Είδαμε και προτείνουμε: ΦΑΕΘΩΝ, του Δημήτρη Δημητριάδη

Η παράσταση «ΦΑΕΘΩΝ» του Δημήτρη Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Χρύσας Καψούλη και απόδοση της νέας ομάδας BONAVENTURA, επαναφέρει στη σκηνή το οικείο και το μεταμορφώνει σε έναν χώρο έντασης και αλήθειας. Το μεσοαστικό σαλόνι της οικογένειας Λομ στο βόρειο Λονδίνο γίνεται ένα μικρό σύμπαν όπου συγκρούονται το Καλό και το Κακό, η Υποταγή και η Ανυπακοή, και κάθε χαρακτήρας φέρει μέσα του τη βία, τον τρόμο και την αδιάκοπη αναζήτηση λύτρωσης που διαπερνά την καθημερινότητα.

Η παράσταση κατορθώνει να μετατρέψει την οικογενειακή καταπίεση σε σύγχρονο μύθο. Η βία φωτίζεται με ωμή ειλικρίνεια και καφκικά στοιχεία, αναδεικνύοντας την ψυχολογική ένταση και την κοινωνική διάσταση του έργου. Η διαδρομή του Λέλο, γιου καθηλωμένου στο βρεφικό του καρότσι, και η τελική του πράξη λυτρωτικής αντεπίθεσης, μετατρέπει τον μύθο του Φαέθοντα σε αλληγορία αντίστασης και ζωής: δεν καίγεται παρά μόνο ανυψώνεται.

Οι ηθοποιοί προσφέρουν μια ερμηνεία γεμάτη λεπτομέρεια και αίσθηση του ρυθμού. Ο Χριστόφορος Κώνστας ως Άμνετ Λομ αποδίδει με πυκνή ένταση την απειλητική κυριαρχία του πατέρα, ενώ η Μάγδα Κατσιπάνου ως Τζούλι εκπέμπει εύθραυστη δύναμη και υπομονή. Η Κατερίνα Κέντρου και η Κλέλια Μαμουνάκη, στους ρόλους των κοριτσιών, αποτυπώνουν με ευαισθησία την αίσθηση της υποταγής και της εσωτερικής αντίστασης, και ο Δημήτρης Βουτσής ως Λέλο καταφέρνει να συγκινεί με τη σιωπηλή αποφασιστικότητά του, μετατρέποντας κάθε λεπτομέρεια του σώματος και της φωνής σε έκφραση αλήθειας και αντίστασης.

Η σκηνοθετική ματιά της Χρύσας Καψούλη ισορροπεί τη σκληρότητα με την ποιητική ένταση του μύθου, δημιουργώντας μια θεατρική εμπειρία που συγκινεί, προκαλεί στοχασμό και αφήνει χώρο στον θεατή να αναγνωρίσει τη δύναμη της αντίστασης και την αξία της επιλογής να ζεις.

Η παράσταση λειτουργεί ως καθρέφτης της καθημερινής βίας αλλά και υπενθύμιση ότι, ακόμη και στις πιο σκοτεινές συνθήκες, η ζωή μπορεί να υπερβεί τον ζόφο με θάρρος, ελευθερία και λυτρωτική πράξη. Ακατάλληλη για ανηλίκους, αποτελεί, ωστόσο, μια αναγκαία εμπειρία για τον θεατή που επιθυμεί να δει το θέατρο ως χώρο προβληματισμού και ανθρώπινης αλήθειας.