικεία παρουσία του έργου. Αν και αρχικά μοιάζει να βρίσκεται στο περιθώριο, σταδιακά αποδεικνύεται πως αποτελεί τον αόρατο άξονα γύρω από τον οποίο περιστρέφονται οι σχέσεις των άλλων δύο προσώπων. Με βλέμματα, σιωπές και μικρές παρεμβάσεις, καταφέρνει να δώσει βάθος στην ιστορία.

Υπάρχουν στιγμές έντασης που σε κρατούν σε εγρήγορση, αλλά και στιγμές όπου το χιούμορ έρχεται ακριβώς την κατάλληλη στιγμή για να αποφορτίσει την ατμόσφαιρα χωρίς να ακυρώνει το δραματικό βάρος των γεγονότων.

Μια προσεγμένη δουλειά που εστιάζει στην ταυτότητα, την εξουσία του λόγου, την επιθυμία και τις αόρατες δυνάμεις που διαμορφώνουν τις ανθρώπινες σχέσεις μέχρι τη στιγμή που το παιχνίδι παύει να είναι παιχνίδι και γίνεται επικίνδυνα αληθινό. Χτίζει αργά και σταθερά ένα κλίμα αβεβαιότητας, μυστηρίου και συναισθηματικής έντασης.