Είδαμε και προτείνουμε: «Τα 21 τρίλεπτα» σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Αϊβαλιώτη στο Θέατρο Αλκμήνη

 

Στο Θέατρο Αλκμήνη παρουσιάζεται κάθε Πέμπτη η παράσταση «Τα 21 τρίλεπτα», μια σκηνική πρόταση που κινείται ανάμεσα στο θέατρο, τη μουσική και την ποίηση. Σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Αϊβαλιώτη, το έργο δομείται σε είκοσι μία αυτόνομες ενότητες των τριών λεπτών, επιχειρώντας να συμπυκνώσει συμβολικά ένα ολόκληρο εικοσιτετράωρο.

Δεν πρόκειται για μια κλασική θεατρική αφήγηση. Ο χρόνος λειτουργεί ως κεντρικός άξονας, ενώ ο λόγος, η μουσική και η σιωπή εναλλάσσονται δημιουργώντας μια τελετουργική ατμόσφαιρα. Το ημίφως των κεριών, που σβήνουν ένα-ένα πριν από κάθε τραγούδι, προσθέτει έναν συμβολικό τόνο φθοράς και μετάβασης, ενισχύοντας τη βιωματική διάσταση της παράστασης.

Κομβικό στοιχείο αποτελεί η συνύπαρξη τραγουδιών και ποιητικού λόγου. Ακούγονται στίχοι που λειτουργούν ως ενδιάμεσοι σταθμοί ανάμεσα σε διαχρονικά τραγούδια όπως το «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι». Οι επιλογές δεν υπηρετούν τη νοσταλγία ως αυτοσκοπό· αντίθετα, ενεργοποιούν προσωπικές μνήμες των θεατών, δημιουργώντας μια ήπια αλλά ουσιαστική συγκινησιακή φόρτιση.

Επί σκηνής, ο Δημήτρης Αϊβαλιώτης και η Μαρία Βούλγαρη συνδιαμορφώνουν έναν ισορροπημένο μουσικο-ποιητικό διάλογο. Η Βούλγαρη ξεχωρίζει για την εκφραστική της αμεσότητα και την ικανότητά της να μεταβαίνει από τη μία συναισθηματική κατάσταση στην άλλη με φυσικότητα, χωρίς επιτήδευση. Ο Αϊβαλιώτης λειτουργεί ως σταθερός άξονας της σκηνικής ροής, με ερμηνευτική λιτότητα και καλή αίσθηση ρυθμού. Η παρουσία ζωντανής κιθάρας με τον Λεωνίδα Καλογερά, καθώς και η εναλλαγή φωνών, από ελληνικά και ξενόγλωσσα τραγούδια, εμπλουτίζουν τη σκηνική παλέτα χωρίς να διασπούν την ενότητα.

Κάθε «τρίλεπτο» λειτουργεί σαν μια σύντομη καταγραφή διάθεσης· μια μικρή, αυτάρκης στιγμή που γεννιέται και ολοκληρώνεται μπροστά στον θεατή. Η παράσταση δεν επιδιώκει εντυπωσιασμούς. Αντίθετα, στηρίζεται στη δύναμη της απλότητας και στη χημεία των ερμηνευτών.

Τα «21 τρίλεπτα» υπενθυμίζουν διακριτικά ότι ο χρόνος της ζωής δεν μετριέται μόνο σε μεγάλες κορυφώσεις, αλλά και σε μικρές, φευγαλέες στιγμές που αποκτούν νόημα όταν τους επιτρέψουμε να μας αγγίξουν. Μια προσεγμένη, ουσιαστική σκηνική εμπειρία, που αξίζει να βιωθεί χωρίς προσδοκίες υπερβολής, μόνο με διάθεση ακρόασης. Μην την χάσετε!