Είδαμε και προτείνουμε: «Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» στην εκδοχή του Kip Williams στο Θέατρο Πορεία

 

Η θεατρική εκδοχή του «Πορτρέτου του Ντόριαν Γκρέι» από τον Kip Williams, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Όσκαρ Ουάιλντ, όπως παρουσιάστηκε στο Θέατρο Πορεία σε σκηνοθεσία Δημήτρης Αγιοπετρίτης Μπογδάνος, αποτελεί μια παράσταση που στηρίζεται σχεδόν ολοκληρωτικά σε ένα πρόσωπο: τη Νάντια Κοντογεώργη.

Ο θεατής παρακολουθεί μια ερμηνεία πολλαπλών ρόλων και ένα τεχνικά απαιτητικό παιχνίδι ταυτοτήτων. Η Κοντογεώργη βρίσκεται διαρκώς επί σκηνής και η κάμερα λειτουργεί ως δεύτερο βλέμμα και ως δραματουργικό εργαλείο. Ο επί σκηνής συνεργάτης χειρίζεται τη βιντεοσκόπηση και τον μηχανισμό της εικόνας, ενεργοποιώντας τις πολλαπλές εκδοχές της. Δημιουργούνται παράλληλες παρουσίες της ίδιας, μεταμφιεσμένες μορφές που προβάλλονται σε πραγματικό χρόνο και συνομιλούν με τη ζωντανή εκδοχή της. Η φωνή παραμένει δική της και ο διάλογος εκφράζει έναν εσωτερικό πυρήνα που εκδηλώνεται σκηνικά ως εξωτερική συνομιλία.

Η σκηνική σύλληψη αναδεικνύει τον κατακερματισμό της ταυτότητας και τη λατρεία της εικόνας. Ο Ντόριαν παρουσιάζεται ως σύγχρονο άβαταρ, ως επιμελημένη περσόνα που κυκλοφορεί στις οθόνες. Η τεχνολογία λειτουργεί ως ουσιαστικό σχόλιο: το πορτρέτο πολλαπλασιάζεται, προβάλλεται και μετασχηματίζεται μπροστά στα μάτια του θεατή.

Ερμηνευτικά, η Κοντογεώργη ανταποκρίνεται σε ένα εξαιρετικά απαιτητικό εγχείρημα. Οι μεταμορφώσεις της χαρακτηρίζονται από καθαρότητα, ακρίβεια στη σωματικότητα και σαφή φωνητική διαφοροποίηση. Οι εναλλαγές διατηρούν τη συνοχή της αφήγησης και υπηρετούν τη ρυθμική ένταση της παράστασης, η οποία επιλέγει μια συνειδητή, αποστασιοποιημένη παρατήρηση της ηθικής διάβρωσης του ήρωα.

Σκηνοθετικά, ο Μπογδάνος υιοθετεί τη λογική της εκδοχής Williams, με υψηλό ρυθμό και συνεχή διάδραση θεάτρου και κινηματογραφικής γλώσσας. Η σκηνή λειτουργεί ως εργαστήριο εικόνων και το αποτέλεσμα διαμορφώνεται συνεκτικό και τεχνικά άρτιο.

Συνολικά, η παράσταση συνδυάζει δεξιοτεχνία και ουσιαστικό προβληματισμό. Διατυπώνει με σαφήνεια το ερώτημα της εποχής μας: ποια μορφή αποκτά η ταυτότητα όταν η εικόνα της αυτονομείται και πώς μετασχηματίζεται ο άνθρωπος μέσα σε αυτή τη διαδικασία. Ο καθρέφτης που υψώνεται επί σκηνής αντανακλά πολλαπλές όψεις και προσφέρει ένα καθαρό, σύγχρονο σχόλιο πάνω στον μύθο του Ντόριαν Γκρέι.