Είδαμε και προτείνουμε: "Sisyphus - flesh and earth" στο ΡΕΚΤΙΦΙΕ Κέντρο Έρευνας Μεικτών Παραστατικών Τεχνών

 

Στο «Sisyphus – flesh and earth» δεν είδαμε έναν μύθο να αναπαρίσταται, είδαμε έναν άνθρωπο να εκτίθεται. Η παράσταση μας κέρδισε γιατί δεν προσπάθησε να μας εντυπωσιάσει. Δούλεψε με επιμονή και ειλικρίνεια. Ο Φάνης Κατέχος δεν παίζει τον ήρωα. Γίνεται ένας άνθρωπος που παλεύει μπροστά μας. Το σώμα του δεν δείχνει απλώς κόπο· κουβαλά μνήμη, αντίσταση, αξιοπρέπεια. Κάθε κίνηση έχει λόγο ύπαρξης. Κάθε παύση έχει ένταση.

Η σκηνοθεσία του Donald Kitt κρατά τη φόρμα αυστηρή και καθαρή. Δεν αφήνει τίποτα περιττό να ξεφύγει. Αυτή η πειθαρχία δίνει δύναμη στην ερμηνεία. Η ζωντανή μουσική λειτουργεί σαν εσωτερικός παλμός και όχι σαν συνοδεία. Ο ήχος γίνεται ανάσα και γίνεται αντίλογος.

Η παράσταση έχει ξεκάθαρη θέση. Μιλά για τον αγώνα χωρίς να τον ωραιοποιεί. Μιλά για τον φόβο χωρίς να τον κρύβει. Μιλά για την ελευθερία ως πράξη καθημερινή και επίπονη. Ο Σίσυφος εδώ δεν είναι καταδικασμένος. Είναι συνειδητός. Επιλέγει να συνεχίσει. Επιλέγει να σταθεί όρθιος.

Υπάρχουν στιγμές σκληρές και υπάρχουν στιγμές λυτρωτικές. Η επανάληψη δεν κουράζει. Δημιουργεί ρυθμό και χτίζει εμπειρία. Το τελετουργικό στοιχείο δεν απομακρύνει. Φέρνει τον θεατή πιο κοντά στον εαυτό του.

Φεύγωουμε από την παράσταση με μια καθαρή σκέψη. Ο βράχος δεν εξαφανίζεται. Ο άνθρωπος όμως αλλάζει καθώς τον σπρώχνει. Το «Sisyphus – flesh and earth» δεν είναι μια ακόμη ανάγνωση του μύθου. Είναι μια δυνατή υπενθύμιση ότι η αντοχή είναι πράξη αξιοπρέπειας και ότι ο αγώνας μπορεί να γίνει συνειδητή επιλογή.